23.3.12

Τα «σπασμένα παράθυρα» της Αθήνας



Συνέβη προ μερικών εβδομάδων: δύο ξένοι (το πιθανότερο, λαθρομετανάστες) σπρώχνουν ένα καρότσι (το πιθανότερο, κλεμμένο από σούπερ μάρκετ) φορτωμένο με σιδηρικά (διόλου απίθανο, επίσης, ένα μέρος του φορτίου να ήταν και αυτό κλεμμένο). Το σπρώχνουν, επάνω στο οδόστρωμα, αντίθετα προς το ρεύμα της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων. Ανεβαίνουν την Ηρώδου Αττικού, τον καλύτερα φυλασσόμενο δρόμο της πρωτεύουσας. Περνούν μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο, έπειτα από το Μαξίμου και συνεχίζουν, ανενόχλητοι από το πλήθος των διάσπαρτων καθ' όλο το μήκος και των δύο πεζοδρομίων αστυνομικών, ένστολων ή με πολιτικά. Γραφικότητα της πολύχρωμης, πολυπολιτισμικής Αθήνας; Κάθε άλλο. Μάλλον ένδειξη παρακμής - η δε αδιαφορία των αστυνομικών προάγγελος χειρότερων που πρόκειται να ακολουθήσουν.

20.3.12

«Λευτεριά στον Τζορτζ Κλούνεϊ»



Ολος ο κόσμος είδε τον διάσημο ηθοποιό Τζορτζ Κλούνεϊ να έχει τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, με εκείνη τη λεπτή πλαστική κορδέλα που χρησιμοποιούν οι αστυνομικές αρχές των ΗΠΑ ως χειροπέδες μιας χρήσης. Το έγκλημα που οδήγησε στη σύλληψη του διάσημου ανά την υφήλιο ηθοποιού, του πατέρα του, κάποιων βουλευτών του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά και προσωπικοτήτων -όπως ο γιος του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ- δεν ήταν κάποια πράξη «συμβολικής» βίας, σαν αυτές που συνηθίζουμε στην Ελλάδα. Οι προαναφερθέντες συνελήφθησαν διότι διαδήλωσαν εντός της απαγορευμένης ζώνης, δηλαδή σε απόσταση μικρότερη των πενήντα μέτρων από την πρεσβεία του Σουδάν.

12.3.12

Περυσινά φιλελεύθερα σταφύλια στον καιρό του μνημονίου...


Εν μέσω της ατελείωτης και ογκούμενα λαϊκιστικής συζήτησης για το «κίνημα της πατάτας» διάβασα νωρίτερα σήμερα μια ανακοίνωση ενός κυρίου, διαδικτυακού γνωστού μου και υποψηφίου βουλευτή (κατά δήλωση του) αγροτικού νομού με εξέχον αντιπολιτευόμενο κόμμα. Έγραφε λοιπόν η ανακοίνωση:
«Η απουσία ολοκληρωμένης αγροτικής πολιτικής και η άρνηση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε ουσιαστικές παρεμβάσεις σε ζητήματα που απασχολούν τους αγρότες οδηγούν, για μια ακόμα φορά, τον αγροτικό κόσμο σε επικίνδυνο αδιέξοδο...»
Ας χαρακτηρίσουμε την παράγραφο αυτή απλό εισαγωγικό αντιπολιτευτικό λόγο και ας προχωρήσουμε παρακάτω...

10.3.12

Φοροδιαφυγή, πελατειακό κράτος και πρόοδος...



Ήταν τότε που αρχίσαμε να συζητάμε για τη μεγάλη έκταση της φοροδιαφυγής. Όταν μάθαμε ότι παρόλο που έχουμε υψηλούς φορολογικούς συντελεστές, το σύνολο των φορολογικών εσόδων είναι πολύ χαμηλότερο από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ότι αν μπορούσαμε να φτάσουμε στον ευρωπαϊκό μέσο όρο δεν θα χρειάζονταν μέτρα λιτότητας κάθε λίγο. Και είχε αρχίσει να εφαρμόζεται το μέτρο των αποδείξεων. Θυμάμαι λοιπόν τότε έναν καλλιτέχνη από αυτούς που κάνουν Τέχνη για τον Λαό, όλα με κεφαλαία, ο οποίος είχε γράψει ένα σπαραχτικό άρθρο για τον μπαρμπα-Μήτσο τον μπογιατζή. Παλιός καπετάνιος του ΕΛΑΣ, ήρωας της αντίστασης, έβαφε τώρα για να ζήσει τους τοίχους του καλλιτέχνη.

9.3.12

Μια ιστορική ευκαιρία για την ελληνική Δεξιά



Η άρνηση της πραγματικότητας έχει πάντα ένα όριο. Το όριο αυτό εμφανίζεται μόλις αρχίσει να υπερτερεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, οπότε ξεκινά η επώδυνη διαδικασία της προσαρμογής. Αν ο απελπισμένος δεν υποκύψει στη σαγήνη της αυτοχειρίας όσο διαρκεί το στάδιο της άρνησης, η ζωή -κουτσά στραβά- θα ξαναβρεί τον δρόμο της. Εξ ου και η πρόσφατη λυσσαλέα προσπάθεια της Αριστεράς να εκβιάσει, με την τρομοκρατία των λόγων (εντός της Βουλής) και των έργων (στο κέντρο της πρωτεύουσας), την καταψήφιση του δεύτερου Μνημονίου.

8.3.12

Μόνο με συνθήματα



Το 1975 ο Θωμάς Μπακαλάκος κυκλοφόρησε τον δίσκο «Αγροτικά», που γρήγορα επένδυσε την έφοδο της «Αλλαγής» στην ύπαιθρο. Στο «Όχι δεν πουλάμε» ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τα βάζει με τους μεσάζοντες και τους προειδοποιεί ότι δεν θα κερδοσκοπήσουν εις βάρος του αγροτικού εισοδήματος. Βέβαια, όπως εύστοχα εξηγεί ο Θανάσης Σκόκος, η έννοια του μεσάζοντα δαιμονοποιήθηκε για χάρη της συνθηματολογίας.

7.3.12

Η ώρα των φιλελεύθερων



Στην Ελλάδα του 2012, 38 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, καταρρέει το τελευταίο σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα της Ευρώπης –εξαιρουμένης της Ρωσίας του Βλαδίμηρου Πούτιν.

Το σύστημα αυτό μπορεί να μην είχε τα γνωστά χαρακτηριστικά των κομμουνιστικών οικονομιών της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, πλην όμως εδιέπετο από την ίδια λογική. Με άλλα λόγια, κάθε δυνατότητα ασκήσεως «ελεύθερης» οικονομικής δραστηριότητας ήταν άμεσα εξαρτημένη από το κράτος και ιδιαιτέρως από το εκάστοτε κομματικό κράτος.

Εμπνευστές του συστήματος αυτού, το οποίο είχε βαθύτερες ρίζες, όπως επισημαίνει ο καθηγητής κ. Γ.Μπήτρος σε ένα εντυπωσιακό βιβλίο με τίτλο «Δημοκρατία και Οικονομία», το οποίο συνέγραψε με τον αποβιώσαντα Αναστάσιο Καραγιάννη, ήταν οι καθηγητές Ξενοφών Ζολώτας, Άγγελος Θ. Αγγελόπουλος και Κωνσταντίνος Τσάτσος, όπως και ο πολιτικός Παναγής Παπαληγούρας.

6.3.12

Ελευθερία του λόγου και τραμπουκισμοί



Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της απόλυτης ελευθερίας του λόγου, που πρέπει να υπάρχει σε μια κοινωνία, και της απόλυτης ελευθερίας του τραμπουκισμού που απαντάται όλο και πιο συχνά στην ελληνική κοινωνία. Η παλαβή Αριστερά την έσβησε. Οπως, εξάλλου, τόσα και τόσα.

Σε μια φιλελεύθερη κοινωνία ένας πολίτης πρέπει να είναι ελεύθερος να πει ό,τι θέλει σε έναν πολιτικό. Ετσι κι αλλιώς οι πολιτικοί λένε στους πολίτες τόσα και τόσα. Δεν πρέπει να υπάρχει νομοθετημένος περιορισμός. Ακόμη και στην εξύβριση ή δυσφήμηση. Ετσι κι αλλιώς ένας πολιτικός έχει πολλά περισσότερα μέσα απ’ όσα έχει ένας πολίτης για να ανταπαντήσει. Η λογική που λέει ότι στα δικαιώματα πολίτες και πολιτικοί είμαστε ίδιοι, αλλά στην εξουσία χώρια δεν είναι απλώς υποκριτική, αλλά είναι και αντιπαραγωγική. Κάθε απόπειρα φίμωσης του επικριτικού λόγου -ακόμη και του ακραίου- προς τους φορείς της εξουσίας, έχει κακά για τον δημόσιο λόγο παρεπόμενα. Αναγκαστικά λογοκρίνει και χρήσιμο λόγο έστω διά του φόβου. Πολλοί που θα είχαν να κάνουν χρήσιμες για τη λειτουργία της πολιτείας επικριτικές παρατηρήσεις αυτολογοκρίνονται· κι αυτό το βλέπουμε συχνά στην Ελλάδα. Από την άλλη, πολλοί πολιτικοί χρησιμοποιούν αυτές τις νομοθετικές «ασπίδες προστασίας» για να εκφοβίσουν επικριτές τους και πολλάκις τα καταφέρνουν σε βάρος του αναγκαίου δημόσιου διαλόγου και του αναγκαίου ελέγχου κάθε εξουσίας.

5.3.12

Περί ελευθερίας



«...Οποιος γνωρίζει μόνο τη δική του άποψη για ένα θέμα, γνωρίζει ελάχιστα. Ισως διαθέτει ατράνταχτα επιχειρήματα, που δεν μπορεί κανείς να αναιρέσει. Αλλά αν δεν μπορεί κι αυτός να αναιρέσει τα επιχειρήματα της αντίθετης πλευράς, αφού δεν γνωρίζει ποια ακριβώς είναι, δεν έχει κανένα λόγο να προτιμήσει οποιαδήποτε από τις διιστάμενες γνώμες... Πρέπει να έχει τη δυνατότητα να ακούσει (τα επιχειρήματα των αντιπάλων) από εκείνους, που όντως τα πιστεύουν, που τα υπερασπίζονται με σοβαρότητα και αγωνίζονται γι’ αυτά. Πρέπει να τα γνωρίσει στην πιο αληθοφανή και πειστική τους μορφή· πρέπει να αισθανθεί σε όλη της την έκταση τη δυσκολία, την οποία πρέπει να αντιμετωπίσει και να εξαλείψει η αληθινή άποψη για το θέμα, γιατί αλλιώς ποτέ δεν θα γνωρίσει πραγματικά εκείνη την πλευρά της αλήθειας που αντιμετωπίζει κι εξαλείφει αυτή τη δυσκολία...»

ΤΖΟΝ ΣΤΙΟΥΑΡΤ ΜΙΛ
Αγγλος φιλόσοφος (1806-1873)

4.3.12

Απλώς, ασύλληπτο...



Ποιος νομίζετε ότι είναι ο αριθμός των νόμων, υπουργικών αποφάσεων, κοινών υπουργικών αποφάσεων και προεδρικών διαταγμάτων που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν, ώστε ένας περιφερειάρχης να ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας μιας μονάδας ιχθυοκαλλιέργειας; Πενήντα επτά (57) παρακαλώ! Το αποκάλυψε ο Κώστας Τασούλας της Ν.Δ., σε συνέντευξή του. «Για όλα αυτά ποτέ δεν έγινε καμία διαδήλωση, καμία καταγγελία από κανέναν συνταγματολόγο ή διαπρεπή οικονομολόγο, γιατί αυτή η πολυνομία και η γραφειοκρατία δημιουργούσαν και συντηρούσαν επαγγέλματα. Από αυτά ζούσαμε και ήταν αυτό το βάρος που μας έφερε στο Μνημόνιο» είπε ο βουλευτής. Να προσθέσω, πάντως, ότι από τους 57 νόμους, διατάξεις κ.λπ. της συγκεκριμένης απόφασης της Περιφέρειας Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, η υπ’ αριθμόν 19 κοινή υπουργική απόφαση στον κατάλογο αφορά την... «απλούστευση διαδικασιών και διεκπεραιώσεων διοικητικών υποθέσεων Υπ. Γεωργίας». Κάτι είναι και αυτό, γιατί αν δεν υπήρχε μπορεί οι 57 διατάξεις να ήσαν 157...

Συγγραφέας: Στέφανος Κασιμάτης, Πηγή: Καθημερινή της Κυριακής 04.03.2012

Η αγοραστική δύναμη του κλέφτη



Πολλοί φαίνεται να συμφωνούν με την άποψη ότι δεν πρέπει να μειώσουμε πολύ τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων. Αν δεν μιλάνε μόνο από ιδιοτέλεια, η γνώμη τους βασίζεται συνήθως στο επιχείρημα ότι ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν «υφεσιακό», γιατί θα αφαιρούσε την αγοραστική δύναμη αυτών των ανθρώπων από την οικονομία. Η άποψη αυτή ακούγεται λογική, αλλά είναι μια από τις πιο διαδεδομένες εσφαλμένες ιδέες στην οικονομική σκέψη, όπως περιέγραψε πριν από πολλά χρόνια ο οικονομολόγος Henry Hazlitt στο περίφημο βιβλίο του Economics in One Lesson (1946). Το βιβλίο δημοσιεύθηκε έναν χρόνο μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν στην Αμερική ήταν διάχυτη η ανησυχία ότι η αποστράτευση θα δημιουργούσε μεγάλη ανεργία, αφού δεν θα βρισκόντουσαν αρκετές θέσεις εργασίας για τους πρώην στρατιώτες. Ο Hazlitt εξηγεί ότι αυτή η ανησυχία δημιουργείται επειδή, όπως συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις εσφαλμένες οικονομικές ιδέες, βλέπουμε μόνο την μία πλευρά του νομίσματος. Ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση πρέπει να εισπράττει φόρους για να πληρώνει τον στρατό. Μετά την αποστράτευση, όμως, σταματάει να πληρώνει τους περισσότερους στρατιώτες και είναι σε θέση να επιστρέψει τα χρήματα που χρειαζόταν για τον σκοπό αυτό στους φορολογουμένους. Και οι φορολουγούμενοι, από την πλευρά τους, έχουν περισσότερα λεφτά να αγοράσουν περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες· αυτή η επιπλέον ιδιωτική ζήτηση δημιουργεί καινούργιες θέσεις εργασίας και για τους πρώην στρατιώτες, όπως έγινε και στην πραγματικότητα της μεταπολεμικής Αμερικής.

3.3.12

Πατάτες



Μετά από έναν έντονο χθεσινό διάλογο για το θέμα της «φτηνής πατάτας» και την εύκολη ροπή των πολλών προς τον λαϊκισμό, έγραφα το πρωί:
Έγω πάντως ξαναλέω: μήπως αντί για το πυροτέχνημα ενός-δύο τσουβαλιών φτηνής πατάτας να ασχολούμασταν σοβαρά με το να καταργήσουμε τη γραφειοκρατία και τα εμπόδια που έχει όποιος αγρότης θέλει να πουλήσει απευθείας στις αγορές; Α, και να φτιάχναμε και ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα (στη λογική των εσόδων-εξόδων) όπου ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως και ισότιμα θα συμμετέχουν φορολογούμενοι από το πρώτο ευρώ και το κράτος δεν θα κάνει κοινωνική πολιτική με απαλλαγές σε γενικές κατηγορίες πληθυσμού μέσω παροχών σε κρατικές, ημικρατικές ή παρακρατικές δομές συμφερόντων αλλά με απευθείας βοήθεια και επιστροφή φόρου στους πολίτες που έχουν πραγματικά ανάγκη; Αλλά πάλι είπαμε, είμαι νεοφιλελεύθερος λαϊκιστής και δε θέλω να έχει η νοικοκυρά φτηνό φαΐ για τα παιδάκια της...
Το απόγευμα διάβασα το παρακάτω κείμενο το οποίο ασπάζομαι και σας μεταφέρω...