30.6.12

Όταν ο ελληνικός παρασιτισμός νικάει τα μνημόνια...



Βασικά, να ’χουν την υγειά τους οι άνθρωποι. Μόνο που πια η κατάσταση έχει γίνει κλαυσίγελως. Ακόμα και συμβολικά, η χώρα είναι άρρωστη, κλινήρης, δεν μπορεί να αντιδράσει. Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να πάει στις Βρυξέλλες, τον υπουργό αντικαταστάτη του δεν τον δέχονται γιατί εκεί πηγαίνουν αρχηγοί κρατών μόνο. Δεν το ήξεραν. Θα πάει ο σεβάσμιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Για να τους πει τις ηρωικές αναμνήσεις του από τον πόλεμο. Εντωμεταξύ ψάχνουμε για άλλον υπουργό Οικονομικών και άλλον Ναυτιλίας. Μετά από 6 μήνες προεκλογική περίοδο, δύο εκλογές, διερευνητικές εντολές, η χώρα δεν μπορεί να φτιάξει μια κυβέρνηση. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι αρρώστησαν. Είναι ότι και πριν αυτή η κυβέρνηση δεν είναι ούτε εθνικής σωτηρίας, ούτε εθνικής ενότητας, ούτε εθνική Ελλάδος. Με δυο λόγια, δεν είναι η κυβέρνηση που θα κάνει τη δουλειά που πρέπει. Και αυτό το κατάλαβαν όλοι αμέσως.

Ακόμα κι αυτοί που απαρτίζουν αυτό το χαμηλού επιπέδου πολιτικό σύστημα, δεν είναι τόσο ανόητοι να πιστεύουν ότι αυτή η κυβέρνηση είναι οι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν τις παρωχημένες δομές, να αντιμετωπίσουν τα χρόνια προβλήματα, να σώσουν τη χώρα. Όταν σχηματίζουν μια κυβέρνηση σαν κι αυτή που είδαμε πριν λίγες μέρες, στην ουσία κάνουν μια παραδοχή, μια δήλωση προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Τίποτα δεν μπορεί και δεν θέλουμε να αλλάξει.

29.6.12

Μεταρρύθμιση ή αντιμεταρρύθμιση;



Αφού η αντιμνημονιακή Ελλάδα καταδίκασε το μνημόνιο, ψήφισε και έστειλε στην κυβέρνηση πάλι τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή τώρα νίκησε το μνημονιακό μπλοκ; Το παράδοξο της προηγούμενης πρότασης δείχνει τον παραπλανητικό τρόπο με τον οποίο διεξήχθη η πολιτική αντιπαράθεση των προηγούμενων χρόνων. Πλαστά διλήμματα που δεν μπορούν να εξηγήσουν την πραγματικότητα. Σφοδρές παραπειστικές συγκρούσεις που συσκοτίζουν τις κρυμμένες επιδιώξεις.

Το εκλογικό σώμα απάντησε σε δύο διαφορετικά ερωτήματα. Να μείνουμε στην Ευρώπη και στο ευρώ γιατί η επαπειλούμενη βίαιη έξοδος συνεπάγεται εθνική καταστροφή. Και να αντιδράσουμε στην παρατεταμένη ύφεση που 5ο χρόνο πια, οδηγεί την κοινωνία σε απόγνωση. Η Ευρώπη, ως αυτονόητος προορισμός και πατρίδα που εξασφαλίζει τη θέση μας σε ένα δημοκρατικό και υψηλού βιοτικού επιπέδου κόσμο. Και η αντίδραση στη φτώχεια και στις πολιτικές που, αντί να λύσουν, οξύνουν ακόμη περισσότερο τα προβλήματα. Οι δυνάμεις της ακινησίας έχουν καταφέρει να παρουσιάσουν τις δύο αυτές απαντήσεις ως διαζευκτικές. Θα βγούμε από το φαύλο κύκλο μόνο αν δούμε ότι η ευρωπαϊκή είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα. Το αντίθετο είναι που συνεπάγεται ακόμα μεγαλύτερη λιτότητα και φτώχεια.

19.6.12

«Αρετές» και «ελαττώματα» των Ελλήνων



Η χειρότερη υπηρεσία που προσέφερε το σχολείο, τουλάχιστον στη δική μας γενιά, ήταν ο τρόπος που κατανοούμε την Ιστορία. Διαβάζαμε, π.χ., για την Επανάσταση του ’21 και η καλύτερη εξήγηση που μας προσφέρθηκε ήταν γονιδιακή· κι ας μην ξέραμε τον όρο. Υπήρχαν οι έμφυτες αρετές των Ελλήνων (τόλμη, ανήσυχο πνεύμα κ.λπ.) αλλά υπήρχε και η, επίσης, έμφυτη ροπή προς τη διχόνοια. Δεν γνωρίζω αν η Ιστορία μπορούσε να διδαχθεί αλλιώς, αλλά κι εκείνοι που ήταν καλοί μαθητές έμειναν με την αίσθηση μιας ιστορικής ασυνέχειας: κάπου ξαφνικά έλαμπαν οι αρετές των Ελλήνων και αυτοί μεγαλουργούσαν, για να προκύψουν πάλι ξαφνικά τα ελαττώματα των Ελλήνων που τους χαντάκωναν.

Η Ελλάς διαβουλεύεται...



Εύγλωττο σκίτσο του Α. Πετρουλάκη από την Καθημερινή.

18.6.12

"Κύριοι σοβαρευτείτε"



[Το μόνο που θα προσθέσω στο κείμενο του Γιάννη Διονάτου που θα διαβάσετε είναι πως όταν το 26% του λαού σε ψηφίζει για να δώσεις αγώνες στη Βουλή και εσύ δηλώνεις πως οι αγώνες δίνονται στους δρόμους για να μη φανεί πως με τον εγωισμό σου δεν μπορείς να εξασφαλίσεις ούτε μία συναίνεση από το υπόλοιπο 74%, τότε το πρόβλημα δεν το έχει το 74% αλλά εσύ Αλέξη, εσύ και το 26%... Bitter but so true!]

Το μήνυμα των εκλογών ήταν σαφές, παρά το γεγονός ότι κάποιοι προσπαθούν να στρογγυλέψουν τις γωνίες και να ερμηνεύσουν με το δικό τους τρόπο την εκλογική απόφαση των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι μέσω της πιο δημοκρατικής διαδικασίας επέλεξαν την παραμονή της χώρας στο ευρώ, κάτι που εξάλλου δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις σε αυτό το ερώτημα, το οποίο συγκεντρώνει ο 87% των απαντήσεων.

17.6.12

Ευρώπη και Ευρώ φετίχ και στόχος!



Για μένα η Ευρώπη και το Ευρώ αποτελούν και φετίχ και στόχο! Και Ευρώπη και Ευρώ προτείνω πως πρέπει να είναι η επιλογή της ψήφου μας αυτή την Κυριακή.

Στις εκλογές αυτές υπάρχει μια ευρεία φιλοευρωπαϊκή παράταξη, αυτή που αποτελούν η Νέα Δημοκρατία (μπορεί οι FTD να την προτείνουν ως πρώτο κόμμα αλλά δεν είναι η μοναδική επιλογή), ο συνασπισμός Δημιουργία Ξανά-Δράση-ΦιΣ, το (πολύ καθαρότερο πλέον) ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.

Πιστεύω πως τα κόμματα αυτά εκφράζουν επαρκώς όλες τις πολιτικές απόψεις υπέρ της Ευρώπης, αποτελούν επομένως ασφαλή πρόταση ψήφου για όσους από εμάς επιθυμούμε να παραμείνουμε στην Ευρώπη και το Ευρώ, να τα βελτιώσουμε μέσα από την συμμετοχή και όχι μέσα από την καταστροφή και να χτίσουμε πάνω σε αυτά ένα καλύτερο αύριο.

Πιστεύω πως όσοι επιθυμούμε αύριο να είμαστε κομμάτι της καλύτερης Ευρώπης της προσπάθειας και όχι της «υπερήφανης» Ελλάδας της απομόνωσης και της καταστροφής, πρέπει να υπερψηφίσουμε ένα από τα παραπάνω κόμματα, με απώτερο στόχο στο σύνολο τους να υπερψηφιστούν από περισσότερους από το 50% των ψηφοφόρων.

Καλή ψήφο λοιπόν σήμερα και καλή νέα Ευρώπη αύριο!

16.6.12

Η Κουμουνδούρου και η Δούρου



Ο παρανοϊκός Ζιζεκ κρατούσε μια σημαία του ΣΥΡΙΖΑ κι έτρεχε πανηγυρίζοντας την εκλογική του νίκη, γύρω από ένα σουβλατζίδικο στο Σύνταγμα.
Από πίσω του ο Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ αλάλαζε «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται»!
Κοντά τους ο Λαφαζάνης.
Έπαιζε μ’ έναν συνδικαλιστή.
Στριφογύριζε μια δραχμή στον αέρα και ρωτούσε: «κορώνα ή γράμματα»; Όποιος έλεγε
«γράμματα» ήταν ο νικητής και κέρδιζε τη δραχμή.
Νικητής ήταν πάντα ο Λαφαζάνης, αφού ποτέ δεν έλεγε «κορώνα».
Άλλωστε ποτέ δεν είχε αγαστές σχέσεις με την κορώνα, εκτός κι αν ήταν μπύρα.

Κι ο άλλος, ο γίγαντας. Ο Στρατούλης! Έτρεχε κι αυτός. Κι από πίσω του ένας ράφτης που προσπαθούσε να του κάνει πρόβα στο υπουργικό κοστούμι.
Ήταν κι ένας άλλος που του έλεγε ότι τώρα που θα γίνει υπουργός Εργασίας, εκτός από το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία, οφείλουν να βγάλουν κι επίδομα έγκαιρης αποχώρησης.

Μόνοι στο ευρώ; Ανόητο!



Η εκδοχή Τσίπρα για την παραμονή μας στο ευρώ μπορεί να μας παγιδεύσει στην «κόλαση του ευρώ». Αν ήμουν ευκολόπιστος στις θεωρίες συνωμοσίας, θα πίστευα ότι αυτό ακριβώς επιθυμούν στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο λαός μας αποστρέφεται την έξοδό μας από τη Ζώνη του Ευρώ, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, τουλάχιστον 80%. Αν όμως οι εθνικές αποτυχίες συνεχιστούν, η οικονομική κατάσταση δεν λέει να διορθωθεί, οι εταίροι στη Ζώνη και την Ευρώπη παραμένουν σαστισμένοι και ασυντόνιστοι, πολλοί θα είναι εκείνοι που θα αρχίσουν να ακούν με ενδιαφέρον την προοπτική μιας «εθνικής» οικονομικής πολιτικής. Στην ίδια κατεύθυνση επιδρά η άρνηση της Γερμανίας στη διερεύνηση εναλλακτικών προσεγγίσεων για την κρίση, επί τόσο μεγάλο διάστημα, και παρόλο που εμφανίζει πλέον σημάδια ανασύνταξης, προξενεί απελπισία στους πολλούς. Η επέκταση της κρίσης στην Ισπανία, οι αυξανόμενες δυσκολίες της Ιταλίας και η αναμενόμενη δύσκολη ανασυγκρότηση στη Γαλλία επεκτείνουν την ανησυχία και σε εκείνους που παρακολουθούν προσεκτικότερα τις δυνατότητες αντιμετώπισης της μεγάλης κρίσης μέσα στο ευρώ.

Μια κουβέντα για το ευρώ



«Να μείνουμε στο ευρώ!» «Όχι να φύγουμε, να γυρίσουμε στη δραχμή!» «Κανείς δεν μπορεί να μας διώξει!» «Δε θα μας διώξουν αλλά δεν θα έχουμε» «να κόψει η ΕΚΤ κι άλλο νόμισμα, να έχουμε» «δεν ξέρετε τι λέτε, πρέπει να πάμε στο ευρωομόλογο»... Ευρωλογίας συνέχεια καθημερινά ως τις εκλογές (αλλά και -είμαι βέβαιος- μετά από αυτές), σε κάθε φόρουμ και τόπο φυσικής ή διαδικτυακής συζήτησης που σέβεται τον εαυτό του.

Το πρόβλημα που όλοι δείχνουμε να μην καταλαβαίνουμε, είτε γιατί δεν μπορούμε είτε γιατί δεν θέλουμε, έχει να κάνει με την κουλτούρα πίσω από το ενιαίο μας νόμισμα, την περιβόητη πλέον «αρχιτεκτονική» του. Το ευρώ χτίστηκε για να είναι ένα ενιαίο νόμισμα και ως τέτοιο να βγάζει στη φόρα προβλήματα και «κουτσουκέλες» που παλιά κρύβονταν κάτω από το χαλάκι των διολισθήσεων, υποτιμήσεων και ισοτιμιών των εθνικών νομισμάτων και των κομματικών κρατικών μηχανισμών («λέγε με Ελλάδα...»).

Πέντε μύθοι και η σκληρή πραγματικότητα



Πώς καταρρίπτονται στην πράξη οι βαρύγδουπες εξαγγελίες, οι οποίες προβάλλονται από κόμματα ως «άσοι», που δεν ευσταθούν... Άρθρο των Μπάμπη Παπαδημητρίου, Κων. Ζούλα, Γιάννη Παπαδογιάννη, Σωτήρη Νίκα, που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 03.06.2012

Η κατάρριψη κάποιων εκ των βαρύγδουπων προεκλογικών υποσχέσεων, στην οποία προέβη η «Κ» την προηγούμενη εβδομάδα, προκάλεσε πολλά σχόλια και ζωηρό ενδιαφέρον. Για τον λόγο αυτό συνεχίζουμε σήμερα με ακόμη πέντε μύθους, που προβάλλονται από τα κόμματα ως «προεκλογικοί» άσοι, αλλά που, καλώς ή κακώς, δεν ευσταθούν...

15.6.12

Οκτώ μύθοι και η πραγματικότητα



Τι πραγματικά ισχύει με το χρέος, τους τόκους, τις αμοιβές, τις ΑΟΖ, τις τράπεζες, την απλή αναλογική, τους μετανάστες και όχι μόνο. Άρθρο των Μπάμπη Παπαδημητρίου, Κων. Ζούλα, Χριστίνας Κοψίνη, Σωτήρη Νίκα, Γιάννη Παπαδογιάννη, που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 27.05.2012

Στη νεανική γλώσσα ονομάζονται «δράκοι». Για όλους εμάς, στην καλύτερη περίπτωση είναι μικρότερα ή μεγαλύτερα ψέματα. Στη χειρότερη όμως πρόκειται για παραπλανητικά διατυπωμένες φράσεις οι οποίες ωραιοποιούν την πραγματικότητα με σκοπό να πείσουν τον αποδέκτη τους για τη δήθεν αλήθεια τους.

Η «Κ» προσπαθεί, στη συνέχεια, να αναδείξει και να εξετάσει τα πραγματικά δεδομένα που κρύβονται πίσω από πολυσυζητημένες προεκλογικές θέσεις και υποσχέσεις. Οι διατυπώσεις είναι ευχάριστες και γεμίζουν ελπίδες τους πολλούς. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που διατυπώνουν ερωτήματα. Οχι μόνον από καχυποψία, αλλά γιατί δεν μπορούν να δεχτούν ότι αυτό που κάνει κάποιους πολιτικούς να κατακρημνίζονται, θα πετύχουν να το κάνουν τόσο ευχάριστο και κερδοφόρο σε ψήφους κάποιοι άλλοι.

Ευρώπη ή ΣΥΡΙΖΑ;

Photo: Anna Galanou/Flickr

«Το ευρώ δεν είναι φετίχ», δήλωσε ο κ. Τσίπρας, αποκαλύπτοντας και την κρυφή στρατηγική του Σύριζα, την οποία εμμέσως πλην σαφώς ψιθυρίζουν και τα στέλεχη του: η κυβέρνηση της αριστεράς μας ετοιμάζει για την έξοδο από το ευρώ, καθώς τα σχέδιά τους για την οικονομία και την κοινωνία είναι εντελώς ασύμβατα με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ούτε καν ο Ολαντ δεν θα τα συζητούσε.

Η κατάσταση όπως διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη είναι απελπιστική για την Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος μας ανήκει πλέον στα κράτη, δηλαδή απευθείας στους ευρωπαϊκούς λαούς. Η συνέχιση της χρηματοδότησης της Ελλάδας θα διακοπεί εάν σχηματιστεί κυβέρνηση Σύριζα που θα ζητήσει κατάργηση του Μνημονίου, όχι επειδή θα το επιλέξουν οι ευρωπαίοι ηγέτες, αλλά επειδή πολιτικά είναι αδύνατον να εγκριθεί η χρηματοδότηση από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, εάν η Ελλάδα δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της,. Και να ήθελε δηλαδή η Μέρκελ, δεν θέλουν πλέον οι ψηφοφόροι της. Και αυτοί δυστυχώς μετράνε περισσότερο.

«Στο κόκκινο» το πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ



Πέραν της πραγματικότητας οι προτάσεις Τσίπρα, είναι σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκώς ισχύοντα, ενώ άλλες έχουν εξαγγελθεί από άλλα κόμματα. Άρθρο των Σωτήρη Νίκα, Παναγή Γαλιατσάτου και Τάνιας Γεωργιοπούλου από την Καθημερινή της Κυριακής 03.06.2012

Πολιτική υψηλού ρίσκου, η οποία συνεπάγεται τριβές και συγκρούσεις σε περισσότερα πεδία με την Ε. Ε. και τους εταίρους μας και δημιουργεί κινδύνους για την παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη, προτείνει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός από τη μετωπική σύγκρουση με την «τρόικα», που συνεπάγεται η προτεινόμενη ακύρωση του Μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων -και ας μην το ξεχνάμε, είναι ο θεσμικός αντιπρόσωπος των εταίρων και δανειστών μας-, μια σειρά από προτάσεις που καταθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκώς ισχύοντα. Ειδικότερα:

10 Ελληνικοί Μύθοι (Ακόμα): Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε



Βλέπω με ευχάριστη έκπληξη τώρα πια και τους εκπροσώπους των αντιμνημονιακών κομμάτων να αναγνωρίζουν τα ελλείμματα και να ψάχνουν τρόπους για να τα καλύψουν. Προτείνουν φόρους φυσικά κι αυτοί, σ’ αυτούς που έχουν εισόδημα 20.000 το χρόνο, εισφορές σε όσους έχουν 50.000, έκτακτες φορολογίες στις επιχειρήσεις. Πού είναι τώρα αυτοί που «δεν χρωστούσαν, δεν πληρώνανε»; Πού είναι όλοι αυτοί που δεν πλήρωναν τα διόδια, τα εισιτήρια στα λεωφορεία και το μετρό; Πού είναι όλοι αυτοί που όταν το κράτος χρεοκοπούσε πρότειναν ως απάντηση να το χρεοκοπήσουμε ακόμα περισσότερο; Πού χάθηκαν εκείνοι οι καλοί άνθρωποι που πρότειναν επιτροπές λογιστικού ελέγχου για να διαγράψουμε το επαχθές χρέος; Που συνέκριναν την ελληνική δημοκρατία με λατινοαμερικάνικες μπανανίες και δεν αναγνώριζαν συμβάσεις μιας χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κυβερνήσεις που ψήφιζε το 80% του ελληνικού λαού;

Πού είναι όλοι αυτοί που είχαν αναγάγει την τσάμπα μαγκιά του μπαταχτσή σε προοδευτικό δικαίωμα και απαίτηση να πληρώνουν τη ζωή τους οι πολίτες των άλλων χωρών; Άραγε, τώρα που έμαθαν για τις 200.000 μαϊμού συντάξεις και επιδόματα που στοιχίζουν 1 δις το χρόνο, για τον πενταπλασιασμό της φαρμακευτικής δαπάνης, για το διπλασιασμό σε μία δεκαετία του μισθολογικού κόστους του δημοσίου, τον τριπλασιασμό της κρατικής ενίσχυσης στα ασφαλιστικά ταμεία, θέλουν ακόμα επιτροπές ελέγχου; Μήπως τους λέει τίποτα το γεγονός ότι μετά από 4 χρόνια ύφεσης και 2 μνημονίου, ξεκινάμε πάλι απογραφή των συνταξιούχων; Με την ταμπέλα «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», ο ελληνικός παρασιτισμός προσπάθησε κρυμμένος πίσω από προοδευτικές ταμπέλες να βάλει την υπόλοιπη κοινωνία να πληρώσει το λογαριασμό.

14.6.12

Ο αντικαπνιστικός νόμος και οι στάχτες του



Ας φωνάζει ο Γεωργελές για την εθελοτυφλία μας απέναντι στα πραγματικά προβλήματα της χώρας. Ας φωνάζω κι εγώ, μαζί με κάτι ελάχιστους γραφικούς κάθε τόσο για το αυτονόητο που έχει καπελωθεί από οπαδούς ιδεολογιών που ούτε οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Στο τέλος, στον πυρήνα κάθε ευφάνταστου λαϊκισμού και παθιασμένου αγώνα, αυτό που μένει είναι η καθημερινότητα του καθενός. Για κάποιους δύσκολη, για κάποιους άλλους πιο εύκολη. Στο τέλος, μένει η λεπτομέρεια του τούνελ, ο φοροφυγάς, το λαμόγιο και ο «κουμπάρος» που θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τα ίδια μυαλά με οποιαδήποτε πολιτική απόχρωση έχει η κυβέρνηση που ψήφισαν, είτε συναλλάσσονται με ευρώ, είτε με δραχμές.

«Agenda 2010»: όταν η Γερμανία εφάρμοσε οικειοθελώς το δικό της «μνημόνιο»



Πολλοί μισούν τη Γερμανία για την επιμονή της στη δημοσιονομική σταθερότητα και κυρίως για τις πολιτικές που επιβάλλει στις χρεωμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι πιο «επαναστάτες» τη φαντάζονται σαν το Δ΄ Ράιχ που επιβάλλει μια νέου τύπου κατοχή στις χώρες. Ηλίθιοι και ανιστόρητοι παραλληλισμοί που αδιαφορούν για τη βασική διαφορά. Το Γ΄ Ράιχ δεν οικοδομήθηκε μόνο διά της βίας, αλλά κι απρόσκλητο. Αντιθέτως, τώρα, δεν χτυπά η Γερμανία τις πόρτες των χρεωμένων χωρών· αυτές παρακαλούν για φθηνά δάνεια που δεν μπορούν να βρουν πουθενά αλλού.

Κυκλοφορεί το επιχείρημα ότι η Γερμανία δανείζει τις χώρες του Νότου ακριβά. Αυτό είναι αληθές, αν δούμε τη μισή εξίσωση. Η Γερμανία δανείζεται από τις αγορές με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο και μάς δανείζει με 2-3% ετησίως. Αυτή είναι μεγάλη διαφορά, αλλά το επιτόκιο είναι σαφώς μικρότερο από το 30% που διαμορφώνεται για τα ελληνικά ομόλογα στις διεθνείς αγορές.

Πώς ψηφίζουμε σε ώρα κρίσης;



Του Νικου Κ. Αλιβιζατου*

Αφιερώνεται στη μνήμη του Περικλή Πάγκαλου (1942-2002)

Πόσο αλλάζει η πολιτική συμπεριφορά μας σε ώρα κρίσης; Ψηφίζουμε όπως παλιά; Aντιδρούμε το ίδιο μπροστά στα τεκταινόμενα;

Ζήσαμε τριάντα τόσα χρόνια αμεριμνησίας. Είχαμε λησμονήσει τι σημαίνει ύφεση. Με την ψευδαίσθηση της διαρκούς ανάπτυξης, είχαμε ξεχάσει ότι, όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει, η ζωή μας μοιραία επηρεάζεται. Γεγονότα όπως οι σημαντικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η εκτεταμένη ανεργία και τα συνακόλουθα δράματα -οικογενειακά, επαγγελματικά και άλλα- επιδρούν δίχως άλλο και στο πώς ψηφίζουμε.

Παρ’ όλα αυτά, έχει παρατηρηθεί ότι όσο η κρίση παραμένει μόνο οικονομική και κοινωνική, η ψήφος μας δεν επηρεάζεται καθοριστικά. Δεν ανατρέπεται ο εκλογικός χάρτης της χώρας.

13.6.12

Μοναδική διέξοδος, η συνεργασία και η ενότητα



Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διάβασαν το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου ως μια καταψήφιση όχι μόνο του Μνημονίου, αλλά και των κυβερνήσεων αυτοδυναμίας και ως μια λαϊκή εντολή για συνεργασία μεταξύ των πολιτικών κομμάτων. Σε εποχές οξύτατης και πολύπλευρης κρίσης, η πολιτική ελίτ της χώρας καλείται λοιπόν να κάνει μιαν υπέρβαση: να ξεπεράσει την αναπηρία που παραδοσιακά ακυρώνει στον τόπο μας το πνεύμα συνεργασίας και ενότητας. Ο στοχαστής Στέλιος Ράμφος είναι από τους πρώτους που έκαναν λόγο περί ωρίμανσης αυτής της ιδέας, βλέποντάς την ως τη μοναδική πιθανή διέξοδο από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα τα τελευταία χρόνια.

12.6.12

«Η θέση μας είναι στην Ευρώπη και στον κόσμο των ελεύθερων προηγμένων εθνών.»



Παρέμβαση πενήντα πανεπιστημιακών ενόψει των εκλογών της 17ης Ιουνίου, από την Καθημερινή της Κυριακής 10.06.2012

Οι ημέρες αυτές είναι κρίσιμες και συνάμα ιστορικές. Λάβαμε την πρωτοβουλία να μιλήσουμε με τους συμπολίτες μας με απλά λόγια χωρίς οικονομικές αναλύσεις. Αυτές άλλωστε έχουν πολλές φορές γίνει και ακουστεί. Στο σημείο που έχουμε σήμερα φτάσει, οι οικονομικές απόψεις του καθενός έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις που θέτουν μπροστά μας μεγάλα εθνικά διλήμματα.

Δεν θέλουμε να υποδείξουμε σε κανέναν τι πρέπει να κάνει. Αυτό θα ήταν ξένο σε αυτά που πιστεύουμε. Η ιστορία όμως διδάσκει ότι η σιωπή και η αδράνεια είναι συχνά οι καταλύτες της καταστροφής.

Φόροι ή πρόοδος; Ποιό θα είναι το ελληνικό αύριο;



«Κύριε Τριανταφύλλου, επειδη ανησυχείτε, τους φόρους που έρχονται θα τους πληρώσετε για να "σωθεί" ο προυπολογισμός; Αν ναι, μήπως πρέπει να πληρώσετε και παραπάνω;». Μια τέτοια ερώτηση μπορείς εύκολα να την χαρακτηρίσεις προβοκατόρικη και να την ξεπεράσεις. Ειδικά αν είσαι «πελάτης» από αυτούς που πιστεύουν πως τα χρήματα προκύπτουν από παρθενογέννεση και αρέσκονται σε φληναφήματα τύπου «λεφτά υπάρχουν» και «δεν πληρώνω δεν πληρώνω».

Έχω επιλέξει καιρό τώρα να είμαι πολίτης, στην πράξη και όχι στα λόγια, έτσι τις ερωτήσεις αυτές δεν τις προσπερνώ. Ειδικά που ως σήμερα και δηλώνω τα εισοδήματα μου κανονικά και πληρώνω με συνέπεια τους φόρους αλλά και όποια άλλη «έκτακτη» επιβάρυνση εφευρίσκει κατά περιόδους η κομματική διοίκηση του κράτους.

11.6.12

Υπάρχει, στ’ αλήθεια, αριστερή λύση;



Με ένα εύστοχο άρθρο του στην «Καθημερινή» (27 Μαΐου-σημ: αναρτήθηκε εδώ το πρωί), ο Πάσχος Μανδραβέλης έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα, που φαίνεται πως απασχολεί αρκετόν κόσμο στις σημερινές προεκλογικές συνθήκες: «Υπάρχει αριστερή απάντηση στην κρίση;». Προτείνεται, δηλαδή, μια πειστική εναλλακτική λύση, από την πλευρά της Αριστεράς; Ο αρθρογράφος ξεκαθαρίζει πολύ γρήγορα, και ορθά κατά τη γνώμη μου, πως για την έξοδο από την κρίση τέτοιου είδους λύση δεν υπάρχει.

Η προβληματική του συμπυκνώνεται σε κάτι ουσιωδώς απλό και δραματικά αληθινό: δεν μπορεί μια χώρα να ζει διαρκώς με δανεικά, σκορπίζοντας χρήματα σε εισαγωγές καταναλωτικών αγαθών. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να το αντιληφθεί αυτό. Ας σκεφτούμε ότι μας δίνουν να ξοδέψουμε πέντε χιλιάδες ευρώ, αγοράζοντας προϊόντα από τα καταστήματα ενός κεντρικού δρόμου της πόλης μας. Εχοντας διασχίσει τον δρόμο, ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα πόσα από τα πέντε χιλιάρικα που ξοδέψαμε έμειναν τελικά μέσα στη χώρα; Η απάντηση δεν είναι πολύ δύσκολη: εκτός από τον ΦΠΑ (σε όσα μαγαζιά πήραμε απόδειξη) και το ποσοστό κέρδους του εμπόρου, τίποτε άλλο· σχεδόν το σύνολο των προϊόντων που αγοράσαμε δεν παρασκευάζονται στην Ελλάδα.

Υπάρχει «αριστερή απάντηση» στην κρίση;



Για την έξοδο από την κρίση δεν υπάρχει αριστερή λύση. Δεν υπάρχει καν δεξιά λύση. Ολα όσα ακούγονται περί νεοκεϊνσιανισμού είναι ωραία για να γεμίζουν σελίδες διάφοροι πανεπιστημιακοί, αλλά προϋποθέτουν δύο πράγματα: λεφτά και σχολάζουσες παραγωγικές υποδομές. Οταν μια χώρα είναι χωμένη στα χρέη μέχρι τον λαιμό και αποκλεισμένη από τις αγορές κάθε συζήτηση περί κεϊνσιανών λύσεων περιττεύει. Εκτός εάν αυτές είναι πανευρωπαϊκές, όπως προτείνει ο Ολάντ.

Από την άλλη, η νεοελληνική εκδοχή του κεϊνσιανισμού είναι για τα μπάζα ή για τα κανάλια (όσο περνάει ο καιρός αυτά γίνονται συνώνυμα). Το «ρίχτε λεφτά στην αγορά» μπορεί να είναι καλό, από άποψη φιλανθρωπίας, μπορεί να είναι καλύτερο για όσους λυμαίνονται τα κρατικά λεφτά (που έπεφταν στην αγορά), δεν κάνει –προσθέτουν όμως– τίποτε μεσοπροθέσμως στην οικονομία. Τα λεφτά σκορπίζονται· κάποιοι παίρνουν πολλά, κάποιοι λιγότερα, οι περισσότεροι ελάχιστα και αυτά τα λεφτά ταξιδεύουν στο εξωτερικό κυρίως για εισαγωγές προϊόντων και δευτερεύοντως ως εξαγωγή συναλλάγματος. Μια ανοιχτή οικονομία χωρίς παραγωγική βάση είναι η χαρά των εισαγωγέων.

Μόνος δρόμος που απομένει είναι η δημοσιονομική πειθαρχία. Πρέπει να συμμαζέψεις τα ελλείμματα, ώστε να σε εμπιστευτούν κάποιοι να σου δώσουν λεφτά για να κάνεις όλα εκείνα τα υπέροχα κεϊνσιανά που ονειρεύονται διάφοροι καθηγητάδες. Είναι μια διαδικασία δύσκολη, αλλά αναγκαία για την ανάπτυξη.

«Και η πολιτική;», μπορεί να ρωτήσουν κάποιοι, «ηττήθηκε οριστικά από την οικονομία;». Δυστυχώς, δεν υπάρχουν αριστερές ή δεξιές απαντήσεις στην κατάσταση που βρισκόμαστε· όπως δεν υπάρχουν αριστερές ή δεξιές απαντήσεις στους φυσικούς νόμους. Ο σιδηρούς νόμος της οικονομίας (έσοδα–έξοδα, παραγωγή–κατανάλωση) λειτουργεί σε όλα τα πλάτη και μήκη της Γης, ανεξαρτήτως αν οι κάτοικοι μιας χώρας έχουν δεξιές ή αριστερές προτιμήσεις. Οσοι δεν το πιστεύουν ας ρίξουν μια ματιά στη Β. Κορέα.

Η πολιτική, όμως, μπορεί να κάνει τη διαφορά σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις της κρίσης ή του οικονομικού αποτελέσματος συνολικότερα. Εκεί χωράει μεγάλη κουβέντα για δεξιές ή αριστερές πολιτικές. Τι, πώς, πόσο κράτος πρόνοιας; Ποιο πρέπει να είναι το ύψος χρηματοδότησής του και (συνεπώς) πόσο η φορολογία;

Αυτή είναι η συζήτηση και διάφορες χώρες δίνουν τις δικές τους λύσεις. Οι σκανδιναβικές χώρες, για παράδειγμα, απάντησαν διαφορετικά από τις ΗΠΑ. Εχουν υψηλή προοδευτική φορολογία και ισχυρό κράτος πρόνοιας, ενώ στις ΗΠΑ ο Ομπάμα σκοτώνεται με την παλαβή Δεξιά γιατί «τόλμησε» να θεσμοθετήσει ένα ελάχιστο σύστημα υγείας για τους άπορους.

Πελατειακό στάτους κβο
Στην Ελλάδα, δυστυχώς, η συζήτηση (τεχνήεντως;) δεν φτάνει ποτέ εκεί· έχει παραμείνει στα προ του 1989, πριν απαντηθεί οριστικά από τη ζωή το ερώτημα «αν χρειάζεται να επανακρατικοποιηθεί η Ολυμπιακή». Στον δημόσιο διάλογο χρησιμοποιείται ως επιχείρημα η φτώχεια των πολλών για να διατηρούνται τα προνόμια των λίγων. Και αυτό βαφτίζεται αριστερή πολιτική. Αντί να προωθείται η προσφορότερη οικονομικά λύση, ώστε το πλεόνασμα της ιδιωτικοποιημένης εταιρείας να φορολογηθεί για να ενισχυθούν οι μη έχοντες της κοινωνίας, επιλέγεται η αντιοικονομική συντηρητική επιλογή· δίνονται μάχες για τα επιδόματα των σχετικά προνομιούχων ενώ οι άνεργοι πληθαίνουν και φτωχαίνουν. Η Αριστερά δεν παλεύει για τους φτωχούς· παλεύει για να διατηρηθεί το στρεβλό και πελατειακό στάτους κβο. Για παράδειγμα, όπως γράφει ο κ. Μάνος Ματσαγγάνης, «εξαιτίας του πελατειακού κατακερματισμού του ασφαλιστικού συστήματος η ίδια εισφορά δίνει στο ΙΚΑ σύνταξη 500 ευρώ, ενώ στον ΤΑΠ–ΟΤΕ 1.500 ευρώ στα 55 χρόνια». Να θυμίσουμε ότι ο κ. Στρατούλης του ΣΥΡΙΖΑ για τον ΟΤΕ σήκωσε (παρανόμως) πανό στη Βουλή και όχι για το ΙΚΑ.

Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες η απάντηση στις κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης ήταν το κράτος πρόνοιας. Μηχανισμοί με ορθολογική δομή που αναδιανέμουν εισοδήματα από τα υψηλότερα στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. Εδώ, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οπως γράφει ο κ. Ματσαγγάνης, «ο ιδιοφυής μηχανισμός των κοινωνικών πόρων αφαιρεί εισόδημα από τους χαμηλόμισθους και το μεταβιβάζει στους υψηλοσυνταξιούχους του ΤΣΜΕΔΕ και άλλων ταμείων. Το επίδομα τυφλών είναι 362 ευρώ τον μήνα εάν ο δικαιούχος είναι εργαζόμενος ή σπουδαστής, αλλά 697 ευρώ τον μήνα εάν είναι δικηγόρος. Μια οικογένεια μισθωτών με δύο παιδιά και χαμηλό εισόδημα δικαιούται οικογενειακό επίδομα 24,65 ευρώ τον μήνα εκτός εάν οι γονείς εργάζονται στο Δημόσιο, ή σε ΔΕΚΟ, ή σε τράπεζα, οπότε το οικογενειακό επίδομα γίνεται 236 ευρώ τον μήνα.»

Tο δίχτυ ασφάλειας στην Ελλάδα ήταν διάτρητο προ της κρίσης και παρέμεινε εξίσου διάτρητο μετά την κρίση: μέχρι το 2009 «το “αρχικό” ποσοστό φτώχειας, δηλαδή προ κοινωνικών παροχών και συντάξεων, ήταν αρκετά χαμηλότερο στην Ελλάδα (22,7%) από ό,τι στην Ε.Ε. των “27” (25,1%). Ομως, το αντίθετο ίσχυε ως προς το “τελικό” ποσοστό φτώχειας, δηλαδή αφού ληφθούν υπόψη όλες οι κοινωνικές παροχές. Αυτό ήταν υψηλότερο στην Ελλάδα (19,7%) απ’ ό,τι στην Ε.Ε. (16,3%)». Να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα ξόδεψε ως ποσοστό του ΑΕΠ περισσότερα από τον μέσο όρο της Ε.Ε. των «27» αλλά κατάφερε να μειώσει το ποσοστό φτώχειας κατά 3 μόνο ποσοστιαίες μονάδες ενώ οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες κατά 8,8 μονάδες. Η «νεοφιλελεύθερη» Ιρλανδία έχει ποσοστό φτώχειας 15%.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι το Μνημόνιο ρητά προέβλεπε την εξομάλυνση των διαφορών ενισχύσεων από το κοινωνικό κράτος. Το αποτέλεσμα των επιτυχών «διαπραγματεύσεων» ήταν οι πολλαπλές εξαιρέσεις υπέρ των προνομιούχων ομάδων, που στην ουσία αναπαρήγαγε το προηγούμενο διάτρητο πλαίσιο σε πιο χαμηλό επίπεδο. Μπορεί δηλαδή ποσοτικά οι πιο πλούσιες ομάδες να επιβαρύνθηκαν περισσότερο, αναλογικά όμως τα πιο φτωχά στρώματα πλήρωσαν σχεδόν τα ίδια (8,5% το χαμηλότερο και 11,7% το πλουσιότερο).

Μια αριστερή απάντηση στην κρίση δεν θα ήταν η άρνησή της ούτε η πάλη με νύχια και δόντια για να διατηρηθεί το σημερινό στάτους κβο. Ας μην ξεχνάμε ότι η Αριστερά βρέθηκε δίπλα στους αγώνες όλων των επιμέρους ομάδων που δεν ήθελαν να αλλάξει τίποτε· από τα κλειστά επαγγέλματα μέχρι τα προνόμια των ΔΕΚΟ. Η αριστερή απάντηση στην κρίση θα ήταν η πίεση να πληρώσουν ποσοστιαία οι έχοντες περισσότερο και να επιβαρυνθούν οι φτωχοί λιγότερο· δεν θα ήταν ενάντια στο «χαράτσι» για τα ακίνητα γενικώς, θα ζητούσε περαιτέρω προοδευτική κλίμακα. Αν είχαμε, βέβαια, σοβαρή Αριστερά.

Η χαμένη ευασφάλεια και τα ΚΕΚ
Οταν η πρώην επίτροπος της Ελλάδας στην Ε.Ε. κ. Αννα Διαμαντοπούλου μίλησε, στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, για την «ευασφάλεια» (flexicurity) ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες. Πρώτα οι αριστερές, που κανοναρχούν τον δημόσιο διάλογο. Θεωρήθηκε ότι αυτό ένα ακόμη κόλπο, που εισάγεται στην Ελλάδα για να αμβλυνθούν οι συνέπειες της κρίσης του καπιταλισμού, ο οποίος έτσι κι αλλιώς έπρεπε να τελειώνει. Η αναφορά του πρώην πρωθυπουργού κ. Κ. Σημίτη σε «απασχολήσιμους» (δηλαδή εκείνους που έχουν τα εφόδια για να βρουν εργασία) διαστρεβλώθηκε μόνο και μόνο για να χλευαστεί.

Εμφοβο, όπως πάντα, το πολιτικό σύστημα, μπροστά στην επικοινωνιακή υπεροχή της Αριστεράς –και των χρήσιμων ηλιθίων της–, συμμαζεύτηκε. Ποτέ δεν καταστρώθηκε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο· βλέπετε, ακόμη και η διατύπωση σκέψεων είχε ποινικοποιηθεί πολιτικά: «Ετοιμάζουν επέλαση στα εργατικά δικαιώματα!» είναι ένας κλασικός τίτλος, ακόμη και των δεξιών εφημερίδων. Η ευασφάλεια, που (μαζί με πολλά άλλα) γλίτωσε τη Δανία και άλλες σοσιαλδημοκρατικές χώρες του Βορρά από τις συνέπειες της κρίσης, εγκαταλείφθηκε στην πράξη.

Οχι, όμως, καθ’ ολοκληρίαν. Απ’ όλο το οπλοστάσιο της ευασφάλειας κρατήσαμε μόνο εκείνο που μοίραζε επιδόματα: τα σεμινάρια. Δημιουργήθηκαν πολλά ΚΕΚ, για να σπαταλήσουν τα κοινοτικά κονδύλια. Φτιάχτηκαν απίθανα προγράμματα «επαγγελματικής» «κατάρτισης», που χρηματοδοτούσαν πολύ τους ατσίδες γύρω από τα δύο κόμματα εξουσίας, που διαμόρφωναν κι εκτελούσαν τα προγράμματα, λιγότερο τους διδάσκοντες (αποφοίτους ΑΕΙ ή/και με μεταπτυχιακά· «το παιδί κάπου πρέπει να τακτοποιηθεί») κι ελάχιστα τους άνεργους, οι οποίοι υπέγραφαν ότι παρακολουθούν τα σεμινάρια για να παίρνουν την αποζημίωση. Συνήθως, δε, οι άνεργοι που έμπαιναν σε αυτά τα προγράμματα δεν ήταν εκείνοι που έψαχναν δουλειά· ήταν νοικοκυρές που συμπλήρωναν το (μικρό ή μεγάλο) οικογενειακό εισόδημα «πηγαίνοντας σεμινάριο».

Ετσι λοιπόν κύλησε η «χρυσή δεκαετία των ’00s»· δηλαδή των δύο μηδενικών: 2000–2004 και 2004–2009. Οι περισσότεροι ήταν ευχαριστημένοι: οι «αντιστασιακοί» γιατί δεν άφηναν τον καπιταλισμό να μασκαρέψει το απεχθές πρόσωπό του με την ευασφάλεια· οι πτυχιούχοι διότι υποαπασχολούνταν, αλλά αποκτούσαν μόρια για να πετύχουν τον μεγάλο στόχο της πρόσληψης στο Δημόσιο· οι κομματικοί μηχανισμοί διότι διευθετούσαν τα πράγματα και πληρώνονταν σε ψήφους· και, τέλος, οι ατσίδες, που ήταν καλοί αγωγοί ψήφων προς τα κόμματα και χρημάτων προς την τσέπη τους. Και οι άνεργοι; Μη γελιόμαστε: οι άνεργοι ήταν πάντα στην Ελλάδα εκείνοι οι άνθρωποι που χρησιμεύουν είτε για να βγάλουν κάποιοι άκοπα λεφτά είτε για να κάνουν κάποιοι άλλοι άκοπα «αντίσταση» εκτονώνοντας τα ιδεολογικά τους γινάτια.

Και μετά ήρθε η κρίση... Οι άνεργοι πολλαπλασιάστηκαν, πολλαπλασιάζοντας τις ψήφους και τα επιχειρήματα των «αντιστασιακών». Οι ατσίδες έγιναν «αντιστασιακοί». Είδαν τα δεινά του δικομματισμού, λίγο πριν από την κατάρρευσή του και λίγο μετά το κλείσιμο του τροφοδότη λογαριασμού του. Πήδηξαν στις πιο κοντινές τους βάρκες και από εκεί φωνάζουν να ξανανοίξει η στρόφιγγα, αυτή που έτρεφε τον δικομματισμό, για το καλό –βεβαίως, βεβαίως!– της κοινωνίας και των ανέργων. Και οι άνεργοι; ας μην επαναλαμβανόμαστε...

Διαβάστε: Μάνος Ματσαγγάνης, «Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς. Οικονομική κρίση, δημοσιονομική λιτότητα και κοινωνική προστασία», εκδ. Κριτική

Συγγραφέας: Πάσχος Μανδραβέλης. Πηγή: Καθημερινή της Κυριακής 27.04.2012

9.6.12

Αναζητώντας θετική ενέργεια



Μέσα στις πολλές δυσκολίες που δημιούργησε η εκτεταμένη εκλογική περίοδος, αχνοφέγγει και κάτι ενθαρρυντικό: ακούγονται όλο και πιο συχνά, και όλο και πιο καθαρά, φωνές για θετική στάση και δράση. Για απαγκίστρωση από το φόβο και τη γκρίνια (χωρίς υποτίμηση, φυσικά, της κατάστασης), για συνένωση δυνάμεων και δημιουργία (όχι ξανά, αλλά για πρώτη φορά τόσο συνειδητά). Η κοινωνία των μη εν υπνώσει πολιτών επιτέλους κινητοποιείται και, κάπως, κινητοποιεί. Μόνο στην παρούσα φιλόξενη ιστοσελίδα, ανευρίσκονται τις τελευταίες μέρες πολλά τέτοια δείγματα. Στο πεδίο των επίσημων πολιτικών δυνάμεων, ως ανάλογες εξελίξεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν η συγκεκριμενοποίηση των προγραμμάτων αντιμετώπισης της κρίσης από τα πρώην κόμματα εξουσίας (με τα «6 σημεία του ΠΑΣΟΚ» και το «Ζάππειο τρισήμισυ» της Νέας Δημοκρατίας), οι προσεγγίσεις όμορων δυνάμεων και μια σχετική (γιατί ακόμα με πολλές παρεκβάσεις) λείανση της αντι-ευρωπαϊκής στάσης του ΣΥΡΙΖΑ. Το ζήτημα είναι πώς η θετική συζήτηση θα μετατραπεί σε θετική αύρα. Επ’ αυτού θα ήθελα να εισφέρω την ιδέα αξιοποίησης τριών εξελίξεων-αποκαλύψεων.

8.6.12

Κυβέρνηση μικροαστικής αριστεράς



Η πλήρης αποτυχία του προγράμματος της τρόικα και η λαϊκή απόγνωση φέρνουν άρον- άρον μια φοιτητική ουσιαστικά αριστερή παράταξη, όπως είναι ο Σύριζα, σε θέση διεκδικητή της κυβέρνησης. Γύρω της συσπειρώθηκαν απελπισμένοι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ από τις ΔΕΚΟ, καθώς και ψηφοφόροι του άλλοτε πανίσχυρου κινήματος που έφαγαν με χρυσά κουτάλια επί 40 χρόνια από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, φοροδιαφεύγοντας. Ο Σύριζα, χωρίς κοινωνικές δυνάμεις, με μηδενική επιρροή σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους, ήταν πάντα μια μικροαστική παρέκκλιση από το ιστορικό ΚΚΕ, η οποία επικαλούμενη εν γένει ανθρωπιστικές, αντικαπιταλιστικές και ριζοσπαστικές απλοϊκές απόψεις, επιβίωνε πολιτικά μέσα σε ένα νεανικό κινηματικό πλαίσιο. Μια κλασική περίπτωση ανέξοδου αριστερισμού.

7.6.12

Πού να βρεις λογική σ’ αυτόν τον τόπο;



Θέλεις να έχης τις σκέψεις μου για τα πολιτικά μας πράγματα; Τα βρίσκω αποκαρδιωτικά. Τόσο αποκαρδιωτικά, που μου κάνει κακό και να τα κρίνω ακόμα. Οπως σου είπα άλλοτε, ο τόπος μας πάσχει από αθεράπευτη πολιτική ανεπάρκεια. Θα με καταλάβαινες ίσως καλύτερα αν ήξερες πόσο απλά είναι αυτά τα προβλήματα που τα καθιστούμε πολύπλοκα από ηλιθιότητα και κακή πίστι. Και είναι τόσο αληθινό αυτό, που φτάνει κανείς να πη ότι, αφού δεν μπορούμε να κάνωμε καλύτερη πολιτική, ο μόνος τρόπος για να σωθή ο τόπος είναι να μην κάνωμε καμμιά πολιτική. Αλλά μήπως χρειάζεται κι άλλη απόδειξι από το σημερινό μας κατάντημα; Η ηγεσία μας έχασε σε τέτοια έκτασι το αίσθημα του καθήκοντος, ώστε να θεωρήται επικίνδυνη για το μέλλον του τόπου, ενώ ο λαός μας, ένας λαός που αντιμετώπισε πάντοτε με νοσηρό συναισθηματισμό τα πολιτικά του προβλήματα, κατατρύχεται ήδη από ψυχώσεις. Είμαι βέβαιος πως ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά -τι παρεξήγησις αλήθεια στον τόπο μας και μ’ αυτούς τους όρους- θα ήθελαν να είναι εκεί που βρίσκονται, αν μπορούσαν να καθορίσουν λογικά τη θέσι τους. Αλλά πού να την βρης τη λογική στον ευλογημένο αυτόν τόπο; ΄Η κι αν την βρης καμμιά φορά, θα την βρής χωρίς το γενναίο εκείνο αίσθημα που την καθιστά δημιουργική...

Το παραπάνω κείμενο θα έπρεπε κανονικά να το έχω θέσει εντός εισαγωγικών, διότι το απέσπασα από ένα βιβλίο που διάβασα τελευταία. Τα παρέλειψα όμως σκοπίμως, διότι η παρουσία τους θα προϊδέαζε τον αναγνώστη και ίσως μετρίαζε την έκπληξη, αφού η διάγνωση της πολιτικής κατάστασης που διατυπώνεται σε αυτό ισχύει και σήμερα απολύτως. Το κείμενο προέρχεται από επιστολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή –του κανονικού Καραμανλή– προς φίλο του και γράφτηκε το καλοκαίρι του 1945. Την εντόπισα στο «Κωνσταντίνος Καραμανλής 1907-1998 - Μία πολιτική βιογραφία» του ακαδημαϊκού Κ. Σβολόπουλου, που εκδόθηκε φέτος από τον «Ικαρο».

6.6.12

Η εργασία είναι σκλαβιά και ο παρασιτισμός, ελευθερία;...



Η ελευθερία είναι σκλαβιά, ο πόλεμος είναι ειρήνη, η άγνοια είναι δύναμη... Είναι μερικές από τις εκφράσεις της Νέας Ομιλίας, στο μνημειώδες μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ, 1984.

Αλήθεια, για την ελληνική χρεοκοπία ευθύνεται ο νεοφιλελευθερισμός ή ο πολύς φιλελευθερισμός, όπως κανοναρχεί η εγχώρια αριστερά; Τότε, ποιοι ήταν οι εγχώριοι Ρήγκαν και Θάτσερ, ο Γεράσιμος Αρσένης και η Λούκα Κατσέλη, που σημάδεψαν την αρχή και το τέλος της σοσιαλιστικής πελατοκρατίας;

Στο 1984 το όπλο άλωσης του μυαλού των ανθρώπων είναι η περίφημη Νέα Ομιλία, η επίσημη γλώσσα του καθεστώτος.

5.6.12

Τα πυρηνικά όπλα του κ. Τσίπρα



Μπορεί να φταίει το ένδοξο, από τους πολλούς πολέμους, παρελθόν μας. Μπορεί να φταίει η ανάλυση της Αριστεράς που έχει την πάλη στο κέντρο της και τις μνήμες προηγούμενων συρράξεων τις οποίες αόκνως δοξολογεί· ακόμη και το άγος του Εμφυλίου έχει μια θέση στην καρδιά πολλών της «Προόδου». Το γεγονός, πάντως, είναι ότι δεν λύνουμε προβλήματα, παλεύουμε γι’ αυτά. Για κάθε πρόταση δεν ακολουθεί συζήτηση, ακολουθεί διαδήλωση. Και έπειτα από κάποιες διαδηλώσεις ακολουθεί βία, η οποία δικαιολογείται ως «ιερή αγανάκτηση του λαού».

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ενός αέναου νταηλικιού ίσως μπορούν να εξηγηθούν οι φορτισμένες λέξεις που κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο. Η σύναψη μιας διακρατικής συμφωνίας δανεισμού βαφτίστηκε «κατοχή» και η «δυναμική αντίσταση» έγινε καθήκον. Κηρύσσεται πόλεμος στον «πόλεμο» των αφεντικών, της νέας τάξης, της παγκοσμιοποίησης, του ΔΝΤ, της Ε.Ε. ή ό,τι τέλος πάντων τους είναι εύκαιρο. Γενικώς κανείς δεν κουβεντιάζει για δουλειά, όλοι κραυγάζουν για μάχες. Δεν συζητάμε για την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου, αλλά για καλύτερους αγώνες. Η δύσκολη περίοδος που περνάμε δυσκολεύει ακόμη περισσότερο με τις «μαχητικές» λέξεις.

4.6.12

Το λευκό λεωφορείο



Ο Ανδρέας πηγαινοερχόταν καθημερινά με λεωφορείο στην δουλειά του, νωρίς το πρωί κάθε μέρα, και πίσω το απόγευμα. Μιλάμε τώρα λεωφορεία γκαζοζέν, δράμα όχι αστεία, αν μπορεί κανείς να φανταστεί λεωφορεία που βλέπουμε στις ταινίες της δεκαετίας του '50 και βγάλε να κυκλοφορούν στον 21ο αιώνα, κι όμως! Όπως ήταν φυσικό έμαθε γρήγορα όλους τους άλλους ομοιοπαθείς που έπαιρναν το λεωφορείο ίδια ώρα από την ίδια στάση. Ίδια ώρα δηλαδή, τρόπος του λέγειν. Το λεωφορείο ήταν όντως ίδιο, απλώς μια μέρα πιο βρώμικο και πιο παληό. Η ώρα πάλι..., εκείνη έπαιζε ανάλογα με την ώρα που είχε αποφασίσει ο οδηγός να ξεκινήσει... Όλοι οι επιβάτες κάθε στάσης γνώριζαν τις φάτσες των υπολοίπων, άλλωστε δεν ήταν και πολλοί σ' αυτή την φτωχή και ξεχασμένη γωνιά της σύγχρονης Ελλάδας. Λίγοι, μεροκαματιάρηδες όλοι, άνθρωποι του μόχθου και της πιάτσας.

3.6.12

Rigor Mortis



Η χώρα είναι κλινικά νεκρή. Όχι, δεν φταίει η Κρίση, ούτε το Μνημόνιο. Η χώρα μας είχε πάψει να παράγει, να δημιουργεί, να χτίζει, εδώ και χρόνια. Η βιομηχανία διαλύθηκε. Οι αγρότες ζούσαν με επιδοτήσεις. Τα ΑΕΙ φύλαγαν το άσυλο. Οι συνδικαλιστές φύλαγαν Θερμοπύλες, οι δημόσιοι υπάλληλοι τις σφραγίδες τους, τα λαμόγια τις κομπίνες τους - και όλοι ζούσαμε με δανεικά.
Αυτά έφεραν την Κρίση και το Μνημόνιο.

2.6.12

Το παραγωγικό έλλειμμα της χώρας



Πίσω από τα νούμερα, τα ισοζύγια και τις στατιστικές κρύβεται μια θλιβερή παραγωγική πραγματικότητα για τη χώρα. Το ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών είναι αρνητικό για τη συντριπτική πλειονότητα όσων καταναλώνουμε. Δεν μιλάμε μόνο για το πετρέλαιο, το οποίο όπως είναι φυσικό το εισάγουμε καθ’ ολοκληρίαν. Ούτε για τις ηλεκτρονικές συσκευές ή τα αυτοκίνητα. Αναφερόμαστε στο κρέας που πληρώνουμε επιπλέον 1,06 δισ. ετησίως· για γάλα και αυγά (έλλειμμα 533 εκατ. ευρώ)· δημητριακά (-365 εκατ. ευρώ)· ζάχαρη και μέλι (-168 εκατ. ευρώ)· ποτά (-272 εκατ. ευρώ) κ.λπ. Δεν έχουμε αυτάρκεια ούτε σε πατάτες ούτε σε ρεβίθια. Πλεονασματική είναι η χώρα μόνο σε έλαια και λίπη (+38 εκατ. ευρώ), φρούτα και λαχανικά (+558 εκατ. ευρώ) και καπνό (+80 εκατ.). Ακόμη και στο ισοζύγιο ζωοτροφών έχουμε έλλειμμα 354 εκατ. ευρώ. Γενικώς: ακόμη και το 2011 κάναμε εισαγωγές προϊόντων (χωρίς τα πετρελαιοειδή) 32 δισ. ευρώ και εξαγωγές 16 δισ. ευρώ. Δηλαδή, ακόμη και στα δύσκολα -δηλαδή τώρα που υφιστάμεθα και βρίζουμε τις περιοριστικές πολιτικές- χρειαζόμαστε άλλα 16 δισ. για να πορευτούμε· έστω φτωχικά λόγω Μνημονίου.

Μέχρι τώρα αυτά τα ελλείμματα καλύπτονται από δανεισμό. Κυρίως δημόσιο. Το κράτος δανειζόταν από τις αγορές μέχρι το 2009, και από τους εταίρους σήμερα. Μοίραζε αυτά τα επιπλέον λεφτά υπό μορφή μισθών, συντάξεων, επιδομάτων κ.λπ. Οι δικαιούχοι πήγαιναν στα σούπερ μάρκετ και στα καταστήματα, αγοράζουν κατά κανόνα τα ξένα προϊόντα (είτε γιατί δεν βρίσκουν ελληνικά είτε γιατί τα ελληνικά είναι πιο ακριβά) κι αυτό θεωρήθηκε ανάπτυξη.

1.6.12

Η φενάκη της επαναδιαπραγμάτευσης



[Μια ενδιαφέρουσα άποψη περί της πολυθρύλητης επαναδιαπραγμάτευσης, της πανάκειας παντών των πολιτικών μας. Διαφωνώ με κάποιες από τις διαπιστώσεις του γράφοντος αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω την ουσία: πως χωρίς σύνεση, δουλειά και μεταρρυθμίσεις άμεσες και δραστικές δεν είναι δυνατόν να αναστρέψουμε την πορεία μας προς την εθνική καταστροφή. «Γιατί ενύχτωσε κ'οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν. Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.», για να θυμηθούμε τον Καβάφη.]

Βαθύτατα ιδιοτελής η απόπειρα του πολιτικού κατεστημένου να επιρρίψει τις ευθύνες για την κατάσταση στην «κακή διαπραγμάτευση».

Διότι, αν φταίει το Μνημόνιο, τότε δεν ευθύνονται αυτό το κατεστημένο και η πελατειακή διαχείριση που άσκησε επί 10ετίες και άφησε κατερειπωμένη τη χώρα όταν ξέσπασε η κρίση και οι αγορές αρνήθηκαν να μας δανείσουν. Κι αν φταίει ο διαπραγματευτής, τότε ουδεμία ευθύνη έχουν οι παλαιοκομματικοί της Ν.Δ. που επί διετία πολεμούσαν την εφαρμογή του Μνημονίου. Ούτε οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ που, αντί να διευθύνουν αποτελεσματικά και με κοινωνική ευαισθησία την προσπάθεια μεταρρύθμισης, τη χαντάκωσαν. Δεν ευθύνεται το πολιτικό κατεστημένο που, παραμελώντας τις μεταρρυθμίσεις για πάταξη φοροδιαφυγής, ανασυγκρότηση του κράτους, εξυγίανση του δημόσιου τομέα, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και για αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης, κατέληξε να «πετύχει» τη θεσμική κατοχύρωση της διάλυσης της αγοράς εργασίας, το κτύπημα του βασικού μισθού, την εκτίναξη της ανεργίας.