30.6.13

Ο «ξαφνικός θάνατος» του κρατισμού, ανάγκη για την επιβίωση της κοινωνίας...



Αν περάσεις μια βόλτα από τη Μεσογείων, θα νομίσεις ότι οι συγκεντρωμένοι άνθρωποι εκεί κάνουν κάποιο τεράστιο λάθος. Κάτω από πλακάτ «δεν πληρώνω» διαδηλώνουν υπέρ της κρατικής τηλεόρασης της οποίας αρνούνται να πληρώσουν την υποχρεωτική εισφορά για να λειτουργήσει. Η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία λίγες μέρες πριν κατήγγελλε την ΕΡΤ ως προπαγανδιστικό μηχανισμό της κυβερνητικής πολιτικής των μνημονίων, τώρα φρίττει μπροστά στο ενδεχόμενο να μειωθεί και κηρύσσει ανένδοτο αγώνα. Ώστε να συνεχίσει προφανώς την προπαγάνδα των μνημονίων. Ακόμα και ομάδες αναρχικές, αντιεξουσιαστικές, που σε κάθε ευκαιρία φώναζαν το σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», τώρα δίνουν αγώνα υπέρ εκείνων των «ρουφιάνων» που αμείβονται άμεσα από το κράτος.

Στην πραγματικότητα δεν κάνουν κανένα λάθος. Ασχέτως πώς ονομάζονται και τι ταμπέλα κρατάνε, δεξιά ή αριστερή αναλόγως με τα ακροατήρια, στ’ αλήθεια ένα πράγμα τους ενδιαφέρει. Να μη θιγεί ο τροφοδότης λογαριασμός, το κράτος. Είναι οικολόγοι, δίνουν μάχες ακόμα και με τα όπλα για να μη γίνει μια επένδυση στα ορυχεία της Χαλκιδικής. Η ΔΕΗ είναι η πιο ρυπογόνος βιομηχανία, όχι της Ελλάδας, της Ευρώπης ολόκληρης. Κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε να διαδηλώσει στην Πτολεμαΐδα ή τη Μεγαλόπολη.

Γιάννης Α., ένας Έλληνας από επιλογή...



«...τις μέρες που δεν μπορούσαμε να πουλήσουμε την πραμάτεια μας στον δρόμο, πεινούσαμε στο σπίτι»: Γιάννης Αντετοκούμπο, 18 ετών, παιδί νιγηριανών μεταναστών.

Ο ίδιος νιώθει Έλληνας, μιας και γεννήθηκε, μεγάλωσε και μορφώθηκε στην Ελλάδα. Και χθες πανηγύρισε σαν Έλληνας την επιλογή του στο Νο 15 των draft του ΝΒΑ.

Μικρή, πικρή λεπτομέρεια: τον Γιάννη τον «αναγνωρίσαμε» ως Έλληνα μόλις στις 9 Μαΐου 2013. Ελέω της προοπτικής να αγωνιστεί στην εθνική ομάδα μπάσκετ...

Ως τότε, τον διδάξαμε (με τον πιό σκληρό τρόπο) να μην το βάζει κάτω, να επιβιώνει. Ένα «μάθημα ζωής» από το οποίο -ευτυχώς για τον ίδιο- κράτησε την «πείνα» του για μπάσκετ και επιτυχίες. Και φυσικά για προστασία της οικογένειας του, την οποία θέλει να πάρει μαζί του στην Αμερική.

Όπως διάβασα κάπου, ο Όσκαρ Ουάιλντ πίστευε πως «όλοι μας ζούμε σε έναν υπόνομο. Αλλά λίγοι από εμάς μπορούν την ίδια στιγμή να κοιτάζουν τ' άστρα». Ευτυχώς κάποιοι από αυτούς είναι Έλληνες από επιλογή...

[αφορμή για να μάθω περισσότερα για τον Γιάννη πήρα από την ειδησεογραφία και το «μπράβο» που του δώσαμε ως Δράση.]

υ.γ. το γεγονός μου θύμησε την περιφημη ρήση του Αδαμαντίου Κοραή: «Έλληνας δεν είναι μόνον ο γηγενής ή αυτόχθων , αλλά ο κατέχων την Ελληνική Παιδεία και τας αρχάς του Έθνους.».

Αυτά, παιδεία, πολιτισμός, αρχές και αξίες, είναι το συγκριτικό πλεονέκτημα μας ως Ελλήνων εδώ και αιώνες, είναι ο λόγος για τον οποίο η χώρα μας πολέμησε και πολεμήθηκα, κατέκτησε και κατακτήθηκε στους αιώνες.

Προσωπικά λοιπόν, με ενδιαφέρει να χτίσω μια κοινωνία που θα προσελκύει τους καλύτερους από άλλες κοινωνίες και δεν θα διώχνει τους καλύτερους δικούς της. Με το σκεπτικό αυτό πορεύομαι και γράφω αυτά που γράφω...

16.6.13

Οι μεταρρυθμίσεις στο επίκεντρο



Οι μεταρρυθμίσεις στο επίκεντρο και αυτή την Κυριακή, παρά τη λογοκρισία του Σοβιέτ της ΕΣΗΕΑ. Την λέξη πχ θα πρέπει να ανέφερε πάνω από 40 φορές ο πρωθυπουργός Σαμαράς στην ομιλία του στο Ναύπλιο. Βέβαια άλλο να το λές και άλλο να το κάνεις: στον ένα χρόνο της κυβέρνησης του, με ευθύνη και του ίδιου και των συγκυβερνώντων και αντιπολιτευομένων δεν έχει ολοκληρωθεί απολύτως καμία(!!) μεταρρύθμιση και όσες είχαν δρομολογηθεί οδεύουν ολοταχώς προς ακύρωση...

Βέβαια, αν τους ακούσεις προσεκτικά, όλο το κοινοβουλευτικό πολιτικό φάσμα μιλά για μεταρρύθμιση, «από την Κουντουρά ως τον Σκουρλέτη» όπως έγραψε νωρίτερα μια φίλη, το θέμα είναι πως η μεταρρύθμιση τους είναι «με ολίγη», είναι στη βάση του «ναι μεν, αλλά». Η προσπάθεια προφανής: με δόλωμα μια μερική μεταρρύθμιση που ποτέ δεν θα ολοκληρωθεί να ακυρώσουμε την όλη συζήτηση περί μεταρρυθμίσεων, δίνοντας φιλί ζωής στον κρατισμό και τη συντήρηση.