31.7.13

Με το βλέμμα προς τα έξω



Υπάρχει ένα μικρό μέρος της οικονομίας που είναι σε καλύτερη κατάσταση τώρα από ό,τι ήταν πριν από πέντε χρόνια, και δεν εννοώ τα αγοραστήρια χρυσού. Είναι το οικοσύστημα των «νεοφυών» επιχειρήσεων, δηλαδή των μικρών καινοτομικών εταιρειών που βρίσκονται στα πρώτα στάδια ανάπτυξης. Αρκετές εκατοντάδες άτομα, ας πούμε ενδεικτικά δύο-τρεις χιλιάδες, συγκροτούν μικρές ομάδες, σχεδιάζουν προϊόντα και υπηρεσίες με βάση νέες τεχνολογίες, και επιδιώκουν να βρουν πελάτες. Ο στόχος τους είναι η παγκόσμια αγορά, όχι η μικρή και προβληματική Ελλάδα. Οι περισσότερες εταιρείες είναι στον ευρύ χώρο της πληροφορικής, όπου είτε παράγουν τεχνολογία, είτε την αξιοποιούν για να αλλάξουν τον τρόπο που λειτουργεί μια παραδοσιακή αγορά. Υπάρχουν ομάδες και στη βιοτεχνολογία, στην αγροτεχνολογία, στα νέα υλικά, στην τεχνολογία κατασκευών, στην ενέργεια και στα περιβαλλοντικά.

30.7.13

Έχει η ΔΡΑΣΗ κυβερνητικές προτάσεις;



Σε άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την Παρασκευή 28 Ιουνίου, ο καλός δημοσιογράφος Ανδρέας Γιουρμετάκης έγραφε: «…Αν μας αρκεί η φυγή των σημερινών και μόνο, γιατί (να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ και) να μην ψηφίσουμε ΚΚΕ, Ανεξάρτητους Έλληνες, Χρυσή Αυγή ή ΔΡΑΣΗ; «ΓΙΑΤΙ, δεν έχουν εναλλακτικές προτάσεις εξουσίας» είναι η απάντηση…».

Είμαι βέβαιος πως, ειδικά ο Α. Γιουρμετάκης, γνωρίζει καλά τόσο την έκταση όσο και τον ρεαλισμό των κυβερνητικών προτάσεων της ΔΡΑΣΗΣ (που σε κάθε περίπτωση θα αποτελούσαν μέρος των προτάσεων μιας κυβέρνησης συνεργασίας κι όχι προτάσεις μονοκομματικής κυβέρνησης…!). Είμαι βέβαιος πως η αναφορά στη ΔΡΑΣΗ έγινε εκ παραδρομής της αναφοράς σε άλλα μικρά κόμματα, προς ενίσχυση του βασικού επιχειρήματος του άρθρου, ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αυξάνει τα ποσοστά του εξαιτίας της πολιτικής ώριμου φρούτου που ακολουθεί».

29.7.13

Θέσεις Ανεργίας



Ανεργία είναι να μην έχω δουλειά. Υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται να διευκρινιστεί σχετικά; Υπάρχει.

Γιατί δουλειά, στο πλαίσιο αυτό, έχει δύο διαφορετικές έννοιες. Σημαίνει την θέση, αλλά και το έργο. Σημαίνει το μισθό, αλλά και τη συμμετοχή στην παραγωγή κοινωνικού πλούτου. Κανονικά τα δύο πάνε μαζί. Αλλά όχι πάντα.

Συμβαίνει να έχω δουλειά και ταυτόχρονα να μην πληρώνομαι. Λέγεται απλήρωτη εργασία, και στις μέρες μας είναι πολύ διαδεδομένη, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Συμβαίνει επίσης να πληρώνομαι αλλά να μην συμμετέχω στην παραγωγή. Λέγεται αργομισθία και είναι επίσης πολύ διαδεδομένη, κυρίως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

28.7.13

Ένα ειλικρινές προεδρικό διάγγελμα



Ελληνίδες, Έλληνες,

Σας απευθύνομαι στην επέτειο της Μεταπολίτευσης, παραμερίζοντας το πατρικό ύφος που έχει κατά παράδοσιν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σκοπός μου δεν είναι να σας συνεγείρω ή να σας παρηγορήσω. Πόσω δε μάλλον να σας κολακεύσω. Επιθυμώ για μια φορά επιτέλους να σας μιλήσω, καθαρά και ξάστερα, τη γλώσσα της αλήθειας. Της δικής μου -αν μη τι άλλο- αλήθειας. Δεν θα προσδώσει σήμερα το αξίωμά μου κύρος στα λόγια μου αλλά τα ογδόντα τόσα χρόνια μου. Προνόμιο -το μοναδικό ίσως- του γήρατος είναι η μνήμη. Καθήκον -το πρώτιστο σίγουρα- του γήρατος είναι η μεταφορά της μνήμης στους νεότερους. Η ανθρώπινη ιστορία συνιστά, από πολλές απόψεις, μιαν αλυσίδα λαθών. Ας μην επαναλαμβάνει τουλάχιστον η κάθε γενιά τα σφάλματα του παρελθόντος. Ας κάνει τα δικά της.

27.7.13

MayDay... MayDay...


Τα αναγνώσματα χθεσινά. Δεν διαφέρουν όμως από πολλά των τελευταίων μηνών που περνάνε στα ψιλά των εφημερίδων...

«Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν, η μείωση των χρηματοδοτήσεων των τραπεζών προς τις επιχειρήσεις και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας έφθασε τον περασμένο Ιούνιο το 4,1%.

Την ίδια στιγμή που ο στραγγαλισμός της οικονομικής δραστηριότητας συνεχίζεται, οι χρηματοδοτήσεις των τραπεζών προς το δημόσιο (έντοκα γραμμάτια) αυξήθηκαν την ίδια περίοδο από 13 σε 17 δις, δηλαδή κατά 30%!

Είναι φανερό ότι κάτι δεν πάει καλά.» [όλο το κείμενο εδώ.]

26.7.13

Κράτος και Δημόσιο



Η πρόσφατη καταιγίδα περί της απολύσεως δημοσίων υπαλλήλων τεχνηέντως... απέφυγε τη συζήτηση για την αντιδιαστολή των εννοιών κρατικό - δημόσιο. Και λέω τεχνηέντως, γιατί αυτοί που ωφελούνται από την αποσιώπηση της διαφοράς είναι ακριβώς αυτοί και όσοι δυσφημίζουν και τις δύο έννοιες. Δυστυχώς, η Ελλάδα υποφέρει από υπερτροφικό, αντιπαραγωγικό και ληστρικό (extractive, κατά τους Acemoglu-Robinson) κρατικό τομέα, ενώ, παράλληλα, διαθέτει ανεπαρκείς και, συχνά, άθλιες ποιοτικά υπηρεσίες σε αυτό που αποτελεί τον δημόσιο χώρο. Πολύ συχνά, μάλιστα, η παρεμβολή της κρατικής εξουσίας, με την έννοια των ελέγχων, αδειών και απαγορεύσεων, ακριβώς για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της, και να αποκομίσει, συχνά παράνομα, έσοδα δυσκολεύει ή και απαγορεύει δραστηριότητες που αναπτύσσονται στον δημόσιο χώρο.

25.7.13

Οι ένοχοι βρέθηκαν;



Ακούω στο ραδιόφωνο ότι οι ένοχοι για τη Μαρφίν καταδικάστηκαν, αλλά πρέπει τώρα να βρεθούν οι ηθικοί αυτουργοί. Για δες, λέω, τους βρήκαν, λοιπόν, αυτούς που έβαλαν φωτιά στο κτίριο, τόσο καιρό μακριά από την Αθήνα έχασα επεισόδια. Και ηθικούς αυτουργούς ποιους εννοεί, άραγε, η δημοσιογράφος που μιλάει αυτή τη στιγμή; Αυτούς που γράφουν υπέρ του αντάρτικου πόλεων, που εξάπτουν τα πάθη, που λένε «κάψτε τις τράπεζες»; Μα πού να τους βρεις αυτούς;

24.7.13

Θα έχουμε φέτος δασικές φωτιές;



Διαψεύδοντας τις προφητείες του κυρίου Δένδια (Βουλή, 23/5/13), φέτος το καλοκαίρι δεν θα υπάρξει ως δικαιολογία για τις φωτιές ο ακραίος καύσωνας. Όλες οι μετεωρολογικές προβλέψεις δείχνουν πως το καλοκαίρι θα είναι σχετικά ήπιο. Θα χρειασθεί επομένως, αν αντιμετωπίσουμε μεγάλες δασικές πυρκαγιές, να ψάξουμε αλλού για τους ενόχους διότι η δικαιολογία αυτή δεν θα ισχύει. Ούτε βέβαια να τρέξουμε να κατηγορήσουμε ψεκασμούς ή πράκτορες ξένων κρατών που θέλουν να σαμποτάρουν τον Ελληνικό τουρισμό, όπως διαδόθηκε εντέχνως το 2007.

Ένας πρώτος ένοχος έχει φέτος ήδη διακριθεί: η πυροσβεστική λαμβάνει καθημερινά κλήσεις για φωτιές σε αστικό πράσινο που έχουν προκληθεί από συσσώρευση σκουπιδιών κάτω από θάμνους. Πράγματι, όπου κι αν κοιτάξει κανείς, δίπλα στους δρόμους αλλά και αλλού, τα σκουπίδια ( εύφλεκτα πλαστικά, χαρτιά, ξύλα και άλλα) ευδοκιμούν καλά κρυμμένα μέσα σε ξερόχορτα.

23.7.13

Πόλεμος για τις ανεμογεννήτριες



Στην Κοπεγχάγη κάπου 90 ανεμογεννήτριες τοποθετημένες στην ακτογραμμή καλύπτουν τις ανάγκες 200.000 νοικοκυριών σε ρεύμα. Το θαλάσσιο αιολικό πάρκο της πόλης είναι συνεταιριστικό και οι κάτοικοι είναι τόσο περήφανοι για το δημιούργημά τους, που το έχουν εντάξει στα αξιοθέατα της Κοπεγχάγης.

Στην Ελλάδα αντίθετα, υπάρχει μια μεγάλη καχυποψία και γκρίνια για την αιολική ενέργεια. Ενώ οι ανεμόμυλοι είναι το σήμα κατατεθέν των κυκλαδίτικων νησιών, οι ανεμογεννήτριες πολεμήθηκαν και συνεχίζουν να προκαλούν αντιπαλότητες, ανάμεσα σε κατοίκους, δήμους και κοινότητες.

Στο «Spiegel» ωστόσο διαπίστωσα, ότι ανάλογες αντιπαλότητες προκαλούν οι ανεμογεννήτριες και στη Γερμανία. Διαβάστε την ιστορία, αλλά θέλω να είστε υποψιασμένοι αναγνώστες – θα καταλάβετε στο τέλος γιατί.

22.7.13

Η σωστή δράση ξεκινάει από τον πολίτη



(δημοσίευση στην τοπική εφημερίδα της Κοζάνης Kozan Nostra)

Μια τέτοια ερώτηση πάντα λειτουργεί ως καταλύτης: «καλά τα λέτε εκεί στη Δράση, αλλά είστε για τα μεγάλα. Με τα μικρά τι γίνεται..;». Όπου μικρά εννοούμε αυτά που απασχολούν μια τοπική κοινωνία ή ομάδα, αυτά που δεκαετίες τώρα εμείς οι ίδιοι κάνουμε μπαλάκι στο κράτος-πατερούλη, περιμένοντας να μας επιβάλλει «λύσεις για το καλό μας». Λύσεις βέβαια που εμείς μετά θα κριτικάρουμε εκ του ασφαλούς, για τις οποίες δεν θα έχουμε υποχρεωθεί να πάρουμε θέση, να αναζητήσουμε συναίνεση με τον διπλανό μας, να συνθέσουμε αυτό που προτείνουμε με αυτό που προτείνουν άλλοι.

Mπορούμε πάντα να λέμε «δεν πάει άλλο» και να περιμένουμε μοιρολατρικά τον επόμενο «πατερούλη» να πάρει το κράτος για να μας σώσει. Για όλους όμως υπάρχει και ο δρόμος της κοινής λογικής, ο δρόμος της δράσης και αυτός δεν είναι «κεντρικός», είναι εξόχως «τοπικός», αφορά πρώτα και κύρια το σπίτι μας, την οικογένεια μας, τη γειτονιά μας, την παρέα μας.

20.7.13

Η καρικατούρα των καταλήψεων



Υπάρχει μια «επαναστατική» τελετουργία που επαναλαμβάνεται με μονότονο τρόπο στα σχεδόν 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης. Συνδικαλιστικές οργανώσεις, ομάδες συμφερόντων, αυτοανακηρυγμένοι εκπρόσωποι του λαού και κάθε λογής «συλλογικότητες», όταν θέλουν να διαμαρτυρηθούν για κάτι ή να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους, καταλαμβάνουν δημόσιους χώρους, ακυρώνουν τη λειτουργία τους, που είναι η προσφορά υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο, και ανακοινώνουν ότι θα συνεχίσουν την κατάληψη «μέχρις εσχάτων».

19.7.13

Οι βολικοί ελληνικοί μύθοι και η πραγματικότητα που ξεβολεύει...



Σκηνή από διαδήλωση. Λέει ένας απεργός: Εγώ προσελήφθην με το ΑΣΕΠ, γιατί ξεκινάνε από μένα; Λέει μια διαδηλώτρια: Να με αξιολογήσουν, να με κρίνουν όσο αυστηρά θέλουν και αν δεν κάνω να με απολύσουν, αλλά έτσι οριζόντια, δεν το δέχομαι. Νομίζω ότι περίπου κάπου εδώ, κάπου τώρα, έφτασε η ώρα που αρχίζει και γίνεται καθαρό σε όλους τους συμπολίτες μας τι συνέβη αυτά τα 4 χρόνια. Αρχίζει να αποκαλύπτεται η μεγάλη απάτη, τελειώνουν τα ψέματα. Αυτό που προσπάθησαν όλοι να μας κάνουν να ξεχάσουμε είναι ότι το 2009 ήταν το κράτος που χρεοκόπησε. Η δικιά μας φούσκα δεν ήταν η Lehman Brothers και οι τράπεζες, δεν ήταν το real estate, δεν ήταν οι τουριστικές κατοικίες. Ήταν το κράτος που ξόδευε 24 δις το χρόνο παραπάνω απ’ όσα είχε.

18.7.13

Πως κυβέρνηση και τρόικα δυσφημούν τις μεταρρυθμίσεις



Τα περιστατικά που ακολουθούν είναι δυστυχώς πραγματικά.

Περιστατικό πρώτο. Παρακείμενο σε εφορία βρίσκεται συνεργείο αυτοκινήτων. Υπάλληλος που ελέγχει υπόθεση φεύγει μαζί με τον ελεγχόμενο γιατί «έχει μια δουλειά κάτω». Στην είσοδο συναντά «τυχαία» τον μάστορα και γεμάτος παράπονο περιγράφει στον ελεγχόμενο τι ζημιά έπαθε τις προάλλες -το αυτοκίνητο του θέλει από ακρόμπαρα μέχρι ό,τι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου- και πώς το ποσό που του ζητά ο μάστορας (5.000 ευρώ), είναι αδύνατο να το βρει με τις περικοπές που έχουν γίνει στο μισθό του. Το σήμα έχει δοθεί. Ο ελεγχόμενος μπορεί τώρα να πάει με ασφάλεια στον μάστορα να κάνει μια υπερτιμολογημένη επισκευή και να πληρώσει το ποθούμενο χωρίς ποτέ να βρεθούν τα ίχνη του τελικού παραλήπτη. Τρόικα, ειδικοί διώκτες κατά της διαφθοράς, μεγάλα λόγια… όλα περαστικά και ατελέσφορα.

17.7.13

«Κύριε καθηγητά καλώς ήρθατε στη χώρα που σας γέννησε...»



Έγραφα και τις προάλλες, για το εξαιρετικά σημαντικό γεγονός που συνέβη στο πρώτο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, τόσο σημαντικό που πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητο από την κρατούσα αντίληψη, νοοτροπία και κουλτούρα της ελληνικής μιντιακής νομενκλατούρας.

Στις 08.07.2013 λοιπόν, χωρίς περιττές τυμπανοκρουσίες, με την αποφασιστικότητα του Συμβουλίου Διοίκησης και των διδασκόντων του (της λογικής πλειοψηφίας δηλαδή) και την έγκαιρη παρέμβαση της έννομης τάξης, το Πανεπιστήμιο Αθηνών απηλλάγη από μια από τις πολλές και ως σήμερα ατιμώρητες απόπειρες ιδιοποίησης του από τους κατ' επάγγελμα και κατ' εντολήν μπαχαλάκηδες της παλαβής αριστεράς. Γραφικές φιγούρες στο όλο σκηνικό ο Λαφαζάνης με τον Τσακαλώτο να προσπαθούν να γλυτώσουν τα σπλάχνα από την τσιμπίδα του νόμου. Όχι τίποτε άλλο αλλά την επαύριο είχαν συνέδριο και δεν έπρεπε να στερηθούν «δυνάμεις»...

16.7.13

Tο "ταμπού" του πελατειακού κράτους



Έχει καταστραφεί (στην κυριολεξία) η ζωή της συντριπτικής πλειονότητας οικογενειών και ατόμων. Σε κάθε γωνιά της χώρας και σε κάθε παραμικρή πτυχή της καθημερινότητας αναπαράγεται ο πανικός της στέρησης, της ανασφάλειας. H απελπισία έχει παραλύσει τον ψυχισμό των ανθρώπων, είναι καθολική και αράγιστη η βεβαιότητα για την αναξιοπιστία, την πολλαπλά πιστοποιημένη ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού να διαχειριστεί τη συμφορά που το ίδιο προκάλεσε.

Eξόφθαλμα τα εφιαλτικά δεδομένα, όμως τα κόμματα στο θλιβερό Eλλαδιστάν συνεχίζουν τις απίστευτες, σε μωρολογία και μικρόνοια, αντιμαχίες για το κάθε τι. Ωσάν να μην βλέπουν, να μην ακουν, να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους. Σε ένα μόνο θέμα συμπίπτουν και συμφωνούν, δίνουν κοινό αγώνα όλα τα κόμματα, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, με φανατισμό και πείσμα: Nα μην απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι.

15.7.13

Πανεπιστήμια: μικρογραφία της κοινωνίας μας



(Πριν από μια βδομάδα συνέβη στην Ελλάδα κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Τόσο σημαντικό που πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητο από την κρατούσα αντίληψη, νοοτροπία και κουλτούρα της ελληνικής μιντιακής νομενκλατούρας. Γι'αυτό και αποφάσισα να μας «απασχολήσει» αυτή την εβδομάδα, με αυτή και μια ή δύο ακόμα δημοσιεύσεις... Γ.Π.Τ.)

Η μάχη που διεξάγεται μεταξύ της νέας διοίκησης των ΑΕΙ (συμβούλια – ΣΙ) και της παλιάς διοίκησης (πρυτάνεις) είναι αντίστοιχη με τη μάχη μεταξύ της ευρωπαϊκής πρόκλησης και της παραδοσιακής καθυστέρησης που παρακολουθούμε χρόνια στην πολιτική σκηνή. Ο νέος νόμος Διαμαντοπούλου -αν και ψηφίστηκε από τα δύο τρίτα της Βουλής- τροποποιήθηκε προς το παλιό, ως «ανεφάρμοστος», με την επιμονή της «πεφωτισμένης» ΔΗΜΑΡ και τη συναίνεση του σημερινού αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Βενιζέλου. Επετράπη στους πρυτάνεις να εξαντλήσουν τη θητεία τους. Δημιουργήθηκαν έτσι δύο πόλοι εξουσίας. Αυτό ακριβώς ήταν που απεδείχθη ανεφάρμοστο. Οι πρυτάνεις υπονόμευσαν την εκλογή των ΣΙ και στη συνέχεια παρενέβαλαν εμπόδια στη λειτουργία τους. Ολα αυτά με τη συνεισφορά βίας από φανατισμένες φοιτητικές μειονότητες, στις οποίες έδιναν αμέριστη υποστήριξη. Υποψιάζεται βάσιμα κανείς ότι η κομματική ψήφος των φοιτητών, με την οποία εξελέγησαν, ήταν προϊόν αθέμιτης συναλλαγής. Την υποψία εντείνει η προχθεσινή υποστήριξη του πρύτανη του πανεπιστημίου κ. Πελεγρίνη στους φανατισμένους που πολιόρκησαν για να διαλύσουν τη συνεδρίαση του ΣΙ. «Εγώ δεν κάλεσα την αστυνομία ούτε και προτίθεμαι να πράξω κάτι τέτοιο σε ανάλογη περίπτωση» δήλωσε. Περίεργη δήλωση για έναν άνθρωπο των γραμμάτων, να μην κρατάει μιαν επιφύλαξη για τις μελλοντικές του ενέργειες.

14.7.13

Η γωνία Καραγεώργη Σερβίας και Βουλής...



14 Ιουλίου 1992, μεσημέρι: οι «επαναστάτες» της 17 Νοέμβρη δολοφόνησαν τον 20χρονο Θάνο Αξαρλιάν που περπατούσε αμέριμνος στο δρόμο.

Για το στυγνό αυτό έγκλημα κανείς δεν έκαψε, κανείς δεν έσπασε, κανείς δεν βανδάλισε, όπως έκαναν πολλοί μερικά χρόνια αργότερα, όταν ένας άλλος νέος έπεσε νεκρός χωρίς λόγο, και πάλι στο κέντρο της Αθήνας. Γιατί, όπως και να το κάνεις, υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στους «πολίτες» και τους «επαναστάτες», διαφορά ήθους, διαφορά σκέψης, διαφορά λόγου, διαφορά δράσης.

Γιατί όχι «εθνικοσοσιαλιστές»;



(Σημείωση: στην λογική του αυτοπροσδιορισμού, δεν ξέρω αν οι της Χρυσής Αυγής επιθυμούν να αποκαλούνται «εθνικοσοσιαλιστές» ή «ναζί» ή πως αλλιώς, σίγουρα όμως δεν μπορώ παρά να διαβάσω με προσοχή και να συμφωνήσω με την σκέψη του Τάκη Μίχα περί της ονοματολογίας που επιβάλλει η αριστερά ετεροπροσδιορίζοντας τους λοιπούς πολιτικούς χώρους. Αρκεί μόνο να σκεφτεί κανείς την ευκολία με την οποία η εγχώρια αριστερά βαφτίζει «φιλελευθερισμό», έστω και «νεο-» τον εν Ελλάδι κρατούντα Σοβιετικό Κρατισμό. Βέβαια, λέξεις και ορισμοί επιβάλλονται όταν υπάρχουν οι χρήσιμοι ηλίθιοι που δέχονται αυτή την επιβολή αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα...)

Ο έλεγχος που ασκεί η εθνικομπολσεβίκικη Αριστερά στην πνευματική ζωή της χώρας είναι τόσο ασφυκτικός ώστε πλέον έχει περάσει στο υποσυνείδητο των πολιτών της χώρας και σημαδεύει τη χρήση της γλώσσας. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τη δημοσιογραφική γλώσσα όπου τα γλωσσικά ιδεολογικά κατασκευάσματα της Αριστεράς χρησιμοποιούνται κατά κόρον ακόμα και από δημοκρατικά ΜΜΕ που δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν το πρόβλημα.

Μία τέτοια χρήση π.χ. είναι η αναφορά στην αστυνομία ως «δυνάμεις καταστολής» - που, παραδόξως, χρησιμοποιείται κατά κόρον και στα Κεντρώα ή Κεντροδεξιά ΜΜΕ. Φυσικά πρόκειται για μία ονομασία που είναι βαθύτατα ιδεολογικά φορτισμένη στο βαθμό που βλέπει την αστυνομία όχι ως έναν θεσμό προστασίας και παροχής ασφάλειας στους πολίτες όταν απειλείται η ζωή και η περιουσία τους, αλλά αντίθετα ως μία δύναμη που εμποδίζει τον αγώνα των μαζών για τη χειραφέτηση. Όπως έλεγε ο Οργουελ «όταν συζητιούνται ορισμένα θέματα, το συγκεκριμένο εξανεμίζεται στο αφηρημένο».

13.7.13

Το ελληνικό δράμα, «σκετσάκι» στις γερμανικές εκλογές



Η σκηνή κατά την οποία η κ. Μέρκελ ζητά από τον κ. Σαμαρά να βγει από τα ηγετικά μετόπισθεν και να φωτογραφηθεί κοντά της στην πρόσφατη σύνοδο για την ανεργία των νέων, συνοψίζει κατά τον καλύτερο τρόπο το πώς η υπόθεση της Ελλάδος χρησιμοποιείται πολιτικά στην εκλογική εκστρατεία της κ. Μέρκελ. Η φαντασίωση του ελληνικού ψευδο-«success story», σε συνδυασμό με τις πρόσφατες δηλώσεις της, σύμφωνα με τις οποίες «η βιωσιμότητα του (ελληνικού) χρέους θα εξακολουθήσει να υφίσταται» και συνεπώς «δεν βλέπει κούρεμα του χρέους», συνοψίζουν το ρόλο που διαδραματίζει η Ελλάδα στην εκλογική αυτή αναμέτρηση.

Όπως μου λένε στο ευρωκοινοβούλιο φίλοι, ειδικότεροι εμού επί της ψυχοσύνθεσης του γερμανού ψηφοφόρου, το «story» αυτό, που επιτυχημένα προωθεί η κ. Μέρκελ ταιριάζει τέλεια στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα η γερμανική κοινή γνώμη, που έχει περίπου ως ακολούθως:

10.7.13

Άμεση κατάργηση του αγγελιοσήμου, όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού


Καθώς πιέζεται από την τρόικα να καταργήσει τους φόρους υπέρ τρίτων, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Χρήστος Σταϊκούρας, απέστειλε εγκύκλιο στα ταμεία του Τύπου και των ΜΜΕ γενικότερα, ζητώντας να ενημερώσουν έως τις 15 Ιουλίου το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, αναφορικά με την «οικονομία» του αγγελιοσήμου.

Μετά λοιπόν από 40 χρόνια και βάλε επιβολής (θυμίζουμε ότι το αγγελιόσημο αντικατέστησε το Λαχείο Συντακτών πριν πολλές δεκαετίες) και ένα χρόνο υπουργικής θητείας του συγκεκριμένου υπουργού, το υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε να ερευνήσει τι συμβαίνει με το αγγελιόσημο.

9.7.13

Αλλαγή «εκ της βάσεως» η απάντηση στην κρίση



Τρία πρόσφατα παραδείγματα καινοτομίας δείχνουν πόσο ασύμβατη είναι η ελληνική και σε κάποιο βαθμό και η ευρωπαϊκή πολιτική αντίληψη με την εξέλιξη των νέων οικονομικών ισορροπιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Ολα τους χαρακτηρίζονται από την έντονα φυγόκεντρη τάση τους και τις αντισυγκεντρωτικές μορφές τους.

1. Η εκπαιδευτική πλατφόρμα Coursera απειλεί ευθέως πλέον την παραδοσιακή «συνταγή» λειτουργίας των ακαδημαϊκών φορέων. Με μηδαμινό κόστος για τον «εκπαιδευόμενο», ακαδημαϊκοί διεθνούς βεληνεκούς στον τομέα τους προσφέρουν γνώση μέσα από διαδικτυακές τάξεις σε χιλιάδες μαθητές. Η παγκόσμια συζήτηση λοιπόν έχει ανάψει. Τα κλιμακούμενα κόστη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον δυτικό κόσμο καθιστούν όλο και πιο ελκυστικό το εναλλακτικό μοντέλο της Coursera. Ετσι, ιστορικά ιδρύματα στον χώρο της εκπαίδευσης (βλ. Harvard) αναζητούν τις στρατηγικές κινήσεις τους ώστε να επιβιώσουν την επόμενη μέρα. Φυσικά στη διαδικασία αυτή ουδείς κλείνει δρόμους ή σχολές για να μη δοθεί δυνατότητα στους «κακούς» της Coursera να υπάρχουν, όπως λ.χ. συμβαίνει με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα.

5.7.13

Ας αρχίσουμε από τις δομές, όχι από τους ανθρώπους.



Η είδηση «ανέβηκε» γρήγορα στην επικαιρότητα, ηλεκτρονική και ψηφιακή: «στην ΕΛ.ΑΣ. η Δημοτική Αστυνομία», «η τρόικα, που συναντήθηκε χθες με τον πρωθυπουργό και τον κ. Ευ. Βενιζέλο, εμφανίζεται θετική στη σχετική πρόταση που έχει υποβάλει η κυβέρνηση, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της κινητικότητας» έλεγε η επεξήγηση του άρθρου της Καθημερινής.

Ουσιαστική κίνηση στην σωστή κατεύθυνση; Ή μία ακόμα τουφεκιά στο βρόντο, ένα ακόμα οριζόντιο μέτρο; Αυτές ήταν οι πρώτες μου σκέψεις. Εξαρτάται αν θέλουμε η αλλαγή να είναι προσωρινή, προσχηματική, ή μόνιμη. Γιατί αν θέλουμε να είναι μόνιμη τότε πρέπει να αρχίσουμε από τις δομές, όχι από τους ανθρώπους.

3.7.13

Η «ιερή αγελάδα» και τα ελληνικά γκουλάγκ...



«...εντάξει, δε χάθηκε κι ο κόσμος αν δεν πάρουμε τη δόση, μπορούμε πάντα να εκδώσουμε έντοκα γραμμάτια...» Θεϊκή ατάκα στελέχους του Υπουργείου Οικονομικών, για να μην έχουμε αγωνία πως θα μείνουμε από ρευστό μιας και δεν ενδίδουμε στις πιέσεις της τρόϊκας να τιμήσουμε την υπογραφή μας και τις συμφωνίες μας.

Εκείνο βέβαια που δεν μας είπε το «στέλεχος» είναι πως τα γραμμάτια θα τοκίζονται με τρεις και πλέον μονάδες παραπάνω από το «ληστρικό» (για τους χαχόλους τσιπροκαμένους) επιτόκιο με το οποίο μας δανείζουν οι «τοκογλύφοι» (για τους χαχόλους τσιπροκαμένους και πάλι) της τρόϊκας, όπως έγινε πέρυσι που λόγω εκλογών δεν μας δάνειζε κανείς με προνομιακούς όρους.

Δηλαδή, ότι θα συνέβαινε κοντολογίς χωρίς μνημόνια. Και γιατί να μας το τονίσει άραγε, αφού το +3% δεν θα είναι «ληστρικό» γιατί θα είναι επιλογή του κυρίαρχου λαού που θα έχει κατατροπώσει τους διεθνείς «τοκογλύφους»...

Όχι τίποτε άλλο αλλά αν το τόνιζε θα έπρεπε να προσθέσει πως για να περιορίσουν τη «χασούρα» θα κόψουν δαπάνες, με πρώτες και κύριες τις δαπάνες προς τους προμηθευτές του κράτους (επιστροφές ΦΠΑ και άλλα «ληστρικά»).

Κοντολογίς, αυτό που λέει λαλίστατος υπουργός απο χθες, πως οι ιδιώτες θα πρέπει να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους κανονικά αλλά δεν θα πληρώνονται για αυτές πέρα από το κάποιο πλαφόν και όποιος τολμήσει να διεκδικήσει πληρωμή θα κόβεται από προμηθευτής. (Να δεις που κάπως έτσι θα ήταν και τα γκουλάγκ του αλήστου μνήμης «πατερούλη» των Σοβιέτ, να θυμηθώ να διαβάσω λίγο Σολτζενίτσιν να το βεβαιώσω...)

Και μη μου πείτε πως έτσι θα κλείσουν κι άλλες επιχειρήσεις, πως έτσι θα βγούν κι άλλοι ιδιωτικοί υπάλληλοι στην ανεργία, δεν έχει σημασία καμιά, σημασία έχει να μην τολμήσει κανείς και ακουμπήσει την «ιερή αγελάδα», το πελατειακό κράτος δεκαετιών σοσιαλισμού.

Κι άμα τολμήσει κι αρθρώσει λέξη κανείς από την τρόϊκα, δεν το έχω σε τίποτα ο άλλος τρανός υπουργός μας, ο «γόνος», να τους πετάξει κατάμουτρα πως αν θέλουν 15 κι 150 και 200 χιλιάδες απολύσεις να πάνε να τις πάρουν από τις επιχειρήσεις που δεν πληρώνουν αυτά που τους ζητάει το κράτος και στεναχωρούνται και οι υπάλληλοι του και δεν μπορούν να αξιολογηθούν έτσι στεναχωρημένοι και δεν προχωράει το σύστημα...

Αυτά κι αποχωρώ. Πάω να διαβάσω το φορολογικό νομοσχέδιο που θα ισχύσει με το που θα ψηφιστεί και μέχρι να κατατεθεί το επόμενο κατά Σεπτέμβριο μήνα. Με τον αγαπημένο ΟΑΕΕ λέω να μην ασχοληθώ άλλο, πρέπει να βρω πως θα πληρώσω την έκτακτη εισφορά που θα μου επιβάλλουν για να καλύψουν την τρύπα που δημιουργώ επειδή αδυνατώ και δεν πληρώνω τις εισφορές μου. Αλλιώς θα πάω φυλακή μέχρι να μπορέσω να μαζέψω εργαζόμενος τα χρήματα να ξεχρεώσω. Πως; Γκουλάγκ κι εδώ; Τυχαίο; Δε νομίζω...

Αξιολόγηση, και το άλλο με τον Τοτό


Αν δεν μπορείς να μετρήσεις, δεν μπορείς να διοικήσεις. Στην Ελλάδα ούτε μετράμε, ούτε διοικούμε. Ποιο είναι το αίτιο και ποιο το αιτιατό μικρή σημασία έχει. Η ουσία είναι πως κανένα σχέδιο δεν συνοδεύεται από μια, υποτυπώδη έστω, μελέτη για το πώς υλοποιείται και πόσο κοστίζει.

Πάρτε για παράδειγμα την «αξιολόγηση». Είναι η καραμέλα της μόδας. «Θα γίνω υπουργός της αξιολόγησης», είπε, μόλις ανέλαβε, ο Κυριάκος. Μακάρι. Όμως για να το πετύχει, θα χρειαστεί την μακροβιότητα του πατέρα του επί πέντε, τουλάχιστον.

Η αξιολόγηση σε όλες τις σοβαρές επιχειρήσεις δεν είναι κάτι που το ξεκινάς σήμερα, εκ του μηδενός. Είναι μια μόνιμη διαδικασία που συνδέεται με στόχους: ατομικούς, ομαδικούς, εταιρικούς, με συμπεριφορές, με πρωτοβουλίες, με δημιουργικότητα, με σχέσεις με συναδέλφους και πελάτες και με καμιά δεκαριά ακόμα κριτήρια που θέτει κάθε εταιρεία ανάλογα με το αντικείμενό της. Κι επειδή πάντα καιροφυλακτεί το υποκειμενικό στοιχείο, τα συστήματα αξιολόγησης εξελίσσονται (ενσωματώνοντας και εφαρμογές της πληροφορικής όπως π.χ. ηλεκτρονικό πρωτόκολλο) με σκοπό να δημιουργήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες δικλείδες ασφαλείας, ώστε το τελικό αποτέλεσμα για κάθε εργαζόμενο, οποιασδήποτε βαθμίδας, να αποτυπώνει κατά το δυνατόν ακριβέστερα την πραγματική του επίδοση.

2.7.13

Το δικό σου παιδί θα μαζέψει φράουλες;



Μία από τις μεγάλες χαρές που προσφέρει η ενασχόληση με τα ιδιαίτερα μαθήματα είναι η προσωπική σχέση με τον μαθητή, αν καταφέρεις να σε εμπιστευτεί. Το μεγάλο μειονέκτημα είναι η επαφή με κάποιους από τους γονείς.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απάντηση σε μία μητέρα. Θεώρησα πως έπρεπε να της πω ότι το παιδί της, που είναι ήδη 18 ετών, δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή και πως, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε έστω και τώρα να το βοηθήσει να αντιληφθεί ορισμένα πράγματα. Με έναν πολύ αγενή τρόπο μου απάντησε πως το παιδί της προορίζεται για επιστήμονας και δεν έχει καμία ανάγκη να μάθει ταπεινές δουλειές. Όταν αναφερθήκαμε στις δουλειές του σπιτιού, μου είπε πως αυτές ήταν αποκλειστικά δική της αρμοδιότητα και τα παιδιά της θα έπρεπε να αφοσιωθούν στις σπουδές τους. Τέλειωσε τη μικρή της διάλεξη με το εξής: «Κι εσύ για να έχεις κάνει σπουδές, σημαίνει πως οι δικοί σου σε απάλλαξαν από όλα όσα θα σου αποσπούσαν την προσοχή. Το ίδιο κάνω για τα παιδιά μου. Δεν τα προορίζω να πάνε να μαζεύουν φράουλες με τους Πακιστανούς».

1.7.13

Η φράουλα και η κοινή λογική...



Ζητούν παραγωγοί 4500 εργάτες για τη συλλογή της φράουλας. Δίνουν μεροκάματο 23 ευρώ καθαρά (26 ευρώ με το εργόσημο), για πέντε ώρες εργασίας ημερησίως και υπόσχονται αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Εμφανίζονται μόλις δέκα (10!!) συμπατριώτες μας να δουλέψουν (το πιθανότερο δε είναι πως οι λοιπές θέσεις θα καλυφθούν από ξένους εργάτες, εύχομαι φανερά εργαζόμενους στη χώρα μας).

Το θέμα δημοσιοποιείται, έτσι οσονούπω εμφανίζονται αυτοί που καταγγέλουν το «εξευτελιστικά χαμηλό μεροκάματο πείνας και εξαθλίωσης του εργαζομένου» (sic!). Και έπονται αυτοί που ζητούν επιτακτικά από το κράτος να επιδοτήσει την εργασία των Ελλήνων (γιατί όχι αλήθεια και των ξένων;) με 10-15 ευρώ (επιπλέον αυτών που δίνει ο παραγωγός) «για να βρει δουλειά ο κοσμάκης και να αντιμετωπιστεί η ανεργία».