31.5.12

Παράλληλες τραγωδίες



Η πρόσφατη Ιστορία της γειτονικής Γιουγκοσλαβίας ανήκει αναμφίβολα στις πιο τραγικές πτυχές της πρόσφατης ευρωπαϊκής Ιστορίας. Μια ανεπτυγμένη κοινωνία ουσιαστικά αυτοκαταστράφηκε, βιώνοντας έναν μακροχρόνιο και αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με στοιχεία γενοκτονίας. Δεκάδες χιλιάδες ήταν εκείνοι που βρήκαν τον θάνατο, εκατομμύρια όσοι εκδιώχθηκαν βίαια από τα σπίτια τους. Οι υλικές καταστροφές δεν έχουν επουλωθεί ακόμη, ούτε το ψυχολογικό τραύμα που υπέστη η χώρα. Και όμως, η Γιουγκοσλαβία δεν άξιζε τέτοια τύχη. Ηταν η πιο πετυχημένη χώρα του σοσιαλιστικού μπλοκ: κυβερνήθηκε για πολλά χρόνια από έναν δημοφιλή ηγέτη, διεκδίκησε με επιτυχία την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ενωση, πρόσφερε στους πολίτες της έναν μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας σε σχέση με άλλα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και κατάφερε να χτίσει την πιο ανοιχτή και πετυχημένη οικονομία της Ανατολικής Ευρώπης. Την ίδια στιγμή που στους κατοίκους των υπολοίπων χωρών απαγορευόταν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, οι Γιουγκοσλάβοι τουρίστες κατέκλυζαν τη Χαλκιδική. Και όμως, είχε την πιο τραγική εμπειρία σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Και τη μεγαλύτερη ήττα στο εσωτερικό της Γιουγκοσλαβίας βίωσε αναμφίβολα η Σερβία.

30.5.12

Τελικά πόσο κράτος θέλουμε;



Η σχέση του Ελληνα πολίτη με το ελληνικό κράτος ήταν, για πάρα πολλά χρόνια, μια παράξενη σχέση αγάπης - μίσους.

Ο μέσος Ελληνας αγαπούσε το ελληνικό κράτος, όταν αυτό είχε τη μορφή της προσφοράς απασχόλησης στον ίδιο ή στα μέλη της οικογένειάς του, μέσω μηχανισμών, που, όχι πάντα -αλλά συνήθως-, περνούσαν μέσα από την πελατειακή σχέση που διατηρούσε με το πολιτικό σύστημα, το οποίο φρόντισε να συντηρεί και να επεκτείνει ένα κράτος φτιαγμένο στα μέτρα των κομματικών του αναγκών.

Επίσης, ο Ελληνας ήταν ενθουσιασμένος με το μεγάλο κράτος, όταν αυτό είχε τη θέση του μεγαλοπελάτη της μικρής ή μεγάλης επιχείρησης που είχε ο ίδιος ή στην οποία έβρισκε απασχόληση, σε μια εποχή όπου οι περισσότερες από τις μεγάλες δουλειές στην ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με την κρατική δραστηριότητα.

29.5.12

Δεν νομίζω, Αλέξη



Και ξαφνικά, το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα εξεμάνη εναντίον όλων όσων του ασκούν κριτική, που προφανώς δεν του αρέσει. Ένα μέρος αυτής της κριτικής μπορεί να είναι άδικη. Μπορεί, ακόμα, να είναι και κακόβουλη. Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας, εάν δεν το έχει καταλάβει ακόμα, ηγείται ενός κόμματος που (το πως και το γιατί ας μην το συζητήσουμε τώρα...) μπορεί και να τερματίσει πρώτο στις επερχόμενες εκλογές. Πρέπει, λοιπόν, να είναι έτοιμος να δεχτεί όχι απλώς έντονη κριτική, αλλά και πολύ σκληρές ερωτήσεις σχετικά με το τι θα κάνει την επόμενη μέρα.

Σε τέτοιες ερωτήσεις, είναι υποχρεωμένος να απαντά, ακόμα και εάν δεν του αρέσει, ακόμα και εάν αισθανθεί ότι διατυπώνονται για να τον εκθέσουν. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι υποχρεωμένος να απαντήσει, όχι τόσο σε εκείνους που θα τον ψηφίσουν, αλλά σε εκείνους που δεν θα τον ψηφίσουν. Εχουν, κυρίως αυτοί, δικαίωμα να απαντηθούν όλες οι απορίες τους.

Είναι πασιφανές ότι ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να διαχειριστεί την μεγάλη ευθύνη που του φορτώνουν στους ώμους εκείνοι που τον ψηφίζουν. Κάθε του κίνηση πια, έχει να κάνει με όλο το έθνος, και όχι μόνο με την παρέα της Κουμουνδούρου που, μέχρι προχθές έπαιζε πολιτικό τάβλι και φώναζε εκ του ασφαλούς "όχι σε όλα".

28.5.12

Το τέλος του «έλα μωρέ»


Σύμφωνα με τις πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα ο ελληνικός λαός να επαναλάβει στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 το λάθος που έκανε τον Οκτώβριο του 2009. Μόνο που τώρα οι συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά, και το δεύτερο λάθος, το δις εξαμαρτείν, δεν θα είναι επανορθώσιμο.

Και τότε και τώρα, πίσω από το λάθος βρίσκεται ένα ψέμα. Στις εκλογές του 2009, αυτό εκφράστηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», που πρόβαλε για να αντιμετωπίσει την πένθιμη προειδοποίηση του Κώστα Καραμανλή ότι η χώρα έπρεπε να αρχίσει αμέσως να περιορίζει τις δαπάνες της. Σήμερα, το ψέμα προωθείται, σε διάφορες παραλλαγές, από τα τρία κόμματα της δημαγωγίας, ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξάρτητους Έλληνες και Χρυσή Αυγή, που προβάλλουν μια συγκαλυμμένη παραλλαγή του παπανδρεϊκού συνθήματος, προσαρμόζοντάς το, το καθένα με τον τρόπο του, στο ρητορικό ιδίωμα του οργισμένου λαϊκισμού. Γιατί και τα τρία κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξάρτητοι Έλληνες και Χρυσή Αυγή, λένε ουσιαστικά το ίδιο πράμα, ότι δηλαδή «λεφτά υπάρχουν», και αν εκλέξουμε αυτά θα μας τα δώσουν. Η εκλογική τους δύναμη, όπως αποτυπώθηκε στις τελευταίες εκλογές, αλλά και το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι οι ψηφοφόροι που έχουν ως πρώτη επιλογή ένα από αυτά, έχουν ως δεύτερη και τρίτη πάλι ένα από αυτά, και όχι τα υπόλοιπα κόμματα, μας επιβεβαιώνουν την παλιά αλήθεια ότι οι άνθρωποι προτιμούν να παρηγορούνται πιστεύοντας σε ένα αισιόδοξο, έστω και εντελώς μη-ρεαλιστικό όνειρο, από το να αποδέχονται τη σκληρή πραγματικότητα. Η επιλογή του ονείρου αντί της πραγματικότητας είναι απόλυτα ανθρώπινη. Αλλά όπως κάποιες απολύτως ανθρώπινες επιλογές, είναι εντελώς καταστροφική.

27.5.12

Ο θαυμαστός νέος κόσμος της αδελφοσύνης των λαών



Σας καλώ να φανταστούμε τη χώρα μας υπό μία κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται «στον αντίποδα μιας λογικής που ορθώνει την Ελλάδα - φρούριο, την Ευρώπη - φρούριο» και υποστηρίζει «το δικαίωμα στην ελεύθερη και ασφαλή είσοδο και το άσυλο». Μια κυβέρνηση η οποία θα μεριμνά για «τα κοινωνικά δικαιώματα των μεταναστών, όπως το δικαίωμα στην εργασία, την εκπαίδευση, την υγεία, την κατοικία» και, επιπροσθέτως, για «την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων στους μετανάστες, όπως ιθαγένεια και δυνατότητα ενεργού συμμετοχής στην πολιτική ζωή».

Σε αυτήν την Ελλάδα, οι «άτυπες επαναπροωθήσεις στον Εβρο και το Αιγαίο» θα έχουν καταργηθεί, ενώ «το αδίκημα της παράνομης εισόδου, διαμονής και εργασίας» θα έχει αποποινικοποιηθεί, εφόσον «συντρέχουν λόγοι οικονομικής επιβίωσης» -δηλαδή, στην πραγματικότητα, θα έχει αποποινικοποιηθεί για κάθε περίπτωση, αφού πάντα ισχύουν λόγοι οικονομικής επιβίωσης για τους λαθρομετανάστες. Ενδεχομένως, θα ισχύει το αδίκημα για τυχόν ευκατάστατους Ευρωπαίους, οι οποίοι θα περνούν παράνομα τα σύνορα, ωθούμενοι από το όνειρο να ζήσουν στον παράδεισο της αδελφοσύνης των λαών. Το πιθανότερο όμως είναι και αυτοί να απαλλάσσονται της κατηγορίας ως ψυχοπαθείς, καθώς στην Ελλάδα που περιγράφω θα παρέχεται «άδεια διαμονής για λόγους ανθρωπιστικής φύσεως, σε πρόσωπα που πάσχουν από σοβαρά προβλήματα υγείας».

26.5.12

Σήκω Ανδρέα να τους δεις!



Θα κρατικοποιήσουν την Ολυμπιακή και τον ΟΤΕ, θα επιβάλουν φόρο 1% επί του τζίρου των επιχειρήσεων, θα χρησιμοποιήσουν τις καταθέσεις για ανάπτυξη, θα προσλάβουν 100.000 δημοσίους υπαλλήλους, θα συνάψουν υποχρεωτικά δάνεια σε όσους Έλληνες έχουν στις τράπεζες περισσότερα από 20.000 ευρώ. Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δηλώσεις στελεχών του. Αυτή είναι η κυβερνητική τους πρόταση.

Κι αν κάποιος τους πει ότι αυτά δεν γίνονται, η απάντηση είναι έτοιμη: Θα πάρουμε δάνεια από Ρωσία και Κίνα. Το μόνο που δεν έχουμε ακόμη ακούσει είναι ότι ο Τσάβες θα μας εξασφαλίσει πετρέλαιο για τις κρύες νύκτες του χειμώνα. Αλλά ας μην βιαζόμαστε. Θα το ακούσουμε κι αυτό.

25.5.12

Ο «Μεγάλος» ζει

Sorry Αλέξης! Βάζω μόνο μία φωτογραφία, οπότε προτιμώ τον δάσκαλο του λαϊκισμού από τον καταληψία κακό μαθητή...

Καθώς η αυλαία θα πέσει στις 17 Ιουνίου, ένα φάσμα πλανάται πάνω από την τελική πράξη του έργου της μεταπολίτευσης. Μην τρομάζετε, δεν είναι ο κομμουνισμός. (Επί του παρόντος, τουλάχιστον...) Είναι το φάντασμα εκείνου που άνοιξε τον δρόμο για την τελική νίκη των μαρξιστών: το φάσμα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Τα ίχνη του υπάρχουν εν αφθονία στην επιφάνεια των πραγμάτων. Η «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» βρίσκεται στα χείλη του Τσίπρα (με την προσθήκη «της Αριστεράς», για να είμαστε ακριβείς...), το ίδιο και οι «μη προνομιούχοι» (της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ;), όπως επίσης και το «χρονοντούλαπο της Ιστορίας», στο οποίο ο νεαρός πολιτικός που ανέδειξε την αναίδεια ως στυλ θέλει να κλείσει τις «δυνάμεις του χθες». Μα και η προσωδία του λόγου του, η διακύμανση του τόνου της φωνής του, όταν χθες εκφωνούσε την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν απομίμηση του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. (Κατά πολύ λιγότερο επιτυχής από τη μίμηση του Χάρρυ Κλυνν, είναι αλήθεια - μίμηση, πάντως). Θυμίζω ότι από τη ρητορική του Ανδρέα Παπανδρέου αντλεί ώς και ο Καμμένος, όταν επαναλαμβάνει ότι «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες».

24.5.12

Ένας ακόμα μύθος πεθαίνει...



Κάτω από την βάση παίρνει το ελληνικό σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης σύμφωνα με έρευνα του δικτύου των πανεπιστημίων Universitas 21 πού δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την 29η θέση ανάμεσα στα 48 εκπαιδευτικά συστήματα που εξετάστηκαν ενώ κορυφαίο στον κόσμο αναδεικνύεται το σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών και ακολουθούν τα συστήματα της Σουηδίας, Καναδά, Φινλανδίας και Δανίας.

Για την κατάταξη των εκπαιδευτικών συστημάτων ελήφθησαν υπόψη από τους ερευνητές τέσσερα κριτήρια:

  • το ύψος της χρηματοδότησης από το κράτος και ιδιώτες (25%),
  • ο όγκος των δημοσιεύσεων και η απήχησή τους στον ακαδημαϊκό κόσμο (40%),
  • η συνδεσιμότητα του συστήματος με ξένα πανεπιστήμια (10%)
  • το νομοθετικό πλαίσιο που διέπει το σύστημα, οι υποδομές του και η σύνδεσή του με την αγορά εργασίας (25%).

Το ελληνικό σύστημα βρίσκεται σε χειρότερη θέση ακόμα και σε σύγκριση με χώρες όπως την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Τσεχία την Πολωνία, το Χογκ Κογκ, την Ταιουάν κλπ.

23.5.12

Ο καθείς με τον εχθρό του



Πριν από λίγες ημέρες ένας 78χρονος Ολλανδός συνταξιούχος, εγκατεστημένος μόνιμα από τη δεκαετία του ’90 στη Μονεμβασιά, μεταφέρθηκε αιμόφυρτος, άγρια ξυλοκοπημένος στο πρόσωπο, σε νοσοκομείο της περιοχής. Ηταν 7.30 πρωί Κυριακής όταν δυο Ελληνες, γύρω στα 45, του επιτέθηκαν αφού τον ρώτησαν «αν είναι Γερμανός». Η απάντηση «Ολλανδός» δεν τους αναχαίτισε. Τι Ολλανδός, τι Γερμανός, να σπάσουν στο ξύλο τον ξένο ήθελαν οι άνθρωποι, για... «να δείξουν σε όλους αυτούς που επιβουλεύονται τη χώρα μας». Ωραίοι ως Ελληνες οι δράστες επέστρεψαν μάλιστα για να αποτελειώσουν (;) το έργο τους, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Την περασμένη Πέμπτη το πούλμαν που μετέφερε την αποστολή του Παναθηναϊκού στο ΣΕΦ, για τον πρώτο τελικό στο μπάσκετ με τον Ολυμπιακό, δέχθηκε επίθεση με πέτρες στο ύψος του Μοσχάτου, με αποτέλεσμα να σπάσουν τζάμια και να τραυματιστούν δύο παίκτες από τα θραύσματα.

22.5.12

Ο Αλέξης είναι ο μοναδικός πολιτικός ηγέτης αυτών των εκλογών

[Εισαγωγικό σημείωμα: αναδημοσιεύω ένα ψύχραιμο και ενδιαφέρον κείμενο, το οποίο αναφέρεται στον κερδισμένο των εκλογών της 6ης Μαΐου. Μοναδική μου αίρεση πως δεν θεωρώ τον Αλέξη Τσίπρα ηγέτη, θεωρώ πως δεν είναι παρά ένας απλός αρχηγός, ένας επαρμένος front man των ξωμάχων της μεταπολιτευτικής αριστεράς που -ποδηγετούντες ως δύναμη αντίδρασης σε κάθε εκσυγχρονισμό την ελληνική κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες- δίνουν πλέον τον υπερ πάντων αγώνα για να ικανοποιηθούν τα γεροντικά τους γινάτια, να κάνουν κουμάντο στο δοβλέτι. Οι σκέψεις μου όμως αυτές δεν ακυρώνουν την ανάλυση που ακολουθεί, την οποία σας καλώ να διαβάσετε με προσοχή καθώς αναδεικνύει τον νικητή μέσα από τις πράξεις και παραλείψεις του ηττημένου.]



Είναι νέος, μόλις 37 ετών.
Είναι ευπαρουσίαστος.
Είναι και ολίγον κωλόπαιδο.
Και έχει μία εξαιρετική ομάδα πολιτικού σχεδιασμού, που έχει κάνει εξαιρετική δουλειά.


21.5.12

2012 - 1981, deja vu



Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 είναι το ΠΑΣΟΚ του 1981. Το ΠΑΣΟΚ του 2012 είναι η ΕΔΗΚ του 1977. Και ο Σαμαράς του 2012 ετοιμάζεται να υποδυθεί τον ρόλο του Γεωργίου Ράλλη το 1981. Ο Τσίπρας αναβιώνει τον Ανδρέα, στο πιο νέο και πιο αμόρφωτο και επαρχιώτικο.

Θυμάμαι το καλοκαίρι του 1981 σαν να είναι σήμερα. Είχα δώσει πανελλήνιες εξετάσεις και περίμενα τα αποτελέσματα με αγωνία. Ενα πρωινό πέρασα από το σχολείο μου να δω αν είχαν ανακοινωθεί. Ηταν εκεί κάποιος κύριος, πατέρας κάποιου συμμαθητή μου, μια χαρακτηριστική φυσιογνωμία μ' εκείνο το χαμόγελο που δηλώνει πως τα ξέρει όλα. Μόλις με είδε να ψάχνω για τα αποτελέσματα, με πλησίασε και μου είπε: «Μην ανησυχείς για τις εξετάσεις. Ερχεται τώρα η αλλαγή και θα τις καταργήσει».

Η ατμόσφαιρα εκείνο το καλοκαίρι ήταν ηλεκτρισμένη. Εργαζόμουν τότε σε μια ναυτιλιακή επιχείρηση στον Πειραιά για να αποκτήσω κάποια εμπειρία και να κερδίσω ένα μικρό χαρτζιλίκι. Σχεδόν όλοι, από τον ιδιοκτήτη και τη διευθύντρια ώς τον τελευταίο υπάλληλο, περίμεναν την έλευση της «αλλαγής» που θα τα άλλαζε όλα. Και, πραγματικά, η ζωή άλλαξε δραματικά. Η Ελλάδα του 2012 έχει ελάχιστα κοινά μ' αυτήν του 1981. Εχουν περάσει 31 ολόκληρα χρόνια άλλωστε, πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Η Ελλάδα του 1981 ήταν ακόμη μια φτωχή χώρα, όπου οι άνθρωποι ζούσαν με μέτρο. Η αγορά ενός αυτοκινήτου ήταν από τις μεγάλες οικογενειακές αποφάσεις, όνειρο άπιαστο για πολλούς.

20.5.12

Η τζάμπα μαγκιά της άρνησης...



Παρακολουθώ όπως και κάθε σκεπτόμενος Έλληνας τον πολιτικό διάλογο όλες αυτές τις ημέρες. Βασικό στοιχείο του όπως και προεκλογικά η άρνηση, φυσιολογικό αποτέλεσμα της κοινωνικής εκπαίδευσης που επέλεξαν να παράσχουν δωρεάν στον ελληνικό λαό τα τελευταία έξι επτά χρόνια, η αριστερά στο σύνολο της (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ), το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ αλλά και εσχάτως η ΝΔ του Σαμαρά και η ...Καμμένη παραφυάδα της!

Για όσους δεν κατανοούν, με τον όρο «άρνηση» χαρακτηρίζω το γνωστό τοις πάσι πλέον συναίσθημα να θεωρώ την δική μου άποψη ως σωστή και ακολουθητέα και κάθε άλλη ως ύποπτη, δοσιλογική και προδοτική, υποβολιμαία από ξένα κέντρα συμφερόντων που εχθρεύονται την υπέρτατη φυλή. Αυτό δηλαδή που κάνει συστηματικά η ψηφίσασα μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αυτό που κάνουν συστηματικά και οι εκπρόσωποι της που εξελέγησαν δια της αρνητικής ψήφου, όσο κι αν προσπαθούν οι τελευταίοι να το μασκαρέψουν (παρ)ερμηνεύοντας την άρνηση που τους ανέδειξε ως «επιταγή συναίνεσης» μπροστά στον υπέρτατο κίνδυνο να ψοφήσει η γελάδα που τους τρέφει, με «φωτεινές» εξαιρέσεις τους Τσίπρα και Παπαρήγα που επιμένουν «κομμουνιστικά» στην άρνηση τους...

19.5.12

Να ανήκεις από επιλογή, όχι από συμφέρον



Ανήκω σε εκείνους τους Ελληνες που θεωρούν αυτονόητη τη συμπόρευση της Ελλάδας με τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε. Επειδή, όμως, ακόμη και όσοι θέλουν να καταγγείλουν το Μνημόνιο ισχυρίζονται ότι επιθυμούν την παραμονή μας στην Ευρώπη, δηλώνω, για να διορθώσω την πρώτη πρόταση, ότι ανήκω σε εκείνους τους Ελληνες που, ιδεολογικά και συναισθηματικά και όχι αναγκαστικά και ωφελιμιστικά, βλέπουν τον εαυτό τους και τη ζωή τους μέσα στο ευρωπαϊκό κάδρο.

18.5.12

Η καινοτομία, κλειδί για την ανάπτυξη στην Ελλάδα



Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει αυτήν τη στιγμή εμπλακεί σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου: έναν αγώνα για τις θέσεις εργασίας και την ευημερία μέσα σε μια βαθιά οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι προσηλωμένη στην ανάπτυξη, και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η συνεργασία της με τις ελληνικές αρχές. Οι προσπάθειες που γίνονται τώρα θα καρποφορήσουν στο κοντινό μέλλον, και ένα πολύ σημαντικό μέρος τους είναι η ανάγκη για καινοτομία, που θα συμβάλει στην έξοδο από αυτήν την οικονομική ύφεση. Το παραπάνω είναι σημαντικό, τόσο για τον ελληνικό λαό όσο και για όλους τους Ευρωπαίους.

Η επένδυση στην έρευνα και την καινοτομία διασφαλίζει την ανταγωνιστικότητά μας, πράγμα που μεταφράζεται σε θέσεις εργασίας. Γνωρίζουμε ότι οι χώρες οι οποίες επένδυσαν τα μάλα στην έρευνα και την καινοτομία, αντεπεξήλθαν με τον καλύτερο τρόπο την οικονομική κρίση. Η καινοτομία δίνει ένα προβάδισμα στις εταιρείες μας, ενώ ενισχύεται και η αύξηση της απασχόλησης σε τομείς που ασχολούνται κατεξοχήν με την έρευνα, όπως οι φαρμακοβιομηχανίες και οι αυτοκινητοβιομηχανίες. Αν δεν επενδύσουμε στην έρευνα, δεν θα μπορέσουμε να σταθούμε απέναντι στα σοβαρά θέματα που μας επηρεάζουν όλους, όπως η βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης ή η αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών. Είναι συνεπώς απαραίτητο να επενδύσουμε περισσότερο στην καινοτομία και να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες για τους καινοτόμους μας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τα κάνει και τα δύο.

17.5.12

Η ώρα του Δάντη...

Άραγε, θα ζήσουμε όλη τη Θεία Κωμωδία ή θα περιοριστούμε στην Κόλαση;

Διερωτώμαι πόσοι από τα εκατομμύρια των «σοφών» ψηφοφόρων που πήραν μέρος με την ψήφο τους στις βουλευτικές εκλογές της 6ης Μαΐου έχει διαβάσει την «Θεία Κωμωδία» του μεγάλου Ιταλού ποιητή Δάντη (1256-1321). Επισημαίνω, ωστόσο, πως στο τμήμα του έργου του που αφορά στην Κόλαση (Inferno), γράφει ότι «ο δρόμος προς αυτήν είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».

Αυτόν τον δρόμο επέλεξε την Κυριακή των εκλογών το 50% του ελληνικού εκλογικού σώματος –και όχι του λαού. Τιμωρεί τους υπεύθυνους της χρεωκοπίας της χώρας όχι γι αυτό που έκαναν, αλλά γιατί δεν συνεχίζουν να το κάνουν. Με άλλα λόγια, την 6η Μαΐου δεν αποδοκιμάστηκαν τα δύο μεγάλα κόμματα για το γεγονός ότι οδήγησαν την χώρα στην χρεωκοπία, αλλά διότι δεν συνεχίζουν το όργιο που οδήγησε την Ελλάδα να οφείλει στους ξένους δανειστές της περί τα 500 δισεκατ. ευρώ.

16.5.12

Ελλάδα, Ευρώπη, κόσμος...



«Σιγά σιγά ας μπαίνουμε στο κλίμα... Πως καταγωγή μας είναι η Ελλάδα, σπίτι μας η Ευρώπη και δουλειά μας ο κόσμος όλος...»

«Καταγωγή μας είναι τα σπήλαια, σπίτι μας είναι αυτοί που αγαπάμε όπου κι αν βρίσκονται και δουλειά μας ο όποιος τρόπος εφευρίσκουμε ή ακολουθούμε -με κόπο ή χωρίς- προκειμένου να εξασφαλίσουμε μιαν ελπίδα στα σχέδιά μας για το μέλλον. Όλα τα υπόλοιπα είναι νερό...»

«Σοφόν το σαφές φίλτατε... Αυτό είπα κι εγώ... Απλά έψαξα και βρήκα το σπήλαιο μου στο μέρος που λέγουμε Ελλάδα, τους αυτούς που αγαπώ στο μέρος που λέγουμε Ευρώπη και τον τρόπο να εξασφαλίσω την ελπίδα μου για το μέλλον σε τούτο που λέγω ο κόσμος όλος! Κατά τα λοιπά, εκτός από νερό υπάρχει και αέρας για να φουσκώνουν τα πανιά μου αλλά όχι -εύχομαι και ελπίζω- τα μυαλά μου... :-)»

[ένας απλός διάλογος που ήθελα να κρατήσω για να μπορώ να παραπέμπω σε αυτόν τις μέρες που έρχονται...]

Για μια ειρηνική επανάσταση ανάπτυξης



Η Ελλάδα χρειάζεται μια ειρηνική επανάσταση στην πολιτική και κοινωνικοοικονομική δομή και κουλτούρα της. Τα σημερινά προγράμματα λιτότητας στηρίζονται στο υπάρχον σύστημα. Είναι αναγκαία, αλλά όχι επαρκή. Αυτό που χρειάζεται είναι νέες ιδέες και ανεξάρτητος τρόπος χρηματοδότησης των ιδεών στο στάδιο ανάπτυξης. Ενα καλό παράδειγμα είναι η στήριξη των επαναστατικών αλλαγών στην υψηλή τεχνολογία με καινοτομικά επενδυτικά κεφάλαια.

Η κρίση δίνει στην ελληνική κυβέρνηση, στην Ε. Ε. και στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα την ευκαιρία να ανταποκριθούν στην ανάγκη επαναστατικών αλλαγών. Σαφώς αυτό που απαιτείται είναι μια επαναστατική αλλαγή στην πολιτική, την κοινωνική διάρθρωση και την οικονομία. Το σημερινό αδιέξοδο δεν οφείλεται σε έλλειψη κατανόησης του τι πρέπει να γίνει. Πολλοί αξιωματούχοι της ελληνικής κυβέρνησης κατανοούν απολύτως την κατάσταση. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μπορούν ή προτίθενται να δράσουν για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

14.5.12

Ωρα για αλλαγή καθεστώτος;



Μήπως κάπως έτσι μοιάζει το ξεκίνημα του Αρμαγεδδώνα; Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, 21 νεοφασίστες ετοιμάζονταν να καθήσουν στα έδρανα της ελληνικής Βουλής, φορώντας στρατιωτικούς μπερέδες και ορκιζόμενοι πίστη στον αρχηγό. Μπορεί μέσα στη Βουλή να ξεσπάσουν συμπλοκές. Ο ηγέτης των Ανεξάρτητων Ελλήνων μιλάει ανοιχτά για κρέμασμα εκλεγμένων πολιτικών. Οι ηγέτες των παλαιών κομμάτων υποχωρούν και αφήνουν ένα κόμμα που συγκέντρωσε μόλις 17% των ψήφων να ισχυρίζεται ότι κέρδισε τις εκλογές. Μικρά κεντρώα κόμματα πάλεψαν, διατήρησαν την ανεξαρτησία τους, αλλά τελικώς απέτυχαν.

Ο ξένος Τύπος νομίζει ότι η Ελλάδα τρελάθηκε. Αλλά ας είμαστε σαφείς. Την περασμένη Κυριακή οι ψηφοφόροι θέλησαν να τιμωρήσουν τους πολιτικούς. Διαμαρτυρήθηκαν για να κλονίσουν το σύστημα και κάποιοι ήθελαν να σοκάρουν, ψηφίζοντας κόμματα εκτός των συνηθισμένων. Τη Χρυσή Αυγή, τους Ανεξάρτητους Ελληνες και ναι, τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που έκανε ό,τι μπορούσε για να αγκαλιάσει τις διαδηλώσεις. Πιστεύει όμως κανείς σοβαρά ότι η Ελλάδα έκανε μια αποφασιστική στροφή προς τον φασισμό, την ξενοφοβία και τις οικονομικές θεωρίες του τύπου «η γη είναι επίπεδη»; Η Ελλάδα δεν ψήφισε αλλαγή καθεστώτος.

12.5.12

Δανεισμός ή ελεημοσύνη ή...



[Το κείμενο αυτό αποτελεί συνέχεια της αποτίμησης μου επί του εκλογικού αποτελέσματος, περιέχει σκέψεις επί του κυρίαρχου θέματος των εκλογών αυτών, του δανεισμού, του «επαχθούς» χρέους και του μνημονίου.]

Όταν σου ζητούν δανεικά, φροντίζεις να εξασφαλίσεις ότι θα τα πάρεις πίσω, αλλιώς το όποιο ποσο δίνεις θεωρείται ελεημοσύνη. Την εξασφάλιση αυτή την αποτυπώνεις σε μία συμφωνία με τον δανειζόμενο όπου αποτυπώνετε το πότε και πως θα σου επιστρέψει ποιό ποσό του δανείου, εκτός αν έχεις αποφασίσει πως δίνεις ελεημοσύνη.

Μια καλή εξασφάλιση είναι αυτός που δανείζεται να έχει περιουσία, μια καλύτερη όμως είναι να μπορεί να κερδίζει από τη δουλειά του αυτά που του ζητάς να σου επιστρέψει, εκτός αν δίνεις ελεημοσύνη οπότε δεν σε πειράζει.

10.5.12

Έκλασε η νύφη, σχόλασε ο γάμος... (1)



[Το κείμενο αυτό του Φ. Γεωργελέ επέλεξα να αποτελεί το πρώτο μέρος της αποτίμησης μου επί του εκλογικού αποτελέσματος, περιέχει σκέψεις που με εκφράζουν. Το δεύτερο μέρος των σκέψεων μου επί του θέματος θα δημοσιευθεί αύριο.]

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές, σε μια έρευνα της Metron Analysis υπήρχε μια συμπληρωματική ερώτηση: Εσείς γιατί πιστεύετε ότι μας δανείζουν οι Ευρωπαίοι; Το 84% απαντούσε ότι «μας δανείζουν για να μας εκμεταλλεύονται». Μερικές φορές οι δευτερεύουσες απαντήσεις αποτυπώνουν καλύτερα το κλίμα. Η ελληνική κοινωνία αγνοεί την πραγματικότητα. Ή, για να ακριβολογούμε, κάνει ότι αγνοεί την πραγματικότητα. Παρένθεση: Αν κάποιος από αυτό το 84% θέλει να μας δανείσει με τους ίδιους όρους, ας έρθει από δω και ευχαρίστως να μας «εκμεταλλευτεί». Δεν θα ’ρθει κανείς. Έχουν στείλει 70 δις στην Κύπρο και την Ελβετία και άλλα 160 δις στις τράπεζες με 5% επιτόκιο.

Οι προχθεσινές εκλογές αποτύπωσαν με ακρίβεια το κλίμα των 2,5 χρόνων. Δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα, αντιθέτως δημιούργησαν καινούργια. Γιατί τα προβλήματά μας δεν ήταν οι εκλογές. Η κρίση είναι μεν κυρίως πολιτική αλλά τα κόμματα σ’ αυτή την πορεία δεν έδειξαν σημάδια ενηλικίωσης. Πήγαμε σε εκλογές μετά από δυο χρόνια χωρίς να έχουμε επεξεργαστεί τίποτα, χωρίς να κατανοούμε τις αιτίες της κρίσης. Πήγαμε στις εκλογές του 2012 με τα μάτια στραμμένα στο 2008. Με ανορθολογικές αντιδράσεις μιας κατακερματισμένης κοινωνίας, με πρώην πελάτες που δυσκολεύονται να γίνουν πολίτες. Έτσι το αποτέλεσμα αποτύπωσε αυτό τον κατακερματισμό. Πολλές μειοψηφίες που δεν κάνουν πλειοψηφικό ρεύμα.

Τώρα κάποιοι αθροίζουν ποσοστά για να αναπαράγουν το μύθο της εποχής, τα μνημονιακά και αντιμνημονιακά μέτωπα. Αλλιώς θυμάμαι εγώ αυτή την περίοδο. Αυτοί οι υπουργοί που «δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο», που το υπονόμευαν παραμένοντας φυσικά υπουργοί, που το ακύρωναν γιατί ήταν εκτός της «σοσιαλιστικής λογικής» τους, υπουργοί του Πασόκ δεν ήταν; Οι συντεχνίες, ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, συνδικαλιστής του Πασόκ δεν ήταν; Ο πρόεδρος των ιδιοκτητών ταξί, ανώτατο στέλεχος της Ν. Δημοκρατίας δεν ήταν; Οι πρόεδροι των επαγγελματικών συλλόγων, των φαρμακοποιών, των δικηγόρων, των γιατρών, της ΝΔ δεν ήταν; Οι πρόεδροι της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, Πασόκ δεν ήταν, οι διοικήσεις τους, Πασόκ και ΝΔ δεν ήταν; Οι υπουργοί που ακύρωναν τους νόμους για τα κλειστά επαγγέλματα, για την ανώτατη εκπαίδευση, υπουργοί της ΝΔ και του Πασόκ δεν ήταν; Ο Αντώνης Σαμαράς δεν έλεγε επί δυο χρόνια «Δώστε μας την Ελλάδα μας πίσω. Η Ελλάδα μένει απροσκύνητη, δεν χρειάζεται δυνάστες»; Άμα είναι έτσι τα πράγματα, αν «οι ξένοι δυνάστες μάς παίρνουν την Ελλάδα», αν καταγγέλλει το μνημόνιο η Λούκα και ο Παπουτσής, και γω τον Τσίπρα προτιμώ που έχει και ένα φολκλόρ. Άμα ο Σαμαράς βγάζει με φώτοσοπ τους μιναρέδες από την Αγία Σοφία, γιατί να μην ψηφίσει ο κόσμος τούς Καμμένους να πάρουμε στ’ αλήθεια την Πόλη; Τσάμπα είναι.

Στ’ αλήθεια, το χρεοκοπημένο σύστημα, ένθεν κακείθεν, έφτιαξε μια βολική κατασκευή για να διατηρήσει όσο μπορούσε την παγιωμένη επί χρόνια αδιέξοδη κατάσταση. Χρησιμοποιώντας το «μάθημα πρώτον» της κοινωνικής μηχανικής: φταίνε οι ξένοι, ο εξωτερικός εχθρός. Οι μετανάστες. Οι Γερμανοί. Πετυχαίνει, μόνο που έχει ένα ελάττωμα: κερδίζουν οι πιο θορυβώδεις, οι πιο αδίστακτοι.

Ας πούμε μια παραδοξότητα: δεν υπάρχει μνημόνιο. Δεν χρειάζεται ούτε να το αναδιαπραγματευτούμε ούτε να το καταγγείλουμε μονομερώς ούτε τίποτε τόσο ηρωικό. Ας τους κουτόφραγκους να νομίζουν ότι το δεχόμαστε, γιατί να τσακωνόμαστε; Και ας πουν τα πολιτικά μας κόμματα τις δικές τους πολιτικές επιλογές, μια ο Βενιζέλος, μια ο Σαμαράς, μια ο Τσίπρας, μια ο Κουβέλης. Τα «ισοδύναμα» που λένε. Να βρουν αυτοί με ποιες κινήσεις δεν θα χρειαζόμαστε λεφτά, θα είμαστε αυτάρκεις. Ας βρουν αυτοί σιωπηλά, κρυφά, μόνοι τους, λεφτά. Και στις 15 του μήνα που θα ’ρθουν οι καταραμένοι, θα τους πούμε δεν χρειάζεται, παιδιά, δεν θέλουμε τα λεφτά σας, έχουμε. Τα βρήκαμε με άλλον τρόπο, ελληνικό. Τι θα μας πουν; Όχι, εμείς θέλουμε να βασανίζετε τους γέρους και τους κατώτατους μισθούς; Αφού δεν θα τους έχουμε ανάγκη, δεν θα μπορούν να μας επιβάλουν κανέναν όρο. Αυτή είναι δυστυχώς η κρυφή αλήθεια. Ότι αυτό όλο το διάστημα, τα ελληνικά κόμματα δεν μπορούν και δεν θέλουν να παρουσιάσουν καμία διαφορετική επιλογή, άλλη απ’ αυτές που εφάρμοζαν μέχρι τώρα και μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Γι’ αυτό μόνο «αποκρούουν» τις προτάσεις των ξένων. Και όλοι επαναδιαπραγματεύονται, απορρίπτουν, καταγγέλλουν και υπόσχονται αφηρημένη ανάπτυξη, έναν άλλο κόσμο εφικτό. Στο μέλλον. Γιατί τι να πουν; Για το εθνικό μας δικαίωμα στα δανεικά; Για την «προοδευτική» λύση να μας δίνουν 20 δις το χρόνο για τα επόμενα 5 χρόνια;

Τα ελληνικά κόμματα δεν μπόρεσαν σ’ αυτά τα κρίσιμα χρόνια να μετεξελιχθούν από πελατειακά δίκτυα σε σύγχρονους πολιτικούς σχηματισμούς και γι’ αυτό, ακόμα και στο χείλος της καταστροφής, διαπαιδαγωγούν την κοινωνία σε εύκολες και βολικές λύσεις χωρίς προσπάθεια, χωρίς κόστος. Απλώς αντικαθιστώντας το δικομματισμό με το διπολισμό, μνημόνιο και αντιμνημόνιο. Προσπαθώντας να πάρουν τους πελάτες των παλιών.

Ο Αντώνης Σαμαράς έχασε τις εκλογές. Για το Πασόκ δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ούτε και στους ίδιους νομίζω. Ήταν ένα αποτέλεσμα γνωστό από το 2010. Κάθε κυβέρνηση που αναλαμβάνει βίαιη προσαρμογή στα πλαίσια μνημονίων και με την επίβλεψη του ΔΝΤ, μαθηματικά θα πληρώσει το κόστος. Ο αρχηγός της ΝΔ έμοιαζε ο νικητής του τζόκερ. Η παράταξή του που εκτροχίασε την οικονομία, εγκατέλειψε ούτε στα μέσα της θητείας της και παρέδωσε την καυτή πατάτα στους αντιπάλους. Ο Α.Σ. αντί να κάνει αντιπολίτευση στο Πασόκ, έκανε αντιπολίτευση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Νομιμοποιώντας έτσι το αντιμνημονιακό μέτωπο. Διέγραψε το μισό του κόμμα γιατί υπερψήφισε το μνημόνιο και όταν, υπό το βάρος της σκληρής πραγματικότητας, ανέλαβε το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογούσε, διέγραψε το υπόλοιπο μισό γιατί καταψήφισε. Και επειδή αυτό δεν έφτανε, ολοκλήρωσε τη μεγαλοφυή στρατηγική εκβιάζοντας εκλογές. Εκλογές στην πιο βαθιά στιγμή της κρίσης, με μια κοινωνία κουρασμένη, αγανακτισμένη, συγχυσμένη. Τα αποτελέσματα φάνηκαν την προηγούμενη Κυριακή.

Τώρα στη θέση του Σαμαρά τον προηγούμενο Νοέμβριο, βρίσκεται ο Σύριζα. Πήγε στις εκλογές λίγο πιο καλά από όσο θα ήθελε. Τώρα ξαφνικά, από τις πλατείες, βρέθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και τώρα είναι αυτοί που παραλαμβάνουν το πρόβλημα. Πώς μετά από αυτή την ετυμηγορία του εκλογικού σώματος, από αυτές τις εκλογές που όλοι ζητούσαν, μπορείς να αρνηθείς τη συμμετοχή σου σε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας; Αν όχι τώρα που κινδυνεύει η χώρα, πότε θα αποδείξεις τη χρησιμότητά σου;

Οι αδιέξοδες εκλογές της 6ης Μαΐου είχαν τουλάχιστον ένα παιδαγωγικό αποτέλεσμα. Τελειώσαμε με το ριζοσπαστισμό των βολεμένων. Τέρμα η αγανάκτηση για τους «κλέφτες πολιτικούς», για το «μπουρδέλο τη Βουλή», για την «κυβέρνηση των δοσίλογων που δεν έχει νομιμοποίηση απ’ το λαό». Τώρα ψηφίσαμε, εκλέξαμε, αυτοί είναι οι δικοί μας. Τι θα κάνουν; 

Πρώην μικρά και πρώην μεγάλα, νυν μικρομέγαλα κόμματα, δυο μέρες τώρα προσπαθούν να αποφύγουν τη σκληρή πραγματικότητα, να αποφύγουν τις ευθύνες τους. Το πολιτικό σύστημα αλλά και η ίδια η κοινωνία δεν έχουν άλλο δρόμο παρά να ωριμάσουν. Το πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης τελείωσε. Θα χτίσουμε στα συντρίμμια ή θα ονειρευόμαστε μια καταστροφική επιστροφή στο παρελθόν; Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Όσες εκλογές κι αν κάνουμε, το δίλημμα θα είναι το ίδιο.

Φώτης Γεωργελές, Athens Voice, Edito 391

9.5.12

Με ανοιχτά χαρτιά



Η ελληνική κοινωνία δεν θα βρει την ισορροπία της αν δεν δοκιμάσει στην πράξη τον... άλλο δρόμο. Καλώς ή κακώς, επείσθη τα τελευταία δύο χρόνια πως μπήκαμε στο Μνημόνιο επειδή κάποιοι «προδότες» ήθελαν να φέρουν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Ευρώπη και πως η χώρα έχει πέσει θύμα διεθνούς συνωμοσίας. Επείσθη ακόμη ότι αποκλείεται να μας πετάξουν έξω από το ευρώ και ότι αν πιέσουμε λίγο, θα μας σβήσουν όλο το χρέος και θα μας δώσουν χρήματα με τη μορφή αναπτυξιακού πακέτου. Δυστυχώς, στη διαμόρφωση αυτού του κλίματος συνέβαλε πολύ ο κ. Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος δεν έμεινε στην πολύ σωστή κριτική του μείγματος πολιτικής, αλλά καλλιέργησε μέσω social media και άλλων μέσων τη φιλολογία περί δωσιλόγων δαιμονοποιώντας κάθε τι «μνημονιακό». Το πλήρωσε ακριβά βεβαίως ο ίδιος, γιατί έτσι εξέθρεψε τον κ. Καμμένο και έχασε ένα μεγάλο κομμάτι της σοβαρής αστικής τάξης. Ο ίδιος έπραξε υπεύθυνα όταν στήριξε την κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά ανακάλυψε στην πράξη μέχρι πού μπορεί να επαναδιαπραγματευθεί οιοσδήποτε Ελληνας ηγέτης. Στις κάλπες, όμως, τιμωρήθηκε και εκείνος για την πλάνη που είχε αρχικώς δημιουργήσει.

Τώρα, λοιπόν, έρχεται η σειρά του κ. Τσίπρα. Θα ήταν καλό να πάρει την εντολή και να πάει να διαπραγματευθεί με τους δανειστές της χώρας. Οσοι γνωρίζουν την Ευρώπη καλά, πιστεύουν ότι αν προχωρήσει σε «επιλεκτική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους», η χώρα θα βρεθεί σίγουρα εκτός Ευρωζώνης, ενδεχομένως και εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν είναι κιτρινισμός ούτε κινδυνολογία αυτό το σενάριο. Σκεφθείτε την αντίδραση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων όταν θα τους ανακοινώσει η Αθήνα ότι διαγράφει το μεγαλύτερο μέρος των χρεών της προς αυτές. Και επειδή η χώρα δεν μπορεί να δανεισθεί, ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα πρέπει από κάπου να βρουν πόρους για να χρηματοδοτήσουν το έλλειμμα της χώρας, να πληρώνουν δηλαδή μισθούς και συντάξεις. Ας αφήσουμε κατά μέρος το τι θα έχει συμβεί έως τότε στις καταθέσεις στις τράπεζες ή πώς θα πληρωθούν τα κρίσιμα εισαγόμενα είδη πρώτης ανάγκης.

Υπάρχει βεβαίως το σενάριο που θέλει τον κ. Τσίπρα σε ρόλο νέου Ανδρέα. Θα μπορούσε πράγματι, λοιπόν, να απειλήσει για όλα αυτά ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και στο τέλος να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία με μεγαλύτερο χρόνο προσαρμογής κ.λπ. Να πετύχει αυτά που θεωρούνται αυτονόητα εκτός Ελλάδος ως «δώρα» σε όποια φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση συνεργασίας προκύψει, δηλαδή περαιτέρω κούρεμα του επισήμου χρέους και την επιμήκυνση της δημοσιονομικής προσαρμογής.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν θα ηρεμήσουμε αν δεν δοκιμάσουμε τον δρόμο του κ. Τσίπρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως η δοκιμή υποκρύπτει τεράστιους κινδύνους για τη χώρα, οι οποίοι μπορεί να μην είναι αναστρέψιμοι. Γι’ αυτό πρέπει να μιλάμε πλέον με όσο πιο ανοιχτά χαρτιά γίνεται, ώστε κανείς να μη μπορεί να ισχυρισθεί ότι «δεν ήξερα, δεν άκουσα».

[Άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή]

Σημείωση: ο σχολιασμός μου για το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου θα δημοσιευθεί αύριο...

7.5.12

Ποιος ορίζει τον ορθολογισμό;


Τώρα δίνεται η μάχη των δυνάμεων της αλλαγής, των μεταρρυθμίσεων, του ορθολογισμού, εναντίον των δυνάμεων του θυμού, της ανυπακοής και της αδράνειας. Ο φίλος μού περιέγραφε αυτή τη μάχη με πάθος, με πίστη. Μιλήσαμε πολλή ώρα, διαφωνώντας και συμφωνώντας, για το πού βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, πού βρίσκεται η Ευρώπη, τι είδους μετασχηματισμοί συμβαίνουν, πώς φανταζόμαστε το μέλλον, τι συμβαίνει στη γειτονιά του, τον Αγιο Παντελεήμονα. Δεν με έπεισε, δεν τον έπεισα, άλλωστε δεν θέλαμε να πειστούμε, να συναντηθούμε θέλαμε, σαν φίλοι από παλιά, και να αναγνωρίσουμε πάλι κοινά καταγωγικά ίχνη, διαβάσματα, αναζητήσεις.

Μείναμε αρκετά στο δίπολο «θυμός–νηφαλιότητα». Με συμβούλεψε να μην έχω θυμό. Δεν είχα, εκείνη την ώρα τουλάχιστον. Είχα όμως πολλά ερωτήματα, αμφιβολίες, απορίες, που μου προκαλούσαν δυσφορία· θα προτιμούσα να μπορώ να αποδεχτώ ένα σχήμα που τα εξηγεί όλα, όπως αυτό το διπολικό «ορθολογισμός εναντίον θυμικού» ή «μεταρρυθμίσεις εναντίον αδράνειας». Ενστικτωδώς, όμως, διακρίνω σε αυτά τα διπολικά σχήματα μια τεράστια αυθαιρεσία κατά τον ορισμό των πόλων, αφενός, και κατά το γέμισμά τους με περιεχόμενο, με υποκείμενα, αφετέρου.

6.5.12

Εύχομαι ψήφο φιλελεύθερη, ψήφο Δράσης!


Μιά γρήγορη ματιά στον χάρτη, δείχνει πως μεταφράζεται η ψήφος μας σε έδρες και κοινοβουλευτική παρουσία των κομμάτων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πάντως πως οι εκλογές αυτές είναι οι πλέον απρόβλεπτες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, καθώς πραγματοποιούνται σε συνθήκες οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης και πραγματοποιούνται με το εκλογικό σύστημα του «νόμου Σκανδαλίδη» (Ν. 3281/2004) το οποίο δεν αποκλείεται να λειτουργήσει τελικά σε απόλυτη αναντίστοιχο με τη διαφαινόμενη διάταξη των κομματικών δυνάμεων λόγω της «επιλογής» του νομοθέτη να πριμοδοτήσει το πρώτο κόμμα με 40 έδρες για να βοηθήσει τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Σε κάθε περίπτωση, εύχομαι ψήφο καλή σε φιλελεύθερα και φιλοευρωπαϊκά κόμματα που θα δημιουργήσουν τη νέα ισχυρή Ευρωπαϊκή Ελλάδα του Ευρώ, ψήφο στις δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να αλλάξουν τη χώρα και να την απαλλάξουν από ανθρώπους, σχήματα και συμπεριφορές που την βασάνισαν επί δεκαετίες, ψήφο φιλελεύθερη για να χτίσουμε μια καλύτερη κοινωνία την επόμενη μέρα!

Σας χαιρετώ, πάω να ψηφίσω! Η επιλογή μου φέτος είναι ψήφος στο συνασπισμό κομμάτων Δράση-Φιλελεύθερη Συμμαχία ως τον πλησιέστερο εκφραστή των πιστεύω μου από το σύνολο των κεντροδεξιών και φιλελεύθερων συνδυασμών. Τουλάχιστον ξέρω πως θα έχω αγωνία απόψε για την είσοδο τους στη Βουλή και διπλή χαρά αν πετύχω να βοηθήσω να εκφραστούν περισσότερες δυνάμεις φιλικές προς την φιλελεύθερη ιδεολογία και την ιδιωτική οικονομία στη Βουλή!

5.5.12

Οι 10 «πολιτικές φωνές» με τη μεγαλύτερη επιρροή στο ελληνικό Twitter...



Στην τελική ευθεία προς τις εκλογές, η Advocate/Burson-Marsteller ανέδειξε (με την χρήση μετρήσεων από το Klout) τις 10 «πολιτικές φωνές» (σχολιαστές, δημοσιογράφους και πολιτικούς) με τη μεγαλύτερη επιρροή στο twitter σε θέματα πολιτικής επικαιρότητας.

4.5.12

Είναι δικά μας ρε...



Ασαφής και ελλιπής θα παραμένει η δήλωση του κ. Α. Σαμαρά «τέρμα στην ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς» όσο δεν διευκρινίζει σε ποια αριστερή ιδεολογία στοχεύει... Γιατί την ελληνική σοβιετία δεν την θεμελίωσε το ΚΚΕ αλλά η κακής ποιότητας αριστερή νοοτροπία του ΠΑΣΟΚ του 1981 που οικοδόμησαν μεθοδικότατα οι αριστερές παραφυάδες και όλες οι κυβερνήσεις της 35ετίας.

Αν πάρουμε τους γνήσιους ιδεολόγους κομμουνιστές και από αυτούς εξαιρέσουμε τους «επαναστάτες χωρίς αιτία» του ΠΑΜΕ, που έχουν εκθέσει και το ΚΚΕ με τις υπερβολές τους όπως αυτές στην Ακρόπολη, στα λιμάνια και στα σχολεία, έχουν ήδη καταδικαστεί επανειλημμένως και από την Ν.Δ. αλλά και από την πλειοψηφία της κοινωνίας.

Άρα βασικός στόχος του αρχηγού της Ν.Δ. δεν είναι μια αντικομουνιστική εκστρατεία.

Άλλωστε (για να μην τον αδικούμε) διευκρίνισε σαφώς ότι το πρόβλημά του δεν είναι ο κομμουνισμός.

2.5.12

Οι συνέπειες της ιδεολογικής ηγεμονίας



Μια φορά κι έναν καιρό τα πράγματα ήταν και ιδεολογικώς καλά τακτοποιημένα στην Ελλάδα. Η Αριστερά είχε κυριαρχήσει στον δημόσιο διάλογο και οι απόψεις της είχαν γίνει κοινός τόπος. Το κράτος ήταν στο επίκεντρο της σκέψης όλων κι όλοι -αριστεροί και δεξιοί- προσέβλεπαν σ’ αυτό διά πάσαν νόσον. Η έκφραση «μα πού είναι το κράτος;» ήταν η εκλαϊκευμένη εκδοχή αυτής της θεωρίας. Οι πολιτικοί μπάλωναν διά του κράτους όλα τα προβλήματα. Η παραγωγική βάση της οικονομίας διαρκώς συρρικνωνόταν, αλλά η ανεργία καλυπτόταν με αθρόες προσλήψεις στο Δημόσιο· το αντιπαραγωγικό μοντέλο της εκτεταμένης μεταπρατικής επιχειρηματικότητας καλυπτόταν είτε με επιδοτήσεις (το 2007 μπήκαν στο ΕΣΠΑ ακόμη και καφετέριες!), είτε με ενίσχυση της ζήτησης, διογκώνοντας το μισθολογικό κόστος του Δημοσίου· η έλλειψη ιδιωτικών επενδύσεων καλυπτόταν (κατά καιρούς) από τις δημόσιες επενδύσεις, κι όλα έμοιαζαν καλά.

Η ιδεολογία του μεγάλου κράτους -που έπρεπε να φροντίζει και να μην υπάρχουν χιόνια στο κεφαλόσκαλό μας- έμοιαζε να δουλεύει. Οταν δεν δούλευε (όπως γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις) οι ιδεολογικοί παντοκράτορες το βάφτιζαν «καπιταλιστικό». Εφευρίσκονταν διάφορες δικαιολογίες: πότε «οι πολιτικοί δεν ενδιαφέρονταν πραγματικά για τα προβλήματα του λαού», άλλοτε «υπήρχαν (λίγοι πάντα) διεφθαρμένοι υπάλληλοι», και συνήθως «τα μεγάλα συμφέροντα δεν επέτρεπαν στον “πατερούλη” να παίξει τον αγαθό του ρόλο».

1.5.12

Πρωτομαγιά, λουλούδια και συνδικαλισμός



«Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά
Θ' ανταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά
Και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί
Σαν ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί»

Στίχοι από την -επίκαιρη- «Πρωτομαγιά» του Διονύση Σαββόπουλου. Γιατί τους διάλεξα σήμερα; Τους διάλεξα για να αποτελέσουν τα «λουλούδια» του τίτλου, να ντύσουν συνειρμικά με ήχο και ουσία, κάποιες σκέψεις μου περί συνδικαλισμού και κάποια λόγια επί του θέματος τα οποία είχα διαβάσει προ καιρού σε ένα άρθρο του Παναγή Βουρλούμη στην πασχαλινή Καθημερινή. Από το άρθρο, με τίτλο «Η ΔΕΗ, ο συνδικαλισμός και η διαφάνεια» σταχυολόγησα τα παρακάτω αποσπάσματα τα οποία συμπληρώνω με τις δικές μου σκέψεις και απόψεις.