28.7.12

Μοντέρνα κοινωνία, μοντέρνοι αγώνες...



Ναι, η τελετή έναρξης του Λονδίνο 2012, το κόνσεπτ, πάτησε πάνω στην πετυχημένη συνταγή του Αθήνα 2004. Μπορεί η Αγγλία να στερείται της μακράς αρχαίας ιστορίας που έχουμε ως χώρα, επωφελήθηκε όμως δημιουργικά από αυτό και παρουσίασε μια άλλη διάσταση, αυτή μιας μοντέρνας χώρας, με παγκόσμια γλώσσα, παγκόσμια μουσική, παγκόσμια παρουσία και παγκόσμια τεχνολογία, μιας χώρας ίσων ευκαιριών για όλους, που ζει, εξελίσσεται, δημιουργεί ιστορία και με τη σκέψη και τη δουλειά της χαράζει και επηρεάζει το σήμερα και το αύριο της διεθνούς κοινότητας, μιας χώρας ανοικτής που ζει με την ιστορία (και όχι για την ιστορία της) και τις παραδόσεις της, τις οποίες αναδιαμορφώνει με τις ανάγκες των καιρών ώστε να προσελκύει και να ενσωματώνει πάντα τα καλύτερα στοιχεία άλλων πολιτισμών.

Σίγουρα η τελετή του Λονδίνου παρέλειψε τα σκοτεινά σημεία της ιστορικής διαδρομής της πάλαι ποτέ κραταιάς Αυτοκρατορίας, αλλά ποιός δεν θα το έκανε αυτό; Άσε που η διαδικασία αφής της φλόγας, οι επτά νέοι αθλητές και αθλήτριες που άναψαν το βωμό, έδωσε μια νέα ενδιαφέρουσα διάσταση στον όλο δημόσιο διάλογο: πως οι κοινωνίες εξελίσσονται όταν το χθες δημιουργεί το σήμερα και μαζί αποδέχονται και παραχωρούν το πεδίο στο αύριο, και όχι όταν οι επόμενες γενεές απλά θυσιάζονται για το ευζήν των προηγουμένων.

Κατόπιν εορτής, μπορούμε σίγουρα να κρίνουμε και να κατακρίνουμε πολλές επιμέρους «λεπτομέρειες», και σε αυτή και σε κάθε άλλη τελετή, το σωστό όμως είναι να βλέπουμε τέτοιες «one-off» δημιουργίες στην πραγματική τους διάσταση, ως ολοκληρωμένες παραστάσεις, και να τις κρίνουμε για το τελικό, συνολικό αποτέλεσμα, για το αίσθημα που μας αφήνουν.

Την επομένη της τελετής έναρξης του Αθήνα 2004 ξύπνησα με μια αίσθηση έντονης ικανοποίησης για το πλούσιο παρελθόν, την ιστορία, τη γεωγραφία και το «προλάβαμε» της χώρας μου. Στο Πεκίνο 2008, μετά την τελετή έναρξης, είχα την εικόνα μιας χώρας όπου οι άνθρωποι είναι πολύ μικροί μπροστά στο ιδεώδες, γρανάζια καλοκουρδισμένα για την επίτευξη ενός μεγαλείου που κάποιος άλλος όρισε ως τέτοιο.

Σήμερα λοιπόν, μετά την τελετή έναρξης του Λονδίνο 2012, το ξύπνημα μου, η αίσθηση μου είναι οι άνθρωποι, οι Άγγλοι, μια πραγματικά μοντέρνα κοινωνία που εξελίσσεται και δημιουργεί, μια κοινωνία που (όπως και εμείς) ξέρει να αυτοσαρκάζεται, έχει όμως ανάγει τον αυτοσαρκασμό της σε «εξαγώγιμο» χαρακτηριστικό και το συμπληρώνει με μια ιδιαίτερη δύναμη και μια βαθιά αυτοπεποίθηση πως όσο μεγάλα και έντονα κι αν είναι τα προβλήματα που σήμερα αντιμετωπίζει ως κοινωνία και ως χώρα, θα τα ξεπεράσει...

Αν λοιπόν, στο Ολυμπιακό πεδίο, το 2004 αποθέωσε -διαμέσου των Ελλήνων- την Ιστορία και το 2008 -δια μέσου των Κινέζων- τη Χώρα, το 2012 αποθεώνει -δια μέσου των Άγγλων- τους Ανθρώπους, τη δύναμη που κινεί τις μοντέρνες κοινωνίες και δημιουργεί το παρόν και το μέλλον...

Και μιας και μιλάμε για σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, ας μην αποφύγουμε τον παραλληλισμό: «μοντέρνα κοινωνία, μοντέρνοι αγώνες». Σε αυτό το πεδίο θα κριθούν...

(η φωτογραφία της αφής της φλόγας από το http://www.london2012.com/)