26.1.13

«Η βλακεία ως απάντηση στη βία» και άλλα «άσχετα» σχετικά...



Αν ακούσεις τους διάφορους μπουρδολόγους της αριστεράς, είτε της αντιπολιτευόμενης είτε της παραπέρα, «βία» είναι οτιδήποτε είναι μη-σύμφωνο με τις απόψεις και τις συμπεριφορές τους, ειδικά όταν αυτές πρόκειται να αιτιολογήσουν ως «δικαιολογημένη» κάποιά (προφανώς) βίαιη συμπεριφορά συντρόφων τους ή ιδεολογικά φίλιων και προσκειμενων με αυτούς κοινωνικών ομάδων. Π.χ. όταν κάποια κοινωνική ομάδα επιτίθεται κατά ενός δημοσίου κτιρίου και το καταλαμβάνει δια της βίας, αυτό είναι «δικαιολογημένη κοινωνική αντίδραση και οργή», όταν η κοινωνία παρεμβαίνει και οι αστυνομικές δυνάμεις απελευθερώνουν τον χώρο από την κατάληψη τότε αυτό είναι «στυγνή βία που έχει στόχο να φιμώσει την κοινωνική αντίδραση και να καταπνίξει την λαϊκή εξέγερση». Κλπ κλπ.

Σε ένα απλό και λιτό post του φίλου Χρήστου Γεωργιάδη βρήκα τι είναι βία (τον ορισμό) σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας:
Violence is the intentional use of physical force or power, threatened or actual, against oneself, another person, or against a group or community, which either results in or has a high likelihood of resulting in injury, death, psychological harm, maldevelopment, or deprivation.

20.1.13

Η πιο αυτοκαταστροφική μεσαία τάξη στον κόσμο



Η μεσαία τάξη συνιστά αναμφίβολα την κύρια δύναμη υποστήριξης των ανεπτυγμένων δημοκρατιών στον σύγχρονο κόσμο. Χάρη αφενός στο πληθυσμιακό της εύρος, αλλά κυρίως χάρη στη φοροδοτική της ικανότητα, την ενεργητικότητα και τις φιλοδοξίες της, αποτελεί το στοιχείο εκείνο που επενεργεί με προωθητικό τρόπο πάνω στο σύνολο της κοινωνίας και αναζωογονητικά στους δημοκρατικούς αντιπροσωπευτικούς θεσμούς.

Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς ευημερούσα και δραστήρια μεσαία τάξη. Πουθενά, βέβαια, δεν υπάρχει ευημερία αν δεν υπάρχουν πλούσιοι, αλλά κυρίως μια εύπορη μεσαία τάξη που να μπορεί όχι μόνο να ξοδέψει για τον εαυτό της, αλλά να δύναται να αξιοποιήσει τα χρήματά της για το μέλλον των παιδιών της και εντέλει το αύριο της ίδιας της χώρας της. Μετά 70 χρόνια κομμουνισμού, η ανθρωπότητα αντιλήφθηκε πως οι κοινωνίες του εξισωτισμού και της ισοπέδωσης όχι μόνο αποδείχτηκαν μια χίμαιρα, αλλά επιπλέον συνιστούσαν φτωχές κοινωνίες που οι πολλοί μοιράζονταν τη μιζέρια τους και οι λίγοι κατανάλωναν με σκληρό συνάλλαγμα στα μαγαζιά του Κόμματος.

9.1.13

Το σχέδιο για τη «Νέα Ελλάδα»: Γεωπολιτικά σενάρια, στοχεύσεις, προτεραιότητες και οι θιασώτες του εξωστρεφούς αναπτυξιακού μοντέλου



Παραμονές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς οι αγορές της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και άλλων μεγάλων πόλεων της ελληνικής περιφέρειας έσφυζαν από ζωή. Κόσμος πήγαινε κι ερχόταν, άλλοι ψώνιζαν, άλλοι απλώς κοιτούσαν, η ατμόσφαιρα ωστόσο μόνο καταθλιπτική δεν ήταν, όπως πολλοί ανέμεναν. Αλλά και οι χειμερινοί τουριστικοί προορισμοί των ελληνικών βουνών ξαναζωντάνεψαν αυτές τις μέρες.

Στο Μέτσοβο επικράτησε το αδιαχώρητο, τα αυτοκίνητα πάρκαραν στον περιφερειακό δρόμο και ο δήμαρχος αναγκάστηκε να βάλει πουλμανάκια προκειμένου να μεταφέρονται οι επισκέπτες από και προς το κέντρο της πόλης. Αντιστοίχως στην Αράχοβα του Παρνασσού, στον Αγιο Αθανάσιο του Καϊκματσαλάν, στα Τρία-Πέντε Πηγάδια του Βερμίου, στη Βασιλίτσα των Γρεβενών, στα χωριά του Πηλίου, αλλά και στη Βυτίνα, στη Δημητσάνα, στη Στεμνίτσα και αλλού δεν έβρισκες τραπέζι για καφέ, σύμφωνα με τις αφηγήσεις χειμερινών εκδρομέων.

Ηταν αυτή η ατμόσφαιρα ξέσπασμα εορταστικό που πάει και πέρασε ή δηλώνει πραγματική αλλαγή συναισθημάτων απέναντι στην οικονομική κρίση; Η απάντηση στο ερώτημα ούτε απλή είναι ούτε εύκολη. Γιατί δίπλα στην εορταστική ατμόσφαιρα παραμονεύει η φτώχεια και στα στενά των πολύβουων εμπορικών δρόμων φωλιάζουν οι άστεγοι, που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνη. Και πιο πέρα από τις πλατείες μπορεί η ανεργία να πνίγει σπίτια και τετράγωνα ολόκληρα.