31.8.13

Περί θεωρίας του πετάλου

Η ελληνική άκρα αριστερά (κομμουνιστική και αναρχοειδής) ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την επανεμφάνιση της άκρας δεξιάς και των νεοφασιστικών και νεοναζιστικών ομάδων. Στη συνέχεια, για την άνοδο αυτής της εγκληματικής παράταξης μπορούν να ενοχοποιηθούν μια σειρά παράγοντες: η συγκυρία της οικονομικής κρίσης, η ευρωπαϊκή κηδεμονία (η «απώλεια» της εθνικής ανεξαρτησίας και το πλήγμα στην εθνική υπερηφάνια), η ευρεία δημοσιότητα που της προσφέρθηκε και, όπως πάντα, η ελλειπής ενημέρωση και παιδεία. Ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν.


30.8.13

Το Σύνταγμα να γίνει πλατεία Ταχρίρ ή πλ. Ομονοίας;

Οι αριστεροί σχηματισμοί που πλειοδοτούν σε διχαστικά μηνύματα προφανώς και ονειρεύονται πολιτικά οφέλη. Αυτοί που αναζητούν τυχαία ή μη τραγικά γεγονότα για να σπρώξουν την Ελλάδα σε εμφύλιο, ελπίζουν ότι το κοινωνικό τσουνάμι που τροφοδοτούν με ενέργεια, θα βουλιάξει τους άλλους και θα κρατήσει τους ίδιους στον αφρό. Νομίζουν αφελέστατα ότι όλοι όσοι επιλέγουν την κάλπη τους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τη μητέρα των μαχών για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός, εκείνο του σοσιαλισμού με ή χωρίς δημοκρατία. Αδυνατούν να διαβάσουν τους πραγματικούς συσχετισμούς δυνάμεων και αγνοούν την Ιστορία. Πιστεύουν ότι την ύστατη στιγμή οι ισχυρές οικονομικές δυνάμεις του τόπου και η κρατική διαπλεκόμενη νομενκλατούρα θα τους παραδώσουν τη χώρα για να την οδηγήσουν στη δική τους γη της επαγγελίας. Νομίζουν ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του αποτελούν ένα ουδέτερο εργαλείο και αρκεί κάποιος να οξύνει τις αντιθέσεις για να το πάρει στα χέρια του και να το χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν. Στο δρόμο αυτό αναζητούν απεγνωσμένα συμμάχους και τους βρίσκουν σε αντιμνημονιακούς ακροδεξιούς, σε φρικιά που ανακάλυψαν το νέο ταξικό εχθρό στους ελεγκτές των εισιτηρίων και τους δενπληρωνάδες «αγνώστων» λοιπών στοιχείων.

29.8.13

Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι απολύσεις των δ.υ. προκαλούν αντιδράσεις για αυθαιρεσίες στις επιλογές και καταγγελίες ότι οδηγούν στην υπολειτουργία ορισμένων υπηρεσιών καθώς αποδυναμώνονται από στελεχιακό δυναμικό.

Όλες αυτές οι παρεπιπτώσεις οφείλονται κατά την άποψή μου στο γεγονός στο ότι το θέμα της απόλυσης των δ.υ. αντιμετωπίζεται ως ένα απλό θέμα δημοσιονομικής προσαρμογής και όχι ως ένα κεντρικό πολιτικό πρόβλημα. Το θέμα αυτό με άλλα λόγια αντιμετωπίσθηκε ευθύς εξαρχής ως ένα πρόβλημα αριθμών: 300 χιλιάδες πρότεινε ο κ. Μάνος, 25 χιλ. η τρόικα και μηδέν τα υπόλοιπα ελληνικά κόμματα. Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε το παιχνίδι της «κολοκυθιάς» που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Γιατί τόσους και όχι τόσους, γιατί εγώ και όχι εσύ κ.λπ. κ.λπ.

28.8.13

Στα γρανάζια του κράτους και η ιδιωτική ασφάλιση

Τελικά παρά τις προσπάθειες που οι πολιτικά υπεύθυνοι εδώ και πολύ καιρό, λένε ότι καταβάλλουν για να μειωθεί το «κράτος», στην πράξη το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνεται. Όπως δεν αποτυπώνεται και η μείωση της παρέμβασης του κράτους στα θέματα των ιδιωτών. Αντίθετα και τα γρανάζια της γραφειοκρατίας υφίστανται και γυρνούν, και ο αποφασιστικός ρόλος του δημοσίου σε οτιδήποτε, συνιστά καταλυτικό λόγο καθυστέρησης. Είτε πρόκειται για θέμα νομοθετικό, είτε για θέμα εποπτικό, είτε για οτιδήποτε άλλο, η παρουσία του δημοσίου παραμένει ακόμα αιτία «σκαλώματος». Και είναι φυσικό ότι όταν τα θέματα χρειάζονται υπουργικές αποφάσεις, εγκρίσεις, γνωμοδοτήσεις, και άλλα σχετικά δε μπορούν ποτέ να γίνουν στο άψε σβήσε. Ωστόσο και η καθυστέρηση αυτή έχει ένα όριο. Και το όριο δεν είναι μόνο χρονικό. Είναι όριο ουσιαστικό για να προχωρήσουν οι διαδικασίες, να φανεί κάτι στην πράξη, να επέλθουν αλλαγές.

27.8.13

Η σπασμένη τζαμαρία του κρατισμού

Ένα από τα δόγματα που κυκλοφορούν χύδην στον ελληνικό δημόσιο διάλογο αφορά τις δυσμενείς επιπτώσεις που έχει στην οικονομία ο περιορισμός του δημόσιου τομέα. Το ακούσαμε από την πρώτη μέρα του Μνημονίου, τότε που έγιναν περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Το ακούμε και τώρα που μειώνεται ο αριθμός των μισθοδοτούμενων. Αυτό το δόγμα του «λοξού κεϊνσιανισμού» παίρνει πολλές μορφές: από το «ρίξτε λεφτά στην αγορά», που προπαγανδίζουν οι συνδικαλιστές των εμπόρων, μέχρι το επιχείρημα ότι όσο περισσότερα λεφτά παίρνουν στο Δημόσιο τόσο μεγαλύτερη ανάπτυξη έχουμε. Το τελευταίο «τεκμηριώνεται» κι εμπειρικά. Τα λεφτά που παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, λένε, θα γίνουν κατανάλωση· θα μεταμορφωθούν σε δαπάνες στις ταβέρνες και στα μπαράκια· κάποιοι επιπλέον σερβιτόροι θα δουλέψουν, οι ταβερνιάρηδες θα αγοράσουν άλλα προϊόντα και ιδού το αεικίνητο της ανάπτυξης: με μεγάλο κι ακριβοπληρωμένο Δημόσιο, όλοι θα καταλήξουμε καταναλωτές κι ευτυχισμένοι.

26.8.13

Το τέλος του συντεχνιακού καπιταλισμού

Αυτοί που κατηγορούν τον «νεοφιλελευθερισμό» για την χρηματοοικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008, είναι οι ίδιοι που δημιούργησαν τις συντεχνιακές καπιταλιστικές δομές που οδήγησαν στην απληστία και την κρατική διαφθορά.

Ο καπιταλισμός έγινε κυρίαρχος στον 19ο αιώνα, όταν δημιούργησε συνθήκες εγγενών του καινοτομιών. Οι κοινωνίες που τον υιοθέτησαν απέκτησαν μία άνευ προηγουμένου ευημερία, απόλαυσαν εργασιακή απασχόληση, απέκτησαν παραγωγικότητα και οικονομική ανάπτυξη και αποτέλεσαν ένα θαύμα που έβαλε τέρμα στην πατροπαράδοτη γενικευμένη φτώχεια.

24.8.13

Η ηγεμονία του άκοπου...

Τους θυμάμαι σαν τώρα: Περιφέρονταν ανάμεσα στις (ρεζερβέ) ξαπλώστρες των πλαζ, ενίοτε και με πούρο στο χέρι (λες και μεγάλωσαν με αυτό) φωνάζοντας πνιχτά εντολές του τύπου “πούλα” ή “αγόρασε τη μεγαλύτερη φούσκα”. Η φρενίτιδα του εύκολου πλουτισμού, με το μεγαλύτερο δυνατό ρίσκο, είχε καταλάβει “μικρούς” και “μεγάλους”, εκείνο το καλοκαίρι του 1999.

Όλοι ξαφνικά είχαν γίνει ειδικοί στις ροζ σελίδες. Νέοι άνθρωποι παρατούσαν τις δουλειές τους, συνάδελφοι με “βασικούς” μισθούς έπαιζαν τα δίδακτρα του παιδιού τους, άλλοι έψαχναν να πουλήσουν οικοπεδάκια για να “επενδύσουν” στον τζόγο. Με κάτι φίλους είχα τσακωθεί όταν προσπαθούσαν να με πείσουν ότι αυτή είναι η “νέα οικονομία”, ότι “έτσι γίνονται πλέον τα πράγματα”, οτι “αυτό είναι το μέλλον”. Μια ολόκληρη κοινωνία πιάστηκε στα γρανάζια μιάς πυραμίδας, αυτή η ίδια που λοιδορούσε τους “απολίτιστους Αλβανούς”, όταν έπεσαν στη δική τους παγίδα, στο δικό τους “αεροπλανάκι”...

23.8.13

Μια πρόταση για το ασφαλιστικό

Παγκοσμίως εφαρμόζονται με παραλλαγές δύο βασικά είδη ασφαλιστικών συστημάτων: 1. το «αναδιανεμητικό», βάσει του οποίου οι ασφαλιστικές εισφορές στοχεύουν στην αναδιανομή πόρων από μία ομάδα (κατά κανόνα τους πλουσιότερους) σε μια άλλη, και από κάθε γενιά στην επόμενη (οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τους παλιότερους, ενώ οι ίδιοι θα πληρωθούν από τους επόμενους) και 2. το «κεφαλαιοποιητικό», βάσει του οποίου η σύνταξη είναι ανάλογη των συνολικών εισφορών που ο καθένας έχει πληρώσει, στη διάρκεια του εργασιακού του βίου.

Στην Ελλάδα έχουμε «αναδιανεμητικό σύστημα», το οποίο έχει φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο. Οι λόγοι είναι πολλοί:

    22.8.13

    Οι πραγματικές διαστάσεις της κρίσης

    Ειλικρινής διαπίστωση φίλων, πανεπιστημιακών σε βαλκανική χώρα: Διαβάζουμε για την κρίση στην Ελλάδα, κάνουμε διακοπές τα τελευταία 10 χρόνια στην Ελλάδα, αλλά στα δικά μας μάτια, η κρίση σας δεν έχει καμία σχέση με όσα εμείς ζήσαμε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη χώρα μας, όταν είχαν διαλυθεί τα πάντα. Διαβάσαμε και τη δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι αυτή η χρονιά θα ήταν για την Ελλάδα χειρότερη και από τον πρώτο χειμώνα της γερμανικής κατοχής και πιστέψαμε ότι θα ερχόμασταν σε μια χώρα σε ερείπια. Αυτό που είδαμε, είναι μια χώρα με σοβαρά προβλήματα, αλλά σε καμία περίπτωση μια κατεστραμμένη χώρα. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Κουβανός συγγραφέας Λεονάρντο Παδούρα απάντησε, διευκρινίζοντας ότι δεν μπορεί μέσα σε μία εβδομάδα να έχει άποψη για το τι συμβαίνει σε μια χώρα: «Όταν ακούμε τη λέξη κρίση σκεφτόμαστε τη δική μας, που δεν υπήρχε ηλεκτρικό, αυτοκίνητα στον δρόμο, τίποτα. Εμείς, ξέρετε, κάποια στιγμή είχαμε μόνο τρία προβλήματα. Το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό φαγητό».

    21.8.13

    Το κόλπο της αντισυστημικότητας

    Αισθανόμουν πάντα, αποστροφή για όλες αυτές τις περιπτώσεις ανθρώπων, που επέλεγαν τους εύκολους δρόμους της στείρας αμφισβήτησης και της άγονης επαναστατικότητας. Έτσι, μπορούσαν πιο εύκολα να γίνουν πονηροί, απρόθυμοι για δουλειά και τιμητές όλων των άλλων. Παρατηρούσα πως έσπευδαν να προσφέρουν υπηρεσίες «αντίστασης», να διατρανώνουν τις αιρετικές τους απόψεις και να συσσωρεύουν επικοινωνιακό «κεφάλαιο» για το μέλλον των συναλλαγών τους.

    Μεγαλώνοντας, πίστευα, με περισσότερη αφέλεια, πως οι κοινωνικές συνθήκες είναι πιο αυστηρές για να επιτρέπουν την επικράτηση του φαινομένου. Με λίγα λόγια, νόμιζα ότι δεν είναι δυνατόν ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα να λειτουργεί με τέτοιους υποκριτικούς κανόνες. Είχα την εντύπωση ότι, δεν μπορεί να εμφανίζονται από παντού κακόμοιροι γελωτοποιοί, ως αντισυστημικοί «επαναστάτες» και να τους πιστεύει ο κόσμος. Είναι φανερό ότι δεν είχα υπολογίσει το βαθμό της «αντικομφορμιστική γοητείας» που συνέπαιρνε πάντα, τις μάζες.

    20.8.13

    Η προπαγάνδα της συγκίνησης

    Κατ’ αρχάς, υπάρχουν οι πολιτικοί αγκιτάτορες που χρειάζονται έναν νεκρό, οποιονδήποτε νεκρό (αν είναι νέος ακόμη καλύτερα), για να πουλήσουν συγκινησιακή φόρτιση ως αντιστάθμισμα στις θέσεις που δεν έχουν. Ετσι φτιάχνονται οι ιμιτασιόν επαναστάσεις, με πρότυπο την Αραβική Ανοιξη (κάποιοι ήθελαν την πλατεία Συντάγματος να γίνει Ταχρίρ), είτε τα γαλλικά προάστια του 2005 είτε τα δικά μας Δεκεμβριανά του 2008.

    Δεύτερον, είναι όλοι εκείνοι οι συγγραφείς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι κ.ά., που πλειοδοτούν στη συγκίνηση για τους ίδιους λόγους κι έναν παραπάνω: βγάζουν στην αγορά την ευαισθησία τους με απύθμενο λυρισμό για «οικογένειες που δεν έχουν να φάνε» με χρωματιστές λέξεις περί «κατήφορου μνημονίων» – λες και πριν από τα Μνημόνια δεν υπήρχαν ελεγκτές ούτε εισιτήρια στα τρόλεϊ. Υπάρχει πιο ανέξοδη διαφήμιση από το να εκφράζεις την «οργή» σου για «ένα σύστημα που σκοτώνει παιδάκια για 1,4 ευρώ»; (Ή 1,20, ή 1,40· γράφτηκαν και τα τρία νούμερα.)

    19.8.13

    Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν!



    Από το βιβλίο «Ιστορίες Να Σκεφτείς» του Χόρχε Μπουκάϊ*

    Κι από ‘δω απορρέουν, κατά τη γνώμη μου, δύο τουλάχιστον ιδέες. Η πρώτη: αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό. Οπωσδήποτε, αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

    Η δεύτερη: να συνειδητοποιήσω ότι, αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω. (Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισιόδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις δε γίνεται.)

    Μερικοί που με ακούνε να λέω αυτό, ρωτούν:

    17.8.13

    Ordinary fascism


    Αφορμή είναι μια Ιστοριούλα φίλου καθηγητή στο facebook, «εκτός κλίματος εποχής» την οποία αντιγράφω παρακάτω.
    Ιστοριούλα εκτός κλίματος και εποχής: Τον λένε Μιχάλη, είναι 18 χρονών και επαναλαμβάνει την πρώτη γυμνασίου για πέμπτη ή έκτη χρονιά- συνήθως μένει από απουσίες. Εμφανίζεται κάποτε με μπλουζάκι χρυσή αυγή (κάτω από το μπουφάν του) και την επιδεικνύει στους πιτσιρικάδες. Εκείνοι αναφωνούν «πω ρε φίλεεε» ή «αυτά είναι τα ωραία». Με πιάνει μανία, μιλάω στην τάξη, συζητάω μαζί του ανοιχτά. Ισχυρίζεται ότι δεν βαράει κόσμο, πως πάει σε μια ομάδα που λένε κάποια “σωστά πράγματα”, αυτό είναι όλο. Προσπαθώντας να εξηγήσω τη λειτουργία της κατήχησης με διακόπτει λέγοντας: κατάλαβα, εσύ είσαι Νέα Δημοκρατία.

    16.8.13

    Μια διπλή αντεθνική πρόταση



    Η πρώτη διοίκηση του διαβόητου πλέον ΤΑΙΠΕΔ (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) είχε λαμπρές, μα εντελώς λαμπρές επιδόσεις στο να εξηγήσει γιατί η αποστολή δεν μπορούσε να προχωρήσει
    - στο να μεταφράζει σε δικές της επιλογές τις επιθυμίες και τα βέτο της πολιτικής ηγεσίας (θυμηθείτε τους μήνες πριν τις εκλογές του 2012...)
    - στο να προσλαμβάνει αρμαθιές συμβούλων και παρασυμβούλων ώστε να διαχέεται η ευθύνη των όποιων αποφάσεων, με επίσης λαμπρό αποτέλεσμα: μη -αποφάσεις.

    15.8.13

    Νούμερα για τη ζωή των πολλών Ελλήνων...



    Μιας και η δημόσια κουβέντα τεχνηέντως έχει διολισθήσει στον εύκολο λαϊκισμό του «ενός ευρώ για τη ζωή ενός Έλληνα» (κλπ κλπ), να θυμίσω μερικά νουμεράκια:

    «Ενώ το 2009 εισπράχθηκαν €52 δις φόροι από ΑΕΠ €235 δις, το 2013 θα εισπραχθούν €49,5 δις από ΑΕΠ €162 δις.»

    Αυτό σημαίνει πρακτικά πως το 2009 οι φόροι ήταν περίπου το 22% του ΑΕΠ ενώ το 2013 είναι πάνω από το 30%. Χώρια βέβαια οι υποχρεωτικές ασφαλιστικές εισφορές που «ως αναδιανεμόμενες και όχι κεφαλαιοποιούμενες, αποτελούν στην ουσία "φόρο εργασίας"» (στις σκανδιναβικές χώρες πχ περιλαμβάνονται) αλλά δεν τις λέμε φόρο για να μην καρφωνόμαστε και βγει κανείς και μιλήσει για «υπερφορολόγηση». Ή μήπως είναι «υπερφορολόγηση» και χωρίς τα αγαπημένα μας Greek Statistics;

    14.8.13

    Φιλελεύθερος σοσιαλισμός



    Ενα από τα λίγα καλά της κρίσης είναι η αναζήτηση. Επειτα από πολλά χρόνια, θα λέγαμε, «ιδεολογικής μακαριότητας» οι πολίτες αναζητούν σε μεγαλύτερο βάθος τα αίτια της τωρινής τους κατάστασης. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι εύκολοι αφορισμοί, «δεν υπάρχει κράτος...», «για όλα φταίνε οι πολιτικοί...», «εμπρός της γης οι κολασμένοι...» κ.ά. δεν μπορούν να εξηγήσουν αυτό που ζούμε. Οτι η πραγματικότητα μπορεί να περιλαμβάνει τα παραπάνω, αλλά δεν είναι επαρκής απάντηση. Αντιθέτως, η πολιτική είναι πιο σύνθετη από όσα φωνασκούν οι παντός χρώματος λαϊκιστές.

    Αυτή η μεταστροφή εμφανίζεται ανάγλυφα και στη βιβλιοπαραγωγή. Στα ράφια των βιβλιοπωλείων εμφανίζονται πλέον και βιβλία που παλαιά θα τα ονόμαζαν «νεοφιλελεύθερα» ή στην καλύτερη περίπτωση «ρεφορμιστικά». Στη χορεία των τελευταίων ανήκει και το πόνημα του Κάρλο Ροσέλι «Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός» που επανεκδόθηκε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις (πρωτοκυκλοφόρησε 2005 από τις εκδόσεις Κούριερ).

    13.8.13

    Eλλάδα: Φοροδιαφυγή ή φοροαντίσταση;


    Τροϊκανοί και πολιτικοί επιδιώκουν την περαιτέρω άνοδο των εσόδων, παρά τη συγκριτικά μεγάλη αύξηση των φόρων τα τελευταία χρόνια. Όμως, η φορολογία χωρίς τον ηθικό πυλώνα της επαρκούς ανταποδοτικότητας των δημοσίων υπηρεσιών παραπέμπει σε αρπαγή.

    Η αξία των αγαθών και υπηρεσιών σε αγοραίες τιμές που παράγονται στην Ελλάδα, γνωστή ως ονομαστικό ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), υποχώρησε πέρυσι λίγο κάτω από τα 194 δισ. ευρώ.

    Την τελευταία φορά που βρέθηκε σε αυτά τα επίπεδα ήταν το 2005.

    Εκείνη τη χρονιά το πρωτογενές έλλειμμα που δεν περιλαμβάνει τις δαπάνες για τόκους είχε ανέλθει στο 1% του ΑΕΠ έναντι 1,5% περίπου το 2012.

    12.8.13

    Το δικιο του Αντωνη Ρεμου


    Το μόνο που θα προσθέσω είναι αυτό που διάβασα από έναν φίλο, πηγή αυτής της δημοσίευσης: «Τελικά έχει δίκηο ο Κούρτοβικ σήμερις: αυτό το «ΛΜΑΤ» είναι όλη-κι όλη η πολιτική συνεισφορά της 17Ν στα δρώμενα της Μεταπολίτευσης! Συν (+) καμμιά τριανταπενταριά πτώματα....» (Υπενθυμίζω ξανά τα "πτώματα" διότι στην θεωρία των ΔΥΟ άκρων («που είναι μόνο ΕΝΑ» φυσικά) "πτώματα" και "τατουάζ" 'έχουν γίνει ένα...)

    Μπα, τι ήταν αυτό που μάθαμε πρόσφατα; Ο Αντώνης Ρέμος και το σελεμπριτομάνι της Ψαρούς ανακάλυψαν, έμπλεοι αγανακτήσεως, την κρίση, τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε! Για δες πώς αλλάζουν οι καιροί! Τρία χρόνια πριν, με την πτωχευμένη Ελλάδα να έχει ήδη φορτωθεί το Μνημόνιο και τις πρώτες άγριες περικοπές μισθών, συντάξεων κ.λπ. να είναι γεγονός, γνωστός νέος εφοπλιστής, ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας και επιφανές στολίδι στην γκλάμουρ τουαλέτα της Μυκόνου, δήλωνε στον ρεπόρτερ του «Spiegel», αραχτός πλάι στην πισίνα του, ανάμεσα σε αστακούς και σαμπάνιες: «Κρίση; Ποια κρίση; Δεν υπάρχει κρίση». Τρία χρόνια αργότερα, φαίνεται πως κάποια μπουμπουνητά στον ανέφελο ουρανό του ίδιου και των ομοίων του τάραζαν πλέον το αέναο γλέντι τους και πως κάτι σαν απόηχος της κρίσης ενέπνευσε στον δημοφιλή βάρδο αυτής της τρας ελίτ μια βαρβάτη έκφραση διαμαρτυρίας. Βλέπετε, είχε αρχίσει να πλησιάζει επικίνδυνα στο κατώφλι του πιθανού το ενδεχόμενο να πιάσει επιτέλους η τσιμπίδα της Εφορίας τα ιερά και απαραβίαστα Γκραν Τσερόκι και τα Χάμερ, τις βίλες, τα σκάφη και τις οφσόρ.

    11.8.13

    Η αλαζονεία της παρανομίας


    Σαράφης στα Τρίκαλα, Σαράφης στη Νέα Υόρκη. Ρέμος στη Μύκονο, Κιάμος στη Χαλκδική, Πλούταρχος στην Αλεξανδρούπολη. Ο Κώστας Καίσαρης γράφει για το πανελλαδικό πάρτι της φοροδιαφυγής. (Δημοσίευση: 10 Αυγ. 2013, 12:55)

    Μύκονος - Χαλκιδική, 1-1. Σημειώσατε Χ. Σιγά δηλαδή που η περήφανη Βόρεια Ελλάδα, θα καθότανε με σταυρωμένα τα χέρια.

    Να της πάρουν τα σώβρακα η Μύκονος και οι Κυκλάδες. Ισοφάρισαν, λοιπόν και την σώσανε και την παρτίδα και την αξιοπρέπεια τους.

    Αν στη Ψαρρού ανοίγουνε σαμπάνιες, στη Χαλκιδική ανοίγουνε νταηλίκι τα μπουζουξίδικα. Στα παπάρια τους, τα γράφουνε το ΣΔΟΕ. Τη μια μέρα τους σφραγίζουνε με βουλοκέρια και την άλλη ανοίγουνε και δουλεύουνε και δεν τρέχει κάστανο. Ο λαός τραγούδι θέλει, όπως λέει ο Στράτος. Ποια είσαι εσύ κυρία Εφορία, που θα του κλείσεις το μαγαζί, ντάλα καλοκαίρι στο φόρτε των διακοπών του;

    10.8.13

    Γεώτρηση για κατοχικό δάνειο



    Ο Αντώνης Σαμαράς έκανε μια πετυχημένη επίσκεψη στο Λευκό Οίκο. Πήρε ό,τι μπορούσε να δώσει ο Αμερικανός πρόεδρος. Δήλωση στήριξης και ένα μήνυμα προς το Βερολίνο. Επιπλέον είχε τη δυνατότητα να ζητήσει πειστικά στήριξη για τη σταθερότητα στην Ελλάδα, δείχνοντας την περιοχή. Βέβαια, περιοχή σημαίνει και Κυπριακό. Οι γνωρίζοντες λένε ότι η αναφορά του Ομπάμα ήταν κάτι περισσότερο από τυπική, σαν αυτές που κάνει κάθε πρόεδρος όταν συναντά Έλληνα πρωθυπουργό. Όχι, όμως, κάτι δραματικά πιο πολύ. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι η λύση ξεπερνά τις πολιτικές αντοχές των δύο κυβερνήσεων στην Αθήνα και την Άγκυρα. Επιπλέον της επισκέψεως είχε προηγηθεί μια στρατηγικής σημασίας, αλλά και καλής θελήσεως, ελληνική κίνηση: Η συμφωνία για τον αγωγό ΤΑΡ, που έκλεισε την πόρτα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο ρωσικό αέριο.

    9.8.13

    902, λογικά στα FM



    Είναι πολλοί οι χουβαρντάδες με τα λεφτά των άλλων που έφριξαν από την απόφαση του ΚΚΕ να πουλήσει τη ραδιοτηλεοπτική επιχείρηση του «902». Λογικό: η κίνηση του ΚΚΕ υπογραμμίζει στην πράξη το ανεδαφικό των υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ ότι ζημιογόνοι οργανισμοί μπορούν να επιδοτούνται εσαεί από το κόμμα, το κράτος ή την κοινωνία. Για την ακρίβεια, η ανακοίνωση που εξέδωσε το ΚΚΕ αποτελεί το θεμελιώδες μάθημα πολιτικής οικονομίας· κάθε οικονομίας, είτε αυτή είναι καπιταλιστική είτε σοσιαλιστική είτε του πλανήτη Σείριου. Δεν μπορεί εσαεί να ξοδεύεις περισσότερα απ’ όσα βγάζεις. Κάποια στιγμή ο κόμπος φτάνει στο χτένι και όπως ορθώς επιχειρηματολόγησε το ΚΚΕ, τότε ψάχνεις να βρεις την προσφορότερη λύση στον χώρο του πραγματικού και όχι του «άλλου κόσμου», που είναι ανέφικτος.

    8.8.13

    Η οργή του Αλέξη Τσίπρα (Η ιστορική συγκυρία και οι επιλεκτικές ευαισθησίες ενός πολιτικού)



    Δεν ξέρουμε αν ο Αλέξης Τσίπρας ακκίζεται με τα μέσα ενημέρωσης στο πλαίσιο μιας στρατηγικής ή αν ο χαρακτήρας του είναι τέτοιος, αν δηλαδή δεν μπορεί να συγκρατήσει τον εκνευρισμό του όταν οι δημοσιογραφικές ερωτήσεις τον στριμώχνουν. Υπάρχουν, όμως, δεδομένα από τα οποία, αν τα παραθέσουμε, προκύπτουν συμπεράσματα. Πριν από λίγες ημέρες ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδιωξε από το γραφείο του τον ανταποκριτή της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Allgemeine Zeitung», ο οποίος έθεσε ερωτήματα βασισμένα σε παλιότερες δηλώσεις του. Οι ερωτήσεις δεν ήταν οι προσήκουσες, οι βολικές, και η συνομιλία κράτησε μόλις 8 λεπτά.

    7.8.13

    Που είναι οι Αμερικάνοι;



    Πολλοί έχουν πεί πως η ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εξασφαλίσει τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου από την εκμετάλλευση σχιστόλιθων στο έδαφός τους και πετρέλαιο από τους αμμόλοφους του Καναδά είναι φανερό πως νοιάζονται όλο και λιγότερο για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στην Ανατ. Μεσόγειο και τελικά για την ίδια την Ευρώπη. Τα συνεπακόλουθα αυτής της αποστασιοποίησης αρχίζουμε ήδη να τα διακρίνουμε γύρω μας.

    5.8.13

    Mια εναλλακτική πρόταση στο φορολογικό αδιέξοδο



    Η ταλαιπωρία, για να μην πω ο βασανισμός, των φορολογουμένων από το υπερφορτωμένο taxisnet και από τη δυσνόητη και πολύπλοκη φορολογική νομοθεσία, συνεχίζεται. Εκατομμύρια φορολογούμενοι καταφεύγουν απελπισμένοι σε φοροτεχνικούς για να συμπληρώσουν τη δήλωσή τους. Δηλαδή, για να γνωστοποιήσουν στο κράτος το εισόδημα που απέκτησαν πέρυσι και να πληρώσουν τον φόρο που τους αναλογεί οκτώ ή εννέα μήνες μετά το τέλος του 2012.

    Η υψηλή φορολογία σε συνδυασμό με την απίστευτη πολυπλοκότητα του φορολογικού συστήματος καταστρέφουν τη χώρα, τόσο από οικονομική όσο και από κοινωνική άποψη. Η γραφειοκρατία του συστήματος δεν περιγράφεται. Αντί η ηλεκτρονική υποβολή των δηλώσεων να κάνει τη ζωή μας ευκολότερη έγινε περισσότερο δυσνόητη και περίπλοκη και μάλιστα χωρίς να αντικαταστήσει την παραδοσιακή γραφειοκρατία, καθώς οι φορολογούμενοι καλούνται να υποβάλουν σειρά εγγράφων (λ.χ. βεβαιώσεις παρακράτησης φόρου) αυτοπροσώπως στην Εφορία προκειμένου να εκκαθαριστούν οι δηλώσεις τους. Αυτές τις ημέρες σχηματίζονται ουρές φορολογουμένων στις διάφορες ΔΟΥ για να υποβληθούν τα έγγραφα που συνοδεύουν τις φορολογικές δηλώσεις που υποβλήθηκαν ηλεκτρονικά. Χαμένος χρόνος για τους πολίτες και την οικονομία καθώς οι φορολογούμενοι –κατά κανόνα οι παραγωγικοί πολίτες– αναγκάζονται να χάνουν ώρες και μεροκάματα, για να διεκπεραιώσουν κάτι που θα έπρεπε να γίνεται απλά και γρήγορα. Η συμπλήρωση και υποβολή της φορολογικής δήλωσης εξαιτίας της πολυπλοκότητας του φορολογικού συστήματος απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις –τις περισσότερες φορές μάλιστα οι φορολογούμενοι είναι αναγκασμένοι να καταφύγουν σε φοροτεχνικούς ή λογιστές για να τα καταφέρουν. Οι επιχειρήσεις με τη σειρά τους δαπανούν μεγάλα ποσά που ανεβάζουν σημαντικά το διοικητικό κόστος τους προκειμένου να παρακολουθήσουν τις συνεχείς αλλαγές της φορολογικής νομοθεσίας και να αποφύγουν τα λάθη, με αβέβαιο τις περισσότερες φορές αποτέλεσμα.

    Η πολυπλοκότητα του φορολογικού συστήματος, σε συνδυασμό με την απώλεια των χρημάτων των φορολογουμένων στη μαύρη τρύπα της κρατικής σπατάλης και την έλλειψη αναλογίας με τις ανταποδοτικές παροχές του κράτους, οδηγεί σε απώλεια παραγωγικού χρόνου των πολιτών, αμβλύνει τη φορολογική συνείδησή τους, οδηγεί σε εύλογη καχυποψία από μέρους τους και γιγαντώνει τη φοροδιαφυγή. Όταν όμως ο φορολογούμενος αδυνατεί να κατανοήσει τη λογική της λειτουργίας του φορολογικού συστήματος αποθαρρύνεται και εξ αυτού του λόγου από την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου ή νέων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών που θα δημιουργήσουν εθνικό προϊόν και θέσεις εργασίας.

    Θα επιμείνω για μια ακόμη φορά στην ιδέα της καθιέρωσης αναλογικής φορολογίας στη θέση των σημερινών προοδευτικών συντελεστών με την υιοθέτηση ενός Ενιαίου Φορολογικού Συντελεστή. Η ιδέα αυτή, που εφαρμόστηκε με επιτυχία σε αρκετές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, κερδίζει συνεχώς έδαφος παρά τις λυσσαλέες αντιδράσεις των συνδικάτων των δημοσίων υπαλλήλων και της γραφειοκρατίας των οικονομικών υπουργείων που βρίσκονται σε αγαστή συμμαχία με τις δυνάμεις των δεξιών και αριστερών κρατιστών. Τον περασμένο Μάρτιο ο επιτυχημένος δήμαρχος Λονδίνου και ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του Συντηρητικού κόμματος Μπόρις Τζόνσον, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Ινδία, πρότεινε κάτι ανάλογο ως λύση κυρίως για την αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος ανταγωνιστικότητας της βρετανικής οικονομίας. Σύμφωνα με τον Τζόνσον, η καθιέρωση ενός ενιαίου φορολογικού συντελεστή (Flat Tax) θα προσελκύσει σημαντικά κεφάλαια και επενδύσεις στη χώρα του και θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα του κράτους.

    Την ιδέα του Ενιαίου Φορολογικού Συντελεστή παρουσίασε ολοκληρωμένη ήδη από το 2005 ο Στιβ Φορμπς, συγγραφέας και εκδότης του ομώνυμου περιοδικού, στο πρωτοποριακό βιβλίο του “Flat Tax Revolution”. Ο Φορμπς στο εν λόγω βιβλίο του εξηγεί, ότι ένα τέτοιο φορολογικό σύστημα θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό τόσο στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος όσο και στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, ενώ θα ενθάρρυνε τη νόμιμη απόκτηση πλούτου, την αποταμίευση και τις επενδύσεις.

    Τις ίδιες πάνω-κάτω απόψεις υποστηρίζει και ο κορυφαίος καθηγητής του φορολογικού δικαίου και πρώην δικαστής του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας Πάουλ Κίρχοφ1. Ο Κίρχοφ υπήρξε για ένα διάστημα σύμβουλος της Άνγκελα Μέρκελ, η οποία όμως λίγο πριν από τις προηγούμενες εκλογές στη Γερμανία δεν «άντεξε» την ιδέα του πολιτικού κόστους, που συνεπάγονταν οι ρηξικέλευθες απόψεις του προκαλώντας σωρεία αντιδράσεων του κατεστημένου του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών, και τον ανάγκασε να απομακρυνθεί από τον κύκλο των συμβούλων της.

    Η κυβέρνηση και οι κρατιστές όλων των κομμάτων θεωρούν ότι το σοβαρό δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μπορεί να αντιμετωπισθεί με καταπολέμηση της φοροδιαφυγής χωρίς μείωση των δημοσίων δαπανών και των φόρων. Αλλά η καταιγίδα των φόρων και η μεγάλη αύξηση των φορολογικών συντελεστών από το 2009 έως σήμερα ενέτειναν μάλλον παρά περιόρισαν τη φοροδιαφυγή. Όπως, αντιθέτως, διδάσκει η οικονομική θεωρία και έχει πολλαπλώς αποδειχθεί τα έσοδα του κράτους αυξάνονται2 όταν οι φορολογικοί συντελεστές είναι σε χαμηλά επίπεδα η φοροδιαφυγή μειώνεται και εξ αυτού του λόγου, αλλά –το σημαντικότερο– εξαιτίας της αύξησης της παραγωγικότητας των ατόμων.

    Τι πρέπει να γίνει;

    Πρώτον, το ατομικό εισόδημα των φυσικών προσώπων από κάθε πηγή να φορολογείται με βασικό συντελεστή 15% το πολύ 20%. Για τα εισοδήματα άνω των 150.000 ευρώ θα μπορούσε να υπάρξει ένας συντελεστής γύρω στο 25% με 30%.

    Δεύτερον, να καθιερωθεί αφορολόγητο όριο 5.000 ευρώ, το οποίο θα προσαυξάνεται κατά 5.000 ευρώ για κάθε προστατευόμενο μέλος του φορολογουμένου που δεν διαθέτει εισόδημα, καθώς και για άτομα με ειδικές ανάγκες ή συμπληρωμένο το 80ό έτος της ηλικίας τους.

    Τρίτον, εντός του Ιανουαρίου, κάθε χρόνο οι φορολογούμενοι να υποβάλουν δήλωση μέσω διαδικτύου για το συνολικό εισόδημα που απέκτησαν τον προηγούμενο χρόνο από οποιαδήποτε πηγή. Χωρίς προσφυγή σε φοροτεχνικούς, χωρίς τα δεκάδες άχρηστα κουτάκια της φορολογικής δήλωσης. Ο φορολογούμενος θα ξοδεύει το πολύ μια ώρα για τη συμπλήρωση και την υποβολή της δήλωσής του. Εντός πέντε ημερών ο φόρος θα έχει βεβαιωθεί για όλους τους φορολογούμενους.

    Τα θετικά αποτελέσματα μιας τέτοιας φορολογικής μεταρρύθμισης θα άλλαζαν την εικόνα της ελληνικής οικονομίας. Αρκεί να σκεφτούμε ότι, ενώ το συνολικό εισόδημα που δημιουργείται στη χώρα για το 2013 είναι κοντά στα 190 δισ. ευρώ, η φορολογία εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων δεν θα αποδώσει συνολικά περισσότερα από 11 δισ. ευρώ.

    Πώς θα επενεργούσε τώρα η καθιέρωση του ενιαίου συντελεστή επί του διαθεσίμου εγχωρίου προϊόντος (με τον υπολογισμό δηλαδή των αποσβέσεων, την αφαίρεση ενός αφορολόγητου ορίου, των εμμέσων φόρων αλλά και της φοροδιαφυγής να παραμένει στα σημερινά επίπεδα). Σε μια τέτοια περίπτωση το διαθέσιμο εισόδημα θα ήταν με συντηρητικούς υπολογισμούς περίπου στα 90 δισ. ευρώ. Με ενιαίο συντελεστή 20% –σε συνδυασμό με την απλότητα του συστήματος που θα επηρέαζε άμεσα την αποτελεσματικότητα του εισπρακτικού μηχανισμού– τα φορολογικά έσοδα από τον φόρο εισοδήματος θα κυμαίνονταν περίπου στα 18 δισ. ευρώ. Το κράτος, μειώνοντας τους φόρους και απλοποιώντας το φορολογικό σύστημα, θα κατόρθωνε να αυξήσει τα έσοδά του τουλάχιστον κατά 60%.

    Μάλιστα στον προηγούμενο υπολογισμό δεν έχουμε λάβει υπόψη τη μείωση της φοροδιαφυγής. Αλλά η μείωση των φόρων και η απλοποίηση του φορολογικού συστήματος –σε συνδυασμό με αυστηρότατες διοικητικές κυρώσεις εναντίον όσων φοροδιαφεύγουν– θα μείωνε δραστικά τη φοροδιαφυγή. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι όσο σοβαρό πρόβλημα είναι η φοροδιαφυγή άλλο τόσο σοβαρό και ακόμη μεγαλύτερο είναι η εξοντωτική φορολόγηση των πολιτών, που καταστρέφει την οικονομία και συγχρόνως απενοχοποιεί πλήρως την πρώτη, οδηγώντας μαζικά πλέον τον κόσμο στη φοροδιαφυγή, όχι για να κερδίσει περισσότερα, αλλά τις περισσότερες φορές για να επιβιώσει στοιχειωδώς.

    Ας μην ξεχνάμε ότι οι φόροι είναι μια βίαιη αρπαγή από το κράτος τμήματος του εισοδήματος και της περιουσίας των πολιτών. Το κράτος μονομερώς επιβάλλει και καθορίζει τους φόρους και θεσπίζει τα μέτρα εξαναγκασμού των πολιτών για την καταβολή τους. Ποια είναι λοιπόν η νομιμοποίηση αυτής της ληστρικής πράξης. Κατά τον κλασικό ορισμό του Τζέσε μια τέτοια βίαιη αφαίρεση του εισοδήματός μας νομιμοποιείται στα πλαίσια του κοινωνικού συμβολαίου που προβλέπει κάποιο αντάλλαγμά της. Όσο πιο μικρή είναι η αφαίρεση του εισοδήματος και όσο πιο εμφανές το αντάλλαγμα προς αυτήν τόσο περισσότερο γίνεται κατανοητή και αποδεκτή από τους πολίτες και θεωρείται απ’ αυτούς «δίκαιη». Το αντάλλαγμα είναι η περιορισμένη αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ εκείνων που έχουν ανάγκη και η κάλυψη των δημοσίων δαπανών που γίνονται «για το καλό όλων». Θυμίζω ότι η προηγούμενη θέση διατυπώνεται ανεπιφύλακτα στη Συνθήκη της Λισσαβώνας (ν. 3671/2008). Η φορολογία πρέπει να τελεί δηλαδή σε σχέση αναλογίας με ανταποδοτικές παροχές του κράτους προς τους πολίτες.

    Καταλήγοντας, η υιοθέτηση ενός απλού, σταθερού και αναλογικού φορολογικού συστήματος, όπως περιγράφεται πιο πάνω, σε συνδυασμό βεβαίως με τον δραστικό περιορισμό των δημοσίων δαπανών, της γραφειοκρατίας και των αγκυλώσεων της αγοράς εργασίας, θα ενισχύσει τη φορολογική συνείδηση και τα κίνητρα των ατόμων να εντείνουν και να επαυξήσουν την εμφανή οικονομική τους προσπάθεια, θα εξοικονομήσει πόρους για την οικονομία, που η διαχείρισή τους θα γίνει από τους παραγωγικούς πολίτες και επιχειρήσεις και όχι από τον αντιπαραγωγικό, αναποτελεσματικό και σπάταλο δημόσιο τομέα και κατ’ επέκταση θα αυξήσει την παραγωγικότητα, τα δημόσια έσοδα και την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

    1 Paul Kirchhof, “In Favour of a Flat Tax”, πρόταση που παρουσιάστηκε στην ετήσια συνάντηση του IFO Institute στις 22.6.2004, διαθέσιμη στο http://bit.ly/1cnQAoj
    2 Arthur Laffer, “The Laffer Curve: Past, Present and Future”, Executive Summary Backgrounder, The Heritage Foundation, 2004 (http://tiny.cc/crg30w).

    Συγγραφέας: Τάσος Αβραντίνης - Πηγή:www.capital.gr - Ο κ. Τάσος Αβραντίνης είναι δικηγόρος, αντιπρόεδρος της Δράσης και δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων.

    3.8.13

    Απαιτείται πραγματική απελευθέρωση των ευρωπαϊκών αγορών

    Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ώριμη για ένα ακόμη άλμα προς την ενοποίηση της αγοράς της, κάτι που θα συνέτεινε τα μέγιστα στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Τα υπάρχοντα συμφέροντα ίσως είναι αντίθετα σε αυτή την προοπτική. Ωστόσο, η προσπάθεια για το περαιτέρω άνοιγμα της αγοράς των κρατών-μελών της θα βοηθούσε, πείθοντας και πολλούς Βρετανούς να παραμείνει η χώρα τους στην Ενωση, με άλλα λόγια θα πετύχαινε «μ’ έναν σμπάρο δυο τρυγόνια!»

    Ισως ακούγεται παράξενο να επιζητούμε περισσότερη προσπάθεια για την ενιαία αγορά. Αλλωστε δεν ήταν αυτή την οποία υποσχόταν ήδη από το 1957 η Συνθήκη της Ρώμης, με τις αναφορές στην «ελεύθερη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών»; Η Ενωση δεν ολοκλήρωσε την αγορά της το 1992; Δεν υπερψήφισε επίσης οδηγία το 2006, δεσμευόμενη στο ελεύθερο εμπόριο υπηρεσιών;

    2.8.13

    «Μείνετε στην Ελλάδα και εκμεταλλευτείτε τις ευκαιρίες που προσφέρει», M. Arets


    Αν έναν άνθρωπο θα έπρεπε κανείς να συμβουλευτεί σε περίοδο κρίσης, αυτός ίσως είναι ο Martijn Arets, o οποίος το 2012 τιμήθηκε ως ένας από τους 40 πλέον ελπιδοφόρους ευρωπαΐους επιχειρηματίες κάτω των 40 ετών, στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα "40 under 40".

    Το 2011 ταξίδευε επί 5 μήνες με ένα Volkswagen T2 Campervan συναντώντας ηγέτες και ιδρυτές 20 αυθεντικών Ευρωπαϊκών εταιρειών.

    Στη συνέχεια έγραψε το βιβλίο Brand Expedition και ήταν ο πρώτος που κατάφερε να συγκεντρώσει μέσω crowd-funding 20,000 ευρώ σε 10 εβδομάδες από 171 επενδυτές για να εκδώσει την αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου. Η πρωτοβουλία αυτή του έδωσε το τίτλο του “Ολλανδού Επιχειρηματία 2011”.

    Ενόψει της συμμετοχής του στο Tedxkalamata, το NEWS 247 είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τον πρωτοπόρο επιχειρηματία, συγγραφέα και ιδρυτή του Ινστιτούτου Συνεργατικής Οικονομίας.

    1.8.13

    Εισπράττουμε όσα αξίζουμε

    Πιστεύουμε πραγματικά ότι η Ελλάδα προσφέρει την ποιότητα που αναζητούν οι ξένοι;

    Ακούω γύρω μου, από εργαζομένους στον τουρισμό αλλά και γενικότερα, πως «αυτή η τουριστική ανάπτυξη» δεν είναι αρεστή. Οι μαγαζάτορες έξω από τα ξενοδοχεία παραπονιούνται πως οι πελάτες δεν βγαίνουν να ξοδέψουν, και τα ρίχνουν στον ξενοδόχο: λένε πως «τους κρατάει μέσα».

    Οι ξενοδόχοι, με τη σειρά τους, παραπονιούνται πως αυτοί που στέλνουν τα πρακτορεία δεν ξοδεύουν αρκετά μέσα στο ξενοδοχείο, αλλά στα σούπερ μάρκετ και τα fast-food έξω. Τα πρακτορεία, πάλι, παραπονιούνται πως οι τιμές στην Ελλάδα δεν είναι αντίστοιχες με τους ανταγωνιστικούς προορισμούς. Αλλοι παραπονιούνται για τους Αγγλους και άλλοι για τους Ρώσους, άλλοι για τα «βραχιολάκια» (το all-inclusive, δηλαδή) κι άλλοι για τους πελάτες των ακριβών ξενοδοχείων που δεν ψωνίζουν αρκετές γούνες και κοσμήματα.