2.9.13

«Ο Ελληνισμός επέτυχε ως Γένος αλλ'απέτυχε ως Κράτος», μια σπάνια συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη

Σε μια σπάνια συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη στην Ἐφημερίδα Ἐλευθερία στις 15 Ιουνίου του 1958, τα λόγια του παραμένουν επίκαιρα.

Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;

Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!

Ἄ! Ἀρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης καί κακοήθης ἀσυμφωνία!…

Βεβαίως! Ἀλλ᾿ ἀφῆστε με νά συνεχίσω. Αὐτή ἡ ασυμφωνία δέν εἶναι μιά συγκεκριμένη κακοδαιμονία, εἶναι, ὃμως, μιά αἰτία πού ἐξηγεῖ ὃλες τίς κακοδαιμονίες, μικρές καί μεγάλες, τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε ἡ Ἑλλάδα κράτος ἕως σήμερα, οἱ πολιτικές πράξεις, θά ἔλεγε κανένας, ὅτι σχεδιάζονται καί ἐκτελοῦνται ἐρήμην τῶν ἀντιλήψεων γιά τή ζωή, καί γενικότερα τῶν ἰδανικῶν πού εἶχε διαμορφώσει ὁ Ἑλληνισμός μέσα στήν ὑγιή κοινοτική του ὀργάνωση καί στήν παράδοση τῶν μεγάλων ἀγώνων γιά τήν άνεξαρτησία του. Ἡ φωνή τοῦ Μακρυγιάννη δέν ἔχει χάσει, οὔτε σήμερα ἀκόμη, τήν ἐπικαιρότητά της. Σημειῶστε ὅτι δέν βλέπω τό πρόβλημα ἀπό τήν ἀποκλειστική κοινωνική του πλευρά, οὔτε κάνω δημοκοπία.

31.8.13

Περί θεωρίας του πετάλου

Η ελληνική άκρα αριστερά (κομμουνιστική και αναρχοειδής) ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την επανεμφάνιση της άκρας δεξιάς και των νεοφασιστικών και νεοναζιστικών ομάδων. Στη συνέχεια, για την άνοδο αυτής της εγκληματικής παράταξης μπορούν να ενοχοποιηθούν μια σειρά παράγοντες: η συγκυρία της οικονομικής κρίσης, η ευρωπαϊκή κηδεμονία (η «απώλεια» της εθνικής ανεξαρτησίας και το πλήγμα στην εθνική υπερηφάνια), η ευρεία δημοσιότητα που της προσφέρθηκε και, όπως πάντα, η ελλειπής ενημέρωση και παιδεία. Ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν.


30.8.13

Το Σύνταγμα να γίνει πλατεία Ταχρίρ ή πλ. Ομονοίας;

Οι αριστεροί σχηματισμοί που πλειοδοτούν σε διχαστικά μηνύματα προφανώς και ονειρεύονται πολιτικά οφέλη. Αυτοί που αναζητούν τυχαία ή μη τραγικά γεγονότα για να σπρώξουν την Ελλάδα σε εμφύλιο, ελπίζουν ότι το κοινωνικό τσουνάμι που τροφοδοτούν με ενέργεια, θα βουλιάξει τους άλλους και θα κρατήσει τους ίδιους στον αφρό. Νομίζουν αφελέστατα ότι όλοι όσοι επιλέγουν την κάλπη τους είναι αποφασισμένοι να δώσουν τη μητέρα των μαχών για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός, εκείνο του σοσιαλισμού με ή χωρίς δημοκρατία. Αδυνατούν να διαβάσουν τους πραγματικούς συσχετισμούς δυνάμεων και αγνοούν την Ιστορία. Πιστεύουν ότι την ύστατη στιγμή οι ισχυρές οικονομικές δυνάμεις του τόπου και η κρατική διαπλεκόμενη νομενκλατούρα θα τους παραδώσουν τη χώρα για να την οδηγήσουν στη δική τους γη της επαγγελίας. Νομίζουν ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του αποτελούν ένα ουδέτερο εργαλείο και αρκεί κάποιος να οξύνει τις αντιθέσεις για να το πάρει στα χέρια του και να το χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν. Στο δρόμο αυτό αναζητούν απεγνωσμένα συμμάχους και τους βρίσκουν σε αντιμνημονιακούς ακροδεξιούς, σε φρικιά που ανακάλυψαν το νέο ταξικό εχθρό στους ελεγκτές των εισιτηρίων και τους δενπληρωνάδες «αγνώστων» λοιπών στοιχείων.

29.8.13

Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι απολύσεις των δ.υ. προκαλούν αντιδράσεις για αυθαιρεσίες στις επιλογές και καταγγελίες ότι οδηγούν στην υπολειτουργία ορισμένων υπηρεσιών καθώς αποδυναμώνονται από στελεχιακό δυναμικό.

Όλες αυτές οι παρεπιπτώσεις οφείλονται κατά την άποψή μου στο γεγονός στο ότι το θέμα της απόλυσης των δ.υ. αντιμετωπίζεται ως ένα απλό θέμα δημοσιονομικής προσαρμογής και όχι ως ένα κεντρικό πολιτικό πρόβλημα. Το θέμα αυτό με άλλα λόγια αντιμετωπίσθηκε ευθύς εξαρχής ως ένα πρόβλημα αριθμών: 300 χιλιάδες πρότεινε ο κ. Μάνος, 25 χιλ. η τρόικα και μηδέν τα υπόλοιπα ελληνικά κόμματα. Και από εκείνη τη στιγμή άρχισε το παιχνίδι της «κολοκυθιάς» που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Γιατί τόσους και όχι τόσους, γιατί εγώ και όχι εσύ κ.λπ. κ.λπ.

28.8.13

Στα γρανάζια του κράτους και η ιδιωτική ασφάλιση

Τελικά παρά τις προσπάθειες που οι πολιτικά υπεύθυνοι εδώ και πολύ καιρό, λένε ότι καταβάλλουν για να μειωθεί το «κράτος», στην πράξη το αποτέλεσμα δεν αποτυπώνεται. Όπως δεν αποτυπώνεται και η μείωση της παρέμβασης του κράτους στα θέματα των ιδιωτών. Αντίθετα και τα γρανάζια της γραφειοκρατίας υφίστανται και γυρνούν, και ο αποφασιστικός ρόλος του δημοσίου σε οτιδήποτε, συνιστά καταλυτικό λόγο καθυστέρησης. Είτε πρόκειται για θέμα νομοθετικό, είτε για θέμα εποπτικό, είτε για οτιδήποτε άλλο, η παρουσία του δημοσίου παραμένει ακόμα αιτία «σκαλώματος». Και είναι φυσικό ότι όταν τα θέματα χρειάζονται υπουργικές αποφάσεις, εγκρίσεις, γνωμοδοτήσεις, και άλλα σχετικά δε μπορούν ποτέ να γίνουν στο άψε σβήσε. Ωστόσο και η καθυστέρηση αυτή έχει ένα όριο. Και το όριο δεν είναι μόνο χρονικό. Είναι όριο ουσιαστικό για να προχωρήσουν οι διαδικασίες, να φανεί κάτι στην πράξη, να επέλθουν αλλαγές.

27.8.13

Η σπασμένη τζαμαρία του κρατισμού

Ένα από τα δόγματα που κυκλοφορούν χύδην στον ελληνικό δημόσιο διάλογο αφορά τις δυσμενείς επιπτώσεις που έχει στην οικονομία ο περιορισμός του δημόσιου τομέα. Το ακούσαμε από την πρώτη μέρα του Μνημονίου, τότε που έγιναν περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Το ακούμε και τώρα που μειώνεται ο αριθμός των μισθοδοτούμενων. Αυτό το δόγμα του «λοξού κεϊνσιανισμού» παίρνει πολλές μορφές: από το «ρίξτε λεφτά στην αγορά», που προπαγανδίζουν οι συνδικαλιστές των εμπόρων, μέχρι το επιχείρημα ότι όσο περισσότερα λεφτά παίρνουν στο Δημόσιο τόσο μεγαλύτερη ανάπτυξη έχουμε. Το τελευταίο «τεκμηριώνεται» κι εμπειρικά. Τα λεφτά που παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, λένε, θα γίνουν κατανάλωση· θα μεταμορφωθούν σε δαπάνες στις ταβέρνες και στα μπαράκια· κάποιοι επιπλέον σερβιτόροι θα δουλέψουν, οι ταβερνιάρηδες θα αγοράσουν άλλα προϊόντα και ιδού το αεικίνητο της ανάπτυξης: με μεγάλο κι ακριβοπληρωμένο Δημόσιο, όλοι θα καταλήξουμε καταναλωτές κι ευτυχισμένοι.

26.8.13

Το τέλος του συντεχνιακού καπιταλισμού

Αυτοί που κατηγορούν τον «νεοφιλελευθερισμό» για την χρηματοοικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008, είναι οι ίδιοι που δημιούργησαν τις συντεχνιακές καπιταλιστικές δομές που οδήγησαν στην απληστία και την κρατική διαφθορά.

Ο καπιταλισμός έγινε κυρίαρχος στον 19ο αιώνα, όταν δημιούργησε συνθήκες εγγενών του καινοτομιών. Οι κοινωνίες που τον υιοθέτησαν απέκτησαν μία άνευ προηγουμένου ευημερία, απόλαυσαν εργασιακή απασχόληση, απέκτησαν παραγωγικότητα και οικονομική ανάπτυξη και αποτέλεσαν ένα θαύμα που έβαλε τέρμα στην πατροπαράδοτη γενικευμένη φτώχεια.

24.8.13

Η ηγεμονία του άκοπου...

Τους θυμάμαι σαν τώρα: Περιφέρονταν ανάμεσα στις (ρεζερβέ) ξαπλώστρες των πλαζ, ενίοτε και με πούρο στο χέρι (λες και μεγάλωσαν με αυτό) φωνάζοντας πνιχτά εντολές του τύπου “πούλα” ή “αγόρασε τη μεγαλύτερη φούσκα”. Η φρενίτιδα του εύκολου πλουτισμού, με το μεγαλύτερο δυνατό ρίσκο, είχε καταλάβει “μικρούς” και “μεγάλους”, εκείνο το καλοκαίρι του 1999.

Όλοι ξαφνικά είχαν γίνει ειδικοί στις ροζ σελίδες. Νέοι άνθρωποι παρατούσαν τις δουλειές τους, συνάδελφοι με “βασικούς” μισθούς έπαιζαν τα δίδακτρα του παιδιού τους, άλλοι έψαχναν να πουλήσουν οικοπεδάκια για να “επενδύσουν” στον τζόγο. Με κάτι φίλους είχα τσακωθεί όταν προσπαθούσαν να με πείσουν ότι αυτή είναι η “νέα οικονομία”, ότι “έτσι γίνονται πλέον τα πράγματα”, οτι “αυτό είναι το μέλλον”. Μια ολόκληρη κοινωνία πιάστηκε στα γρανάζια μιάς πυραμίδας, αυτή η ίδια που λοιδορούσε τους “απολίτιστους Αλβανούς”, όταν έπεσαν στη δική τους παγίδα, στο δικό τους “αεροπλανάκι”...

23.8.13

Μια πρόταση για το ασφαλιστικό

Παγκοσμίως εφαρμόζονται με παραλλαγές δύο βασικά είδη ασφαλιστικών συστημάτων: 1. το «αναδιανεμητικό», βάσει του οποίου οι ασφαλιστικές εισφορές στοχεύουν στην αναδιανομή πόρων από μία ομάδα (κατά κανόνα τους πλουσιότερους) σε μια άλλη, και από κάθε γενιά στην επόμενη (οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τους παλιότερους, ενώ οι ίδιοι θα πληρωθούν από τους επόμενους) και 2. το «κεφαλαιοποιητικό», βάσει του οποίου η σύνταξη είναι ανάλογη των συνολικών εισφορών που ο καθένας έχει πληρώσει, στη διάρκεια του εργασιακού του βίου.

Στην Ελλάδα έχουμε «αναδιανεμητικό σύστημα», το οποίο έχει φτάσει σε πλήρες αδιέξοδο. Οι λόγοι είναι πολλοί:

    22.8.13

    Οι πραγματικές διαστάσεις της κρίσης

    Ειλικρινής διαπίστωση φίλων, πανεπιστημιακών σε βαλκανική χώρα: Διαβάζουμε για την κρίση στην Ελλάδα, κάνουμε διακοπές τα τελευταία 10 χρόνια στην Ελλάδα, αλλά στα δικά μας μάτια, η κρίση σας δεν έχει καμία σχέση με όσα εμείς ζήσαμε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη χώρα μας, όταν είχαν διαλυθεί τα πάντα. Διαβάσαμε και τη δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι αυτή η χρονιά θα ήταν για την Ελλάδα χειρότερη και από τον πρώτο χειμώνα της γερμανικής κατοχής και πιστέψαμε ότι θα ερχόμασταν σε μια χώρα σε ερείπια. Αυτό που είδαμε, είναι μια χώρα με σοβαρά προβλήματα, αλλά σε καμία περίπτωση μια κατεστραμμένη χώρα. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Κουβανός συγγραφέας Λεονάρντο Παδούρα απάντησε, διευκρινίζοντας ότι δεν μπορεί μέσα σε μία εβδομάδα να έχει άποψη για το τι συμβαίνει σε μια χώρα: «Όταν ακούμε τη λέξη κρίση σκεφτόμαστε τη δική μας, που δεν υπήρχε ηλεκτρικό, αυτοκίνητα στον δρόμο, τίποτα. Εμείς, ξέρετε, κάποια στιγμή είχαμε μόνο τρία προβλήματα. Το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδινό φαγητό».

    21.8.13

    Το κόλπο της αντισυστημικότητας

    Αισθανόμουν πάντα, αποστροφή για όλες αυτές τις περιπτώσεις ανθρώπων, που επέλεγαν τους εύκολους δρόμους της στείρας αμφισβήτησης και της άγονης επαναστατικότητας. Έτσι, μπορούσαν πιο εύκολα να γίνουν πονηροί, απρόθυμοι για δουλειά και τιμητές όλων των άλλων. Παρατηρούσα πως έσπευδαν να προσφέρουν υπηρεσίες «αντίστασης», να διατρανώνουν τις αιρετικές τους απόψεις και να συσσωρεύουν επικοινωνιακό «κεφάλαιο» για το μέλλον των συναλλαγών τους.

    Μεγαλώνοντας, πίστευα, με περισσότερη αφέλεια, πως οι κοινωνικές συνθήκες είναι πιο αυστηρές για να επιτρέπουν την επικράτηση του φαινομένου. Με λίγα λόγια, νόμιζα ότι δεν είναι δυνατόν ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα να λειτουργεί με τέτοιους υποκριτικούς κανόνες. Είχα την εντύπωση ότι, δεν μπορεί να εμφανίζονται από παντού κακόμοιροι γελωτοποιοί, ως αντισυστημικοί «επαναστάτες» και να τους πιστεύει ο κόσμος. Είναι φανερό ότι δεν είχα υπολογίσει το βαθμό της «αντικομφορμιστική γοητείας» που συνέπαιρνε πάντα, τις μάζες.

    20.8.13

    Η προπαγάνδα της συγκίνησης

    Κατ’ αρχάς, υπάρχουν οι πολιτικοί αγκιτάτορες που χρειάζονται έναν νεκρό, οποιονδήποτε νεκρό (αν είναι νέος ακόμη καλύτερα), για να πουλήσουν συγκινησιακή φόρτιση ως αντιστάθμισμα στις θέσεις που δεν έχουν. Ετσι φτιάχνονται οι ιμιτασιόν επαναστάσεις, με πρότυπο την Αραβική Ανοιξη (κάποιοι ήθελαν την πλατεία Συντάγματος να γίνει Ταχρίρ), είτε τα γαλλικά προάστια του 2005 είτε τα δικά μας Δεκεμβριανά του 2008.

    Δεύτερον, είναι όλοι εκείνοι οι συγγραφείς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι κ.ά., που πλειοδοτούν στη συγκίνηση για τους ίδιους λόγους κι έναν παραπάνω: βγάζουν στην αγορά την ευαισθησία τους με απύθμενο λυρισμό για «οικογένειες που δεν έχουν να φάνε» με χρωματιστές λέξεις περί «κατήφορου μνημονίων» – λες και πριν από τα Μνημόνια δεν υπήρχαν ελεγκτές ούτε εισιτήρια στα τρόλεϊ. Υπάρχει πιο ανέξοδη διαφήμιση από το να εκφράζεις την «οργή» σου για «ένα σύστημα που σκοτώνει παιδάκια για 1,4 ευρώ»; (Ή 1,20, ή 1,40· γράφτηκαν και τα τρία νούμερα.)

    19.8.13

    Τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν!



    Από το βιβλίο «Ιστορίες Να Σκεφτείς» του Χόρχε Μπουκάϊ*

    Κι από ‘δω απορρέουν, κατά τη γνώμη μου, δύο τουλάχιστον ιδέες. Η πρώτη: αν επιθυμώ κάτι που είναι καλό για μένα, θα όφειλα να ξέρω ότι θα πληρώσω κάποιο αντίτιμο γι’ αυτό. Οπωσδήποτε, αυτή η πληρωμή δεν είναι πάντα χρηματική (αν χρειάζονταν μόνο τα χρήματα, θα ήταν τόσο εύκολο!). Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτα καλό δεν είναι δωρεάν.

    Η δεύτερη: να συνειδητοποιήσω ότι, αν οι γύρω μου μου προσφέρουν κάτι, αν μου συμβαίνει κάτι καλό, αν ζω καταστάσεις ευχάριστες και απολαυστικές, είναι επειδή τις έχω κερδίσει. Τις έχω πληρώσει, τις αξίζω. (Μόνο για να προετοιμάσω τους απαισιόδοξους και για να αποθαρρύνω τους καιροσκόπους, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η πληρωμή γίνεται πάντα προκαταβολικά: το καλό που ζω το έχω ήδη πληρώσει. Πληρωμή με δόσεις δε γίνεται.)

    Μερικοί που με ακούνε να λέω αυτό, ρωτούν:

    17.8.13

    Ordinary fascism


    Αφορμή είναι μια Ιστοριούλα φίλου καθηγητή στο facebook, «εκτός κλίματος εποχής» την οποία αντιγράφω παρακάτω.
    Ιστοριούλα εκτός κλίματος και εποχής: Τον λένε Μιχάλη, είναι 18 χρονών και επαναλαμβάνει την πρώτη γυμνασίου για πέμπτη ή έκτη χρονιά- συνήθως μένει από απουσίες. Εμφανίζεται κάποτε με μπλουζάκι χρυσή αυγή (κάτω από το μπουφάν του) και την επιδεικνύει στους πιτσιρικάδες. Εκείνοι αναφωνούν «πω ρε φίλεεε» ή «αυτά είναι τα ωραία». Με πιάνει μανία, μιλάω στην τάξη, συζητάω μαζί του ανοιχτά. Ισχυρίζεται ότι δεν βαράει κόσμο, πως πάει σε μια ομάδα που λένε κάποια “σωστά πράγματα”, αυτό είναι όλο. Προσπαθώντας να εξηγήσω τη λειτουργία της κατήχησης με διακόπτει λέγοντας: κατάλαβα, εσύ είσαι Νέα Δημοκρατία.

    16.8.13

    Μια διπλή αντεθνική πρόταση



    Η πρώτη διοίκηση του διαβόητου πλέον ΤΑΙΠΕΔ (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) είχε λαμπρές, μα εντελώς λαμπρές επιδόσεις στο να εξηγήσει γιατί η αποστολή δεν μπορούσε να προχωρήσει
    - στο να μεταφράζει σε δικές της επιλογές τις επιθυμίες και τα βέτο της πολιτικής ηγεσίας (θυμηθείτε τους μήνες πριν τις εκλογές του 2012...)
    - στο να προσλαμβάνει αρμαθιές συμβούλων και παρασυμβούλων ώστε να διαχέεται η ευθύνη των όποιων αποφάσεων, με επίσης λαμπρό αποτέλεσμα: μη -αποφάσεις.

    15.8.13

    Νούμερα για τη ζωή των πολλών Ελλήνων...



    Μιας και η δημόσια κουβέντα τεχνηέντως έχει διολισθήσει στον εύκολο λαϊκισμό του «ενός ευρώ για τη ζωή ενός Έλληνα» (κλπ κλπ), να θυμίσω μερικά νουμεράκια:

    «Ενώ το 2009 εισπράχθηκαν €52 δις φόροι από ΑΕΠ €235 δις, το 2013 θα εισπραχθούν €49,5 δις από ΑΕΠ €162 δις.»

    Αυτό σημαίνει πρακτικά πως το 2009 οι φόροι ήταν περίπου το 22% του ΑΕΠ ενώ το 2013 είναι πάνω από το 30%. Χώρια βέβαια οι υποχρεωτικές ασφαλιστικές εισφορές που «ως αναδιανεμόμενες και όχι κεφαλαιοποιούμενες, αποτελούν στην ουσία "φόρο εργασίας"» (στις σκανδιναβικές χώρες πχ περιλαμβάνονται) αλλά δεν τις λέμε φόρο για να μην καρφωνόμαστε και βγει κανείς και μιλήσει για «υπερφορολόγηση». Ή μήπως είναι «υπερφορολόγηση» και χωρίς τα αγαπημένα μας Greek Statistics;

    14.8.13

    Φιλελεύθερος σοσιαλισμός



    Ενα από τα λίγα καλά της κρίσης είναι η αναζήτηση. Επειτα από πολλά χρόνια, θα λέγαμε, «ιδεολογικής μακαριότητας» οι πολίτες αναζητούν σε μεγαλύτερο βάθος τα αίτια της τωρινής τους κατάστασης. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι εύκολοι αφορισμοί, «δεν υπάρχει κράτος...», «για όλα φταίνε οι πολιτικοί...», «εμπρός της γης οι κολασμένοι...» κ.ά. δεν μπορούν να εξηγήσουν αυτό που ζούμε. Οτι η πραγματικότητα μπορεί να περιλαμβάνει τα παραπάνω, αλλά δεν είναι επαρκής απάντηση. Αντιθέτως, η πολιτική είναι πιο σύνθετη από όσα φωνασκούν οι παντός χρώματος λαϊκιστές.

    Αυτή η μεταστροφή εμφανίζεται ανάγλυφα και στη βιβλιοπαραγωγή. Στα ράφια των βιβλιοπωλείων εμφανίζονται πλέον και βιβλία που παλαιά θα τα ονόμαζαν «νεοφιλελεύθερα» ή στην καλύτερη περίπτωση «ρεφορμιστικά». Στη χορεία των τελευταίων ανήκει και το πόνημα του Κάρλο Ροσέλι «Φιλελεύθερος Σοσιαλισμός» που επανεκδόθηκε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις (πρωτοκυκλοφόρησε 2005 από τις εκδόσεις Κούριερ).

    13.8.13

    Eλλάδα: Φοροδιαφυγή ή φοροαντίσταση;


    Τροϊκανοί και πολιτικοί επιδιώκουν την περαιτέρω άνοδο των εσόδων, παρά τη συγκριτικά μεγάλη αύξηση των φόρων τα τελευταία χρόνια. Όμως, η φορολογία χωρίς τον ηθικό πυλώνα της επαρκούς ανταποδοτικότητας των δημοσίων υπηρεσιών παραπέμπει σε αρπαγή.

    Η αξία των αγαθών και υπηρεσιών σε αγοραίες τιμές που παράγονται στην Ελλάδα, γνωστή ως ονομαστικό ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), υποχώρησε πέρυσι λίγο κάτω από τα 194 δισ. ευρώ.

    Την τελευταία φορά που βρέθηκε σε αυτά τα επίπεδα ήταν το 2005.

    Εκείνη τη χρονιά το πρωτογενές έλλειμμα που δεν περιλαμβάνει τις δαπάνες για τόκους είχε ανέλθει στο 1% του ΑΕΠ έναντι 1,5% περίπου το 2012.

    12.8.13

    Το δικιο του Αντωνη Ρεμου


    Το μόνο που θα προσθέσω είναι αυτό που διάβασα από έναν φίλο, πηγή αυτής της δημοσίευσης: «Τελικά έχει δίκηο ο Κούρτοβικ σήμερις: αυτό το «ΛΜΑΤ» είναι όλη-κι όλη η πολιτική συνεισφορά της 17Ν στα δρώμενα της Μεταπολίτευσης! Συν (+) καμμιά τριανταπενταριά πτώματα....» (Υπενθυμίζω ξανά τα "πτώματα" διότι στην θεωρία των ΔΥΟ άκρων («που είναι μόνο ΕΝΑ» φυσικά) "πτώματα" και "τατουάζ" 'έχουν γίνει ένα...)

    Μπα, τι ήταν αυτό που μάθαμε πρόσφατα; Ο Αντώνης Ρέμος και το σελεμπριτομάνι της Ψαρούς ανακάλυψαν, έμπλεοι αγανακτήσεως, την κρίση, τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε! Για δες πώς αλλάζουν οι καιροί! Τρία χρόνια πριν, με την πτωχευμένη Ελλάδα να έχει ήδη φορτωθεί το Μνημόνιο και τις πρώτες άγριες περικοπές μισθών, συντάξεων κ.λπ. να είναι γεγονός, γνωστός νέος εφοπλιστής, ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας και επιφανές στολίδι στην γκλάμουρ τουαλέτα της Μυκόνου, δήλωνε στον ρεπόρτερ του «Spiegel», αραχτός πλάι στην πισίνα του, ανάμεσα σε αστακούς και σαμπάνιες: «Κρίση; Ποια κρίση; Δεν υπάρχει κρίση». Τρία χρόνια αργότερα, φαίνεται πως κάποια μπουμπουνητά στον ανέφελο ουρανό του ίδιου και των ομοίων του τάραζαν πλέον το αέναο γλέντι τους και πως κάτι σαν απόηχος της κρίσης ενέπνευσε στον δημοφιλή βάρδο αυτής της τρας ελίτ μια βαρβάτη έκφραση διαμαρτυρίας. Βλέπετε, είχε αρχίσει να πλησιάζει επικίνδυνα στο κατώφλι του πιθανού το ενδεχόμενο να πιάσει επιτέλους η τσιμπίδα της Εφορίας τα ιερά και απαραβίαστα Γκραν Τσερόκι και τα Χάμερ, τις βίλες, τα σκάφη και τις οφσόρ.

    11.8.13

    Η αλαζονεία της παρανομίας


    Σαράφης στα Τρίκαλα, Σαράφης στη Νέα Υόρκη. Ρέμος στη Μύκονο, Κιάμος στη Χαλκδική, Πλούταρχος στην Αλεξανδρούπολη. Ο Κώστας Καίσαρης γράφει για το πανελλαδικό πάρτι της φοροδιαφυγής. (Δημοσίευση: 10 Αυγ. 2013, 12:55)

    Μύκονος - Χαλκιδική, 1-1. Σημειώσατε Χ. Σιγά δηλαδή που η περήφανη Βόρεια Ελλάδα, θα καθότανε με σταυρωμένα τα χέρια.

    Να της πάρουν τα σώβρακα η Μύκονος και οι Κυκλάδες. Ισοφάρισαν, λοιπόν και την σώσανε και την παρτίδα και την αξιοπρέπεια τους.

    Αν στη Ψαρρού ανοίγουνε σαμπάνιες, στη Χαλκιδική ανοίγουνε νταηλίκι τα μπουζουξίδικα. Στα παπάρια τους, τα γράφουνε το ΣΔΟΕ. Τη μια μέρα τους σφραγίζουνε με βουλοκέρια και την άλλη ανοίγουνε και δουλεύουνε και δεν τρέχει κάστανο. Ο λαός τραγούδι θέλει, όπως λέει ο Στράτος. Ποια είσαι εσύ κυρία Εφορία, που θα του κλείσεις το μαγαζί, ντάλα καλοκαίρι στο φόρτε των διακοπών του;

    10.8.13

    Γεώτρηση για κατοχικό δάνειο



    Ο Αντώνης Σαμαράς έκανε μια πετυχημένη επίσκεψη στο Λευκό Οίκο. Πήρε ό,τι μπορούσε να δώσει ο Αμερικανός πρόεδρος. Δήλωση στήριξης και ένα μήνυμα προς το Βερολίνο. Επιπλέον είχε τη δυνατότητα να ζητήσει πειστικά στήριξη για τη σταθερότητα στην Ελλάδα, δείχνοντας την περιοχή. Βέβαια, περιοχή σημαίνει και Κυπριακό. Οι γνωρίζοντες λένε ότι η αναφορά του Ομπάμα ήταν κάτι περισσότερο από τυπική, σαν αυτές που κάνει κάθε πρόεδρος όταν συναντά Έλληνα πρωθυπουργό. Όχι, όμως, κάτι δραματικά πιο πολύ. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν ότι η λύση ξεπερνά τις πολιτικές αντοχές των δύο κυβερνήσεων στην Αθήνα και την Άγκυρα. Επιπλέον της επισκέψεως είχε προηγηθεί μια στρατηγικής σημασίας, αλλά και καλής θελήσεως, ελληνική κίνηση: Η συμφωνία για τον αγωγό ΤΑΡ, που έκλεισε την πόρτα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο ρωσικό αέριο.

    9.8.13

    902, λογικά στα FM



    Είναι πολλοί οι χουβαρντάδες με τα λεφτά των άλλων που έφριξαν από την απόφαση του ΚΚΕ να πουλήσει τη ραδιοτηλεοπτική επιχείρηση του «902». Λογικό: η κίνηση του ΚΚΕ υπογραμμίζει στην πράξη το ανεδαφικό των υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ ότι ζημιογόνοι οργανισμοί μπορούν να επιδοτούνται εσαεί από το κόμμα, το κράτος ή την κοινωνία. Για την ακρίβεια, η ανακοίνωση που εξέδωσε το ΚΚΕ αποτελεί το θεμελιώδες μάθημα πολιτικής οικονομίας· κάθε οικονομίας, είτε αυτή είναι καπιταλιστική είτε σοσιαλιστική είτε του πλανήτη Σείριου. Δεν μπορεί εσαεί να ξοδεύεις περισσότερα απ’ όσα βγάζεις. Κάποια στιγμή ο κόμπος φτάνει στο χτένι και όπως ορθώς επιχειρηματολόγησε το ΚΚΕ, τότε ψάχνεις να βρεις την προσφορότερη λύση στον χώρο του πραγματικού και όχι του «άλλου κόσμου», που είναι ανέφικτος.

    8.8.13

    Η οργή του Αλέξη Τσίπρα (Η ιστορική συγκυρία και οι επιλεκτικές ευαισθησίες ενός πολιτικού)



    Δεν ξέρουμε αν ο Αλέξης Τσίπρας ακκίζεται με τα μέσα ενημέρωσης στο πλαίσιο μιας στρατηγικής ή αν ο χαρακτήρας του είναι τέτοιος, αν δηλαδή δεν μπορεί να συγκρατήσει τον εκνευρισμό του όταν οι δημοσιογραφικές ερωτήσεις τον στριμώχνουν. Υπάρχουν, όμως, δεδομένα από τα οποία, αν τα παραθέσουμε, προκύπτουν συμπεράσματα. Πριν από λίγες ημέρες ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδιωξε από το γραφείο του τον ανταποκριτή της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Allgemeine Zeitung», ο οποίος έθεσε ερωτήματα βασισμένα σε παλιότερες δηλώσεις του. Οι ερωτήσεις δεν ήταν οι προσήκουσες, οι βολικές, και η συνομιλία κράτησε μόλις 8 λεπτά.

    7.8.13

    Που είναι οι Αμερικάνοι;



    Πολλοί έχουν πεί πως η ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εξασφαλίσει τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου από την εκμετάλλευση σχιστόλιθων στο έδαφός τους και πετρέλαιο από τους αμμόλοφους του Καναδά είναι φανερό πως νοιάζονται όλο και λιγότερο για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στην Ανατ. Μεσόγειο και τελικά για την ίδια την Ευρώπη. Τα συνεπακόλουθα αυτής της αποστασιοποίησης αρχίζουμε ήδη να τα διακρίνουμε γύρω μας.

    5.8.13

    Mια εναλλακτική πρόταση στο φορολογικό αδιέξοδο



    Η ταλαιπωρία, για να μην πω ο βασανισμός, των φορολογουμένων από το υπερφορτωμένο taxisnet και από τη δυσνόητη και πολύπλοκη φορολογική νομοθεσία, συνεχίζεται. Εκατομμύρια φορολογούμενοι καταφεύγουν απελπισμένοι σε φοροτεχνικούς για να συμπληρώσουν τη δήλωσή τους. Δηλαδή, για να γνωστοποιήσουν στο κράτος το εισόδημα που απέκτησαν πέρυσι και να πληρώσουν τον φόρο που τους αναλογεί οκτώ ή εννέα μήνες μετά το τέλος του 2012.

    Η υψηλή φορολογία σε συνδυασμό με την απίστευτη πολυπλοκότητα του φορολογικού συστήματος καταστρέφουν τη χώρα, τόσο από οικονομική όσο και από κοινωνική άποψη. Η γραφειοκρατία του συστήματος δεν περιγράφεται. Αντί η ηλεκτρονική υποβολή των δηλώσεων να κάνει τη ζωή μας ευκολότερη έγινε περισσότερο δυσνόητη και περίπλοκη και μάλιστα χωρίς να αντικαταστήσει την παραδοσιακή γραφειοκρατία, καθώς οι φορολογούμενοι καλούνται να υποβάλουν σειρά εγγράφων (λ.χ. βεβαιώσεις παρακράτησης φόρου) αυτοπροσώπως στην Εφορία προκειμένου να εκκαθαριστούν οι δηλώσεις τους. Αυτές τις ημέρες σχηματίζονται ουρές φορολογουμένων στις διάφορες ΔΟΥ για να υποβληθούν τα έγγραφα που συνοδεύουν τις φορολογικές δηλώσεις που υποβλήθηκαν ηλεκτρονικά. Χαμένος χρόνος για τους πολίτες και την οικονομία καθώς οι φορολογούμενοι –κατά κανόνα οι παραγωγικοί πολίτες– αναγκάζονται να χάνουν ώρες και μεροκάματα, για να διεκπεραιώσουν κάτι που θα έπρεπε να γίνεται απλά και γρήγορα. Η συμπλήρωση και υποβολή της φορολογικής δήλωσης εξαιτίας της πολυπλοκότητας του φορολογικού συστήματος απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις –τις περισσότερες φορές μάλιστα οι φορολογούμενοι είναι αναγκασμένοι να καταφύγουν σε φοροτεχνικούς ή λογιστές για να τα καταφέρουν. Οι επιχειρήσεις με τη σειρά τους δαπανούν μεγάλα ποσά που ανεβάζουν σημαντικά το διοικητικό κόστος τους προκειμένου να παρακολουθήσουν τις συνεχείς αλλαγές της φορολογικής νομοθεσίας και να αποφύγουν τα λάθη, με αβέβαιο τις περισσότερες φορές αποτέλεσμα.

    Η πολυπλοκότητα του φορολογικού συστήματος, σε συνδυασμό με την απώλεια των χρημάτων των φορολογουμένων στη μαύρη τρύπα της κρατικής σπατάλης και την έλλειψη αναλογίας με τις ανταποδοτικές παροχές του κράτους, οδηγεί σε απώλεια παραγωγικού χρόνου των πολιτών, αμβλύνει τη φορολογική συνείδησή τους, οδηγεί σε εύλογη καχυποψία από μέρους τους και γιγαντώνει τη φοροδιαφυγή. Όταν όμως ο φορολογούμενος αδυνατεί να κατανοήσει τη λογική της λειτουργίας του φορολογικού συστήματος αποθαρρύνεται και εξ αυτού του λόγου από την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου ή νέων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών που θα δημιουργήσουν εθνικό προϊόν και θέσεις εργασίας.

    Θα επιμείνω για μια ακόμη φορά στην ιδέα της καθιέρωσης αναλογικής φορολογίας στη θέση των σημερινών προοδευτικών συντελεστών με την υιοθέτηση ενός Ενιαίου Φορολογικού Συντελεστή. Η ιδέα αυτή, που εφαρμόστηκε με επιτυχία σε αρκετές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, κερδίζει συνεχώς έδαφος παρά τις λυσσαλέες αντιδράσεις των συνδικάτων των δημοσίων υπαλλήλων και της γραφειοκρατίας των οικονομικών υπουργείων που βρίσκονται σε αγαστή συμμαχία με τις δυνάμεις των δεξιών και αριστερών κρατιστών. Τον περασμένο Μάρτιο ο επιτυχημένος δήμαρχος Λονδίνου και ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του Συντηρητικού κόμματος Μπόρις Τζόνσον, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Ινδία, πρότεινε κάτι ανάλογο ως λύση κυρίως για την αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος ανταγωνιστικότητας της βρετανικής οικονομίας. Σύμφωνα με τον Τζόνσον, η καθιέρωση ενός ενιαίου φορολογικού συντελεστή (Flat Tax) θα προσελκύσει σημαντικά κεφάλαια και επενδύσεις στη χώρα του και θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα του κράτους.

    Την ιδέα του Ενιαίου Φορολογικού Συντελεστή παρουσίασε ολοκληρωμένη ήδη από το 2005 ο Στιβ Φορμπς, συγγραφέας και εκδότης του ομώνυμου περιοδικού, στο πρωτοποριακό βιβλίο του “Flat Tax Revolution”. Ο Φορμπς στο εν λόγω βιβλίο του εξηγεί, ότι ένα τέτοιο φορολογικό σύστημα θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό τόσο στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος όσο και στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, ενώ θα ενθάρρυνε τη νόμιμη απόκτηση πλούτου, την αποταμίευση και τις επενδύσεις.

    Τις ίδιες πάνω-κάτω απόψεις υποστηρίζει και ο κορυφαίος καθηγητής του φορολογικού δικαίου και πρώην δικαστής του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας Πάουλ Κίρχοφ1. Ο Κίρχοφ υπήρξε για ένα διάστημα σύμβουλος της Άνγκελα Μέρκελ, η οποία όμως λίγο πριν από τις προηγούμενες εκλογές στη Γερμανία δεν «άντεξε» την ιδέα του πολιτικού κόστους, που συνεπάγονταν οι ρηξικέλευθες απόψεις του προκαλώντας σωρεία αντιδράσεων του κατεστημένου του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών, και τον ανάγκασε να απομακρυνθεί από τον κύκλο των συμβούλων της.

    Η κυβέρνηση και οι κρατιστές όλων των κομμάτων θεωρούν ότι το σοβαρό δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μπορεί να αντιμετωπισθεί με καταπολέμηση της φοροδιαφυγής χωρίς μείωση των δημοσίων δαπανών και των φόρων. Αλλά η καταιγίδα των φόρων και η μεγάλη αύξηση των φορολογικών συντελεστών από το 2009 έως σήμερα ενέτειναν μάλλον παρά περιόρισαν τη φοροδιαφυγή. Όπως, αντιθέτως, διδάσκει η οικονομική θεωρία και έχει πολλαπλώς αποδειχθεί τα έσοδα του κράτους αυξάνονται2 όταν οι φορολογικοί συντελεστές είναι σε χαμηλά επίπεδα η φοροδιαφυγή μειώνεται και εξ αυτού του λόγου, αλλά –το σημαντικότερο– εξαιτίας της αύξησης της παραγωγικότητας των ατόμων.

    Τι πρέπει να γίνει;

    Πρώτον, το ατομικό εισόδημα των φυσικών προσώπων από κάθε πηγή να φορολογείται με βασικό συντελεστή 15% το πολύ 20%. Για τα εισοδήματα άνω των 150.000 ευρώ θα μπορούσε να υπάρξει ένας συντελεστής γύρω στο 25% με 30%.

    Δεύτερον, να καθιερωθεί αφορολόγητο όριο 5.000 ευρώ, το οποίο θα προσαυξάνεται κατά 5.000 ευρώ για κάθε προστατευόμενο μέλος του φορολογουμένου που δεν διαθέτει εισόδημα, καθώς και για άτομα με ειδικές ανάγκες ή συμπληρωμένο το 80ό έτος της ηλικίας τους.

    Τρίτον, εντός του Ιανουαρίου, κάθε χρόνο οι φορολογούμενοι να υποβάλουν δήλωση μέσω διαδικτύου για το συνολικό εισόδημα που απέκτησαν τον προηγούμενο χρόνο από οποιαδήποτε πηγή. Χωρίς προσφυγή σε φοροτεχνικούς, χωρίς τα δεκάδες άχρηστα κουτάκια της φορολογικής δήλωσης. Ο φορολογούμενος θα ξοδεύει το πολύ μια ώρα για τη συμπλήρωση και την υποβολή της δήλωσής του. Εντός πέντε ημερών ο φόρος θα έχει βεβαιωθεί για όλους τους φορολογούμενους.

    Τα θετικά αποτελέσματα μιας τέτοιας φορολογικής μεταρρύθμισης θα άλλαζαν την εικόνα της ελληνικής οικονομίας. Αρκεί να σκεφτούμε ότι, ενώ το συνολικό εισόδημα που δημιουργείται στη χώρα για το 2013 είναι κοντά στα 190 δισ. ευρώ, η φορολογία εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων δεν θα αποδώσει συνολικά περισσότερα από 11 δισ. ευρώ.

    Πώς θα επενεργούσε τώρα η καθιέρωση του ενιαίου συντελεστή επί του διαθεσίμου εγχωρίου προϊόντος (με τον υπολογισμό δηλαδή των αποσβέσεων, την αφαίρεση ενός αφορολόγητου ορίου, των εμμέσων φόρων αλλά και της φοροδιαφυγής να παραμένει στα σημερινά επίπεδα). Σε μια τέτοια περίπτωση το διαθέσιμο εισόδημα θα ήταν με συντηρητικούς υπολογισμούς περίπου στα 90 δισ. ευρώ. Με ενιαίο συντελεστή 20% –σε συνδυασμό με την απλότητα του συστήματος που θα επηρέαζε άμεσα την αποτελεσματικότητα του εισπρακτικού μηχανισμού– τα φορολογικά έσοδα από τον φόρο εισοδήματος θα κυμαίνονταν περίπου στα 18 δισ. ευρώ. Το κράτος, μειώνοντας τους φόρους και απλοποιώντας το φορολογικό σύστημα, θα κατόρθωνε να αυξήσει τα έσοδά του τουλάχιστον κατά 60%.

    Μάλιστα στον προηγούμενο υπολογισμό δεν έχουμε λάβει υπόψη τη μείωση της φοροδιαφυγής. Αλλά η μείωση των φόρων και η απλοποίηση του φορολογικού συστήματος –σε συνδυασμό με αυστηρότατες διοικητικές κυρώσεις εναντίον όσων φοροδιαφεύγουν– θα μείωνε δραστικά τη φοροδιαφυγή. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι όσο σοβαρό πρόβλημα είναι η φοροδιαφυγή άλλο τόσο σοβαρό και ακόμη μεγαλύτερο είναι η εξοντωτική φορολόγηση των πολιτών, που καταστρέφει την οικονομία και συγχρόνως απενοχοποιεί πλήρως την πρώτη, οδηγώντας μαζικά πλέον τον κόσμο στη φοροδιαφυγή, όχι για να κερδίσει περισσότερα, αλλά τις περισσότερες φορές για να επιβιώσει στοιχειωδώς.

    Ας μην ξεχνάμε ότι οι φόροι είναι μια βίαιη αρπαγή από το κράτος τμήματος του εισοδήματος και της περιουσίας των πολιτών. Το κράτος μονομερώς επιβάλλει και καθορίζει τους φόρους και θεσπίζει τα μέτρα εξαναγκασμού των πολιτών για την καταβολή τους. Ποια είναι λοιπόν η νομιμοποίηση αυτής της ληστρικής πράξης. Κατά τον κλασικό ορισμό του Τζέσε μια τέτοια βίαιη αφαίρεση του εισοδήματός μας νομιμοποιείται στα πλαίσια του κοινωνικού συμβολαίου που προβλέπει κάποιο αντάλλαγμά της. Όσο πιο μικρή είναι η αφαίρεση του εισοδήματος και όσο πιο εμφανές το αντάλλαγμα προς αυτήν τόσο περισσότερο γίνεται κατανοητή και αποδεκτή από τους πολίτες και θεωρείται απ’ αυτούς «δίκαιη». Το αντάλλαγμα είναι η περιορισμένη αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ εκείνων που έχουν ανάγκη και η κάλυψη των δημοσίων δαπανών που γίνονται «για το καλό όλων». Θυμίζω ότι η προηγούμενη θέση διατυπώνεται ανεπιφύλακτα στη Συνθήκη της Λισσαβώνας (ν. 3671/2008). Η φορολογία πρέπει να τελεί δηλαδή σε σχέση αναλογίας με ανταποδοτικές παροχές του κράτους προς τους πολίτες.

    Καταλήγοντας, η υιοθέτηση ενός απλού, σταθερού και αναλογικού φορολογικού συστήματος, όπως περιγράφεται πιο πάνω, σε συνδυασμό βεβαίως με τον δραστικό περιορισμό των δημοσίων δαπανών, της γραφειοκρατίας και των αγκυλώσεων της αγοράς εργασίας, θα ενισχύσει τη φορολογική συνείδηση και τα κίνητρα των ατόμων να εντείνουν και να επαυξήσουν την εμφανή οικονομική τους προσπάθεια, θα εξοικονομήσει πόρους για την οικονομία, που η διαχείρισή τους θα γίνει από τους παραγωγικούς πολίτες και επιχειρήσεις και όχι από τον αντιπαραγωγικό, αναποτελεσματικό και σπάταλο δημόσιο τομέα και κατ’ επέκταση θα αυξήσει την παραγωγικότητα, τα δημόσια έσοδα και την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

    1 Paul Kirchhof, “In Favour of a Flat Tax”, πρόταση που παρουσιάστηκε στην ετήσια συνάντηση του IFO Institute στις 22.6.2004, διαθέσιμη στο http://bit.ly/1cnQAoj
    2 Arthur Laffer, “The Laffer Curve: Past, Present and Future”, Executive Summary Backgrounder, The Heritage Foundation, 2004 (http://tiny.cc/crg30w).

    Συγγραφέας: Τάσος Αβραντίνης - Πηγή:www.capital.gr - Ο κ. Τάσος Αβραντίνης είναι δικηγόρος, αντιπρόεδρος της Δράσης και δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων.

    3.8.13

    Απαιτείται πραγματική απελευθέρωση των ευρωπαϊκών αγορών

    Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ώριμη για ένα ακόμη άλμα προς την ενοποίηση της αγοράς της, κάτι που θα συνέτεινε τα μέγιστα στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Τα υπάρχοντα συμφέροντα ίσως είναι αντίθετα σε αυτή την προοπτική. Ωστόσο, η προσπάθεια για το περαιτέρω άνοιγμα της αγοράς των κρατών-μελών της θα βοηθούσε, πείθοντας και πολλούς Βρετανούς να παραμείνει η χώρα τους στην Ενωση, με άλλα λόγια θα πετύχαινε «μ’ έναν σμπάρο δυο τρυγόνια!»

    Ισως ακούγεται παράξενο να επιζητούμε περισσότερη προσπάθεια για την ενιαία αγορά. Αλλωστε δεν ήταν αυτή την οποία υποσχόταν ήδη από το 1957 η Συνθήκη της Ρώμης, με τις αναφορές στην «ελεύθερη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών»; Η Ενωση δεν ολοκλήρωσε την αγορά της το 1992; Δεν υπερψήφισε επίσης οδηγία το 2006, δεσμευόμενη στο ελεύθερο εμπόριο υπηρεσιών;

    2.8.13

    «Μείνετε στην Ελλάδα και εκμεταλλευτείτε τις ευκαιρίες που προσφέρει», M. Arets


    Αν έναν άνθρωπο θα έπρεπε κανείς να συμβουλευτεί σε περίοδο κρίσης, αυτός ίσως είναι ο Martijn Arets, o οποίος το 2012 τιμήθηκε ως ένας από τους 40 πλέον ελπιδοφόρους ευρωπαΐους επιχειρηματίες κάτω των 40 ετών, στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα "40 under 40".

    Το 2011 ταξίδευε επί 5 μήνες με ένα Volkswagen T2 Campervan συναντώντας ηγέτες και ιδρυτές 20 αυθεντικών Ευρωπαϊκών εταιρειών.

    Στη συνέχεια έγραψε το βιβλίο Brand Expedition και ήταν ο πρώτος που κατάφερε να συγκεντρώσει μέσω crowd-funding 20,000 ευρώ σε 10 εβδομάδες από 171 επενδυτές για να εκδώσει την αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου. Η πρωτοβουλία αυτή του έδωσε το τίτλο του “Ολλανδού Επιχειρηματία 2011”.

    Ενόψει της συμμετοχής του στο Tedxkalamata, το NEWS 247 είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τον πρωτοπόρο επιχειρηματία, συγγραφέα και ιδρυτή του Ινστιτούτου Συνεργατικής Οικονομίας.

    1.8.13

    Εισπράττουμε όσα αξίζουμε

    Πιστεύουμε πραγματικά ότι η Ελλάδα προσφέρει την ποιότητα που αναζητούν οι ξένοι;

    Ακούω γύρω μου, από εργαζομένους στον τουρισμό αλλά και γενικότερα, πως «αυτή η τουριστική ανάπτυξη» δεν είναι αρεστή. Οι μαγαζάτορες έξω από τα ξενοδοχεία παραπονιούνται πως οι πελάτες δεν βγαίνουν να ξοδέψουν, και τα ρίχνουν στον ξενοδόχο: λένε πως «τους κρατάει μέσα».

    Οι ξενοδόχοι, με τη σειρά τους, παραπονιούνται πως αυτοί που στέλνουν τα πρακτορεία δεν ξοδεύουν αρκετά μέσα στο ξενοδοχείο, αλλά στα σούπερ μάρκετ και τα fast-food έξω. Τα πρακτορεία, πάλι, παραπονιούνται πως οι τιμές στην Ελλάδα δεν είναι αντίστοιχες με τους ανταγωνιστικούς προορισμούς. Αλλοι παραπονιούνται για τους Αγγλους και άλλοι για τους Ρώσους, άλλοι για τα «βραχιολάκια» (το all-inclusive, δηλαδή) κι άλλοι για τους πελάτες των ακριβών ξενοδοχείων που δεν ψωνίζουν αρκετές γούνες και κοσμήματα.

    31.7.13

    Με το βλέμμα προς τα έξω



    Υπάρχει ένα μικρό μέρος της οικονομίας που είναι σε καλύτερη κατάσταση τώρα από ό,τι ήταν πριν από πέντε χρόνια, και δεν εννοώ τα αγοραστήρια χρυσού. Είναι το οικοσύστημα των «νεοφυών» επιχειρήσεων, δηλαδή των μικρών καινοτομικών εταιρειών που βρίσκονται στα πρώτα στάδια ανάπτυξης. Αρκετές εκατοντάδες άτομα, ας πούμε ενδεικτικά δύο-τρεις χιλιάδες, συγκροτούν μικρές ομάδες, σχεδιάζουν προϊόντα και υπηρεσίες με βάση νέες τεχνολογίες, και επιδιώκουν να βρουν πελάτες. Ο στόχος τους είναι η παγκόσμια αγορά, όχι η μικρή και προβληματική Ελλάδα. Οι περισσότερες εταιρείες είναι στον ευρύ χώρο της πληροφορικής, όπου είτε παράγουν τεχνολογία, είτε την αξιοποιούν για να αλλάξουν τον τρόπο που λειτουργεί μια παραδοσιακή αγορά. Υπάρχουν ομάδες και στη βιοτεχνολογία, στην αγροτεχνολογία, στα νέα υλικά, στην τεχνολογία κατασκευών, στην ενέργεια και στα περιβαλλοντικά.

    30.7.13

    Έχει η ΔΡΑΣΗ κυβερνητικές προτάσεις;



    Σε άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την Παρασκευή 28 Ιουνίου, ο καλός δημοσιογράφος Ανδρέας Γιουρμετάκης έγραφε: «…Αν μας αρκεί η φυγή των σημερινών και μόνο, γιατί (να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ και) να μην ψηφίσουμε ΚΚΕ, Ανεξάρτητους Έλληνες, Χρυσή Αυγή ή ΔΡΑΣΗ; «ΓΙΑΤΙ, δεν έχουν εναλλακτικές προτάσεις εξουσίας» είναι η απάντηση…».

    Είμαι βέβαιος πως, ειδικά ο Α. Γιουρμετάκης, γνωρίζει καλά τόσο την έκταση όσο και τον ρεαλισμό των κυβερνητικών προτάσεων της ΔΡΑΣΗΣ (που σε κάθε περίπτωση θα αποτελούσαν μέρος των προτάσεων μιας κυβέρνησης συνεργασίας κι όχι προτάσεις μονοκομματικής κυβέρνησης…!). Είμαι βέβαιος πως η αναφορά στη ΔΡΑΣΗ έγινε εκ παραδρομής της αναφοράς σε άλλα μικρά κόμματα, προς ενίσχυση του βασικού επιχειρήματος του άρθρου, ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αυξάνει τα ποσοστά του εξαιτίας της πολιτικής ώριμου φρούτου που ακολουθεί».

    29.7.13

    Θέσεις Ανεργίας



    Ανεργία είναι να μην έχω δουλειά. Υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται να διευκρινιστεί σχετικά; Υπάρχει.

    Γιατί δουλειά, στο πλαίσιο αυτό, έχει δύο διαφορετικές έννοιες. Σημαίνει την θέση, αλλά και το έργο. Σημαίνει το μισθό, αλλά και τη συμμετοχή στην παραγωγή κοινωνικού πλούτου. Κανονικά τα δύο πάνε μαζί. Αλλά όχι πάντα.

    Συμβαίνει να έχω δουλειά και ταυτόχρονα να μην πληρώνομαι. Λέγεται απλήρωτη εργασία, και στις μέρες μας είναι πολύ διαδεδομένη, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Συμβαίνει επίσης να πληρώνομαι αλλά να μην συμμετέχω στην παραγωγή. Λέγεται αργομισθία και είναι επίσης πολύ διαδεδομένη, κυρίως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

    28.7.13

    Ένα ειλικρινές προεδρικό διάγγελμα



    Ελληνίδες, Έλληνες,

    Σας απευθύνομαι στην επέτειο της Μεταπολίτευσης, παραμερίζοντας το πατρικό ύφος που έχει κατά παράδοσιν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σκοπός μου δεν είναι να σας συνεγείρω ή να σας παρηγορήσω. Πόσω δε μάλλον να σας κολακεύσω. Επιθυμώ για μια φορά επιτέλους να σας μιλήσω, καθαρά και ξάστερα, τη γλώσσα της αλήθειας. Της δικής μου -αν μη τι άλλο- αλήθειας. Δεν θα προσδώσει σήμερα το αξίωμά μου κύρος στα λόγια μου αλλά τα ογδόντα τόσα χρόνια μου. Προνόμιο -το μοναδικό ίσως- του γήρατος είναι η μνήμη. Καθήκον -το πρώτιστο σίγουρα- του γήρατος είναι η μεταφορά της μνήμης στους νεότερους. Η ανθρώπινη ιστορία συνιστά, από πολλές απόψεις, μιαν αλυσίδα λαθών. Ας μην επαναλαμβάνει τουλάχιστον η κάθε γενιά τα σφάλματα του παρελθόντος. Ας κάνει τα δικά της.

    27.7.13

    MayDay... MayDay...


    Τα αναγνώσματα χθεσινά. Δεν διαφέρουν όμως από πολλά των τελευταίων μηνών που περνάνε στα ψιλά των εφημερίδων...

    «Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν, η μείωση των χρηματοδοτήσεων των τραπεζών προς τις επιχειρήσεις και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας έφθασε τον περασμένο Ιούνιο το 4,1%.

    Την ίδια στιγμή που ο στραγγαλισμός της οικονομικής δραστηριότητας συνεχίζεται, οι χρηματοδοτήσεις των τραπεζών προς το δημόσιο (έντοκα γραμμάτια) αυξήθηκαν την ίδια περίοδο από 13 σε 17 δις, δηλαδή κατά 30%!

    Είναι φανερό ότι κάτι δεν πάει καλά.» [όλο το κείμενο εδώ.]

    26.7.13

    Κράτος και Δημόσιο



    Η πρόσφατη καταιγίδα περί της απολύσεως δημοσίων υπαλλήλων τεχνηέντως... απέφυγε τη συζήτηση για την αντιδιαστολή των εννοιών κρατικό - δημόσιο. Και λέω τεχνηέντως, γιατί αυτοί που ωφελούνται από την αποσιώπηση της διαφοράς είναι ακριβώς αυτοί και όσοι δυσφημίζουν και τις δύο έννοιες. Δυστυχώς, η Ελλάδα υποφέρει από υπερτροφικό, αντιπαραγωγικό και ληστρικό (extractive, κατά τους Acemoglu-Robinson) κρατικό τομέα, ενώ, παράλληλα, διαθέτει ανεπαρκείς και, συχνά, άθλιες ποιοτικά υπηρεσίες σε αυτό που αποτελεί τον δημόσιο χώρο. Πολύ συχνά, μάλιστα, η παρεμβολή της κρατικής εξουσίας, με την έννοια των ελέγχων, αδειών και απαγορεύσεων, ακριβώς για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της, και να αποκομίσει, συχνά παράνομα, έσοδα δυσκολεύει ή και απαγορεύει δραστηριότητες που αναπτύσσονται στον δημόσιο χώρο.

    25.7.13

    Οι ένοχοι βρέθηκαν;



    Ακούω στο ραδιόφωνο ότι οι ένοχοι για τη Μαρφίν καταδικάστηκαν, αλλά πρέπει τώρα να βρεθούν οι ηθικοί αυτουργοί. Για δες, λέω, τους βρήκαν, λοιπόν, αυτούς που έβαλαν φωτιά στο κτίριο, τόσο καιρό μακριά από την Αθήνα έχασα επεισόδια. Και ηθικούς αυτουργούς ποιους εννοεί, άραγε, η δημοσιογράφος που μιλάει αυτή τη στιγμή; Αυτούς που γράφουν υπέρ του αντάρτικου πόλεων, που εξάπτουν τα πάθη, που λένε «κάψτε τις τράπεζες»; Μα πού να τους βρεις αυτούς;

    24.7.13

    Θα έχουμε φέτος δασικές φωτιές;



    Διαψεύδοντας τις προφητείες του κυρίου Δένδια (Βουλή, 23/5/13), φέτος το καλοκαίρι δεν θα υπάρξει ως δικαιολογία για τις φωτιές ο ακραίος καύσωνας. Όλες οι μετεωρολογικές προβλέψεις δείχνουν πως το καλοκαίρι θα είναι σχετικά ήπιο. Θα χρειασθεί επομένως, αν αντιμετωπίσουμε μεγάλες δασικές πυρκαγιές, να ψάξουμε αλλού για τους ενόχους διότι η δικαιολογία αυτή δεν θα ισχύει. Ούτε βέβαια να τρέξουμε να κατηγορήσουμε ψεκασμούς ή πράκτορες ξένων κρατών που θέλουν να σαμποτάρουν τον Ελληνικό τουρισμό, όπως διαδόθηκε εντέχνως το 2007.

    Ένας πρώτος ένοχος έχει φέτος ήδη διακριθεί: η πυροσβεστική λαμβάνει καθημερινά κλήσεις για φωτιές σε αστικό πράσινο που έχουν προκληθεί από συσσώρευση σκουπιδιών κάτω από θάμνους. Πράγματι, όπου κι αν κοιτάξει κανείς, δίπλα στους δρόμους αλλά και αλλού, τα σκουπίδια ( εύφλεκτα πλαστικά, χαρτιά, ξύλα και άλλα) ευδοκιμούν καλά κρυμμένα μέσα σε ξερόχορτα.

    23.7.13

    Πόλεμος για τις ανεμογεννήτριες



    Στην Κοπεγχάγη κάπου 90 ανεμογεννήτριες τοποθετημένες στην ακτογραμμή καλύπτουν τις ανάγκες 200.000 νοικοκυριών σε ρεύμα. Το θαλάσσιο αιολικό πάρκο της πόλης είναι συνεταιριστικό και οι κάτοικοι είναι τόσο περήφανοι για το δημιούργημά τους, που το έχουν εντάξει στα αξιοθέατα της Κοπεγχάγης.

    Στην Ελλάδα αντίθετα, υπάρχει μια μεγάλη καχυποψία και γκρίνια για την αιολική ενέργεια. Ενώ οι ανεμόμυλοι είναι το σήμα κατατεθέν των κυκλαδίτικων νησιών, οι ανεμογεννήτριες πολεμήθηκαν και συνεχίζουν να προκαλούν αντιπαλότητες, ανάμεσα σε κατοίκους, δήμους και κοινότητες.

    Στο «Spiegel» ωστόσο διαπίστωσα, ότι ανάλογες αντιπαλότητες προκαλούν οι ανεμογεννήτριες και στη Γερμανία. Διαβάστε την ιστορία, αλλά θέλω να είστε υποψιασμένοι αναγνώστες – θα καταλάβετε στο τέλος γιατί.

    22.7.13

    Η σωστή δράση ξεκινάει από τον πολίτη



    (δημοσίευση στην τοπική εφημερίδα της Κοζάνης Kozan Nostra)

    Μια τέτοια ερώτηση πάντα λειτουργεί ως καταλύτης: «καλά τα λέτε εκεί στη Δράση, αλλά είστε για τα μεγάλα. Με τα μικρά τι γίνεται..;». Όπου μικρά εννοούμε αυτά που απασχολούν μια τοπική κοινωνία ή ομάδα, αυτά που δεκαετίες τώρα εμείς οι ίδιοι κάνουμε μπαλάκι στο κράτος-πατερούλη, περιμένοντας να μας επιβάλλει «λύσεις για το καλό μας». Λύσεις βέβαια που εμείς μετά θα κριτικάρουμε εκ του ασφαλούς, για τις οποίες δεν θα έχουμε υποχρεωθεί να πάρουμε θέση, να αναζητήσουμε συναίνεση με τον διπλανό μας, να συνθέσουμε αυτό που προτείνουμε με αυτό που προτείνουν άλλοι.

    Mπορούμε πάντα να λέμε «δεν πάει άλλο» και να περιμένουμε μοιρολατρικά τον επόμενο «πατερούλη» να πάρει το κράτος για να μας σώσει. Για όλους όμως υπάρχει και ο δρόμος της κοινής λογικής, ο δρόμος της δράσης και αυτός δεν είναι «κεντρικός», είναι εξόχως «τοπικός», αφορά πρώτα και κύρια το σπίτι μας, την οικογένεια μας, τη γειτονιά μας, την παρέα μας.

    20.7.13

    Η καρικατούρα των καταλήψεων



    Υπάρχει μια «επαναστατική» τελετουργία που επαναλαμβάνεται με μονότονο τρόπο στα σχεδόν 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης. Συνδικαλιστικές οργανώσεις, ομάδες συμφερόντων, αυτοανακηρυγμένοι εκπρόσωποι του λαού και κάθε λογής «συλλογικότητες», όταν θέλουν να διαμαρτυρηθούν για κάτι ή να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους, καταλαμβάνουν δημόσιους χώρους, ακυρώνουν τη λειτουργία τους, που είναι η προσφορά υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο, και ανακοινώνουν ότι θα συνεχίσουν την κατάληψη «μέχρις εσχάτων».

    19.7.13

    Οι βολικοί ελληνικοί μύθοι και η πραγματικότητα που ξεβολεύει...



    Σκηνή από διαδήλωση. Λέει ένας απεργός: Εγώ προσελήφθην με το ΑΣΕΠ, γιατί ξεκινάνε από μένα; Λέει μια διαδηλώτρια: Να με αξιολογήσουν, να με κρίνουν όσο αυστηρά θέλουν και αν δεν κάνω να με απολύσουν, αλλά έτσι οριζόντια, δεν το δέχομαι. Νομίζω ότι περίπου κάπου εδώ, κάπου τώρα, έφτασε η ώρα που αρχίζει και γίνεται καθαρό σε όλους τους συμπολίτες μας τι συνέβη αυτά τα 4 χρόνια. Αρχίζει να αποκαλύπτεται η μεγάλη απάτη, τελειώνουν τα ψέματα. Αυτό που προσπάθησαν όλοι να μας κάνουν να ξεχάσουμε είναι ότι το 2009 ήταν το κράτος που χρεοκόπησε. Η δικιά μας φούσκα δεν ήταν η Lehman Brothers και οι τράπεζες, δεν ήταν το real estate, δεν ήταν οι τουριστικές κατοικίες. Ήταν το κράτος που ξόδευε 24 δις το χρόνο παραπάνω απ’ όσα είχε.

    18.7.13

    Πως κυβέρνηση και τρόικα δυσφημούν τις μεταρρυθμίσεις



    Τα περιστατικά που ακολουθούν είναι δυστυχώς πραγματικά.

    Περιστατικό πρώτο. Παρακείμενο σε εφορία βρίσκεται συνεργείο αυτοκινήτων. Υπάλληλος που ελέγχει υπόθεση φεύγει μαζί με τον ελεγχόμενο γιατί «έχει μια δουλειά κάτω». Στην είσοδο συναντά «τυχαία» τον μάστορα και γεμάτος παράπονο περιγράφει στον ελεγχόμενο τι ζημιά έπαθε τις προάλλες -το αυτοκίνητο του θέλει από ακρόμπαρα μέχρι ό,τι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου- και πώς το ποσό που του ζητά ο μάστορας (5.000 ευρώ), είναι αδύνατο να το βρει με τις περικοπές που έχουν γίνει στο μισθό του. Το σήμα έχει δοθεί. Ο ελεγχόμενος μπορεί τώρα να πάει με ασφάλεια στον μάστορα να κάνει μια υπερτιμολογημένη επισκευή και να πληρώσει το ποθούμενο χωρίς ποτέ να βρεθούν τα ίχνη του τελικού παραλήπτη. Τρόικα, ειδικοί διώκτες κατά της διαφθοράς, μεγάλα λόγια… όλα περαστικά και ατελέσφορα.

    17.7.13

    «Κύριε καθηγητά καλώς ήρθατε στη χώρα που σας γέννησε...»



    Έγραφα και τις προάλλες, για το εξαιρετικά σημαντικό γεγονός που συνέβη στο πρώτο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, τόσο σημαντικό που πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητο από την κρατούσα αντίληψη, νοοτροπία και κουλτούρα της ελληνικής μιντιακής νομενκλατούρας.

    Στις 08.07.2013 λοιπόν, χωρίς περιττές τυμπανοκρουσίες, με την αποφασιστικότητα του Συμβουλίου Διοίκησης και των διδασκόντων του (της λογικής πλειοψηφίας δηλαδή) και την έγκαιρη παρέμβαση της έννομης τάξης, το Πανεπιστήμιο Αθηνών απηλλάγη από μια από τις πολλές και ως σήμερα ατιμώρητες απόπειρες ιδιοποίησης του από τους κατ' επάγγελμα και κατ' εντολήν μπαχαλάκηδες της παλαβής αριστεράς. Γραφικές φιγούρες στο όλο σκηνικό ο Λαφαζάνης με τον Τσακαλώτο να προσπαθούν να γλυτώσουν τα σπλάχνα από την τσιμπίδα του νόμου. Όχι τίποτε άλλο αλλά την επαύριο είχαν συνέδριο και δεν έπρεπε να στερηθούν «δυνάμεις»...

    16.7.13

    Tο "ταμπού" του πελατειακού κράτους



    Έχει καταστραφεί (στην κυριολεξία) η ζωή της συντριπτικής πλειονότητας οικογενειών και ατόμων. Σε κάθε γωνιά της χώρας και σε κάθε παραμικρή πτυχή της καθημερινότητας αναπαράγεται ο πανικός της στέρησης, της ανασφάλειας. H απελπισία έχει παραλύσει τον ψυχισμό των ανθρώπων, είναι καθολική και αράγιστη η βεβαιότητα για την αναξιοπιστία, την πολλαπλά πιστοποιημένη ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού να διαχειριστεί τη συμφορά που το ίδιο προκάλεσε.

    Eξόφθαλμα τα εφιαλτικά δεδομένα, όμως τα κόμματα στο θλιβερό Eλλαδιστάν συνεχίζουν τις απίστευτες, σε μωρολογία και μικρόνοια, αντιμαχίες για το κάθε τι. Ωσάν να μην βλέπουν, να μην ακουν, να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους. Σε ένα μόνο θέμα συμπίπτουν και συμφωνούν, δίνουν κοινό αγώνα όλα τα κόμματα, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, με φανατισμό και πείσμα: Nα μην απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι.

    15.7.13

    Πανεπιστήμια: μικρογραφία της κοινωνίας μας



    (Πριν από μια βδομάδα συνέβη στην Ελλάδα κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Τόσο σημαντικό που πέρασε εν πολλοίς απαρατήρητο από την κρατούσα αντίληψη, νοοτροπία και κουλτούρα της ελληνικής μιντιακής νομενκλατούρας. Γι'αυτό και αποφάσισα να μας «απασχολήσει» αυτή την εβδομάδα, με αυτή και μια ή δύο ακόμα δημοσιεύσεις... Γ.Π.Τ.)

    Η μάχη που διεξάγεται μεταξύ της νέας διοίκησης των ΑΕΙ (συμβούλια – ΣΙ) και της παλιάς διοίκησης (πρυτάνεις) είναι αντίστοιχη με τη μάχη μεταξύ της ευρωπαϊκής πρόκλησης και της παραδοσιακής καθυστέρησης που παρακολουθούμε χρόνια στην πολιτική σκηνή. Ο νέος νόμος Διαμαντοπούλου -αν και ψηφίστηκε από τα δύο τρίτα της Βουλής- τροποποιήθηκε προς το παλιό, ως «ανεφάρμοστος», με την επιμονή της «πεφωτισμένης» ΔΗΜΑΡ και τη συναίνεση του σημερινού αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Βενιζέλου. Επετράπη στους πρυτάνεις να εξαντλήσουν τη θητεία τους. Δημιουργήθηκαν έτσι δύο πόλοι εξουσίας. Αυτό ακριβώς ήταν που απεδείχθη ανεφάρμοστο. Οι πρυτάνεις υπονόμευσαν την εκλογή των ΣΙ και στη συνέχεια παρενέβαλαν εμπόδια στη λειτουργία τους. Ολα αυτά με τη συνεισφορά βίας από φανατισμένες φοιτητικές μειονότητες, στις οποίες έδιναν αμέριστη υποστήριξη. Υποψιάζεται βάσιμα κανείς ότι η κομματική ψήφος των φοιτητών, με την οποία εξελέγησαν, ήταν προϊόν αθέμιτης συναλλαγής. Την υποψία εντείνει η προχθεσινή υποστήριξη του πρύτανη του πανεπιστημίου κ. Πελεγρίνη στους φανατισμένους που πολιόρκησαν για να διαλύσουν τη συνεδρίαση του ΣΙ. «Εγώ δεν κάλεσα την αστυνομία ούτε και προτίθεμαι να πράξω κάτι τέτοιο σε ανάλογη περίπτωση» δήλωσε. Περίεργη δήλωση για έναν άνθρωπο των γραμμάτων, να μην κρατάει μιαν επιφύλαξη για τις μελλοντικές του ενέργειες.

    14.7.13

    Η γωνία Καραγεώργη Σερβίας και Βουλής...



    14 Ιουλίου 1992, μεσημέρι: οι «επαναστάτες» της 17 Νοέμβρη δολοφόνησαν τον 20χρονο Θάνο Αξαρλιάν που περπατούσε αμέριμνος στο δρόμο.

    Για το στυγνό αυτό έγκλημα κανείς δεν έκαψε, κανείς δεν έσπασε, κανείς δεν βανδάλισε, όπως έκαναν πολλοί μερικά χρόνια αργότερα, όταν ένας άλλος νέος έπεσε νεκρός χωρίς λόγο, και πάλι στο κέντρο της Αθήνας. Γιατί, όπως και να το κάνεις, υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στους «πολίτες» και τους «επαναστάτες», διαφορά ήθους, διαφορά σκέψης, διαφορά λόγου, διαφορά δράσης.

    Γιατί όχι «εθνικοσοσιαλιστές»;



    (Σημείωση: στην λογική του αυτοπροσδιορισμού, δεν ξέρω αν οι της Χρυσής Αυγής επιθυμούν να αποκαλούνται «εθνικοσοσιαλιστές» ή «ναζί» ή πως αλλιώς, σίγουρα όμως δεν μπορώ παρά να διαβάσω με προσοχή και να συμφωνήσω με την σκέψη του Τάκη Μίχα περί της ονοματολογίας που επιβάλλει η αριστερά ετεροπροσδιορίζοντας τους λοιπούς πολιτικούς χώρους. Αρκεί μόνο να σκεφτεί κανείς την ευκολία με την οποία η εγχώρια αριστερά βαφτίζει «φιλελευθερισμό», έστω και «νεο-» τον εν Ελλάδι κρατούντα Σοβιετικό Κρατισμό. Βέβαια, λέξεις και ορισμοί επιβάλλονται όταν υπάρχουν οι χρήσιμοι ηλίθιοι που δέχονται αυτή την επιβολή αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα...)

    Ο έλεγχος που ασκεί η εθνικομπολσεβίκικη Αριστερά στην πνευματική ζωή της χώρας είναι τόσο ασφυκτικός ώστε πλέον έχει περάσει στο υποσυνείδητο των πολιτών της χώρας και σημαδεύει τη χρήση της γλώσσας. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τη δημοσιογραφική γλώσσα όπου τα γλωσσικά ιδεολογικά κατασκευάσματα της Αριστεράς χρησιμοποιούνται κατά κόρον ακόμα και από δημοκρατικά ΜΜΕ που δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν το πρόβλημα.

    Μία τέτοια χρήση π.χ. είναι η αναφορά στην αστυνομία ως «δυνάμεις καταστολής» - που, παραδόξως, χρησιμοποιείται κατά κόρον και στα Κεντρώα ή Κεντροδεξιά ΜΜΕ. Φυσικά πρόκειται για μία ονομασία που είναι βαθύτατα ιδεολογικά φορτισμένη στο βαθμό που βλέπει την αστυνομία όχι ως έναν θεσμό προστασίας και παροχής ασφάλειας στους πολίτες όταν απειλείται η ζωή και η περιουσία τους, αλλά αντίθετα ως μία δύναμη που εμποδίζει τον αγώνα των μαζών για τη χειραφέτηση. Όπως έλεγε ο Οργουελ «όταν συζητιούνται ορισμένα θέματα, το συγκεκριμένο εξανεμίζεται στο αφηρημένο».

    13.7.13

    Το ελληνικό δράμα, «σκετσάκι» στις γερμανικές εκλογές



    Η σκηνή κατά την οποία η κ. Μέρκελ ζητά από τον κ. Σαμαρά να βγει από τα ηγετικά μετόπισθεν και να φωτογραφηθεί κοντά της στην πρόσφατη σύνοδο για την ανεργία των νέων, συνοψίζει κατά τον καλύτερο τρόπο το πώς η υπόθεση της Ελλάδος χρησιμοποιείται πολιτικά στην εκλογική εκστρατεία της κ. Μέρκελ. Η φαντασίωση του ελληνικού ψευδο-«success story», σε συνδυασμό με τις πρόσφατες δηλώσεις της, σύμφωνα με τις οποίες «η βιωσιμότητα του (ελληνικού) χρέους θα εξακολουθήσει να υφίσταται» και συνεπώς «δεν βλέπει κούρεμα του χρέους», συνοψίζουν το ρόλο που διαδραματίζει η Ελλάδα στην εκλογική αυτή αναμέτρηση.

    Όπως μου λένε στο ευρωκοινοβούλιο φίλοι, ειδικότεροι εμού επί της ψυχοσύνθεσης του γερμανού ψηφοφόρου, το «story» αυτό, που επιτυχημένα προωθεί η κ. Μέρκελ ταιριάζει τέλεια στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα η γερμανική κοινή γνώμη, που έχει περίπου ως ακολούθως:

    10.7.13

    Άμεση κατάργηση του αγγελιοσήμου, όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού


    Καθώς πιέζεται από την τρόικα να καταργήσει τους φόρους υπέρ τρίτων, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Χρήστος Σταϊκούρας, απέστειλε εγκύκλιο στα ταμεία του Τύπου και των ΜΜΕ γενικότερα, ζητώντας να ενημερώσουν έως τις 15 Ιουλίου το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, αναφορικά με την «οικονομία» του αγγελιοσήμου.

    Μετά λοιπόν από 40 χρόνια και βάλε επιβολής (θυμίζουμε ότι το αγγελιόσημο αντικατέστησε το Λαχείο Συντακτών πριν πολλές δεκαετίες) και ένα χρόνο υπουργικής θητείας του συγκεκριμένου υπουργού, το υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε να ερευνήσει τι συμβαίνει με το αγγελιόσημο.

    9.7.13

    Αλλαγή «εκ της βάσεως» η απάντηση στην κρίση



    Τρία πρόσφατα παραδείγματα καινοτομίας δείχνουν πόσο ασύμβατη είναι η ελληνική και σε κάποιο βαθμό και η ευρωπαϊκή πολιτική αντίληψη με την εξέλιξη των νέων οικονομικών ισορροπιών σε παγκόσμιο επίπεδο. Ολα τους χαρακτηρίζονται από την έντονα φυγόκεντρη τάση τους και τις αντισυγκεντρωτικές μορφές τους.

    1. Η εκπαιδευτική πλατφόρμα Coursera απειλεί ευθέως πλέον την παραδοσιακή «συνταγή» λειτουργίας των ακαδημαϊκών φορέων. Με μηδαμινό κόστος για τον «εκπαιδευόμενο», ακαδημαϊκοί διεθνούς βεληνεκούς στον τομέα τους προσφέρουν γνώση μέσα από διαδικτυακές τάξεις σε χιλιάδες μαθητές. Η παγκόσμια συζήτηση λοιπόν έχει ανάψει. Τα κλιμακούμενα κόστη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον δυτικό κόσμο καθιστούν όλο και πιο ελκυστικό το εναλλακτικό μοντέλο της Coursera. Ετσι, ιστορικά ιδρύματα στον χώρο της εκπαίδευσης (βλ. Harvard) αναζητούν τις στρατηγικές κινήσεις τους ώστε να επιβιώσουν την επόμενη μέρα. Φυσικά στη διαδικασία αυτή ουδείς κλείνει δρόμους ή σχολές για να μη δοθεί δυνατότητα στους «κακούς» της Coursera να υπάρχουν, όπως λ.χ. συμβαίνει με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα.

    5.7.13

    Ας αρχίσουμε από τις δομές, όχι από τους ανθρώπους.



    Η είδηση «ανέβηκε» γρήγορα στην επικαιρότητα, ηλεκτρονική και ψηφιακή: «στην ΕΛ.ΑΣ. η Δημοτική Αστυνομία», «η τρόικα, που συναντήθηκε χθες με τον πρωθυπουργό και τον κ. Ευ. Βενιζέλο, εμφανίζεται θετική στη σχετική πρόταση που έχει υποβάλει η κυβέρνηση, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της κινητικότητας» έλεγε η επεξήγηση του άρθρου της Καθημερινής.

    Ουσιαστική κίνηση στην σωστή κατεύθυνση; Ή μία ακόμα τουφεκιά στο βρόντο, ένα ακόμα οριζόντιο μέτρο; Αυτές ήταν οι πρώτες μου σκέψεις. Εξαρτάται αν θέλουμε η αλλαγή να είναι προσωρινή, προσχηματική, ή μόνιμη. Γιατί αν θέλουμε να είναι μόνιμη τότε πρέπει να αρχίσουμε από τις δομές, όχι από τους ανθρώπους.