25.7.13

Οι ένοχοι βρέθηκαν;



Ακούω στο ραδιόφωνο ότι οι ένοχοι για τη Μαρφίν καταδικάστηκαν, αλλά πρέπει τώρα να βρεθούν οι ηθικοί αυτουργοί. Για δες, λέω, τους βρήκαν, λοιπόν, αυτούς που έβαλαν φωτιά στο κτίριο, τόσο καιρό μακριά από την Αθήνα έχασα επεισόδια. Και ηθικούς αυτουργούς ποιους εννοεί, άραγε, η δημοσιογράφος που μιλάει αυτή τη στιγμή; Αυτούς που γράφουν υπέρ του αντάρτικου πόλεων, που εξάπτουν τα πάθη, που λένε «κάψτε τις τράπεζες»; Μα πού να τους βρεις αυτούς;

Αλλά δεν είχα καταλάβει τίποτε. Αυτοί που καταδικάστηκαν είναι, ο υπεύθυνος ασφαλείας του κτιρίου και ο διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας. Επειδή δεν είχαν συστήματα ασφαλείας, έξοδο κινδύνου και τέτοια. Διάβασα και ρεπορτάζ εφημερίδας: «Έπεσε η αυλαία της δίκης για τη Μαρφίν» ήταν ο τίτλος, αλλά αυτό εννοούσε. Το διάβασα πολύ προσεχτικά, δεν είναι απλό να μπορείς να καταλάβεις την ουσία ενός τέτοιου ρεπορτάζ. Αλλά ίσως αυτή να είναι η ουσία αυτών που λέμε κι αυτών που γράφουμε, να καταλαβαίνει κανείς ό,τι θέλει κι ό,τι του αρέσει.

Καταδικάστηκαν λοιπόν οι ένοχοι, και αναζητούνται οι ηθικοί αυτουργοί! Κι όλα είναι εντάξει και παρατάξει, αποδόθηκε δικαιοσύνη!

Θυμάμαι από την πρώτη μέρα, εκείνη τη μαύρη μέρα του Μάη του 2010, πολλοί έλεγαν, μα φταίει η Τράπεζα που δεν είχε έξοδο κινδύνου, που δεν είχε σύστημα ασφαλείας αρκετά καλό, να μπορεί να αντιμετωπίζει κάθε τέτοια συγκυρία, μια διαδήλωση που περνά και καίει τράπεζες στο διάβα της, ας πούμε. Τι πιο φυσικό, τι πιο καθημερινό; Δεν έχει δικαίωμα ο αγανακτισμένος διαδηλωτής να ρίξει μια μολότοφ, βρε αδερφέ, να πάνε κάτω τα φαρμάκια; Οφείλουν, όμως, οι τράπεζες να πάρουν τα μέτρα τους.

Και πού θα σταματήσουν τα μέτρα αυτά; Να είναι εξοπλισμένες οι τράπεζες σαν μπούνκερ, στην είσοδο να έχουν αντιπυρικά, να περνάμε ελέγχους με ακτίνες Χ πριν μπούμε, κ.λπ. Αλίμονο δα, από τέτοια συνηθίσαμε. Σε λίγο θα βγάζουμε τα παπούτσια μας, θα μας ψαχουλεύουν στις μασχάλες και θα μας περνάνε από μαγνήτες που θα σφυρίζουν στα βραχιόλια που βροντούν. Τότε θα είναι εξασφαλισμένοι οι υπεύθυνοι ασφαλείας ότι δεν θα πάνε φυλακή αν κάποια μολότοφ ενός ηθικού αυτουργού (αυτό πάλι...) πέσει σε κάνα μπαλκόνι και κάψει άφρονες εργαζόμενους σε μέρα αγανάκτησης.

Δηλαδή, θα μου πείτε, δεν είναι σωστό να έχουν οι τράπεζες συστήματα ασφαλείας, δεν έπρεπε να καταδικαστούν οι υπεύθυνοι για την παράλειψη αυτή; Προσέξτε όμως, εδώ έχουμε ποινές για δέκα χρόνια στον έναν, πέντε στον άλλον. Δεν καταδικάζονται οι άνθρωποι για την παράλειψη, αλλά για τον θάνατο των ανθρώπων. Δεν ήμουν στη δίκη, αλλά βλέπω να γίνεται μια μετατόπιση απ' αυτές που προκαλούν τη λογική. Την προκαλούν και την καθοδηγούν, γίνονται τρόπος σκέψης. Οι μολότοφ αρχίζουν να θεωρούνται κάτι σα φυσικό φαινόμενο.

Κι αυτοί που πέταξαν τις βόμβες είναι ηθικοί αυτουργοί; Δηλαδή, οι υπεύθυνοι ασφαλείας είναι οι φυσικοί αυτουργοί; Κράτα, θεέ μου, το μυαλό μας στη θέση του, γιατί έχει πάρει δρόμο...

Συγγραφέας: Άννα Δαμιανίδη - Πηγή: protagon.gr @ 24.07.2013 - Photo: Μαρία Μαράκη

Επί του θέματος σχολίασα προ ημερών και στην σελίδα μου στο facebook :

«Να πω κάτι. Μόλις τελείωσει η «πρωτόγνωρη αστυνομική επιχείρηση» για την σύλληψη των δραπετών των φυλακών Τρικάλων, θα ήθελα κε Δένδια να αρχίσει άμεσα ίδια επιχείρηση, ίδιας έντασης και με αντίστοιχες δυνάμεις για την σύλληψη των εγκληματιών που πυρπόλησαν το υποκατάστημα της Μαρφίν στη Σταδίου και σκότωσαν τρεις και ένα έμβρυο.

Δεκτή η απόδοση ευθυνών σε στελέχη της τράπεζας για παραλείψεις σε θέματα πυρασφάλειας, η τυπολατρεία όμως του δικαστή, την οποία μαρτυρά η σημερινή απόφαση του δικαστηρίου επί του θέματος, δεν με καλύπτει ως πολίτη.

Ζητώ λοιπόν να αναζητηθούν και να καταδιωχθούν και αυτοί οι εγκληματίες άμεσα, χωρίς οίκτο και αναστολές. Και αυτό για αρχή. Όταν τελειώσουμε με αυτούς θα ασχοληθούμε και με τους άλλους, τους «επαναστάτες» διαδηλωτές, που και την βοήθεια τους αρνήθηκαν συνεχίζοντας την πορεία τους και εμπόδισαν τα πυροσβεστικά οχήματα να φτάσουν έγκαιρα στην φωτιά. Και ως εκείνη την ώρα, οι τέσσερεις νεκροί ας στοιχειώνουν τα βράδυα τους. Και αυτών και όσους τους καλύπτουν... Αυτό!»


Στην παρατήρηση δε φίλου πως «δεν πρόκειται για τυπολατρεία του Δικαστηρίου αλλά για ορθή επιβολή ποινών για έναν χώρο που δεν διέθετε πιστοποιητικό πυρασφαλείας.» απάντησα πως «οι υπεύθυνοι της τράπεζας δεν καταδικάστηκαν γιατί δεν είχαν πιστοποιητικό πυρασφάλειας ή γιατί είχαν άλλες παραλείψεις, κατηγορήθηκαν και κατάδικάστηκαν για την δολοφονία των τριών χωρίς ελαφρυντικά! Δεν τους αναγνωρίστηκε καν το ελαφρυντικό πως η φωτιά προκλήθηκε από βίαια επεισόδια, πως οι διαδηλωτές εμπόδισαν την πυροσβεστική να φτάσει έγκαιρα (να θυμίσω πως υπήρξαν ανθρωπόμορφα που πετροβολούσαν τα πυροσβεστικά οχήματα και ακόμα κυκλοφορούν ελεύθερα!) και άλλα τινά... Έτσι, ο δικαστής αθώωσε στην πράξη και στην συνείδηση των πολλών τα καθάρματα που πυρπόλησαν την τράπεζα αλλά και όλους εκείνους τους διαδηλωτές συναυτουργούς! Η δικαστική απόφαση κρίνει ενόχους για τον θάνατο τα στελέχη της τράπεζας ωσάν να μην υπήρξε κάποιο άλλο περιστατικό...»

Δεν μου αρέσει να υποδεικνύω τις αποφάσεις της δικαιοσύνης αλλά δεν μπορώ και να μην εκφράσω την δυσαρέσκεια μου για μια δικαστική απόφαση η οποία -σύμφωνα με την πληροφόρηση που έχω- έχω την αίσθηση πως δεν αποδίδει δικαιοσύνη.