17.8.13

Ordinary fascism


Αφορμή είναι μια Ιστοριούλα φίλου καθηγητή στο facebook, «εκτός κλίματος εποχής» την οποία αντιγράφω παρακάτω.
Ιστοριούλα εκτός κλίματος και εποχής: Τον λένε Μιχάλη, είναι 18 χρονών και επαναλαμβάνει την πρώτη γυμνασίου για πέμπτη ή έκτη χρονιά- συνήθως μένει από απουσίες. Εμφανίζεται κάποτε με μπλουζάκι χρυσή αυγή (κάτω από το μπουφάν του) και την επιδεικνύει στους πιτσιρικάδες. Εκείνοι αναφωνούν «πω ρε φίλεεε» ή «αυτά είναι τα ωραία». Με πιάνει μανία, μιλάω στην τάξη, συζητάω μαζί του ανοιχτά. Ισχυρίζεται ότι δεν βαράει κόσμο, πως πάει σε μια ομάδα που λένε κάποια “σωστά πράγματα”, αυτό είναι όλο. Προσπαθώντας να εξηγήσω τη λειτουργία της κατήχησης με διακόπτει λέγοντας: κατάλαβα, εσύ είσαι Νέα Δημοκρατία.

Το σκεφτόμουν και αναρωτιόμουν πώς να του ήρθε κάτι τέτοιο. Σιγά σιγά το συνέλαβα: εννοούσε δημοκρατία σκέτο, πως είμαι μ’ αυτούς (τους ξεφτίλες) που την υπερασπίζονται.

Παρατηρώ τη μεγάλη διαφορά τη σχολική χρονιά ’11-’12, με την τελευταία. Ο φασισμός, ο ναζισμός δεν είναι πλέον έννοιες ταμπού, κάθε άλλο. Σε κουβέντα περί Χίτλερ, μαθητής σηκώνει το χέρι να μου πει: εγώ δεν τον πάω τον Χίτλερ αλλά έκανε κι ένα σωστό: έφαγε τους Εβραίους. Ψύχραιμος, και καλά, τον ρωτάω πώς είναι δυνατόν να θεωρεί σωστή τη θανάτωση αθώων ανθρώπων. Κύριε, μου απαντά, ξέρετε τι είναι οι Εβραίοι; χτυπήστε στο google να μάθετε, άμα δεν ξέρετε.

Τρόμαξα κι εγώ όπως οι περισσότεροι που την διάβασαν. Αλλά είμαι επίμονος. Ναι χτύπησα στο google. Πολλές φορές. Και σκέφτηκα πως αυτά που βρήκα ίσως θα ήταν καλό να τα μοιραστώ μαζί σας κι ίσως και με αυτόν τον μπουμπουνοκέφαλο νεαρό φασίστα της ιστοριούλας.



Ordinary fascism
Ντοκιμαντέρ
Σοβιετική Ενωση, 1965.
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Ρομ.
Σενάριο: Γιούρι Χανιούτιν, Μιχαήλ Ρομ.

To Ντοκιμαντέρ του Μιχαήλ Ρομ αρχίζει με ότι ομορφότερο έχει αυτός ο κόσμος. Εικόνες παιδιών στην καθημερινή ζωή τους, σε μια ειρηνική περίοδο.

Μητέρες περπατάνε με τα παιδιά τους στο δρόμο. Τα αγκαλιάζουν. Εικόνες από ζωγραφιές παιδιών. Γλυκά και ευχάριστα πλάνα.

Έξι λεπτά αργότερα οι γλυκές και όμορφες εικόνες δίνουν τη θέση τους σε μια εικόνα τρόμου και σοκ.

Ένας Γερμανός στρατιώτης σημαδεύει με το όπλο του μια μάνα που προσπαθεί να προστατέψει το παιδί της.

Ακούγεται ο πυροβολισμός, η εικόνα αλλάζει.

Η εικόνα και ο ήχος μας ξυπνάνε από την νιρβάνα των γλυκών παιδιών και μας βάζουν ανάμεσα στις ατέλειωτες παρελάσεις και τις επιδείξεις ισχύος στη Νυρεμβέργη, το Μόναχο, το Βερολίνο.

Εικόνες που δείχνουν πως η καθημερινή ζωή δηλητηριάζεται με τα φασιστικά ιδεώδη .

Οι νέοι που μεγαλώνουν με τη φασιστική θεωρία στα βιβλία, στα παιχνίδια, στη διασκέδαση, στη μουσική.

Με σοκάρουν και με τρομάζουν τα πρόσωπα τους. Είναι χαμογελαστά. Δεν ξέρω αν είναι ευτυχισμένα αλλά νομίζω πως δεν σκέφτονται απολύτως τίποτε.

Ακολουθούν στις εικόνες τα στρατόπεδα των ναζί, τα κρεματόρια, φωτογραφίες από βασανιστήρια, ατέλειωτες φρικιαστικές εκτελέσεις ανταρτών, ανδρών, γυναικών, παιδιών.

Αυτό που με συγκλονίζει είναι τα πλάνα από φωτογραφίες εκτελέσεων και βασανισμών που δεν βρέθηκαν σε κανένα γραφείο προπαγάνδας αλλά βρέθηκαν στα πορτοφόλια των Γερμανών στρατιωτών.

Η φρίκη και ο θάνατος γίνεται ένα απλό σουβενίρ. Όπως οι φωτογραφίες των διακοπών.

Κι αν το παραπάνω σας θυμίζει τις φωτογραφίες των Αμερικάνών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν δεν κάνετε κανένα λάθος. Είναι ακριβώς το ίδιο.

Η ιστορία όμως προχωρά. Στάλιγκραντ, αντεπίθεση των Σοβιετικών. Η βέρμαχτ αποδεκατίζεται στη Ρωσία Απόβαση στη Σικελία. D-day. Το Γ’ Ράιχ ψυχορραγεί.

Τα πρόσωπα των στρατιωτών του φασισμού, αλλάζουν, είναι φοβισμένα, αλλά κυρίως προβληματισμένα. Ξέρουν πια πως η πραγματικότητα είναι διαφορετική από αυτή του Χίτλερ.

Στο ντοκιμαντέρ ο χρόνος περνά πολύ γρήγορα. Ο Ρόμ μας μεταφέρει στα σίξτις. Βλέπουμε πως 20 χρόνια μετά τη θηριωδία του ναζισμού φτιάχνονται ξανά φασιστικά κόμματα στην Ευρώπη και την Αμερική.

Τα νέα παιδιά σαν τον μαθητή της «ιστοριούλας» συνεχίζουν να ζουν χαρούμενα.

Τίποτε δεν δείχνει ότι θυμούνται τα εγκλήματα του φασισμού; Γελάνε. Δεν ξέρουμε καν ποια προβλήματα τους απασχολούν;

Στο τέλος μένουν τα μεγάλα ερωτηματικά. Αυτά που μας φωνάζουν να μάθουμε, να θυμηθούμε, να φωνάξουμε.

Θα ήθελα να πω στον φίλο καθηγητή ότι μια απάντηση στο «ξέρετε τι είναι οι Εβραίοι; χτυπήστε στο google να μάθετε, άμα δεν ξέρετε» ίσως να είναι το «Ordinary fascism»

«Ο αληθινός φασισμός» κατά την άποψή μου ένα από τα πιο συγκλονιστικά ντοκιμαντέρ με θέμα το φασισμό και τις επιπτώσεις του. Δείτε το.

Συγγραφέας: SykoFantiS_Bastoyni - Πηγή: www.e-cannibals.gr