19.4.14

Εν αναμονή να «είδωμεν το (Άγιον) Φως το Αληθινόν»...



Το Άγιο Φως αφίχθη (τιμαίς και δόξαις) στις 20:00 στο Ελ. Βενιζέλος και θα έχει φτάσει στις εκκλησίες ανά το Πανελλήνιον ως τις 23:30. Όλα γίνονται λοιπόν, όταν δεν σε νοιάζει το κόστος και το πληρώνει κι άλλος. Το πρόβλημα είναι πως οι μόνες αγορές που πληρούν τις προδιαγραφές για να εξάγουμε την τεχνογνωσία του «τζάμπα εις βάρος των άλλων» είναι η Βόρεια Κορέα και τα σοβιέτ της Λατινικής Αμερικής (Βενεζουέλα κλπ) όπου προνομιακή πρόσβαση διαχρονικά έχει σύμπασα η εδώδιμος αριστερά και οι ηγεσίες της οι οποίες όμως δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν άλλη σχέση με το Άγιο Φως και τα λοιπά των θρησκειών πέραν της ψηφοθηρικής. Τόμπολα...

Ας μη μείνουμε όμως στα παραπάνω γλαφυρά, περισσεύουν άλλωστε σήμερα οι αντίστοιχες εκφράσεις ακόμα και από ανθρώπους την σκέψη των οποίων εκτιμώ. Αφήνω επίσης κατά μέρος το ότι πλείστοι όσοι πνευματικοί συμβολισμοί εξελίσσονται -συν τω χρόνω και πτωχοτέρα τη παιδεία ημών- σε εκδηλώσεις ειδωλολατρίας, αφήνω κατά μέρος και το τριτοκοσμικό θέαμα ενός κοσμικού και ανεξίθρησκου κράτους να υποτάσσεται μονίμως στις βουλές της μίας μόνης θρησκείας και να περιορίζει παντοιοτρόπως ακόμα και τα βασικά δικαιώματα των υπολοίπων που λατρεύονται στο έδαφος του.

Προτιμώ να σκέφτομαι μια πραγματικότητα λιγότερο γνωστή: πως με την χρηματοδότηση θρησκευτικών παραστάσεων όπως η σημερινή «αγοράζουμε έδαφος» σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, και μάλιστα «έδαφος» σε μέρη «παράξενα», ένα εργαλείο εξωτερικής πολιτικής που ακόμα κι αν δεν ξέρουμε καλά να διαχειριστούμε σήμερα, καλό είναι να το έχουμε για τις επόμενες γενιές μήπως και μάθουν εκείνες.
[σημείωση: για όσους δεν γνωρίζουν, σε μια εποχή που η Τουρκία εκμεταλλεύεται ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής (μεταξύ άλλων) το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης η δε Ρωσία συχνά πυκνά φροντίζει να διεκδικεί ρόλο πρωτοκαθεδρίας στο Άγιο Όρος, ετέρα κοιτίδα της Ορθοδοξίας, για να εξυπηρετήσει δικές της γεωπολιτικές επιδιώξεις, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων που ιστορικά ανάγει την ύπαρξή του στην αρχαιότερη χριστιανική Εκκλησία της Ιερουσαλήμ, αναφέρεται επισήμως ως Ελληνορθόδοξο και παραμένει χώρος μίξης και τριβής πολιτισμών και όχι μόνο θρησκειών και δογμάτων. Με ότι κι αν σημαίνει αυτό...]
Κάτι ακόμα, που έχει άμεση σχέση με το θέαμα που ζήσαμε και φέτος και με την εμπορική προοπτική που περιέγραψα εισαγωγικά: δεν πρέπει να ξεχνάμε πως στην Ελλάδα η από αιώνων γειτνίαση μας με την Ανατολή, μας έχει κληροδοτήσει διαχρονικά τον μαξιμαλισμό και τα κουσούρια του και αυτό δεν ξέρουμε, δεν μάθαμε ποτέ να το διαχειριζόμαστε, μόνο ζούμε αιώνες τώρα στο δίλημμα του που ανήκωμεν, «εις την δύσην» ή «εις την ανατολήν».

Όσο δεν αποφασίζουμε θαρραλέα επί αυτού, ο δρόμος μας είναι μόνο προς τα κάτω. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά υπάρχει κι εκείνος ο όρκος των αρχαίων Αθηναίων εφήβων, το «τήν πατρίδα οὐκ ἐλάσσω παραδώσω», που μας στοιχειώνει, γιατί εμείς την δική μας πατρίδα (όχι τόσο την γη της, όσο την ιδέα της και την δύναμη της) ολοένα και την μικραίνουμε, συνειδητά.

Άσε που, σημειολογικά, η ελληνική ιστορία πάντα ήταν συνδεδεμένη με κάποια φλόγα που θέλαμε να πιστεύουμε πως άναβε με τρόπο θεϊκό από την ώρα που ο μυθικός Προμηθέας απέσπασε το «θείο δώρο» της φωτιάς από τους θεούς της εποχής του. Ενδιαφέρουσα όσο και απλοϊκή σημειολογία, που εξηγεί εν μέρει και την «αντίληψη» των θρησκευομένων εξ ημών περί επιστήμης στο πέρασμα των αιώνων...

Αυτά, εν αναμονή να «είδωμεν το (Άγιο) Φως το Αληθινόν», το οποίο βέβαια κατά τους διαφωτιστές της θρησκείας είναι το πνευματικό φως του θρησκευτικού προσηλυτισμού και ουδόλως σχετίζεται με το εξ Ιερουσαλήμ ετησίως μεταφερόμενο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους πολλούς καθώς -συν τω χρόνω και πτωχοτέρα τη παιδεία ημών- οι συμβολισμοί πρέπει να αποκτούν και απτή μορφή για να εξακολουθούν να πείθουν. Καλό Πάσχα λοιπόν σε όλους, θρησκευόμενους και μη!