28.4.13

Restart? Καλύτερα Shut Down και Unplug!


Έβλεπα νωρίτερα Βουλή. Έχουν πλάκα. Νομοθετούν και πλακώνονται γιατί «πρέπει να εγκριθεί η δόση». Αλλοιώς δε θα υπάρχουν, λέει, χρήματα να πληρωθούν μισθοί...

Για μια ακόμα φορά, ουδείς εξετάζει το ενδεχόμενο να μην πρέπει, να μη χρειάζεται, να πληρωθούν τόσοι και τόσο υψηλοί μισθοί. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αντιμετωπίζουν το δημόσιο ως τοτέμ: ακόμα κι αν μειωθεί λιγάκι, προσωρινά, πρέπει να επανέλθει τάχιστα στα παλαιά του μεγέθη μπας και μας λείψει...

Εν τω μετσξύ, περίπου 1,5 εκατομμύριο άνεργοι δε θα πάρουν μισθό στο τέλος του μήνα. Οι περισσότεροι δε θα πάρουν ούτε επίδομα ανεργίας.

27.4.13

Στην Ελληνική Λέσχη της Απάτης [Edito 433]



Πριν λίγες μέρες, ένα ασφαλιστικό ταμείο, αφού κατήγγειλε, φλογερά ως είθισται, τα «εγκληματικά μνημόνια, τους σφαγείς τροϊκανούς και τους άθλιους κυβερνώντες υπηρέτες τους», ανακοίνωσε ότι παρότι έχει καταργηθεί, θα δώσει δώρο Πάσχα στους δικούς του συνταξιούχους. Δεν ακούγεται πολύ προοδευτικό;

Από πού δίνει δώρα Πάσχα το φιλολαϊκό ταμείο; Έχει λεφτά; Αφού όλο το ασφαλιστικό σύστημα είναι χρεοκοπημένο, θα είχε καταρρεύσει εντελώς χωρίς τις δόσεις της ανάλγητης τρόικας και το μπαράζ φόρων που προστίθενται ο ένας μετά τον άλλον όλα αυτά τα χρόνια. Ποιος θα τα πληρώσει; Οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες φορολογούμενοι. Στην πραγματικότητα, αν αφαιρέσεις την επαναστατική ρητορεία, βρίσκεις πάλι μια αντίθεση insiders και outsiders. Η γενιά βαμπίρ, η γενιά των baby boomers που βγαίνει στη σύνταξη, εννοεί να μη χάσει τίποτα ή το λιγότερο δυνατόν, αδιαφορώντας για τους επόμενους, αυτούς που εργάζονται τώρα, που θα βγουν στη σύνταξη στο μέλλον και θα βρουν χρεοκοπημένα ταμεία. Η περιουσία του ταμείου αναδιανέμεται εις βάρος των νεότερων. Δεν γίνεται, όμως, πολύ «επαναστατικά»;

26.4.13

Ο κ. Τσίπρας και η Χρυσή Αυγή



Αποφάσισε, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας -με αφορμή το θέμα των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων- ότι ορισμένα κόμματα έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στην πολιτική ενημέρωση και άλλα όχι. Στα πλαίσια αυτά ζήτησε τον αποκλεισμό από την πληροφόρηση της Χρυσής Αυγής, ενός κόμματος που σήμερα καταλαμβάνει την τρίτη θέση στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος.

Το θέμα προφανώς δεν είναι εδώ τι είναι και τι δεν είναι η Χρυσή Αυγή. Κατά την άποψή μου πρόκειται μία ακόμα «φαιοκόκινη συνιστώσα», μία ακόμα παραλλαγή του κυρίαρχου εθνικομπολσεβικισμού, μία ακόμα παραλλαγή της κυρίαρχης στην Ελλάδα ιδεολογίας του εθνικιστικού σοσιαλισμού - όμως, με μία σημαντική διαφορά: την ανάδειξη της βίας ως ακρογωνιαίου πυλώνα της επικοινωνιακής της τακτικής.

20.4.13

«Φονιάδες των λαών»… (και των Τσετσένων!)



By the way, εκεί στη μακρινή Αμερική, οι «φονιάδες των λαών» καθάρισαν τον έναν Τσετσένο (που και δεν παραδόθηκε και σκότωσε κι έναν αστυνομικό...) δυό μόλις μέρες μετά το συμβάν, και συνέλαβαν και τον δεύτερο, την τέταρτη ημέρα, «μετά από μία πολύωρη καταδίωξη – θρίλερ». Αναίσθητοι άνθρωποι βρε παιδί μου. Να μην πω τίποτα χειρότερο...

Τι σόι έρευνα κάνατε ρε Μπάρακ μέσα σε ένα 24ωρο και βγάλατε και πόρισμα; Κι από που κι ως που βγάλατε φωτογραφίες των παιδιών; Επειδή υποπτευθήκατε πως παρανόμησαν δηλαδή; Μα κι έτσι να είναι, που πήγε το συνταγματικό δικαίωμα τους στην ανωνυμία;

14.4.13

Η υπ’ αριθμόν ένα εχθρός του υπαρκτού Ελληνισμού


Μία φράση την οποία έτυχε να ακούσω ουκ ολίγες φορές από Βρετανούς φίλους, όταν πάνω στη συζήτηση έθιγα -με εντελώς αθώα, καθαρά διερευνητική διάθεση- το θέμα της Θάτσερ, είναι ότι «όσο απομακρύνεται κάποιος από τη Βρετανία τόσο περισσότερους θαυμαστές της βρίσκει». Κάθε φορά που την άκουγα, καταλάβαινα ότι, αν ήθελα να συνεχιστεί η κουβέντα ευχάριστα και ανάλαφρα, όφειλα κι εγώ να κρατήσω την περιέργειά μου επί του θέματος για τον εαυτό μου. Ηταν η εύσχημη προειδοποίηση ότι δεν πρέπει να ξύνω παλιές πληγές, οπότε κι εγώ το γύριζα στο μόνο ασφαλές και πάντα ενδιαφέρον θέμα για τους Βρετανούς: τον καιρό.

2.4.13

Η επανάσταση των σιωπηλών



Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους. [Φραντς Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων]

Η επανάσταση που οραματίζομαι θα είναι μια επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο ό,τι στερήθηκε, ό,τι ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με κραυγές -πριν επιλέξει τη σιωπή.

Γιατί αυτή η σιωπή είναι η απόγνωση και η προσδοκία του. Δεν είναι αποδοχή, μήτε μοιρολατρία. Η σιωπή είναι το μέτρο της διαψευσμένης του ζωής, η πίκρα για τις επαγγελίες που ακυρώθηκαν, η οργή για την υποκρισία και το ψέμα. Η σιωπή είναι το ανώτερο στάδιο της πολιτικής ωριμότητας. Αν οδηγήσει στην επανάσταση, θα είναι μια επανάσταση αληθινή, αφού για πρώτη φορά δεν θα δεσμεύεται από τα λόγια της, θα δεσμεύεται μόνον από τα αισθήματά της.