29.1.12

Ποτό και οδήγηση...



Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, μια εμπειρία μου επάνω στο ποτό και την οδήγηση.

Όπως όλοι σας γνωρίζετε, πάρα πολύς κόσμος, είχε προβλήματα με την Τροχαία, ενώ επεστρέφει σπίτι, αφού πριν, σε ένα μπαρ η ταβέρνα, είχε συναντηθεί με καλούς φίλους.

Προχθές, βρέθηκα κι εγώ μαζί με μερικούς καλούς φίλους σ' ένα μπαράκι, για να το «γιορτάσουμε».

«Κατ’ αρχής γαρ φιλαίτιος λεώς»



«Κατ’ αρχής γαρ φιλαίτιος λεώς» (μτφρ: πάντα αρέσει στο λαό να κατηγορεί την εξουσία) Αισχύλος, 525-456 π.Χ., Αρχαίος τραγικός ποιητής... Αργότερα συμπληρώθηκε με το «Η καμήλα τη δική της την καμπούρα δεν τη βλέπει»! Αυτές ήταν οι πρώτες σκέψεις μου όταν διάβασα το παρακάτω σημείωμα του Τάκη Μίχα στο protagon.gr. Αν τα ξαναέγραφα σήμερα, θα έλεγα «κρίνε, αλλά κρίνε όχι μόνο τις επιλογές σου ή τις επιλογές των άλλων, πρώτα δες και κρίνε τον εαυτό σου για τις επιλογές που έκανε και κάνει και για τα κριτήρια που βάζει για αυτές». Και βέβαια, «κρίνω» δεν σημαίνει μόνον «κατακρίνω» μπορεί να σημαίνει και «προκρίνω»... Καλημέρα!

28.1.12

Αλβανία, Σκόπια ή Μποτσουάνα: Διαλέξτε...



[Άρθρο του Γιώργου Κράλογλου. Πηγή:www.capital.gr]

Το κατρακύλισμα της Ελλάδας στην 90η θέση ανταγωνιστικότητας σε 142 χώρες του πλανήτη, κάτω από την Ρουμανία και μαζί με την Μποτσουάνα, την Αλβανία και τα Σκόπια, σαφώς και δεν είναι συνέπεια του εργασιακού κόστους της εθνικής παραγωγής. Είναι αποτέλεσμα της τριτοκοσμικής σοσιαλιστικής αντίληψης κυβερνήσεων και κομμάτων για τον «εχθρικό» ρόλο του ιδιωτικού τομέα στην οικονομία.

Η τριτοκοσμική σοσιαλιστική αντίληψη που έθρεψε ομάδες συντεχνιών και κομματικού στρατού περιφρούρησης των συμφερόντων του κράτους και των πελατών κρατικών υπαλλήλων.

Η αντίληψη που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της ιδεολογίας και της συμπεριφοράς κομμάτων, κυβερνήσεων και πολιτικών για να συντηρηθεί το αριστερό κλίμα και το αντίστοιχο περιβάλλον στην χώρα, εξασφαλίζοντας έτσι το αναγκαίο τείχος προστασίας του πολιτικού κόστους όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών.

25.1.12

Τίνος κρίση;



[άρθρο του Στάθη Ν. Καλύβα, από την Καθημερινή της Κυριακής 22.01.2012]

Θα ήταν περίεργο αν οι απόπειρες ερμηνείας της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη δεν γνώριζαν τέτοια άνθηση.

Προς το παρόν όμως, εκείνο που προκύπτει είναι μια κακοφωνία. Στο ένα άκρο συναντάμε ερμηνείες που κάνουν λόγο για γενικευμένη κρίση του καπιταλισμού, του νεοφιλελευθερισμού ή της Δύσης, κάτι αντίστοιχο της κρίσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989. Στο αντίθετο άκρο, θα βρούμε όσους συζητούν πολύ πιο εξειδικευμένα θέματα, όπως η θεσμική αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης. Την ίδια διάσταση θα συναντήσουμε και στην ελληνική συζήτηση. Για τους μεν, η Ελλάδα δεν είναι παρά το καναρίνι στο ορυχείο του καπιταλισμού και άρα η αναφορά στα ελληνικά δεδομένα είναι δείγμα επαρχιωτισμού. Για τους δε, η κρίση αφορά πρωτίστως το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό μοντέλο. Τελικά, πού βρίσκεται η αλήθεια;

14.1.12

Η χαμένη ανταγωνιστικότητα



Συζητούσα προχθές με έναν παλιό φίλο και νυν συνεργάτη, όταν η κουβέντα το έφερε να «πιάσουμε» στο στόμα μας τον δημοσιο τομέα, την κακοδαιμονία του αλλά και τις αρνητικές επιδράσεις που πλέον έχει στον ιδιωτικό τομέα, στην επιχειρηματικότητα. Του θύμησα ένα απλό πράγμα, ότι πρακτικά για κάθε τι που κάνουμε σε μια ιδιωτική επιχείρηση χρειάζεται κάποιο πιστοποιητικό, κάποια δήλωση, κάποια βαβαίωση, κάποια επικύρωση, κάποια άδεια, ένας φάυλος κύκλος γραφειοκρατίας που δημιουργείται από μια πολυνομία με δαιδαλώδεις διατάξεις και πολλαπλές ερμηνείες που εγκαθιδρύει ο δημόσιος τομέας δια των νομοθετών πατρόνων του με αποκλειστικό σκοπό να διατηρεί την παρουσία του και να αυξάνει το (ψηφοθηρικό) μέγεθος του. Πολυνομία που τελικά οδηγεί σε αργή απονομή δικαιοσύνης, τελικά θέλει και ιδιαίτερο κόπο και χρόνο για να μπορέσει κάποιος δικαστής να κατανοήσει επακριβώς σε ποιά παράγραφο ποιού άρθρου ποιού νόμου εμπίπτει η ειδική περίπτωση μας και -σίγουρα- το δυσνόητον της όποιας απόφασης επιτάσσει και προσφυγή στον επόμενο βαθμό, και τελικά προκαλεί αδυναμία εκτέλεσης της απόφασης που τελεσιδικεί και τεράστιο κόστος χωρίς κανένα νόημα... «Θα πάρει πολύ χρόνο για να αλλάξει το κλίμα και η διαδρομη θα ειναι εξαιρετικά επιπονη» συμφωνήσαμε, «πηρε κοντά 30 χρονια για να διαλυθει η επιχειρηματικοτητα στην Ελλαδα, χρειάζονται τουλάχιστον αλλα τοσα για να ξαναφτιαχτεί». Τώρα, ξαναδιαβάστε προσεκτικά τις παρακάτω σκέψεις μου, θα σας φανούν εξαιρετικά χρήσιμες όταν ολοκληρώσετε το διάβασμα του άρθρου του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της 13.01.2012 που ακολουθεί.

11.1.12

Τι είναι σωτηρία της χώρας;



[άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη, από την Καθημερινή της 10.01.2012]

Ο ελληνικός λαός πορεύεται εν σιωπή και καρτερία, τους τελευταίους μήνες. Σιωπηλά έστρωσε το γιορτινό τραπέζι, καρτερικά υπομένει περικοπές και ανεργία, με αξιοθαύμαστο πατριωτισμό πληρώνει το χαράτσι για να διατηρήσει το δικαίωμα στο ηλεκτρικό και στην ιδιοκτησία. Καρτερικά υπέστη τον διασυρμό της χώρας από τους έξαλλους Μέρκελ-Σαρκοζί, και υπό το βάρος της απόγνωσης καρτερικά υπέμεινε την αποπομπή του εκλεγμένου μεν, ριψοκίνδυνου γκαφαδόρου δε, πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και τον εν συνεχεία διορισμό του κ. Λουκά Παπαδήμου. Με καταπλήσσουσα καρτερία ο ελληνικός λαός αποδέχεται την αναβολή των εκλογών και άρα τη μη έκφραση της βουλήσεώς του.

9.1.12

Η παραγωγή είναι το θέμα



Την Δευτέρα πήγα στο Ναύπλιο. Διέσχισα τον αργολικό κάμπο με τα εσπεριδοειδή. Κατάφορτα τα δέντρα από τον καρπό. Σκέφτηκα είναι Ιανουάριος, μα κανείς δεν τα μαζεύει, είναι η εποχή τους τώρα. Η θερμοκρασία το βράδυ γύρω στους 0 βαθμούς. Οι ανεμομείκτες δεν δούλευαν, εκτός ενός. Που σημαίνει πως θα «κάψει τον καρπό ο πάγος» όπως λένε. Κανείς δεν νοιάζεται να τους ρυθμίσει για να δουλεύουν. Μεγάλωσα ακούγοντας την φράση από τις αστές γιαγιά και μητέρα: «ξαστεριά απόψε, θα πέσει πάγος και θα κάψει τα πορτοκάλια». Παρ’ όλο που οι ίδιες δεν ήταν αγρότισσες τόσο το νοιάξιμο για την παραγωγή είχε μπολιάσει τον τόπο. Θυμάμαι το λιμάνι του Ναυπλίου γεμάτο με καράβια στα οποία φόρτωναν πορτοκάλια για εξαγωγή. Ο κάμπος ήταν γεμάτος με μικρομεσαίες επιχειρήσεις που συσκεύαζαν πορτοκάλια. Σήμερα το λιμάνι είναι άδειο και τα παλιά συσκευαστήρια δεν υπάρχουν πια.

6.1.12

Δύο προτεραιότητες για την ανάπτυξη



[άρθρο του Κώστα Μεγήρ* από την Καθημερινή της Κυριακής 31.12.2011/01.01.2012]

Ενώ παλεύουμε για την ανάκτηση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας και της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη στρατηγική που θα τονώσει την επιχειρηματική δραστηριότητα και θα οδηγήσει στην ανάπτυξη. Αναπόφευκτα, η διαδρομή θα είναι σκληρή και επώδυνη με μεγάλο μεταβατικό κόστος.

Απαραίτητες προϋποθέσεις για την επιχειρηματική δραστηριότητα είναι το κράτος δικαίου και μια ευέλικτη αγορά εργασίας, που χαρακτηρίζεται από καλές εργασιακές σχέσεις. Το πρώτο κατοχυρώνει τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και την εφαρμογή των συμβάσεων. Το δεύτερο επιτρέπει στις επιχειρήσεις να δημιουργούν θέσεις εργασίας, δίνει ευκαιρίες στους νέους να αποκτήσουν επαγγελματική εμπειρία και παρέχει κίνητρα για απόκτηση γνώσεων. Επομένως, η προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η μεταρρύθμιση τoυ δικαστικoύ συστήματος και της αγοράς εργασίας.

5.1.12

Δύσκολη ώρα για τη μεσαία τάξη



[άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου από την Καθημερινή της Κυριακής 31.12.2011/01.01.2012]

Πόσα πρέπει να «βγάζει» κάποιος, στη σημερινή Ελλάδα, για να θεωρεί τον εαυτό του ικανοποιημένο; Προφανώς εξαρτάται από τις ικανότητές του, την ένταση στη δουλειά του, την τύχη που τον συνοδεύει και τις ευκαιρίες που του προσφέρονται. Αν όμως είσαι δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος, αν απασχολείσαι στο στενά ρυθμιζόμενο κομμάτι της οικονομίας όπου όλα τα ρυθμίζουν το κράτος και τα συνδικάτα, τίποτε από τα παραπάνω δεν ισχύει.

Οταν το εισόδημα προσδιορίζεται αποκλειστικά στη βάση κεντρικών αποφάσεων, όπως είναι οι κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις, ο μόνος τρόπος για να επιτύχει κανείς κάτι καλύτερο είναι να βρεθεί σε εξαιρετικά ευνοϊκή θέση, που ισχύει για λίγους, ή να διαθέτει σοβαρά περιουσιακά στοιχεία, κάτι που επίσης δεν ισχύει για τους πολλούς, ή να εμπλακεί με τη διαφθορά, κάτι που δεν μπορεί να αποτελεί κανόνα διοίκησης και επιβίωσης.

4.1.12

Την κάθε μέρα της ζωής που σου δόθηκε να ζεις



[άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη από την Καθημερινή της Κυριακής 31.12.2011/01.01.2012]

Οι Ελληνες φίλοι που βλέπουν τη χώρα απέξω είναι πολύ περισσότερο ανήσυχοι και απαισιόδοξοι από εμάς, τους εντός των τειχών. Στα τηλεφωνήματα και στα μέιλ αισθάνεσαι πηχτή την αγωνία τους, μια αγωνία άλλης τάξεως από αυτή που βιώνουμε εμείς, τα θύματα της κρίσης. Ισως γιατί τα αισθήματά τους για την πατρίδα τους είναι πιο αδιαμεσολάβητα, πιο ανιδιοτελή, ακόμη κι αν αυτή η πικρή πατρίδα τούς έχει διώξει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Επειτα από κάθε τέτοια επαφή, προσπαθώ να δω τη ζωή γύρω μου με πιο ψυχρό μάτι, πιο αποστασιοποιημένα. Προσπαθώ να συγκρίνω την αγωνία τού απέξω με ό,τι διαδραματίζεται εντός, ενώπιόν μου, για να νιώσω βαθύτερα το παρόν, αλλά κυρίως μήπως και μπορέσω να διαισθανθώ τα επερχόμενα.

Αδύνατον. Αδύνατον να προβάλεις το παρόν στο εγγύτατο μέλλον, αδύνατον να χρησιμοποιήσεις την έως τώρα εμπειρία για να σχηματίσεις μια αδρή, έστω, μια θαμπή εικόνα του μέλλοντος. Η κρίση υπονομεύοντας το παρόν εξαφανίζει το μέλλον. Αυτή η απώλεια είναι ίσως η βαθύτερη, η πιο βουβή, και η πιο οδυνηρή: το πόδι προβάλλει εμπρός και μένει αιωρούμενο, στο κενό, δεν έχει πού να πατήσει. Κι έτσι στεκόμαστε όλοι στο ένα πόδι, σε ασταθή ισορροπία, αβέβαιοι, ετοιμόρροποι.

3.1.12

Η ασθένεια της Ελλάδος λέγεται «ΠΑΣΟΚ»



Αν κάτι θα θυμάμαι από το πέρασμα από το 2011 στο 2012, από τις μέρες των Χριστουγέννων αλλά και της Πρωτοχρονιάς, θα είναι οι συζητήσεις που μπόρεσα να κάνω τόσο στην Αθήνα όσο και μακρυά από αυτήν, στην ελληνική περιφέρεια, όπου βρέθηκα για λίγη ξεκούραση. Συζήτησα με πολλούς φίλους, διαφόρων πολιτικών καταβολών, κύριο θέμα όλων των συζητήσεων η αγωνία για το αύριο, αγωνία που -για να την κατανοήσουν και οι ίδιοι- την εξέφραζαν με έντονες αναφορές στο πρόσφατο πολιτικό μας παρελθόν και στην ανίατη ασθένεια της χώρας μας, την «ασθένεια ΠΑΣΟΚ».

Μια ασθένεια που δυστυχώς έχει διαβρώσει το πολιτικό μας σύστημα σε όλη του την έκταση, από τα αριστερά ως τα δεξιά, αλλά κυρίως τα δύο κόμματα εξουσίας (χαρακτηριστικό παράδειγμα η αγαστή σύμπνοια συνδικαλιστικών δράσεων στον δημόσιο τομέα και τις διάφορες εκφράσεις του, αποτέλεσμα της όσμωσης νοοτροπιών κατά την εναλλαγή στην εξουσία των δύο κομμάτων, που δημιούργησαν τους γνωστούς συνδικαλιστικούς μηχανισμούς παρα-εξουσίας που λυμαίνονται σήμερα τα κοινά.