3.6.12

Rigor Mortis



Η χώρα είναι κλινικά νεκρή. Όχι, δεν φταίει η Κρίση, ούτε το Μνημόνιο. Η χώρα μας είχε πάψει να παράγει, να δημιουργεί, να χτίζει, εδώ και χρόνια. Η βιομηχανία διαλύθηκε. Οι αγρότες ζούσαν με επιδοτήσεις. Τα ΑΕΙ φύλαγαν το άσυλο. Οι συνδικαλιστές φύλαγαν Θερμοπύλες, οι δημόσιοι υπάλληλοι τις σφραγίδες τους, τα λαμόγια τις κομπίνες τους - και όλοι ζούσαμε με δανεικά.
Αυτά έφεραν την Κρίση και το Μνημόνιο.

Μιλάμε για ανάπτυξη. Πώς θα έρθει η ανάπτυξη; Με τη γραφειοκρατία, τους διεφθαρμένους υπαλλήλους, τους συνδικαλιστές που δεν επιτρέπουν αλλαγή, τα κόμματα που αντιτίθενται σε κάθε επένδυση; Σωστά έγραφε προ ημερών ο Πάσχος Μανδραβέλης στην «Καθημερινή»: Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει ευρωομόλογο για επενδύσεις. Κι όταν το πάρει τι θα το κάνει; Έχει πολεμήσει κάθε επιχειρηματική προσπάθεια που έγινε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Όλοι βρίζουν το Μνημόνιο για τη λιτότητα που έφερε. Σωστά. Όμως το μεγαλύτερο μέρος του Μνημονίου ασχολείται με μεταρρυθμίσεις. Αυτές τις ξεχάσαμε. Κανένα επάγγελμα δεν άνοιξε, καμία απελευθέρωση δεν έγινε, κανένας από τους άχρηστους και ζημιογόνους δημόσιους οργανισμούς δεν έκλεισε. Μία μόνο μεταρρύθμιση πέρασε, σχεδόν παμψηφεί, από τη Βουλή και αυτή ΔΕΝ εφαρμόστηκε. Ο νόμος για τα άθλια ΑΕΙ παρέμεινε ανενεργός κι έτσι η αθλιότητά τους διαιωνίζεται.

Οκτώ δισεκατομμύρια ξόδεψε τα τελευταία χρόνια το κράτος για συστήματα πληροφορικής που ουδέποτε δούλεψαν. Έτσι παραμένουμε στην εποχή των γραφιάδων - όταν άλλες κοινωνίες συναλλάσσονται με το Δημόσιο μέσω κινητών τηλεφώνων!

Σοφά γράφει ο Στέλιος Ράμφος (στο τελευταίο βιβλίο του, Time Out) ότι είμαστε μια κοινωνία καθηλωμένη σε ένα «ασάλευτο παρόν». Ότι τα συναισθήματα που κυριαρχούν μέσα μας είναι ο φθόνος και ο φόβος της αλλαγής.

Ό,τι λοιπόν και να γίνει στις εκλογές που έρχονται, αν δεν αλλάξει η νοοτροπία μας, αν τα κόμματα δεν σταματήσουν ν’ αγκαλιάζουν τις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης (ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε να καταργήσει τη μεταρρύθμιση των ΑΕΙ και υποδέχεται στους κόλπους του Φωτόπουλο, Ραφτόπουλο και άλλους αντιδραστικούς συνδικαλιστές), δεν θα αλλάξει τίποτα. Με σάπια παιδεία, σάπια διοίκηση, θα σαπίσουμε όλοι. Το μέγα και μοναδικό μας πρόβλημα, που είναι η έλλειψη καινοτομίας, δημιουργίας και παραγωγής, θα συνεχιστεί εσαεί!

Και το πρόβλημα αυτό που μας οδήγησε στην Κρίση δεν αποτελεί καν θέμα του προεκλογικού διαλόγου. Διότι, στη νεκρική μας ακαμψία (rigor mortis) δεν πουλάει!

Συγγραφέας: Νίκος Δήμου, Πηγή: Lifo

[Σημείωση: λίγο μετά που διάβασα το παραπάνω μήνυμα, διάβασα και την είδηση ότι ένας εξηντάχρονος αυτόχειρας ελεύθερος επαγγελματίας -κρεμάστηκε από δέντρο τα ξημερώματα της 30.05.2012 άφησε το παρακάτω σημείωμα:
"29/5/2012, Αλέξανδρος

Η Ελληνική Αστυνομία δεν ξέρει αν υπάρχω, γυναίκες, ποτά και ναρκωτικά ούτε στα όνειρα, καφενείο δεν έχω πάει. Το μόνο μου ‘παράπτωμα’ ήταν ότι δούλευα από το πρωί έως το βράδυ.

Αλλά έκανα ένα μεγάλο έγκλημα έγινα ελεύθερος επαγγελματίας στα 40 μου και φεσώθηκα μέχρι τον λαιμό. Και με καλούν τώρα τον μαλάκα στα 61 μου να πληρώσω γι αυτό.

Εύχομαι τα εγγόνια μου να μην γεννηθούν στην Ελλάδα μιας και δεν θα αποτελείται από έλληνες από εδώ και στο εξής δεν θα ξέρουν την ελληνική γλώσσα και τα ελληνικά θα τα έχουν καταργήσει τελείως.

Μόνο αν βρεθεί ένας πολιτικός τύπου Θάτσερ και μπορέσει να μας βγάλει από αυτή την κατάσταση για να συμμορφωθούμε."

Για την αυτοκτονία ήδη σχολίασα στο facebook: «Επειδή εκτός από κάτι αριστερούληδες που βαρέθηκαν να περιμένουν την επανάσταση, σημειώματα αυτοκτονίας γράφουν και απλοί επαγγελματίες που βαρέθηκαν να χρυσοπληρώνουν το κόμμα-κράτος για να μην τους προσφέρει τίποτα άλλο παρά νέους φόρους... Αφιερωμένο το αίμα τούτο σε άπαντες τους εγχώριους κρατιστές (αριστερούς και δεξιούς) και ειδικά στα κοπρόσκυλα (συνδικαλιστές και όχι) του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ...»

Επιπλέον όμως αποφάσισα να συνδέσω αυτά τα δύο κείμενα, πιστεύω πως άθελα τους οι συγγραφείς τα έγραψαν το ένα για το άλλο...]