3.10.12

Επί προσωπικού... Ένα τέλος, μια αρχή...



Είναι πολλοί μήνες τώρα που η καθημερινότητα δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο για τους περισσότερους από εμάς, ειδικά για όσους επέλεξαν ως επαγγελματική διέξοδο το επιχειρείν σε όποια από τις μορφές του.

Μια άλλη παρατήρηση: μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει χάσει το ενδιαφέρον του για συζήτηση και αντιπαράθεση απόψεων, μαζί δε έχει υποχωρήσει σε μεγάλο βαθμό και η κοινή λογική που απαιτείται για να κρίνεις και να αποφασίσεις, ο πολίτης άγεται και φέρεται εν μέσω σεναριολογιών, επιφανειακών αναλύσεων και αβίαστων συμπερασμάτων.

Πλέον θέτουμε υπό διαπραγμάτευση ακόμα και τα αυτονόητα με την ίδια άνεση που δεχόμαστε να μας παρουσιάζουν την τήρηση τους ως εξαγορά κάποιου προνομίου που επιθυμούν να διατηρηθεί στο απυρόβλητο.

Οι «κόκκινες γραμμές» έχουν ευτελιστεί ως έννοια και έχουν ευτελίσει την ποιότητα του απαραίτητου διαλόγου στην κοινωνία. Φτάσαμε στο σημείο να βρέχει καταρρακτωδώς, να υποχωρούν τα θεμέλια του σπιτιού μας στον βούρκο, κι εμείς με περισσό θράσος να ζητάμε -«κόκκινη γραμμή»- να μην τολμήσει κανείς και μας εμποδίσει να παραγγείλουμε delivery, να μην τολμήσει κανείς να μας βάλει να μαγειρέψουμε.

Όσο δυσκολότερη βέβαια η καθημερινότητα, τόσο περισσότερο διαβάζω. Μόνο που εγώ το βλέπω θετικά, πλέον διαβάζω για να γίνω εγώ καλύτερος και -ίσως, αργότερα- μέσα από αυτό να φτιάξω και μια καλύτερη κοινωνία. Διαβάζω όμως επιλεκτικά, κάθε μέρα όλο και περισσότερο.

Έχω συλλάβει τον εαυτό μου όταν ένα κείμενο αρχίζει να μιλάει για τα «στραβά» της σημερινής Ελλάδας (που όλοι ζούμε καθημερινά και ουδείς παραβλέπει) να πηδάω παραγράφους βιαστικά για να δω αν έχει κάπου παρακάτω κάτι να προτείνει, κάποια θετική σκέψη που θα με κάνει να προβληματιστώ δημιουργικά και όχι να αναλωθώ σιχτιρίζοντας και να χαλάσω τη διάθεση μου.

Διαβάζω επιλεκτικά λοιπόν, όχι μόνο περί πολιτικής αλλά πλέον όλο και περισσότερα κείμενα κοινωνικά, ιδεολογικά, φιλοσοφικά, οικονομικά, επιχειρηματικά, πολιτισμικά, ιστορικά, αθλητικά, όλο αυτό το πλέγμα θεμάτων που παλαιότεροι μου τοποθετούσαν ως αντίβαρο στην μονομέρεια και την αποξένωση από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Και από αυτά που επιλεκτικά διαβάζω, διώχνω -όσο μπορώ- την άρνηση, κρατώ τον θετικό λόγο, τη δημιουργική σκέψη, την επιθυμία για πρόοδο, αλλαγή, μετασχηματισμό, ανάπτυξη.

Προσπαθώ έτσι να χτίσω μέσα μου, για μένα και τους γύρω μου, μια καλύτερη Ελλάδα, τη δική μου Ελλάδα που θα έχω συντροφιά και θα τιμώ σε κάθε διαφορετικό τόπο όπου θα βρίσκομαι, μιας και πλέον, όλο και συχνότερα, όλο και πυκνότερα, θα επιδιώξω να βρίσκομαι και να δουλεύω αλλού...

Οι σκέψεις αυτές μεταβάλλουν πλέον αναπόφευκτα και τη φυσιογνωμία του blog (έξι και πλέον χρόνια μετά τις πρώτες πιλοτικές αναρτήσεις μου σε αυτό), φυσιογνωμία η οποία μπορεί να άρεσε σε πολλούς, άλλους τόσους όμως τους είχε κουράσει.

Τέλος λοιπόν για το blog αυτό η περιπλάνηση στην επικαιρότητα, ακόμα και σατιρικά σχολιαζόμενη, καθώς αυτή σήμερα εν πολλοίς καταδυναστεύεται από την πολιτική κουβέντα του συρμού και παράγει και ανακυκλώνει μονο γκρίνια και μιζέρια. Επίκαιρα θα σχολιάζουμε -κατά προτίμηση σκωπτικά- μέσα από τις προσωπικές μου σελίδες στο facebook και το twitter.

Το blog αυτό θέλω πλέον, επιδίωξη και υπόσχεση, να αποτελέσει πεδίο δημιουργικού διαλόγου, χώρο ζύμωσης και παραγωγής προτάσεων για ένα διαφορετικό, κοινωνικά και πολιτικά καλύτερο σύμφωνα με τα πιστεύω μου, αύριο. Σε αυτό θα βοηθούν κείμενα γνώμης που θα γράφω, γνώμες άλλων που θα επιλέγω και -ενδεχομένως- θα σχολιάζω και, εκ των ουκ άνευ, τα δικά σας σχόλια, ο δικός σας διάλογος.

Ο Οκτώβριος και ίσως ο Νοέμβριος (θα εξαρτηθεί από τον φόρτο δουλειάς που θα έχω στο γραφείο) θα είναι η αναγκαία περίοδος αναπροσαρμογής, ώστε το blog να αποκτήσει εμφάνιση και λειτουργίες που θα συνάδουν με τη νέα φιλοσοφία.

Την περίοδο αυτή θα οργανωθεί και το «παρελθόν» του blog, οι παλιές δημοσιεύσεις, θα αναδειχθούν όσα κείμενα προσφέρουν στη νέα φιλοσοφία, θα σβηστούν αναδημοσιεύσεις ξένων κειμένων (υπάρχουν αλλού ούτως ή άλλως), θα οργανωθούν ως αρχείο τα δικά μου κείμενα (ακόμα και τα αρνητικά, υπήρξαν και έβαλαν κι αυτά το λιθαράκι τους σε αυτό το κείμενο...).

Καλό τέλος λοιπόν και καλή αρχή! Όσο για εσάς, τους φίλους και αναγνώστες του blog, ευχαριστώ για την στήριξη και εις το επανιδείν... :)