29.9.12

Ποιός πληρώνει τον βαρκάρη; [Athens Voice edito 405]



Όλα αυτά τα χρόνια που κυκλοφορεί η ATHENS VOICE, με όλες τις κυβερνήσεις, η εφημερίδα δεν παίρνει την κρατική διαφήμιση που της αναλογεί σύμφωνα με την αναγνωσιμότητά της. Μην κοιτάτε που δεν το γράφω. Δεν το γράφω αφενός γιατί δεν θέλω να θεωρηθεί πίεση και αφετέρου γιατί το έχουμε αποδεχθεί. Αφού ξέρουμε πώς παίζεται το παιχνίδι και αφού δεν το παίζουμε έτσι κι εμείς, λογικό είναι να είμαστε εκτός. Κάνω, βέβαια, λάθος. Γιατί η διαπλοκή και η αδιαφανής διανομή του δημόσιου χρήματος δεν είναι δικό μου πρόβλημα, είναι πρόβλημα όλων. Είναι το πρόβλημα, μάλλον, όλων.

Αρκετές φορές οι άλλες εφημερίδες δημοσιεύουν το top-100 των ΜΜΕ που λαμβάνουν μερίδιο από την κρατική διαφήμιση. Όλα αυτά τα λαχεία και τα ταμιευτήρια και οι κρατικές τράπεζες και οι ΔΕΚΟ και οι οργανισμοί διαφημίζονται στα πιο απίθανα έντυπα. Η A.V. είναι μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες, οι 5-6 μεγάλες κυριακάτικες και μετά αυτή. Όμως ποτέ δεν έχει βρεθεί ούτε καν σε αυτή τη λίστα των 100 Μέσων που φιλοξενούν την κρατική διαφήμιση.

28.9.12

Όταν παύουν να πληρώνουν…



Όταν ανακοινώθηκαν (ανεπισήμως) από το υπουργείο Οικονομικών τα στοιχεία για την πληρωμή του φόρου εισοδήματος τον Αύγουστο, πέρασε σχετικά απαρατήρητη η συμπεριφορά ενός μεγάλου αριθμού φορολογουμένων (910 χιλιάδες), οι οποίοι είτε δεν πλήρωσαν καθόλου τη δόση του φόρου εισοδήματος που όφειλαν (450 χιλ. φορολογούμενοι) είτε πλήρωσαν ένα μέρος μόνον της υποχρέωσης αυτής (460 χιλ. φορολογούμενοι).
Δεδομένου ότι φέτος ήταν η πρώτη χρονιά στην οποία επιβλήθηκε φόρος εισοδήματος σε ένα μεγάλο αριθμό πολιτών με χαμηλό εισόδημα, τα σχετικά στοιχεία δεν μπορούν να συγκριθούν με προηγούμενα έτη και αποτελούν ένα νέο κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο δεν φαίνεται να έχουν λάβει σοβαρά υπ’ όψη ούτε οι κυβερνώντες, ούτε η τρόικα, ούτε βέβαια οι ανέξοδα αντιπολιτευόμενοι.

27.9.12

Περί «αντιρατσισμού»



Την δεκαετία του '80 το ΚΚΕ και οι πολιτικοί χώροι που σήμερα εκφράζουν τον αναρχοσταλινισμό (ΣΥΡΙΖΑ, «Συνιστώσες», ΑΝΤΑΡΣΙΑ κλπ) έστηναν δεξιά και αριστερά σε όλη την Ελλάδα «Επιτροπές Ειρήνης». Ο φαινομενικός σκοπός αυτών των οργανώσεων ήταν η προώθηση της ειρήνης πού απειλείτο από την αντιπαλότητα μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ και των χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Στην πραγματικότητα όμως τα «κινήματα ειρήνης» ήσαν Δούρειοι Ίπποι της φιλοσοβιετικής προπαγάνδας και στόχευαν στον μονομερή αφοπλισμό της Δύσης. Η στρατηγική αυτή ήταν ιδιαίτερα ευφυής όχι απλά επειδή συγκέντρωνε ευρύτερες μάζες γύρω από ένα γενικώς αποδεκτό σύνθημα («ειρήνη») αλλά επίσης επειδή εξουδετέρωνε οποιαδήποτε δυνητική κριτική εναντίον των ολοκληρωτικών καθεστώτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας: Αν κανείς έκανε αναφορά στο αποκρουστικό πολιτικό καθεστώς αυτών των χωρών αυτομάτως χαρακτηριζόταν ως «εχθρός της ειρήνης» και οδηγείτο μοιραία στην πολιτική περιθωριοποίηση.

26.9.12

65 χρόνια μετά: Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμμιά...



Μία δημοσίευση με αφορμή τον σημερινό «απεργιακό αγώνα» των οπαδών των κεκτημένων... Ακριβώς επειδή σήμερα απεργούν όλοι αυτοί, ακριβώς γι'αυτό εγώ δεν απεργώ. Γιατί θέλω ΝΑ ΘΙΓΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ! Γιατί όσο συντηρητικός και να ακούγομαι φορές φορές, ξέρω και πιστεύω πως το μόνο πράγμα που πρέπει να παραμένει σταθερό στην κοινωνία είναι η αλλαγή! Γιάννης Π. Τριανταφύλλου

Αρχές του 1947 η βρετανική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει στις ΗΠΑ πως αδυνατούσε πλέον να συνεχίσει τον ρόλο που είχε αναλάβει, δηλαδή τον ρόλο της ενίσχυσης της ελληνικής κυβέρνησης στον αγώνα της κατά της κομμουνιστικής επικράτησης στην Ελλάδα. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τρούμαν προκειμένου να έχει ιδία άποψη για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα στέλνει το πρώτο τρίμηνο του 1947 τον Paul A. Porter ως επικεφαλής αμερικανικής αποστολής.

Η αποστολή έμεινε στην Ελλάδα από τις 18 Ιανουαρίου έως τις 22 Μαρτίου 1947 επισκεπτόμενη περίπου όλη τη χώρα.

25.9.12

Η ευκαιρία της Αριστεράς για τη δημοκρατία



Δεν ξέρουμε τι εντάσσει στην «κινηματική δράση της Αριστεράς» ο κ. Πάνος Σκουρλέτης, όταν τη διαχωρίζει από τη «φασιστική δράση της Χρυσής Αυγής», όπως έγραψε σε επιστολή του στην «Καθημερινή» (18/9/2012). Εχουμε όμως ένα πρόχειρο παράδειγμα αυτής της «κινηματικής δράσης». Στην Κερατέα, όπου κάηκαν δεκάδες μηχανήματα, ανασκάφτηκε καθέτως το οδόστρωμα, πολιορκήθηκαν αστυνομικά τμήματα, και κάποιοι επιχείρησαν να κάψουν ζωντανούς έναν αστυνομικό με την οικογένειά του, αυτό είναι, σύμφωνα με τον κ. Αλέξη Τσίπρα, «πρότυπο αντιμνημονιακού αγώνα».

Αυτή την «κινηματική δράση» μάς καλεί να μην συγχέουμε με τη «φασιστική δράση»; Εντάξει: δεν τη συγχέουμε, σε ό,τι αφορά τα κίνητρα, αλλά μας επιτρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να μην βλέπουμε διαφορά στις μεθόδους; Δηλαδή γιατί ένας εχέφρων δημοκράτης πρέπει να ξεχωρίσει τις ιδεοληψίες τού ενός, από τα κολλήματα του άλλου; Επειδή ο ένας έχει επικοινωνιακή υπεροπλία και ο άλλος τώρα προσπαθεί να την αποκτήσει;

24.9.12

Η βία και η δράση



Ο ένας προπηλακίζει τον μικροπωλητή, επειδή είναι σκούρος, αλλόθρησκος, η παρουσία του στη χώρα είναι παράνομη και δεν έχει άδεια επιτηδεύματος. Ο άλλος προπηλακίζει έναν εργάτη, επειδή έχει δεχθεί μείωση μισθού, δεν συμμετέχει στην απεργία και πηγαίνει στο εργοστάσιο. Πείτε μου, σας παρακαλώ, σε τι διαφέρει ο δράστης του προπηλακισμού στην πρώτη περίπτωση από εκείνον στη δεύτερη.

Διαφέρουν, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος, επειδή ο μεν πρώτος στρέφεται κατά της φυλής, του χρώματος του δέρματος και της πολιτισμικής ταυτότητας του μικροπωλητή, ενώ ο δεύτερος υπερασπίζεται το ιερό δικαίωμα του εργάτη στην απεργία -ή, αν προτιμάτε να το πούμε διά του τρόπου με τον οποίον νοείται εκ των πραγμάτων, της υποχρέωσης στην απεργία, η οποία υπερισχύει παντός άλλου δικαιώματος, διότι σε δέκα, πενήντα, εκατό ή διακόσια χρόνια μέσα από τη συντονισμένη πάλη του λαϊκού κινήματος θα οδηγήσει σε έναν καλύτερο κόσμο για όλους.

17.9.12

Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία



Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει· αυτό που σήμερα αποτελεί το βασικό εμπόδιο στη μετάβαση της χώρας από την εποχή των σοβιέτ με αστακομακαρονάδα (ελληνικό μοντέλο του σοσιαλισμού...) στη σύγχρονη πραγματικότητα.

12.9.12

Στον σταθμό του Μονάχου;


Με δεδομένες τις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων δεν είναι προτιμότερο για έναν Αθηναίο να δουλεύει στο Λονδίνο, παρά στην Αλεξανδρούπολη; Δηλαδή, πιο πολλές και φθηνές ευκαιρίες έχει να δει τους δικούς του και τους φίλους του στην Αθήνα κάποιος που ζει στη Ρώμη, παρά στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνοι: το ταξίδι είναι κομμάτι μεγαλύτερο, αλλά το εισιτήριο θα είναι κατά πολύ φθηνότερο.

Ο κλαυθμός κάποιων στις χώρες του Νότου για τη μετανάστευση των νέων είναι προσβλητικός για την Ευρώπη. Ή τουλάχιστον ασυνεπής με τον στόχο περί ενιαίου οικονομικού χώρου. Η ενοποίηση της Ευρώπης δεν είναι μόνο τα δημοσιονομικά κριτήρια του Μάαστριχτ, ούτε οι κοινοί κανόνες στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Η ενωμένη Ευρώπη πρέπει να είναι ενωμένη σε όλα. Κυρίως οι άνθρωποί της πρέπει να νιώθουν ότι η Αθήνα, η Ρώμη, το Παρίσι, το Βερολίνο ακόμη και το Ταλίν της Εσθονίας είναι κοινή τους πατρίδα. Δεν μπορεί να ενοποιούμε τις προδιαγραφές για τις ηλεκτρικές πρίζες και να ισχυριζόμαστε ότι πάμε στην ξενιτιά αν βγούμε εκτός των εθνικών μας ορίων, στη μεγάλη μας πατρίδα την Ευρώπη.

10.9.12

Η τάξη των κατ’ ανάγκη φοροφυγάδων



Μια νέα κοινωνική τάξη πάει να διαμορφωθεί. Πελώρια, ευρεία, ετερόκλητη. Η τάξη των ευπρεπών, των κατ’ ανάγκην, των λόγω αδιεξόδου φοροφυγάδων! Η τάξη αυτή περιλαμβάνει πλέον και «κοινούς ανθρώπους», νοικοκυραίους, όχι μόνον επαγγελματίες ή επιχειρηματίες. Αυτό, ανοίγει μια πολιτική ευκαιρία.

Κάποτε, στην κοινή γνώμη η φοροδιαφυγή ήταν κάτι που έκαναν οι ισχυροί και επιτήδειοι – οι «κακοί»: αυτό λένε (δεν πρόλαβαμε να αλλάξουμε τροπάριο…) τα media, αυτό παπαγαλίζουν οι πολιτικοί (ενώ οι ίδιοι, εν πολλοίς, κινούνται στο ευχάριστο περιθώριο του νόμιμου/ηθικού όπου η έννοια «φόρος» δεν έχει νόημα), αυτό ήδη έχουν ενσωματώσει στα στερεότυπά τους περί Ελλάδας (όπου «οι πλούσιοι φοροδιαφεύγουν, οι φτωχοί υποφέρουν») οι Ευρωπαίοι , οι κυρίες Μέρκελ - Λαγκάρντ κοκ.

7.9.12

Οι έξυπνοι με τις εύκολες λύσεις



«Εσείς τι θα κάνατε για να πετύχετε τους στόχους στους οποίους λέτε ότι αποτυγχάνει η κυβέρνηση;» Είναι η ερώτηση που ευλόγως ακολουθεί το στερεότυπο, μακρόσυρτο κήρυγμα κατά της πολιτικής του Μνημονίου από τον μονίμως περιοδεύοντα στα ραδιοφωνικά μικρόφωνα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου το όνομα δεν έχει σημασία. Εκείνος τότε παίρνει το σύνηθες, γλοιώδες, δασκαλίστικο ύφος του -αυτό που υποτίθεται ότι ταιριάζει με την ηθική και πνευματική ανωτερότητα της Αριστεράς- και, χαμηλώνοντας λίγο την ένταση της φωνής, σαν να πρόκειται να μας αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό, αρχίζει να εξηγεί στα «παιδάκια» του ραδιοφωνικού ακροατηρίου ότι θα πατάξουν τη φοροδιαφυγή με ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, θα κόψουν στο Δημόσιο τις «περιττές σπατάλες» (λες και υπάρχουν... αναγκαίες σπατάλες) και άλλα ηχηρά παρόμοια.

5.9.12

Για να κατανοήσουμε την Ύδρα



Είμαστε σύμφωνοι. Η είσπραξη του ΦΠΑ και στη συνέχεια η παρακράτησή του, με την αποφυγή έκδοσης αποδείξεων, αποτελεί κλοπή. Η επιβολή όμως και είσπραξη συνεχώς όλο και περισσότερων φόρων, δίχως την παραμικρή παραπέρα βελτίωση η αύξηση των παρεχομένων από το κράτος υπηρεσιών, τι ακριβώς είναι;

Πως θα έπρεπε να αποκαλείται η επιβολή φόρων κατοχής, κι όχι επί των όποιων προσόδων προκύπτουν από αυτήν, ακίνητης περιουσίας όταν αυτή έχει αποκτηθεί με χρήματα πολλαπλώς φορολογημένα; Από πότε κάποιος αποτελεί υποζύγιο ενός κράτους επειδή έτυχε να γεννήθηκε και να ζεί στα γεωγραφικά του όρια; Δίχως δικαίωμα αντίδρασης και αυτό-προστασίας; Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα για όσους έχουν την ατυχία να ζούν και να δραστηριοποιούνται μέσα στα πλαίσια της νόμιμης οικονομικής ζωής.

3.9.12

Οι δύο δρόμοι



Κεντρική θέση στην ιστορία της μεταπολίτευσης κατέχει ο τρόπος με τον οποίο αναπτύχθηκε η σχέση κράτους και κοινωνίας. Πρόκειται για μια σχέση που βασίστηκε στο συνδυασμό τριών στοιχείων: στην ενθάρρυνση της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, στην απρόσκοπτη παρεμπόδιση της εφαρμογής των νόμων και στην προσδοκία της απλόχερης παροχής δημοσίων υπηρεσιών και αγαθών. Για να περιγράψουν τη σχέση αυτή εύληπτα και συνοπτικά, οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως χρησιμοποιήσουν τον όρο «κράτος α λα καρτ».