16.6.12

Μια κουβέντα για το ευρώ



«Να μείνουμε στο ευρώ!» «Όχι να φύγουμε, να γυρίσουμε στη δραχμή!» «Κανείς δεν μπορεί να μας διώξει!» «Δε θα μας διώξουν αλλά δεν θα έχουμε» «να κόψει η ΕΚΤ κι άλλο νόμισμα, να έχουμε» «δεν ξέρετε τι λέτε, πρέπει να πάμε στο ευρωομόλογο»... Ευρωλογίας συνέχεια καθημερινά ως τις εκλογές (αλλά και -είμαι βέβαιος- μετά από αυτές), σε κάθε φόρουμ και τόπο φυσικής ή διαδικτυακής συζήτησης που σέβεται τον εαυτό του.

Το πρόβλημα που όλοι δείχνουμε να μην καταλαβαίνουμε, είτε γιατί δεν μπορούμε είτε γιατί δεν θέλουμε, έχει να κάνει με την κουλτούρα πίσω από το ενιαίο μας νόμισμα, την περιβόητη πλέον «αρχιτεκτονική» του. Το ευρώ χτίστηκε για να είναι ένα ενιαίο νόμισμα και ως τέτοιο να βγάζει στη φόρα προβλήματα και «κουτσουκέλες» που παλιά κρύβονταν κάτω από το χαλάκι των διολισθήσεων, υποτιμήσεων και ισοτιμιών των εθνικών νομισμάτων και των κομματικών κρατικών μηχανισμών («λέγε με Ελλάδα...»).

Το ευρώ δεν χτίστηκε για να είναι ο σάκος του μποξ κάθε πολιτικάντη που ξαφνικά βλέπει την πολιτική του παρουσία να μην έχει πέραση και προσπαθεί να εξαγοράσει την ένδοια επιχειρημάτων του με πληθώρα παροχών, χτίστηκε ακριβώς για να ξεριζώνει τέτοιες νοοτροπίες, να μην τις «κουκουλώνει», να τις εμποδίζει να παρασιτοβιούν εις βάρος των πολιτών της Ευρώπης και δη της Ευρωζώνης.

Θα το πω απλά, όπως το είχα διαβάσει κάπου προ ημερών. Φανταστείτε ένα δημοτικό κήπο με οπορωφόρα δέντρα, όπου ο καθένας μας μπορεί να μπει ελεύθερα για τη βόλτα του. Επί χρόνια λοιπόν μπαίνουμε, κι όχι μόνο αυτό, κόβουμε και όσα φρούτα θέλουμε, όποτε θέλουμε, ανενόχλητοι, καθώς ο επί χρόνια επιφορτισμένος με τη φροντίδα και τη φύλαξη δημοτικός υπάλληλος (δραχμή), ασυνείδητος και διεφθαρμένος, παίρνει το «δωράκι» του για να κάνει τα στραβά μάτια και να ξεγελάει τον δήμο πως άλλα φρούτα δεν υπάρχουν παρά τα λιγοστά που κάθε μέρα περισσεύουν.

Τα οποία φρούτα παρεπιπτόντως όλο και λιγοστεύουν και γίνονται χειρότερα καθώς ο υπάλληλος μας έχει και τον μισθό του έχει και το δωράκι του για να βολεύεται, έτσι δε χρειάζεται να τρέχει και να αγωνιά αν τα δέντρα βγάζουν φρούτα, ασχολείται με αυτό μόνο αν του πει κανείς τίποτα και πάλι με βαριά καρδιά και γκρίνια για την «εντατικοποίηση» της δουλειάς του...

Κάποτε όμως, διότι όλα τα «όμορφα» έχουν ένα τέλος, ο διεφθαρμένος υπάλληλος πεθαίνει. Τη λύπη διαδέχεται στιγμιαία η χαρά καθώς όλοι βλέπουμε μπροστά μας ένα αύριο γεμάτο φρούτα ωριμασμένα χωρίς κόπο και ιδρώτα και -τώρα πλέον- χωρίς το δωράκι του αποθανόντος, όπως ακριβώς το επιδιώκαμε!

Εκείνο που δεν υπολογίσαμε είναι ο καινούργιος υπάλληλος (ευρώ), νέος, έντιμος και αδιάφθορος, ο οποίος από την πρώτη μέρα έχει βαλθεί να βάλει τάξη, να καλλιεργεί τα δέντρα, να παρακολουθεί κάθε δέντρο πόσα φρούτα βγάζει, να βλέπει ποιός μπαίνει και ποιός βγαίνει στον κήπο, πόσα φρούτα παίρνει. Με λίγα λόγια ενδιαφέρεται! Και όχι μόνο: κάθε βράδυ, επιστρέφει στον δήμο και χρεώνει τον καθένα μας για τα φρούτα που πήρε μέσα στη μέρα, ζητώντας να τα πληρωθεί πριν πάρει τα επόμενα. Άσε δε που δεν καταλαβαίνει τη λέξη «δωράκι» μόνο λέει κάτι παράξενα για «ανάπτυξη» και «κίνητρα»...

Εδώ ακριβώς ερχόμαστε πάλι όλοι εμείς, καθώς αρχίζουμε να παραπονιόμαστε για «την υποβάθμιση της ζωής μας» (αυτής που είχαμε μάθει να ζούμε «επί διεφθαρμένου»), για τις υποχρεώσεις μας (σε αυτούς που ταΐζαμε με τα τζάμπα φρούτα) που δεν θα είμαστε συνεπείς, για τα φρούτα που πλέον δεν μπορούμε να φάμε, για τα χρήματα που δεν έχουμε να πληρώσουμε, κλπ κλπ. Και βέβαια, κατηγορούμε λάβροι το νέο υπάλληλο γιατί μας χάλασε τη βολή μας και το κουμάντο μας, πως θα μπορούσαμε άλλωστε να δεχθούμε πως εμείς φταίμε, εμείς και ο διεφθαρμένος υπάλληλος που λαδώναμε για να μας αφήνει στην ησυχία μας. Τράτζικ που θα έλεγε και η Τασούλα της διαφήμισης...

Αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα και με το ευρώ. Μας χάλασε τη βολή και το κουμάντο, τόσο σε εμάς όσο και στους πολιτικούς που εκλέγαμε δια τα καθ'υμάς, άρα το κατηγορούμε που δεν είναι δραχμή να άγεται και να φέρεται μεταξύ υποτιμήσεως, διολισθήσεως και παροχολογίας.

Το ευρώ όμως -παραδόξως- αντέχει. Αντέχει γιατί χτίστηκε για να είναι ένα ενιαίο νόμισμα ενός ενιαίου χώρου. Και θα αντέχει όσο υπάρχουν Ευρωπαίοι πολίτες που στις κατηγόριες των υπολοίπων θα απαντάνε με «καλύτερο ευρώ», με «καλύτερη Ευρώπη» σύμφωνα με το αρχαιοελληνικό «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ'εν τω ευ το πολύ»...