27.7.13

MayDay... MayDay...


Τα αναγνώσματα χθεσινά. Δεν διαφέρουν όμως από πολλά των τελευταίων μηνών που περνάνε στα ψιλά των εφημερίδων...

«Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν, η μείωση των χρηματοδοτήσεων των τραπεζών προς τις επιχειρήσεις και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας έφθασε τον περασμένο Ιούνιο το 4,1%.

Την ίδια στιγμή που ο στραγγαλισμός της οικονομικής δραστηριότητας συνεχίζεται, οι χρηματοδοτήσεις των τραπεζών προς το δημόσιο (έντοκα γραμμάτια) αυξήθηκαν την ίδια περίοδο από 13 σε 17 δις, δηλαδή κατά 30%!

Είναι φανερό ότι κάτι δεν πάει καλά.» [όλο το κείμενο εδώ.]

«Οι δανειστές κάνουν σωστά τη δουλειά τους και υπηρετούν τα συμφέροντά τους. Οι Ελληνες τι κάνουν; Ποια χώρα οραματίζονται; Με ποιες δομές οικονομικές και κοινωνικές; Ποια παιδεία; Ποια συλλογική αφήγηση για το μέλλον, η οποία θα τους χωράει όλους, και θα τους κινητοποιεί;

Αυτή η έγνοια δεν φαίνεται πουθενά...

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι ένα από τα πολλά θύματα του τυφλού ξεσαβουρώματος. Ενώ συνιστούν βασικό πυλώνα της εγχώριας οικονομίας και πηγή απασχόλησης, η μεταχείριση που τους επιφυλάσσεται θυμίζει σχέδιο εξόντωσης. Οταν η ζήτηση έχει βυθιστεί και η εικόνα της χώρας συνοψίζεται στα μυριάδες κλειστά, φαλιρισμένα μαγαζιά, και στους εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρηματίες που αδυνατούν πλέον να επιστρέψουν ΦΠΑ και να πληρώσουν ΤΕΒΕ, οποιαδήποτε καθυστέρηση ή ολιγωρία σε δρομολογημένη βοήθεια συνιστά εξόντωση. Ενα τρομακτικό παράδειγμα: η εισφορά αλληλεγγύης την οποία υποχρεώθηκαν να πληρώσουν όλοι οι φορολογούμενοι για την ανακούφιση των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, δεν έφτασε σε αυτούς. Ποτέ.

Δεύτερο παράδειγμα. Προχθές ο Ευρωπαίος Επίτροπος Περιφερειακής Πολτικής, Γιοχάνες Χαν, μετά τη συνάντησή του με τον υπουργό Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκη, είπε: «Εχουμε διαθέσει σημαντικά κοινοτικά κονδύλια για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τα οποία δεν έχουν φθάσει ακόμη στο σύνολό τους στους αποδέκτες. Αντιλαμβάνομαι τι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, αλλά τα χρήματα πρέπει να πάνε στους τελικούς αποδέκτες τους».

Δηλαδή, ο Επίτροπος ωμά και απερίφραστε είπε ότι τα κονδύλια για τις ΜΜΕ λιμνάζουν στις διαμεσολαβήτριες τράπεζες, οι οποίες κωλυσιεργούν και τα παρακρατούν για δικούς τους σκοπούς, την ώρα που η πραγματική οικονομία πεθαίνει. Ογδόντα εκατομμύρια τουλάχιστον από ένα πρόγραμμα διαφημίζει το ΕΤΕΑΝ ότι δανείζει στις ΜΜΕ με ευνοϊκούς όρους. Ποιος τα έχει δει; Οι τράπεζες ζητούν υπέρογκες εγγυήσεις ακόμη και για μικροδάνεια, εξουδετερώνοντας τον κατεπείγοντα χαρακτήρα της σωστικής ρευστότητας.

Θέλει η Ελλάδα να υπάρχουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις που θα παράγουν πλούτο και θα προσφέρουν εργασία; Δεν ξέρουμε. Οϋτε ο υπουργός το ξέρει: Ο κ. Χατζηδάκης απλώς εξέφρασε την ελπίδα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να λειτουργήσει θετικά κ.ο.κ. Σαν διπλωματικός παρατηρητής τρίτης χώρας...» [όλο το κείμενο εδώ.]

Τι λείπει από τα αποσπάσματα αυτά; Η ελπίδα και η προοπτική. Γιατί, δυστυχώς, όσο η χώρα προχωράει στον δρόμο αυτό, ελπίδα και προοπτική δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνο το προφανές: η σημερινή κυβέρνηση βάζει την ιδιωτική οικονομία στο φέρετρο ημιθανή για να έρθει η επόμενη κυβέρνηση (η αντιπολίτευση του σήμερα...) και να καρφώσει το καπάκι για να μην την βλέπει να πεθαίνει. Κρατιστή κρατιστή μάτι δε βγάζει βλέπετε...

Στο πρώτο κείμενο, στην ανακοίνωση της Δράσης, καταλήγουμε πως «η κατάσταση στην αγορά είναι οριακή και σε λίγο θα είναι μη αναστρέψιμη» και καλούμε «σε συναγερμό». Γιατί είμαστε πολίτες που αγωνιούμε για τη χώρα μας και όχι «διπλωματικοί παρατηρητές τρίτης χώρας» (εξαιρετικά εύστροφες οι λέξεις του Νίκου Ξυδάκη στο κλείσιμο του δεύτερου κειμένου...) όπως η εν λόγω εκπέσασα ελπίδα της φιλελεύθερης κεντροδεξιάς. Πιστεύω πως κάτι θα πετύχουμε, δεν ξέρω όμως τι και πόσο σημαντικό θα είναι αυτό. Σε κάθε περίπτωση όμως ξέρω πως αξίζει να πέσεις προσπαθώντας παρά να πέσεις με την απορία τι θα είχε γίνει αν είχες προσπαθήσει...