31.8.12

Η ωραιότερη πόλη του κόσμου



Ητο Ιούλιος. Οι ομοιότητες όμως με το ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου σταματούν εδώ, διότι δεν ήμουν «εις την οδόν των Φιλελλήνων», αλλά στη Βασιλίσσης Σοφίας, κατευθυνόμενος προς τη Βουλή. Κόντευε μεσημέρι και η Αθήνα ακόμη δεν είχε αδειάσει. Από την αντίθετη κατεύθυνση, στο ίδιο πεζοδρόμιο, ερχόταν ένας ευσταλής μυστακοφόρος πρεσβύτης. Ασπρομάλλης, γύρω στα εβδομήντα, με κοντομάνικο πουκάμισο ξεκούμπωτο σχεδόν μέχρι το στομάχι. Εδειχνε ήρεμος και αμέριμνος, ήταν ξυρισμένος και βημάτιζε με μια άνεση η οποία δεν είχε τίποτε που να σε προϊδεάζει για το τι επρόκειτο να συμβεί. Μας χώριζαν κάπου δέκα μέτρα, όταν ο κύριος αυτός γύρισε προς τον τοίχο της γαλλικής πρεσβείας, ξεκούμπωσε το παντελόνι του και από μέσα έβγαλε... Θεωρητικά, θα μπορούσε να έχει βγάλει πάρα πολλά: υπάρχουν ένα σωρό αθώα πράγματα τα οποία μπορούν να χωρέσουν μέσα στο βρακί ενός άνδρα. Εκείνος όμως έβγαλε αυτό που φαντασθήκατε και, σαν να μην υπήρχε κανείς γύρω του, άρχισε να κάνει την ανάγκη του επάνω στον τοίχο της πρεσβείας. Οσοι έτυχε να είμαστε εκεί, σοκαρισμένοι από το θράσος του, επιταχύναμε το βήμα για να απομακρυνθούμε όσο γινόταν περισσότερο. Οταν είχα διασχίσει πια τη διάβαση, από τη γωνία του υπουργείου Εξωτερικών είδα τον φρουρό της πρεσβείας -είχε αντιληφθεί το περιστατικό μέσω των καμερών που ελέγχουν τον περίβολο- να λογομαχεί με τον τύπο και να τον διώχνει. «Τι άλλο θα δούμε;» άκουσα μια κυρία δίπλα μου να λέει, γελώντας. «Πολλά ακόμη. Μόλις αρχίσαμε» σκέφθηκα να της πω, αλλά ο έμφυτος συντηρητισμός, που με εμποδίζει να ανοίγω κουβέντα με αγνώστους, είχε αγριέψει από το αποτρόπαιο θέαμα που είχα μόλις παρακολουθήσει και δεν είπα τίποτε.

30.8.12

Η αντιμεταρρύθμιση και η συντηρητική ιδεολογία της



Οι μεταρρυθμίσεις είναι περίεργο φρούτο. Δεν φύονται παντού· και όταν φύονται δεν ευδοκιμούν πάντα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κινεζική αυτοκρατορία στις αρχές της προηγούμενης χιλιετίας είχε όλη την τεχνολογία που αναπτύχθηκε κατόπιν στη Δύση (πυρίτιδα, κινητά τυπογραφικά στοιχεία) και, παρ’ όλα αυτά, η αργοπορημένη Δύση τα χρησιμοποίησε για να κατακτήσει τον κόσμο, ενώ η Κίνα παρήκμασε.

Αν και είναι τεράστια η συζήτηση που ξεκινά από το ερώτημα «γιατί η Δύση;» η καλύτερη απάντηση που έχω ακούσει είναι επειδή, στη Δύση, οι άνθρωποι ήταν πιο ελεύθεροι να δοκιμάσουν νέα πράγματα. Προφανώς, λόγω της ύπαρξης ανταγωνιστικών πριγκιπάτων, και διάφορων άλλων κρατικών μορφωμάτων, δημιουργούνταν γόνιμο έδαφος για την προώθηση καινοτομιών. Αν απαγορευόταν στη Ρώμη, πήγαινε κάποιος στη Φλωρεντία. Και αν απαγορευόταν στη Φλωρεντία πήγαινε στη Ρηνανία.

28.8.12

«Κι αποχαιρέτα το, το μονοπώλιο που χανεις...»



Καταρρέει το «Λοβέρδειο» κρατικό μονοπώλιο του ΕΟΠΥΥ και μαζί του συμπαρασύρει και τα διάφορα συντεχνιακά μονοπώλια του χώρου της υγείας. Χρειάζεται άλλη απόδειξη για το ότι το (σοσιαλκομμουνιστικό) μοντέλο του μεγάλου κράτους που παρεμβαίνει παντού και ρυθμίζει τα πάντα, με εξαπτέρυγα καλά προστατευμένες συντεχνίες συμφερόντων, είναι πλήρως αποτυχημένο και οδηγεί τους λαούς στη δυστυχία;

Μόνη λύση, και εδώ, ο ελεύθερος και ανόθευτος ανταγωνισμός, όχι μόνο μειώνει το κόστος προϊόντων και υπηρεσιών αλλά υποχρεώνει και σε αύξηση της ποιότητας τους ώστε ο επαγγελματίας που τις παραγει να διεκδικήσει από τους άλλους αυτό το μειωμένο κόστος προς όφελος του, προστατεύοντας τους πολίτες παράλληλα από την υπερβολή των χρεώσεων καθώς οι τιμές δεν ορίζονται από κάποια κρατική νομενκλατούρα αλλά από τη δυνατότητα των ανθρώπων να πληρώσουν...

Και όχι, ο ανταγωνισμός δεν δαγκώνει, δαγκώνει η σημερινή κρατική και συντεχνιακή νομενκλατούρα που θα χασει τα πάντα αν υποχρεωθεί να ανταγωνιστεί. Γιατί δεν έχει μάθει τι θα πει ποιότητα και οικονομία.

Απλά Ελληνικά. Τι δεν καταλαβαίνεις; όχι πες!

21.8.12

Μετά τον κούφιο προοδευτισμό



Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας ήταν όμηρος ενός κούφιου προοδευτισμού. Παλιές ιδέες ξέφτισαν σε συνθήματα και έγιναν τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια λύσης των προβλημάτων. Ενώ σε όλο τον κόσμο τα πράγματα άλλαζαν ραγδαία, στην Ελλάδα άδειες λέξεις ακύρωναν κάθε προσπάθεια προσαρμογής. Τα δικαιώματα των εργαζομένων μεταφράστηκαν σε υποχρέωση του κράτους να δίνει επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης σε εκείνους που δεν φοβούνταν την απόλυση αν πήγαιναν καθυστερημένοι στη δουλειά τους. Η κοινωνική αλληλεγγύη μετατράπηκε σε διαδηλώσεις υποστήριξης κάθε παράνομου, ακόμη και ληστών των τραπεζών. Η αλληλεγγύη των γενεών έγινε παχυλές συντάξεις 50χρονων, τις οποίες θα πληρώσουν οι υποαμειβόμενοι νέοι. Το κράτος πρόνοιας έγινε οριζόντια επιδοματική πολιτική κ.λπ.