29.8.13

Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι απολύσεις των δ.υ. προκαλούν αντιδράσεις για αυθαιρεσίες στις επιλογές και καταγγελίες ότι οδηγούν στην υπολειτουργία ορισμένων υπηρεσιών καθώς αποδυναμώνονται από στελεχιακό δυναμικό.

Όλες αυτές οι παρεπιπτώσεις οφείλονται κατά την άποψή μου στο γεγονός στο ότι το θέμα της απόλυσης των δ.υ. αντιμετωπίζεται ως ένα απλό θέμα δημοσιονομικής προσαρμογής και όχι ως ένα κεντρικό πολιτικό πρόβλημα. Το θέμα αυτό με άλλα λόγια αντιμετωπίσθηκε ευθύς εξαρχής ως ένα πρόβλημα αριθμών: 300 χιλιάδες πρότεινε ο κ. Μάνος, 25 χιλ. η τρόικα και μηδέν τα υπόλοιπα ελληνικά κόμματα. Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε το παιχνίδι της «κολοκυθιάς» που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Γιατί τόσους και όχι τόσους, γιατί εγώ και όχι εσύ κ.λπ. κ.λπ.

Όλα αυτά θα είχαν μέχρι ενός σημείου αποφευχθεί αν αναγνωριζόταν ευθύς εξ αρχής ότι το πρόβλημα είναι πολιτικό, ότι κατά συνέπεια θα υπήρχαν διαφορετικές απόψεις ανάλογα με την πολιτική φιλοσοφία του κάθε πολιτικού φορέα και ότι σε τελική ανάλυση η πολιτική που θα εφαρμοζόταν θα ήταν αυτή του κόμματος που κυβερνούσε.

Το θέμα των απολύσεων των δ.υ με άλλα λόγια δεν είναι θέμα αριθμών. Είναι θέμα του μεγέθους και του ρόλου του κράτους στην οικονομία και κοινωνία. Αλλος ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων αν είσαι οπαδός της μαξιμαλιστικής προσέγγισης και άλλος αν είσαι οπαδός της μινιμαλιστικής. Ομως το θέμα είναι ότι δεν ξεκινάς μειώνοντας τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων αυθαίρετα σε σχέση με την επίτευξη ορισμένων δημοσιονομικών στόχων: Ξεκινάς αντίστροφα από το μέγεθος/ρόλο του κράτους το οποίο επιθυμείς για να καταλήξεις στον αριθμό των δ.υ. που σου χρειάζονται.

Τα δύο κυριότερα ερωτήματα τα οποία με άλλα λόγια θα πρέπει να ξεκαθαρίσεις ως πολιτικός φορέας είναι:
Α) Ποια προϊόντα και υπηρεσίες θα πρέπει να παρέχει το κράτος - ποια είναι με άλλα λόγια τα «δημόσια αγαθά»
Β) Αν το κράτος θα πρέπει να παράγει το ίδιο τα «δημόσια αγαθά» ή απλά να χρηματοδοτεί την παραγωγή τους (π.χ. η παιδεία μπορεί να παρέχεται από ιδιωτικούς ή μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς όμως τα δίδακτρα θα τα πληρώνει το κράτος)

Στην Ελλάδα δυστυχώς αυτό το ντιμπέιτ δεν υπήρξε ούτε στις προηγούμενες εκλογές ούτε κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξει στις επόμενες. Ακούσαμε και θα ακούσουμε πάλι πολλά για διάφορα μεταφυσικά θέματα («αν η «μοίρα» της Ελλάδας είναι στην Ευρώπη» κ.λπ.) χωρίς να συζητηθεί το κύριο θέμα δηλ. ο ρόλος του κράτους στην οικονομία που είναι και σε τελική ανάλυση των κλειδί όχι απλά για την εφαρμογή αλλά και για την κατανόηση οποιασδήποτε μεταρρυθμιστικής πολιτικής - είτε εντός είτε εκτός της ευρωζώνης. Συμπεριλαμβανομένης και της πολιτικής της μείωσης των απασχολουμένων στον δημόσιο τομέα.

Συγγραφέας: Τάκης Μίχας - Πηγή: protagon.gr - Photo: Philippos Messinis / Fosphotos.com