28.2.12

Να είσαι η αλλαγή που επαγγέλλεσαι!



Στη βαρυσήμαντη ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, δύο μέρες πριν από την κρίσιμη συνεδρίαση της Βουλής για την ψήφιση του δεύτερου Μνημονίου, ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος ήταν δραματικός: ή υπερψηφίζεται η δανειακή σύμβαση ή χρεοκοπούμε. Η ομιλία του ήταν διαυγής και τεκμηριωμένη. Ιδωμένη όμως στα συμφραζόμενά της ήταν, συγχρόνως, αντιφατική. Η εκφορά της στο συγκεκριμένο υπουργικό συμβούλιο αντέφασκε με το καρτεσιανής λογικής περιεχόμενό της.

Διαβάζοντας την ομιλία του, ο κ. Παπαδήμος ήταν πλαισιωμένος από δύο κυρίους, οι οποίοι έφεραν τον τίτλο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Ο ένας εξ αυτών, εθισμένος στην κατοχή θώκων εξουσίας, έστω και αν η επιδίωξη της εξουσίας συνεπαγόταν κραυγαλέα καιροσκοπικές επιλογές στην πολιτική του διαδρομή, είναι κατ’ ομολογίαν του άεργος, αφού δεν έχει νομοθετικές αρμοδιότητες ούτε συντονίζει το κυβερνητικό έργο. Λειτουργεί περισσότερο ως παρατηρητής και λιγότερο ως διαμορφωτής δημόσιων πολιτικών: γράφει άρθρα, δίνει συνεντεύξεις και ασχολείται με τη συγγραφή βιβλίων, εκ των οποίων το πλέον πρόσφατο είναι συλλογή διηγημάτων! Εν τω μεταξύ, η χώρα καίγεται…

27.2.12

Το (ελβετικό) εκατομμύριο και ο ρόλος των βουλευτών ως εκπροσώπων των πολιτών



Οι πολλοί, ομιλούντες συχνά-πυκνά πλήρεις λαϊκισμού, ενοχλούνται που ένας (ή και περισσότεροι) βουλευτές μετάφεραν την περίοδο της κρίσης από τις ελληνικές σε ελβετικές τράπεζες ένα (ή και περισσότερα) εκατομμύρια ευρώ. Κι ας είναι απόλυτα νόμιμο, κι ας έγινε απόλυτα νόμιμα, κι ας μην διέφερε καθόλου από αυτό που έκαναν πολλοί άλλοι Έλληνες έχοντες εκείνη την περίοδο, αλλά και πριν και μετά. «Είναι θέμα πατριωτισμού», αναφωνούν μάλιστα. Λες και το ζητούμενο, η πατριωτική λύση, είναι να μείνουν τα (κερδισμένα ενδεχομένως με κόπο και ιδρώτα) λεφτά σου εδώ και να σου τα τρώνε οι μη ιδρώσαντες και μη κοπιάσαντες σε φόρους και έκτακτες εισφορές...

24.2.12

Γιατί αποτυγχάνουν οι μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας;



Πολύ μελάνι έχει χυθεί για την αδυναμία υλοποίησης μεταρρυθμίσεων στη χώρα μας. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται διεθνώς ως μια μοναδική περίπτωση αποτυχίας προώθησης τέτοιων αλλαγών.

Εντούτοις, δεν είναι όλες οι μεταρρυθμίσεις που αποτυγχάνουν στη χώρα μας. Είναι κυρίως αυτές που κινούνται προς φιλελεύθερη κατεύθυνση, επιδιώκοντας να περιορίσουν την ανάμειξη του κράτους στον χώρο της οικονομίας και να ενισχύσουν την ατομική ευθύνη των πολιτών απελευθερώνοντάς τους από τον κρατικό πατερναλισμό και τον συντεχνιακό εναγκαλισμό.

Αποτυγχάνουν, λοιπόν, οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και όχι απαραίτητα εκείνες με συγκεντρωτική και κρατικιστική φιλοσοφία. Για παράδειγμα, εφαρμόστηκε με επιτυχία ο θεσμός του ΑΣΕΠ, που θεωρήθηκε εκσυγχρονιστική μεταρρύθμιση. Και όμως, πρόκειται για έναν συγκεντρωτικό, γραφειοκρατικό και ακριβό θεσμό, που αντιμετωπίζει τους πολίτες ως ισόβιους μαθητές–παπαγάλους εγχειριδίων. Προσλαμβάνονται πράγματι οι κατάλληλοι ή μήπως όσοι απομνημονεύουν καλύτερα; Μήπως αυτός ο μηχανισμός τροφοδοτεί απλώς την κοινωνία με την ψευδαίσθηση της αξιοκρατίας;

22.2.12

Νέα κόμματα ή νέα κόλπα;

photo: jsynth

Μάλλον βιάζονται όσοι σπεύδουν να προϋπαντήσουν κάτι που δεν υπάρχει. Για την ακρίβεια τα νέα κόμματα που, ενδεχομένως, θα προκύψουν. Γιατί στην πολιτική τίποτε δεν πρέπει να γίνεται δεκτό αδιακρίτως. Και αυτό για δυο πολύ συγκεκριμένους λόγους.

Ο ένας είναι ότι η χρεοκοπία των μεγάλων σχηματισμών της Μεταπολίτευσης δεν καταργεί τις παραταξιακές γραμμές της πολιτικής. Θα υπάρχουν πάντα διαφορές ιδεολογίας και πολιτικής που θα χωρίζουν τις πολιτικές δυνάμεις ανάλογα με την προοδευτική ή τη συντηρητική κατεύθυνση που θα έχουν. Ότι απαξιώνονται οι σημερινοί πολιτικοί οργανισμοί δεν σημαίνει ότι απαξιώνονται οι ιδέες που απέτυχαν να εκπροσωπήσουν. Σε κάθε περίπτωση ο καθένας κρίνεται από τα συμφέροντα που εκφράζει.

21.2.12

Ένα κείμενο πολεμικής υπέρ των εκδηλώσεων κατά της βίας


Γράφτηκαν μερικά άρθρα και πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση ενάντια στη ρητορική της « βίας ως ανάγκη», ενάντια στις ενέργειες που είχαν ως συνέπεια τις καταστροφές της Κυριακής σε κτίρια του Κέντρου, και εισέπραξε σαρκασμό με το κιλό από όλο το φάσμα της αριστεράς πλην ΔΗ.ΜΑΡ.

Γιατί ενοχλεί τόσο πολύ μια εκδήλωση με συμμετοχή σχετικά μικρή, που ούτε καν τη Σταδίου δεν έκλεισε για να κάνει αισθητή την παρουσία της;

Ας δούμε συνοπτικά τα επιχειρήματα αυτών που – από διαφορετικές θέσεις του αριστερού πολιτικού φάσματος- έκριναν αρνητικά τη θλίψη για τις καταστροφές, τη συγκεκριμένη εκδήλωση και γενικότερα παρόμοιες κινήσεις ενάντια στη βία.

20.2.12

Aκροατήριο ομιλητών



Σε μια περίοδο που η πληροφορία έχει ανάγκη από κοινότητες να την διυλίσουν, πιστούς φίλους να την μοιραστούν, διαμορφωτές γνώμης να την υιοθετήσουν και τέλος σύντομα κανάλια για να μοιραστεί με ταχύτητα, κάποιοι συνεχίζουν να πράττουν σαν να βρισκόμαστε 30 χρόνια πριν. Εάν είσαι πενήντα ετών και βλέπεις τον κόσμο όπως όταν ήσουν είκοσι, τότε είχες απλά τριάντα χαμένα χρόνια.

«A man who views the world the same at fifty as he did at twenty has wasted thirty years of his life», Muhammad Ali.

19.2.12

Περί καινοτομίας στην πολιτική, σκέψεις και προβληματισμοί



Είναι πραγματικά πολύ πιο πιθανό ν’ αλλάξει κανείς πουκάμισο παρά προφορά! Ιδίως όταν αναγνωρίζει πως η πραμάτεια του στο παζάρι δεν πουλιέται και πως οι πελάτες προτιμούν την άλλη, την πιο ευκολοχώνευτη συνταγή! Ο λαϊκισμός είναι ένας εύκολος δρόμος, πόσο μάλλον όταν κανείς δεν διαθέτει τις αξίες, την υπομονή και το θάρρος να τον αρνηθεί. Να πάει κόντρα στο ρεύμα. Να χαράξει τον δικό του δρόμο. Να κάνει την δική του, μικρή ή μεγάλη επανάσταση!

Ο φόβος, αποτελεί κακό σύμβουλο. Κι ο νους έχει την συνήθεια να σχεδιάζει με βάση το παρελθόν. Να προεκτείνει τις υφιστάμενες εμπειρίες του προσπαθώντας να ερμηνεύσει το παρόν και να προβλέψει το μέλλον. Γι αυτό η καινοτομία είναι δύσκολη. Διότι απαιτεί να πάει κανείς κόντρα στο ρεύμα. Απαιτεί όχι μόνο να φύγεις από το κοπάδι αλλά να πάψεις να σκέφτεσαι σαν το κοπάδι. Επαναστατικός ανασχεδιασμός προκύπτει μόνο μέσω της ανατρεπτικής αλλαγής τρόπου σκέψης και προσέγγισης της πραγματικότητας. Το ρίσκο είναι μεγάλο, αλλά τα οφέλη θεαματικά.

18.2.12

Athens Voice Edito 379

«Να μη ζήσουμε σαν δούλοι» έγραψε ο άγνωστος μπαχαλάκιας στο ταμπλώ που κειτόταν λίγο πιο πάνω από τα αποκαΐδια του ΑΤΤΙΚΟΝ. Υπέγραφε με το (μαθηματικό σύμβολο του) Μηδέν, δίνοντας προέκταση στη σκέψη του: (για) να μη ζήσουμε σαν δούλοι (πρέπει να τα μηδενίσουμε όλα). Θα συμφωνήσω εν μέρει μαζί του! Για να μη ζήσουμε σαν δούλοι αυτού και των ομοίων του, πρέπει να μηδενίζουμε τη δυνατότητα τους να καταστρέφουν όσα με κόπο και ιδρώτα το σύνολο, η πλειοψηφία, οικοδομεί. Προσοχή! Όχι τον ίδιο και τους ομοίους του και την έκφραση τους, στη δημοκρατία έχουν λόγο και αυτοί, μόνο που οι υπόλοιποι πρέπει να θωρακίσουμε τη δημοκρατία μας ώστε να μείνουν αιώνιο παράδειγμα προς αποφυγή...
Δεν μπορείς να εξηγήσεις σε κάποιον γιατί δεν καίγονται τα σινεμά. Δεν μπορείς να πεις ότι ο ομορφότερος κινηματογράφος της Αθήνας, στο κτίριο που γράφει την ιστορία της πόλης, δεν μπορεί να πυρπολείται. Δεν μπορείς να πεις σε κάποιον ότι τα βιβλιοπωλεία δεν τα σπάνε. Ότι δεν υπάρχουν σε καμία άλλη πόλη του κόσμου βιβλιοπωλεία με λαμαρίνες και ρολά στις βιτρίνες. Αν χρειάζεται να το εξηγήσεις, τότε δεν θα σε καταλάβει.

17.2.12

Δημόσιο και ανεργία



Επειδή άρχισε πάλι η κλάψα για τους 150,000 δημοσίους υπαλλήλους που θα απολυθούν μέχρι το 2015 (και θα καταρρεύσει η κοινωνία!) έψαξα και βρήκα ένα δελτίο της ΕΛΣΤΑΤ που μου είχε στείλει φίλος προ ημερών: τον Οκτώβριο 2011 μόνο οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 126,062 (!!), μέσα σε ένα χρόνο (από Νοέμβριο 2010) αυξήθηκαν κατά 337,010 (!!!) και κατά 582,651 (!!!!) από Νοέμβριο 2005. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία από τον ιδιωτικό τομέα... Οπότε ας μην ανησυχούν τουλάχιστον οι κλαίοντες πως θα καταρρεύσει η κοινωνία, αριθμητικά και μόνον έχει καταρρεύσει ήδη εδώ και χρόνια... Όσο για το πως θα τα βγάλουν πέρα οι οικογένειες των 150,000 φρονώ πως οι οικογένειες των 582,651 χιλιάδων μπορούν να βοηθήσουν τα μέγιστα συμβουλευτικά... Και για του λόγου το αληθές, μιας και η ελαφρά σκωπτική -σε μερικά σημεία- διάθεση μπορεί να στενοχωρεί πολλούς, διαβάστε το άρθρο που ακολουθεί...

16.2.12

Η επόμενη μέρα έχει δουλειά



Ασχέτως του αποτελέσματος της ψηφοφορίας στη Βουλή, για την Ελλάδα τα ψέματα τέλειωσαν. Το ίδιο και τα ελλείμματα. Οπως και στην περίπτωση της χρεοκοπίας το κράτος θα έπρεπε να τα βγάζει πέρα με τις δυνάμεις του, έτσι και με τη νέα δανειακή σύμβαση το κράτος θα πρέπει να ξοδεύει όσα εισπράττει. Οι ίδιες περικοπές πρέπει να γίνουν είτε με τη δανειακή σύμβαση, είτε με τη χρεοκοπία.

Αυτό υπήρξε ένα καλά κρυμμένο μυστικό από τους οπαδούς της «αντίστασης». Ενώ ελεεινολογούσαν τις περικοπές του Μνημονίου -οι εγγράμματοι τουλάχιστον- ήξεραν και ξέρουν ότι ένα κράτος εκτός αγορών κι εκτός μηχανισμού στήριξης θα έπρεπε να μπήξει βαθιά και κάθετα το μαχαίρι στις δαπάνες. Εκ των πραγμάτων θα έπρεπε να έχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Το ψιθυρίζαν ανάμεσα στις κατάρες για την περικοπή των κρατικών δαπανών, αλλά ποτέ δεν το είπαν φωναχτά. Παλιά τους προπαγάνδα κόσκινο.

15.2.12

Τι απέγινε η προστασία του πολίτη;



«Περισσότερα είναι τα κτίρια που δεν καίγονται από εκείνα που καίγονται». Ιστορική φράση! Τη θυμάστε; Την είχε εκστομίσει τον Δεκέμβριο του 2008 ο τότε υπερυπουργός και πάντα βουλευτής Προκόπης «Πάκης» Παυλόπουλος και εγώ την κατέγραψα ως αποκορύφωμα παλαιοελλαδίτικου (και δη καλαματιανού) πολιτικού κυνισμού, που όταν στριμώχνεται δεν διστάζει ακόμη και να φορεί τη μάσκα της βλακείας, χωρίς να ντρέπεται. (Διότι, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το πρόσχημα της ευπρεπείας, η λογική του επιχειρήματος είναι εντελώς βλακώδης). Από προχθές το βράδυ έχω πλέον πεισθεί ότι ο σοφός καθηγητής δημιούργησε σχολή με την επονείδιστη στάση του τότε και ο Χρήστος ο Παπουτσής (ο «Χρηστάκης» του Κίμου...) είναι ο καλύτερος μαθητής του.

14.2.12

Μύθοι και αλήθειες για την κοινωνική συνοχή



Από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας, την άνοιξη του 2010, μια μεγάλη μερίδα του πολιτικού και συνδικαλιστικού κόσμου θυμήθηκε την ανάγκη διατήρησης της «κοινωνικής συνοχής» και άρχισε να αντιμετωπίζει κάθε σκέψη, κάθε πρόταση, κάθε υπαινιγμό για οποιαδήποτε αλλαγή στο πεδίο της αγοράς εργασίας και της πολιτικής της απασχόλησης ως ανοίκεια προσπάθεια ρηγμάτωσής της. Προφανώς, η αντίδραση αυτή εδράζεται στην αντίληψη ότι όταν άρχισε να εκδηλώνεται στην Ελλάδα η οικονομική κρίση, η «κοινωνική συνοχή» βρισκόταν σε εξαιρετικό ή έστω σε ικανοποιητικό επίπεδο και ότι οποιαδήποτε αναδιάταξη του νομικο-θεσμικού τοπίου της αγοράς εργασίας μοιραία θα οδηγούσε στην υπονόμευσή της. Εχουμε όμως διαμετρικά αντίθετη γνώμη και θεωρούμε ότι η προβολή αυτής της θέσης υποκρύπτει ανομολόγητη άρνηση προνομιακών ομάδων απέναντι σε οποιαδήποτε αλλαγή των εργαλείων εξυπηρέτησης του πελατειακού, κρατικοδίαιτου και συντεχνιακού συστήματος συμφερόντων.

12.2.12

Μια άποψη για το Ελληνικό πολιτικό σύστημα και την Ευρώπη του σήμερα


Αισθάνομαι πως το χθες πήρε πλέον οριστικό τέλος και η σημερινή ψηφοφορία στη Βουλή θα διαμορφώσει τη νέα μορφή των κομμάτων, τον νέο δικομματισμό. Νέοι σχηματισμοί, πραγματικά νέοι όχι μετεξέλιξη προσωπικών μηχανισμών και φιλοδοξιών του χθες, δύσκολα θα προκύψουν σε αυτή τη φάση, και ο λόγος είναι πως ο κόσμος δεν έχει ζυμώσει τη λογική της «θέσης», της πρότασης, της σύνθεσης, η κοινωνία αυτή τη στιγμή κινείται σε ορίζοντα αντίθεσης, οι μισοί είναι αντίθετοι στις αλλαγές ως θιγόμενοι και οι λοιποί αντίθετοι στους μισούς αυτούς ως ήδη θιγέντες...

11.2.12

Ο εξορθολογισμός ως εθνική ταπείνωση

Ένα νέο φεγγάρι ξεπροβάλλει πίσω από τον Παρθενώνα...

«Μεταξύ της εθνικής ταπείνωσης και της χρεοκοπίας, θα επιλέξουμε το δεύτερο»,δήλωσε προσφάτως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, με σοβαροφάνεια ασυνήθιστη για την περίπτωσή του, ίσως όμως δικαιολογημένη εκ του λόγου ότι ήταν η πρώτη φορά που δοκίμαζε έναν νέο ρόλο, ξεφεύγοντας από την κωμική παράδοση την οποία επί χρόνια διακονεί, με σεμνότητα και όχι τελείως ασήμαντες επιδόσεις, στην πολιτική σκηνή.

Δεν αμφιβάλλω ότι πολλοί συμπολίτες μας θα συμφωνούσαν με την επιλογή που κάνει ο βουλευτής στο δίλημμα το οποίο θέτει - ενδεχομένως και ο γράφων. Υπό μία απαραίτητη προϋπόθεση όμως: ότι η σημασία των λέξεων που χρησιμοποιεί ανταποκρίνεται την πραγματικότητα την οποία περιγράφουν. 

1.2.12

Εξωτερικού, εξωτερικού...


Από της πρώτες μέρες της διακυβέρνησης του ΓΑΠ ακούστηκε η φράση «πρωθυπουργός εξωτερικού»... Ήταν τότε που οι πρώτες 100 μέρες της διακυβέρνησης του κυλούσαν από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο με κάποιες λίγες επισκέψεις στους ιθαγενείς για το μοίρασμα χαντρών και καθρεφτακίων...

Αργότερα, όταν ο «αντιβασιλέας» Ραγκούσης ανέλαβε την ευθύνη να διαχειρίζεται τα του οίκου μας, την ξανακούσαμε... Άρχισε να μας γίνεται κατανοητό όταν ο Γιώργος προσπάθησε να παραδώσει τις ευθύνες στον Αντώνη για να τις πάρει τελικά ο Βαγγέλης, το εμπεδώσαμε για τα καλά όταν η νύχτα έτεκεν Πετσάλνικον και μας προέκυψε Παπαδήμος: ο Γιώργος ταξίδευε, ήταν ήδη αλλού...

Κάναμε λάθος, λάθος μέγιστο!