14.7.13

Η γωνία Καραγεώργη Σερβίας και Βουλής...



14 Ιουλίου 1992, μεσημέρι: οι «επαναστάτες» της 17 Νοέμβρη δολοφόνησαν τον 20χρονο Θάνο Αξαρλιάν που περπατούσε αμέριμνος στο δρόμο.

Για το στυγνό αυτό έγκλημα κανείς δεν έκαψε, κανείς δεν έσπασε, κανείς δεν βανδάλισε, όπως έκαναν πολλοί μερικά χρόνια αργότερα, όταν ένας άλλος νέος έπεσε νεκρός χωρίς λόγο, και πάλι στο κέντρο της Αθήνας. Γιατί, όπως και να το κάνεις, υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στους «πολίτες» και τους «επαναστάτες», διαφορά ήθους, διαφορά σκέψης, διαφορά λόγου, διαφορά δράσης.

Οι μεν (οι σκεπτόμενοι πολίτες) σκύβουν σιωπηλά στο πρόβλημα και προσπαθούν να το λύσουν για να κάνουν τη ζωή όλων καλύτερη, οι δε (οι «επαναστάτες» του κώλου) απλά το προσπερνούν ως «παράπλευρη» απώλεια προσηλωμένοι στον μεγάλο στόχο, την ...επανάσταση που θα κάνει τη δική τους ζωή καλύτερη. Μονάχα...

Αυτές τις λίγες σκέψεις, αυτά τα λίγα λόγια, έχω εις μνήμην του Θάνου Αξαρλιάν. Σήμερα δεν μπόρεσα να περάσω από το σημείο της δολοφονίας του για ένα λεπτό σιγής. Θα προσπαθήσω αύριο. Και κάθε μέρα που θα μπορώ.

Η γωνία Καραγεώργη Σερβίας και Βουλής πρέπει να γίνει σημείο αναφοράς για κάθε σκεπτόμενο πολίτη. Γιατί όλοι πρέπει να κατανοήσουμε πως συμφιλίωση δεν σημαίνει λήθη και μάλιστα μονομερή. Και πως το να προχωράμε μπροστά με αυτά που μας ενώνουν δεν θεραπεύει τις συνέπειες από όσα μας χωρίζουν, παρά μόνο με την αμοιβαιότητα, τη σύνεση και τον χρόνο...

Σημείωση: Αυτό ήταν το αρχικό κείμενο που έβαλα σε συζήτηση και στο facebook. Από τον σχολιασμό, προσκλήθηκα και προσέθεσα και τα παρακάτω:

...στην περίπτωση Αξαρλιάν έχουμε μία παράνομη οργάνωση που προσπαθεί να δολοφονήσει έναν άνθρωπο, πολιτικό, και δολοφονεί κάποιον αθώο από αστοχία, πάντα στο όνομα της «επανάστασης». «Παράπλευρη απώλεια» το ονόμασαν οι ίδιοι και οι συνοδοιπόροι-συμπαραστάτες τους.

Στην περίπτωση Γρηγορόπουλου έχουμε έναν αστυνομικό εν υπηρεσία που νομίζει πως βρίσκεται μπροστά σε παρανομία και παραβαίνει το καθήκον του σκοτώνοντας κάποιον αθώο από αστοχία.

Ίδιο το αποτέλεσμα, διαφορετικά τα γεγονότα. Το σημείο που στέκομαι είναι η αντίδραση συγκεκριμένων «χώρων» της κοινωνίας μας.

Και βέβαια, δεν συζητούμε για την βαρύτητα των θανάτων αλλά για την ελαφρότητα μέρους της κοινωνίας μας σε σχέση με αυτούς.