31.12.12

Τέσσερις ηθικές σκέψεις... [μέρος Β']



Δημοσίευσα προχθες ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο του Στέφανου Κασιμάτη με τίτλο «Τέσσερις ηθικές σκέψεις για τους δικαστές και τις αμοιβές τους». Στο κείμενο αυτό αποτυπώνονται μια σειρά σκέψεων ανώτατου δικαστικού γύρω από το θέμα της λευκής αποχής των δικαστικών από τα καθήκοντα τους.

Το ενδιαφέρον για μένα είναι ότι το κείμενο αυτό επαναφέρει στον δημόσιο διάλογο μερικούς σημαντικούς προβληματισμούς για θέματα «αυτονόητα», όπως η εργασία και η αμοιβή, το δημόσιο λειτούργημα και το καθήκον, η προσφορά και η απαίτηση. Πιστεύω πως ξεπερνά τα στενά όρια του δικαστικού κλάδου (εξουσίας αν προτιμάτε) και εκτείνεται στο σύνολο της κοινωνίας μας, καθώς τα συμπεράσματα του τελικά στοιχειώνουν την καθημερινότητα μας.

Γράφει ας πούμε το κείμενο: «...ο δικαστής έχει τη θεσμική δυνατότητα να επιβάλει τη θέλησή του στην κοινωνία - μάλιστα να την επιβάλει ως "δίκαιο"...». Μήπως είναι ο μόνος; Μήπως τη «θεσμική» αυτή δυνατότητα δεν την έχουν τόσοι και τόσοι συνδικαλιστές των κρατικών μονοπωλίων (και όχι μόνο); Θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε στην περίοδο μιας απεργίας σε κρατικό μονοπώλιο (και όχι μόνο) την έννοια της ελάχιστης παροχής της μονοπωλιακής υπηρεσίας με προσωπικό ασφαλείας. Οι νεώτεροι ειδικά, δεν την έχουν καν ακούσει!

29.12.12

Τέσσερις ηθικές σκέψεις... [μέρος Α']



Επέλεξα αυτό το κείμενο του Στέφανου Κασιμάτη με τίτλο «Τέσσερις ηθικές σκέψεις για τους δικαστές και τις αμοιβές τους» και την ερμηνεία που θα επιχειρήσω σε επόμενο δικό μου κείμενο, ως τα τελευταία κείμενα του 2012 για το blog μου. Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι το κείμενο αυτό επαναφέρει στον δημόσιο διάλογο μερικούς σημαντικούς προβληματισμούς για θέματα «αυτονόητα», όπως η εργασία και η αμοιβή, το δημόσιο λειτούργημα και το καθήκον, η προσφορά και η απαίτηση. Πιστεύω πως ξεπερνά τα στενά όρια του δικαστικού κλάδου (εξουσίας αν προτιμάτε) και εκτείνεται στο σύνολο της κοινωνίας μας, καθώς τα συμπεράσματα του τελικά στοιχειώνουν την καθημερινότητα μας. Περισσότερα στο επόμενο -και τελευταίο για φέτος- σημείωμα μου. 
Γιάννης Π. Τριανταφύλλου

Σκέψη πρώτη. Στις σύγχρονες, συνταγματικά περιορισμένες δημοκρατίες, ιδίως όσες διαθέτουν διάχυτο και παρεμπίπτοντα έλεγχο συνταγματικότητας, ισχυρότερη των τριών εξουσιών είναι η δικαστική. Ο δικαστής έχει τον τελευταίο λόγο για το τι θα ισχύσει ως δίκαιο. Τούτο σημαίνει ότι ο δικαστής έχει τη θεσμική δυνατότητα να επιβάλει τη θέλησή του στην κοινωνία - μάλιστα να την επιβάλει ως «δίκαιο». Ας ακυρώσει λοιπόν τις περικοπές του μισθού του. Ας τον αυξήσει, μάλιστα, ενδεχομένως. Σχεδόν κανείς δεν μπορεί κατά νόμο να τον εμποδίσει. Θα πληρώσουν οι υπόλοιποι. Μπορεί όμως κανείς να αναρωτηθεί με ποιο ηθικό κύρος θα ανέβει έπειτα στην έδρα να δικάσει τον συνταξιούχο, τον άνεργο, τον υπάλληλο, τον εργάτη, αυτούς δηλαδή που θα υποφέρουν ακόμη περισσότερο για να διατηρήσει αυτός τα προνόμιά του.

20.12.12

Χρώμα, φως και η διάθεση να αλλάξουμε, το μάθημα από την Αθήνα του χθες...



Η φωτογραφία (από τα Φωτογραφικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη) απεικονίζει την αρχή της Σταδίου, διασταύρωση με Αιόλου και Πατησίων, στην γιορταστική Αθήνα του Δεκεμβρίου του 1960. Την είδα προ ημερών στο facebook. Φανταχτερή, εντυπωσιακή. Θυμήθηκα τη Σταδίου όπως είναι σήμερα στο ίδιο κομμάτι, μαύρη, βρώμικη, μίζερη, τη βλέπω κάθε φορά που από το μετρό της Ομόνοιας ανεβαίνω στο γραφείο του Δημήτρη, δίπλα σ'εκείνο το ερείπιο (κυριολεκτικά) της οδού Σανταρόζα...

«Καμία σχέση με το σήμερα», σκέφτηκα, «τότε οι άνθρωποι περνούσαν όμορφα, διασκέδαζαν, κυκλοφορούσαν, ψώνιζαν, είχαν». Μετά κοίταξα προσεκτικά τη λεζάντα: «Δεκέμβριος του 1960». Δαγκώθηκα. Σφίχτηκα.