23.5.13

Η ευτέλεια του κακού


[Το μόνο που θα άλλαζα στο παρακάτω άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου από την Athens Voice είναι πως δεν θα το εξειδίκευα μόνο στη Χρυσή Αυγή, φανατικοί υπάρχουν και εκτρέφονται σε ικανό αριθμό και στα κόμματα του «Δημοκρατικού Τόξου»... Σκεφτείτε το!]

Η προβολή της ταινίας «Χάννα Άρεντ» συμβάλλει αυτές τις μέρες στον διάλογο γύρω από την ευθύνη των υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής και γενικότερα στον διάλογο γύρω από την ευθύνη του πολίτη. Όπως είναι γνωστό, η Χάννα Άρεντ αναλύει την αντίληψη της «ευτέλειας του Κακού» στο βιβλίο της «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ» (1963) το οποίο προέκυψε από την κάλυψη της δίκης του Άιχμαν για λογαριασμό του περιοδικού «Νew Yorker». Να γιατί νομίζω ότι αυτή η ανάλυση είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στη σημερινή Ελλάδα.

20.5.13

Γιατί πρέπει να συζητάμε για το μέλλον


Με τι θα μοιάζει άραγε η Ελλάδα του 2023; Το μέλλον δεν μπορεί να προβλεφθεί: φανταστείτε κάποιον που θα επιχειρούσε να περιγράψει τη σημερινή Ελλάδα το 2003. Εκείνο που μπορεί να γίνει όμως είναι μια συζήτηση γύρω από τη διατύπωση υποθέσεων για το πώς θα διαμορφωθεί η επόμενη μέρα. Τη συζήτηση αυτή την αποφεύγουμε. Από τη μία η κοινωνία μας δεν έχει μάθει να συζητά. Η ανταλλαγή απόψεων γίνεται συνήθως με όρους γηπέδου, φοιτητικού αμφιθεάτρου και τηλεοπτικού παραθύρου, όπου στόχος είναι η επιβολή - και μάλιστα εκείνου που φωνάζει δυνατότερα, ειρωνεύεται σκαιότερα και βρίζει χυδαιότερα. Από την άλλη, το μέλλον δικαιολογημένα φοβίζει και έτσι πείθουμε τον εαυτό μας πως αποφεύγοντας να το συζητήσουμε ίσως καταφέρουμε να το αποφύγουμε.

15.5.13

Tα κόμματα τελείωσαν: ώρα για πολιτική



[Η πολιτική ως θεσμός, εκφραζόμενη μέσα από συνειδητές ενώσεις και εκφράσεις πολιτών σε κόμματα, δεν έχει κλείσει διόλου τον κύκλο της όπως πολλοί καλοθελητές σπεύδουν να τονίσουν, επιζητώντας να αντικαταστήσουν την δημοκρατία με άλλες μορφές. Με δεδομένη και την απόφαση μου να εμπλακώ ενεργά ως μέλος και σύνεδρος στην ΔΡΑΣΗ, διάβασα το παρακάτω κείμενο με ενδιαφέρον. Πιστεύω πως αποτυπώνει μια πραγματικότητα, ένα τέλος και μια ευκαιρία να δομήσουμε μια σωστή πολιτική με πολίτες υπεύθυνους, συμμέτοχους και ενεργούς για το κοινό συμφέρον και όχι αμέτοχους πελάτες, πρόθυμους να ανταλλάξουν την ψήφο τους για να εξασφαλίσουν προνόμια εις βάρος άλλων...
Γιάννης Π. Τριανταφύλλου]


Τα κόμματα που συγκροτούν το σκηνικό εξουσίας στην Eλλάδα σήμερα δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί με κυριολεκτική σημασία. Eκφράζουν απόψεις, γνώμες, ιδέες για τα προβλήματα του τόπου, αλλά δεν έχουν πρόταση πολιτική, δεν υποψιάζονται την επιτελική λογική, την εργώδη συστηματική προετοιμασία που προϋποθέτει η συγκρότηση μιας πολιτικής πρότασης.

Eκφράζονται και αποφαίνονται για προβλήματα, ανάγκες, στοχεύσεις, αλλά με τη νοοτροπία του δημοσιολόγου, όχι του πολιτικού. Aναφέρονται στο όποιο τυχόν πρόβλημα, για να επιδείξουν δήθεν άποψη, προσχηματικό ενδιαφέρον, ενημερότητα – δεν διαθέτουν τη σοβαρότητα, τη σπουδή, την ανιδιοτέλεια που απαιτεί μια πρόταση λύσης του προβλήματος. Zητούν την ψήφο των πολιτών για τα «γκολ» που συγκυριακά ή με ατομική κάποιων δεξιοτεχνία πέτυχαν – όχι για το «παιχνίδι» που είναι ικανοί και προετοιμασμένοι να παίξουν, όχι για την αξία τους, όχι υπηρετώντας όραμα κοινωνικό και στόχους.

13.5.13

Οι αγαθές προθέσεις και το παιχνίδι της Χρυσής Αυγής



[ένα αξιόλογο άρθρο που τονίζει μια βασική αρχή: πως όταν τα επιχειρήματα και οι προτάσεις δεν είναι το κυρίαρχο στοιχείο στον πολιτικό και κοινωνικό ρόλο, τότε παίρνουν τη θέση τους ο συναισθηματισμός, ο λαϊκισμός και ο φασισμός. Διαβάστε το παραπάνω από μία φορές και προσπαθήστε να το εφαρμόσετε στην καθημερινή σας πρακτική. Ειδικά όταν απέναντι σας έχετε ανθρώπους των άκρων, της κραυγής, της «αγανάκτησης», από αυτούς τους μπόλικους γύρω μας, τους έτοιμους και πρόθυμους να εισβάλλουν και να υποτάξουν τα θέλω και τα πιστεύω μας...
Γιάννης Π. Τριανταφύλλου]


Μπορείτε, έτσι στα γρήγορα, να θυμηθείτε τη θέση της «Χρυσής Αυγής» για ένα, για οποιοδήποτε, από τα θέματα της πολιτικής ατζέντας; Μάλλον δεν μπορείτε· και δεν φταίτε καθόλου γι’ αυτό. Η άγνοιά σας δεν οφείλεται στην ελλιπή ενημέρωσή σας, αλλά στην ίδια τη Χ.Α. και την ανυπαρξία στοιχειωδώς επεξεργασμένων πολιτικών θέσεων που την χαρακτηρίζει ως κόμμα.

Εναν χρόνο τώρα, αφότου η Χ.Α. εκπροσωπείται με 18 έδρες στη Βουλή, το πολιτικό στίγμα της αποτυπώνεται στη συνείδηση της κοινής γνώμης περισσότερο μέσω της συμπεριφοράς των βουλευτών της παρά των θέσεών της. Νομίζω ότι όλοι έχουμε σχηματίσει την εντύπωση ότι, πάνω κάτω, το κόμμα αυτό εκφράζει έναν νευρωτικό και ασυνάρτητο σοβινισμό, ότι επιδιώκει την έξωση από την Ελλάδα των μεταναστών, λαθραίων και μη (χωρίς, ωστόσο, να έχει εξηγήσει ποτέ πώς αυτό θα ήταν πρακτικά δυνατόν), ότι αντιτάσσεται αναφανδόν στο Μνημόνιο και τους δανειστές με τη γλώσσα και το συναίσθημα των αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος, ότι μιλάει πότε πότε για την ανάγκη να βασισθεί η ελληνική οικονομία στην ανάπτυξη πρωτογενούς παραγωγής (αλλά αυτό το λένε όλοι, αν δεν κάνω λάθος) και κάπου εδώ τελειώνει ό,τι μπορούμε να γνωρίζουμε για τις πολιτικές θέσεις της Χ.Α. μέσα από τον δημόσιο λόγο που εκφέρει.