17.7.13

«Κύριε καθηγητά καλώς ήρθατε στη χώρα που σας γέννησε...»



Έγραφα και τις προάλλες, για το εξαιρετικά σημαντικό γεγονός που συνέβη στο πρώτο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, τόσο σημαντικό που πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητο από την κρατούσα αντίληψη, νοοτροπία και κουλτούρα της ελληνικής μιντιακής νομενκλατούρας.

Στις 08.07.2013 λοιπόν, χωρίς περιττές τυμπανοκρουσίες, με την αποφασιστικότητα του Συμβουλίου Διοίκησης και των διδασκόντων του (της λογικής πλειοψηφίας δηλαδή) και την έγκαιρη παρέμβαση της έννομης τάξης, το Πανεπιστήμιο Αθηνών απηλλάγη από μια από τις πολλές και ως σήμερα ατιμώρητες απόπειρες ιδιοποίησης του από τους κατ' επάγγελμα και κατ' εντολήν μπαχαλάκηδες της παλαβής αριστεράς. Γραφικές φιγούρες στο όλο σκηνικό ο Λαφαζάνης με τον Τσακαλώτο να προσπαθούν να γλυτώσουν τα σπλάχνα από την τσιμπίδα του νόμου. Όχι τίποτε άλλο αλλά την επαύριο είχαν συνέδριο και δεν έπρεπε να στερηθούν «δυνάμεις»...

Για το θέμα έγραφε μερικές μέρες αργότερα ένας φίλος στο facebook το καλωσώρισμα του τίτλου, λίγο πιο ολοκληρωμένο αλλά πάντα σκωπτικό: «Δεν χρειάζεται να φοβάστε. Όπως λέει και Ρουσώ, αν το πάθετε πολλές φορές θα συνηθίσετε. Κύριε καθηγητά καλώς ήρθατε στη χώρα που σας γέννησε και αργά ή γρήγορα θα σας στείλει από κει που ήρθατε.» Απευθυνόταν στον δρ. Δημήτρη Μπερτσιμά (τακτικός καθηγητής στο ΜΙΤ. Από το 2006 είναι συνδιευθυντής του Κέντρου Επιχειρησιακής Ερευνας στο ΜΙΤ. Η ερευνητική του εργασία έχει βραβευθεί με πολλά διεθνή βραβεία, ενώ από το 2005 είναι μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικών στις ΗΠΑ).

Ήρθε ο άνθρωπος από το ΜΙΤ για να ξεστραβώσει το ελληνικό πανεπιστήμιο (μαζί με άλλους διαπρεπείς επιστήμονες: Τζακ Ντέιβις, καθηγητής Ελληνικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι των ΗΠΑ, Σταύρος Κατσανέβας, καθηγητής Φυσικής του Πανεπιστημίου Παρίσι VII, Αλέξανδρος Νεχαμάς, καθηγητής Φιλοσοφίας και Συγκριτικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Πρίνστον, Γιώργος Τσώκος, καθηγητής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ) και οι γνωστοί φοιτητοπατέρες επιχείρησαν να εισέλθουν βίαια στην αίθουσα (σπάζοντας την πόρτα) όπου συνεδρίαζε το Συμβούλιο με όλους τους παραπάνω, προκειμένου να το διακόψουν. Κάλεσαν την αστυνομία οι άνθρωποι προκειμένου να σωθούν. Και τα άκουσαν βέβαια.

«Εάν είσαι στο σπίτι σου και κάποιοι προσπαθούν να σπάσουν την πόρτα, τι κάνεις; Είναι φυσιολογικό όταν αισθάνεσαι απειλή να καλέσεις την αστυνομία. Λυπάμαι που ορισμένοι δεν συμφωνούν, αλλά εγώ εκτιμώ ότι πράξαμε σωστά. Στείλαμε ένα μήνυμα ότι πράξεις βίας δεν έχουν καμία θέση στο πανεπιστήμιο. Είναι καιρός να αντιδράσουμε». Και συνεχίζει: «Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έζησα φαινόμενα βίας μέσα στο πανεπιστήμιο. Ούτε ως φοιτητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ούτε στη διάρκεια των 28 ετών που είμαι στο ΜΙΤ είχα ανάλογη εμπειρία. Εκεί, σε άλλες περιόδους, στον πόλεμο του Βιετνάμ, για παράδειγμα, έκαναν διαδηλώσεις οι φοιτητές. Βεβαίως, είχα ακούσει ότι τα πράγματα έχουν χειροτερέψει στα ελληνικά πανεπιστήμια. Ότι φοιτητές «χτίζουν» τους καθηγητές στα γραφεία τους. Πολλοί Έλληνες συνάδελφοί μας βρίσκονται υπό το κράτος φόβου».

Παρακινούμενος από αυτό το σχόλιο, συνέλεξα και θα παρουσιάσω παρακάτω μερικά ακόμα επιλεγμένα σχόλια και απόψεις επί του θέματος, διερευνόντας την πολιτική και κομματική διάσταση του πράγματος

Πρώτο ένα σχόλιο (της 09.07.2013) του Γιώργου Προκοπάκη, ανθρώπου που κινείται πολιτικά στον κεντροαριστερό χώρο και υπέρμαχου των μεταρρυθμίσεων.

Θυμίζω πως το καλοκαίρι του 2012 ... με πρωτοβουλία της ΔΗΜΑΡ, υπό την ηγεσία της κας Μαρίας Ρεπούση, έλαβε χώρα η αντιμεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια. Αφού είχαν πρώτα τακιμιάσει με τον Μπαμπινιώτη, έσπρωξαν τις αλλαγές στο νόμο Διαμαντοπούλου. Ποιές αλλαγές; Αυτές που έδιναν το πανεπιστήμιο βορά στους σεπτούς πρυτάνεις.

Με την αρλουμπολογία περί "θεσμικών αντιβάρων" παρέτειναν τη θητεία των σεπτών πρυτάνεων και δημιουργήθηκε δυαδική εξουσία στα πανεπιστήμια. Στόχος ήταν η ακύρωση στην πράξη του θεσμού του Συμβουλίου Ιδρύματος και βέβαια η συνέχιση της λειτουργίας των πανεπιστημίων υπό καθεστώς ασυδοσίας.

Ακριβώς τα σημεία αυτά είχαν επισημανθεί στους φίλους. Στο όνομα του "να κρατηθούν χαμηλά οι τόνοι" και να μην κάνουν μπάχαλο το πανεπιστήμιο οι κατ' επάγγελμα και κατ' εντολήν μπαχαλάκηδες, συντάχθηκαν με το κόμμα τους.

Απότοκο της αντιμεταρρύθμισης ήταν το χθεσινό αίσχος στο ΕΚΠΑ. Σημειώνω πως, όπως σε όλες τις περιπτώσεις που κάτι κρίσιμο παίζεται στο ΕΚΠΑ, το επιφανές μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας και δεξί χέρι της κας Ρεπούση, η κα Ευγενία Μπουρνόβα, "έτυχε" να μην είναι παρούσα. Είτε κατά κομματική εντολή είτε από σκέτη ιδιοτέλεια - μπορεί και από αδιαφορία βέβαια και έλλειψη συναίσθησης.

Χθες στο ΕΚΠΑ ανεδείχθησαν μια σειρά ζητημάτων:
1. Τα συγκοινωνούντα δοχεία - πρυτανεία, φίλα προσκείμενοι προς το πανεπιστημιακό κατεστημένο, πανεπιστημιακό κατεστημένο, επαναστατημένοι φοιτητές, ρεντίκολα ΣΥΡΙΖΑ.
2. Η ανάγκη για αποφασιστικότητα από την υγιή πανεπιστημιακή κοινότητα. Κατερρίφθη ο μύθος "η αστυνομία δεν επεμβαίνει". Αναγκάζεται να αφήσει την προσχηματική τακτική όταν η πανεπιστημιακή κοινότητα επιμένει. Τα μέλη του Συμβουλίου (είπαμε, η Τζένη του Κάμπου απούσα) έμειναν αμετακίνητα: δεν αισθανόμαστε πως κινδυνεύει η ζωή μας αλλά δεν ανεχόμαστε το καθεστώς ομηρείας και δεν αποσύρεται η καταγγελία μέχρις ότου η πρόσβαση είναι ελεύθερη.
3. Η κενότητα των υποτιθεμένων ηγετών. Λαφαζάνης και Τσακαλώτος το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η απόσυρση της καταγγελίας. Για να μπορούν να το ξανακάνουν. Ε δεν τους πέρασε.
4. Η θρασυδειλία και τζαμπαμαγκιά των τραμπούκων. Όταν έσκασε μύτη ο κλειδαράς της αστυνομίας, οι προ ολίγων λεπτών "γερμανοτσολιάδες" (η Τζένη του Κάμπου δεν ήταν μέσα), "σιχαμένοι" (η Τζένη του Κάμπου δεν ήταν μέσα), "λαμόγια" (η Τζένη του Κάμπου δεν ήταν μέσα) κλπ, έγιναν "κύριε, κύριε", "κυρία, κυρία" για να φυγαδευθούν. Και φυγαδεύθηκαν! Το Συμβούλιο δεν είχε οπτική επαφή με τα τεκταινόμενα απ' έξω, οπότε δεν αναγνωρίσθηκε κανείς στη ΓΑΔΑ.
5. Το Συμβούλιο έκανε τη δουλειά του κανονικά. Με λίγες ώρες καθυστέρηση. Δηλαδή, όταν υπάρχουν άνθρωποι που πονάνε το πανεπιστήμιο, η δουλειά θα γίνεται, δεν πα να τρώνε τα λυσακά τους οι πρυτάνεις, η Ρεπούση, οι μεγαλογιατροί, ο Λαφαζάνης - α και το "κίνημα".



Και δεύτερο, ένα άρθρο της καθηγήτριας Βάσως Κιντή, συζύγου του κ. Προκοπάκη, πρώην μέλους της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ (και του κόμματος) και μέλους του Συμβουλίου Ιδρύματος του ΕΚΠΑ, η οποία ήταν παρούσα στην συνεδρίαση του Συμβουλίου καθ' όλη τη διάρκεια των γεγονότων (και της συνεδρίασης βέβαια). Το άρθρο της κας Κιντή δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 14.07.2013, στην στήλη «Άποψη», με τίτλο «Χρέος απέναντι στους φοιτητές και τη χώρα».

Διαβάζω σε ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ του Πανεπιστημίου Αθηνών ότι η ομάδα φοιτητών που κράτησε σε ομηρία τα μέλη του Συμβουλίου του ΕΚΠΑ ήθελε απλώς να διαμαρτυρηθεί ειρηνικά και κακώς το Συμβούλιο επέλεξε, αντί του διαλόγου και της διαβούλευσης, να καλέσει την Αστυνομία. Οι φοιτητές δεν ήρθαν για να διαμαρτυρηθούν, όπως δεν είχαν έρθει απλώς να διαμαρτυρηθούν πριν από τρεις μήνες σε άλλη συνεδρίαση του Συμβουλίου. Ηρθαν για να διαλύσουν τη συνεδρίαση, όπως την είχαν διαλύσει και τότε. Ηρθαν για να μας βρίσουν χυδαία, να μας λοιδορήσουν και να μας απειλήσουν όπως το έκαναν και την άλλη φορά. Αλλωστε, πώς μπορεί να γίνει διάλογος με βανδαλισμούς και αχαρακτήριστες ύβρεις («λαμόγια», «γερμανοτσολιάδες», «σιχαμένοι», «ξεφτιλισμένοι» κ.λπ.);

Αν είχαν ζητήσει να μιλήσουν με το Συμβούλιο για να ενημερώσουν, να διεκδικήσουν και να διαμαρτυρηθούν, είμαι σίγουρη ότι το Συμβούλιο με χαρά θα τους δεχόταν και θα τους άκουγε με προσοχή. Αν μάλιστα είχαν εκλέξει τον εκπρόσωπό τους στο Συμβούλιο, αυτός ή αυτή θα συμμετείχε κανονικά σε όλες τις συνεδρίες ψηφίζοντας για κάθε απόφαση. Δεν είχαν ζητήσει και δεν τους ενδιέφερε καμία συνάντηση. Αυτοί οι ελάχιστοι φοιτητές, που δεν εκπροσωπούν παρά μόνον τον εαυτό τους, ήθελαν να εκδιώξουν από το ίδρυμα το κορυφαίο του όργανο που έχει εκλεγεί δημοκρατικότατα από το 80% των καθηγητών. Ηθελαν να τρομοκρατήσουν τα μέλη του και να τα εξευτελίσουν. Στο όργανο αυτό μετέχουν σπουδαίοι επιστήμονες από το εξωτερικό, με σπάνιο κύρος, που άφησαν τους φοιτητές τους, την έρευνά τους και την ησυχία τους στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου για να ασχολούνται με τα δικά μας αρχαϊκά προβλήματα, ανήκουστα σε οποιοδήποτε ακαδημαϊκό περιβάλλον.

Η πανεπιστημιακή κοινότητα συνήθισε επί μεγάλο διάστημα να ανέχεται και να συμβιώνει με την ανομία, την ασυδοσία και την αλητεία. Μοιρολατρικά αποδεχόταν να διαλύονται όργανα, να παρακωλύονται συστηματικά οι διαδικασίες, να προπηλακίζονται καθηγητές, να ασκείται βία από οικτρές μειοψηφίες που καταρράκωναν ατιμωρητί, με θράσος και προπέτεια κάθε έννοια ακαδημαϊκής λειτουργίας. Ηταν, και είναι εν πολλοίς, η καθημερινότητα που βιώνουμε. Η καθημερινότητα του «σιγά, δεν έγινε και τίποτε» που έγραψε ο Πάσχος Μανδραβέλης. Αυτό το «τίποτε» όμως, που επέτρεπε στα «παιδιά» να κάνουν ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής επιβάλλοντας μια κουλτούρα τρομοκρατίας, επέτρεπε συγχρόνως στο βαθύ πανεπιστήμιο να κάνει τη δουλειά του ακώλυτα στα παρασκήνια χρησιμοποιώντας αυτές τις ομάδες είτε σε ευθεία συναλλαγή είτε εμμέσως, αφού δημιουργούσαν το ασφαλές προπέτασμα για να κρύβονται πίσω του η αβελτηρία, η κακοδιαχείριση και το αδιαφανές μοίρασμα της εξουσίας. Τα θύματα αυτής της κατάστασης είναι η ίδια η χώρα, οι φοιτητές μας που εγκαταλείπονται στη μοίρα τους και οι σοβαροί ακαδημαϊκοί που προσπαθούν μόνοι και αβοήθητοι να επιβιώσουν σε έναν βάλτο αναξιοκρατίας.

Η εμφάνιση των Συμβουλίων στη σκηνή τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα της σιωπής και του «δε βαριέσαι». Οσα προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους σοβαρά έδειξαν γρήγορα ότι δεν θέλουν να είναι διακοσμητικά όργανα, αλλά όργανα ουσιαστικής εποπτείας και άσκησης στρατηγικής. Αποτελούν ήδη πόλο αναφοράς για όσους υποφέρουν από την αυθαιρεσία και πηγή ανησυχίας για όσους λυμαίνονται τα ιδρύματα.

Το Συμβούλιο του Πανεπιστημίου Αθηνών κάλεσε την Αστυνομία όχι γιατί κινδύνευε η ζωή μας, αλλά γιατί κινδύνευε η αξιοπρέπειά μας και παραβιάζονταν κατάφωρα η νομιμότητα και τα δικαιώματά μας ως ανθρώπων και ακαδημαϊκών. Προασπίσαμε το συμφέρον του πανεπιστημίου και τον τίτλο του ακαδημαϊκού δασκάλου που δεν μπορεί να στέκεται περιδεής απέναντι στη βάναυση περιφρόνηση και τον ευτελισμό ανθρώπων και θεσμών. Ηταν το χρέος μας απέναντι στους φοιτητές μας και στη χώρα μας.

Ευτυχώς, όλα δείχνουν πως οι μέρες αυθαιρεσίας τελειώνουν. Είτε με το καλό είτε με το άγριο...