20.2.13

Το ζητούμενο στην Ελλάδα είναι η αλλαγή νοοτροπίας



Οι παρακάτω ενδιαφέρουσες σκέψεις (επιλεγμένα αποσπάσματα) ανήκουν στον καθηγητή Δημήτρη Παπαδημητρίου (καθηγητής Οικονομικών στο Bard College, ΗΠΑ) από συνέντευξη που έδωσε στον Ηλία Μαγκλίνη και δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 27.01.2013

Περί αξιοπιστίας... Σε ό,τι αφορά το ελληνικό πρόβλημα, όμως, ο κ. Παπαδημητρίου προσθέτει: «Υπάρχει και ζήτημα νοοτροπίας στην Ελλάδα. Το πιστεύω απόλυτα. Πάντοτε περιμέναμε από κάποιον άλλο να μας λύσει τα προβλήματα. Το κράτος ήταν για όλους μας αυτό από το οποίο θα γαντζωθούμε και κάποιος άλλος θα πληρώσει γι’ αυτό. Συμβάλαμε όλοι στο πελατειακό σύστημα. Και τώρα ήρθε ο λογαριασμός».

18.2.13

Τα καύσιμα του μέλλοντος θα είναι made in Greece



Επιτέλους – κάτι που διαβάζεις με αμείωτο ενδιαφέρον, ως το τέλος! Μια ελληνική τεχνολογική επιχείρηση που διεκδικεί την προώθηση των προϊόντων της στην παγκόσμια αγορά.

Πόσο συχνά ακούμε για ελληνικές τεχνολογικές επιχειρήσεις που «γεννήθηκαν» στο πανεπιστήμιο και δεν έχουν ακόμη καν προλάβει να φτιάξουν κανονική γραμμή παραγωγής για τα προϊόντα τους να λαμβάνουν σημαντικά κεφάλαια από το εξωτερικό, και μάλιστα από αμερικανική Πολιτεία; Σπάνια ή σχεδόν ποτέ. Και όμως η Advent, η οποία σχεδιάζει από την Ελλάδα τεχνολογία πρώτης γραμμής για κυψελίδες καυσίμου, έλαβε πριν από λίγες ημέρες 1 εκατ. δολάρια από το ημιδημόσιο venture capital του Κονέκτικατ, Connecticut Innovations, στο πλαίσιο συνολικής επένδυσης 2,3 εκατ. δολαρίων, στην οποία συμμετέχουν οι Piraeus Capital Management/ΤΑΝΕΟ, Systems Sunlight, Velti, αλλά και ιδιώτες επενδυτές. Ετσι η Advent θα μεταφέρει το αρχηγείο της στο Κονέκτικατ, διατηρώντας όμως την έρευνα και την ανάπτυξη (R&D) στην Ελλάδα.

Η κύρια τεχνολογία της εταιρείας Advent είναι οι κυψελίδες καυσίμου υψηλής θερμοκρασίας, οι οποίες επιτρέπουν την ταυτόχρονη παραγωγή ηλεκτρισμού και θερμότητας από την ίδια πηγή. Η τεχνολογία βρίσκεται σε πρώιμη φάση, ήδη έχουν παραχθεί τα πρώτα αποτελέσματα στο ερευνητικό επίπεδο και πλέον η Advent κάνει ένα βήμα παραπέρα για την εμπορική αξιοποίηση των προϊόντων της, με στόχο την παγκόσμια αγορά.

16.2.13

Η ανώτατη απάτη του κατώτατου μισθού



Είσαι επενδυτής. Μαθαίνεις ότι υπάρχει ένα κράτος, το Τζαμπαζιστάν, στο οποίο η εργασία είναι δωρεάν. Για έναν μυστήριο λόγο, όλοι εκεί εργάζονται χωρίς αμοιβή. “Πολύ ωραία νέα” σκέφτεσαι. Αλλά, σαν τα ανέκδοτα, αυτό ήταν το ευχάριστο, που το άκουσες πρώτο. Άκου τώρα και τα δυσάρεστα: το Τζαμπαζιστάν είναι ανάμεσα στα 3 πιο διεφθαρμένα κράτη του κόσμου. Δεν θα ξέρεις, όταν ξεκινήσεις την επένδυσή σου, πότε θα πάρεις άδεια. Αν θα σου χρειαστούν 5 μήνες ή 5 χρόνια. Δεν ξέρεις πόσα πρέπει να δώσεις σε λάδωμα των υπεύθυνων για να ξεκινήσεις και πόσα θα χρειάζεται να δίνεις κάθε χρόνο για να λειτουργείς. Δεν ξέρεις πόσο φόρο θα πληρώνεις, γιατί στο Τζαμπαζιστάν κάθε 10 μέρες αλλάζει ο νόμος και σου ζητάνε όσα τους λείπουν. Δεν ξέρεις αν θα μπορείς να διακινείς τα προϊόντα σου γιατί όποιος θέλει μπορεί να κλείνει τους δρόμους, να απαγορεύει στα πλοία να αποπλεύσουν, να νεκρώνει τις συγκοινωνίες. Δεν ξέρεις καν αν θα μπορείς να πηγαίνεις στη δουλειά σου, γιατί κάτι τύποι με σημαίες και λάβαρα που πιστεύουν ακόμα στον Στάλιν και στους Κύκλωπες μπορεί να έρθουν να σου βάλουν αλυσίδες γύρω – γύρω ή να μπουν στο γραφείο σου και να το κάνουν λαμπόγιαλο. Δεν ξέρεις αν η επένδυσή σου, που κάποια στιγμή νόμισες ότι το κράτος την χαρακτήρισε νόμιμη, θα συνεχίσει να είναι, καθώς υπάρχει πάντα το πολύ πιθανό ενδεχόμενο να ενοχλεί τον γείτονα, τον ανταγωνιστή, τον αντεραστή, τον “οικολόγο” της γειτονιάς και να προσφύγει στο ΣτΕ που θα σου τη βγάλει παράνομη, κι ας έχεις ρίξει έναν σκασμό λεφτά για να τη στήσεις. Δεν ξέρεις αν σε περίπτωση που χρειαστεί να καταφύγεις στη Δικαιοσύνη, θα βγει απόφαση σε 10, 15 ή 20 χρόνια. Ξέρεις, πάντως ότι κάτω από 10 αποκλείεται να είναι. Κι επειδή το ξέχασες ήδη το ευχάριστο, να σου το θυμήσω: η εργασία προσφέρεται, είπαμε, δωρεάν. Θα πήγαινες να ξεκινήσεις δουλειά εκεί;

11.2.13

Αγροτικό: Τέλος εποχής



«Να απαιτήσει η κυβέρνηση περισσότερους πόρους για επιδοτήσεις στους αγρότες» ζητούσε με αποφασιστική φωνή ο Αλέκος Αλαβάνος την εποχή που ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και οι εθνικές οδοί της χώρας ήταν υπό την κατάληψη των τρακτέρ. «Δηλαδή το θεωρείτε αριστερή πολιτική οι αγρότες να απομυζούν τους φόρους των ευρωπαίων εργαζομένων, αφού από αυτούς προέρχονται οι επιδοτήσεις;» τον ρώτησα. Σιγή ιχθύος εκ μέρους του προέδρου και των παρευρισκόμενων στελεχών.

Γενικό ξεσηκωμό των αγροτών κηρύσσουν ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Ξεσηκωμός γιατί; Αν το βλέπουν ως μια κατά μέτωπον επίθεση για να πέσει η κυβέρνηση του μνημονίου, ο στόχος είναι θεμιτός, εξηγήσιμος και αποδεκτός. Αν όμως με το γενικό ξεσηκωμό υπονοούν ότι έτσι οι αγρότες θα κατακτήσουν «τα δίκαια αιτήματά τους», μάλλον ζούμε μια από τις τελευταίες σκηνές ενός ρετρό έργου. Οντως σε κάποια των αιτημάτων τους, όπως ας πούμε το κόστος του πετρελαίου, οι αγρότες έχουν απόλυτο δίκιο. Σε κάποια άλλα, όπως το ποσοστό επιστροφής ΦΠΑ ή ο χρόνος σύνταξης, έχουν τα δίκια τους αλλά τα μέτρα αυτά εντάσσονται μέσα στην γενικότερη μνημονιακή πολιτική, αφορούν με παραπλήσιο τρόπο όλους τους εργαζόμενους και προφανώς δεν θα ευοδωθούν οι στόχοι τους (δες τα αιτήματα).

7.2.13

Και κανένα θετικό πρότυπο



Εχετε προσέξει ποιοι απουσιάζουν από τον δημόσιο διάλογο στη χώρα; Ακούμε από το πρωί μέχρι το βράδυ πολιτικούς, ηθοποιούς, συνδικαλιστές, συνταγματολόγους, φοροτεχνικούς, επίδοξους νομπελίστες της μακροοικονομικής, ιερείς, απ’ όλα. Εκείνοι που απουσιάζουν είναι οι πραγματικοί επιχειρηματίες. Εχουμε, βεβαίως, τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους διαφόρων κλάδων, αλλά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο λόγος τους είναι «ξύλινος» και δεν διαφέρει πολύ από τον κλασικό πολιτικό λόγο. Οι μεσαίοι ή μεγάλοι επιχειρηματίες, που μπορούν να πάνε τη δημόσια συζήτηση ένα βήμα πέρα από το μοιρολόι και τον θρήνο για τα «λουκέτα», δεν εμφανίζονται ποτέ.

Τι φταίει γι’ αυτό; Υποθέτω πρωτίστως η δαιμονοποίηση του κέρδους και της επιχειρηματικότητας από τη λαϊκίστικη Αριστερά και Δεξιά, αλλά και τη δημοσιογραφία. Μεγάλωσαν δύο γενιές με το στερεότυπο του αδίστακτου επιχειρηματία, ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος.

4.2.13

Περιμένοντας την... πλούσια θεία με τα πολλά λεφτά



Η πάταξη της φοροδιαφυγής που λύνει τα μεγάλα προβλήματα με τρόπο μαγικό, ανώδυνο και -κυρίως- χωρίς μεταρρυθμίσεις... Δίκην νοσοκομειακού ορού που χρησιμποιείται για να κρατήσει το πτώμα στη ζωή, να αποτρέψει το αναπόφευκτο...

Η πάταξη της φοροδιαφυγής, ως λύση με ηθική μάλιστα ανωτερότητα, υποτίθεται πως θα λύσει όλα τα προβλήματα ανώδυνα και -κυρίως- χωρίς μεταρρυθμίσεις. Είναι μια άλλη εκδοχή τού "λεφτά υπάρχουν". Η φοροδιαφυγή αντιμετωπίζεται κατά παράδοση από τις ελληνικές κυβερνήσεις όπως ο ελληνικός κινηματογράφος παρουσίαζε τις «πλούσιες θείες» στα μάτια των επίδοξων, φτωχών, κληρονόμων: κάπου υπάρχει κάποια περιουσία (που κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόση είναι, αλλά είναι μεγάλη), κάποια στιγμή η -ελαφρώς αντιπαθής- θεία θα αποβιώσει (κανείς δεν γνωρίζει το πότε, αλλά δεν θα αργήσει). Άρα οι φτωχοί συγγενείς «έχουν λαμβάνειν»... Και με την προσδοκία ότι "λεφτά υπάρχουν" και σύντομα θα έρθουν, μπορούν να προγραμματίσουν, να "ανοιχτούν" σε έξοδα, να υποσχεθούν σε δανειστές κλπ. κλπ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το φαινόμενο της φοροδιαφυγής, της φορο-αποφυγής και των πάσης φύσεων εισφορο-απο/δια-φυγών ανθεί στη χώρα μας. Στις τελευταίες δεκαετίες, η χαλαρότητα του φορο-εισπρακτικού μηχανισμού ήταν συνειδητή κυβερνητική γραμμή. Η φοροδιαφυγή ήταν υποκατάστατο της βιομηχανικής πολιτικής (ενίσχυση των μικρότερων και λιγότερο ανταγωνιστικών επιχειρήσεων), της πολιτικής απασχόλησης (διατήρηση στη ζωή επιχειρήσεων που αν πλήρωναν τους φόρους τους ή θα έκλειναν ή θα απέλυαν προσωπικό), της κοινωνικής πολιτικής (να ζήσουν και οι φτωχοί της γκρίζας οικονομίας) και, βεβαίως, σαν επιλεκτικό εργαλείο επιβράβευσης και τιμωρίας στο πελατειακό δούναι και λαβείν (προς επιχειρηματίες, κοινωνικές ομάδες, μερίδα εργαζομένων που αύξανε το εισόδημά της μέσα από άτυπους διακανονισμούς ή/και σκαστή διαφθορά...).