20.5.12

Η τζάμπα μαγκιά της άρνησης...



Παρακολουθώ όπως και κάθε σκεπτόμενος Έλληνας τον πολιτικό διάλογο όλες αυτές τις ημέρες. Βασικό στοιχείο του όπως και προεκλογικά η άρνηση, φυσιολογικό αποτέλεσμα της κοινωνικής εκπαίδευσης που επέλεξαν να παράσχουν δωρεάν στον ελληνικό λαό τα τελευταία έξι επτά χρόνια, η αριστερά στο σύνολο της (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ), το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ αλλά και εσχάτως η ΝΔ του Σαμαρά και η ...Καμμένη παραφυάδα της!

Για όσους δεν κατανοούν, με τον όρο «άρνηση» χαρακτηρίζω το γνωστό τοις πάσι πλέον συναίσθημα να θεωρώ την δική μου άποψη ως σωστή και ακολουθητέα και κάθε άλλη ως ύποπτη, δοσιλογική και προδοτική, υποβολιμαία από ξένα κέντρα συμφερόντων που εχθρεύονται την υπέρτατη φυλή. Αυτό δηλαδή που κάνει συστηματικά η ψηφίσασα μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αυτό που κάνουν συστηματικά και οι εκπρόσωποι της που εξελέγησαν δια της αρνητικής ψήφου, όσο κι αν προσπαθούν οι τελευταίοι να το μασκαρέψουν (παρ)ερμηνεύοντας την άρνηση που τους ανέδειξε ως «επιταγή συναίνεσης» μπροστά στον υπέρτατο κίνδυνο να ψοφήσει η γελάδα που τους τρέφει, με «φωτεινές» εξαιρέσεις τους Τσίπρα και Παπαρήγα που επιμένουν «κομμουνιστικά» στην άρνηση τους...

Παρακολουθώ λοιπόν, συμμετέχω όσο μπορώ, πλέον όμως έχει αρχίσει να αναπτύσσεται μέσα μου ένα παράξενο συναίσθημα, νιώθω πως αυτό που βλέπω τελικά δεν είναι παρά διάφοροι «τζάμπα μάγκες» που εκ του ασφαλούς διαλέγουν το απεχθές, αρνούμενοι βέβαια όταν τους ρωτάς, τι άλλο, το απεχθές. «Ας δοκιμάσουμε κι αυτόν βρε παιδί μου, κάτι θα κάνει, δηλαδή οι άλλοι που είχαν πρόγραμμα τους είδαμε...». «Τι σημασία έχει αν μιλάει αγγλικά, φτάνει που τα λέει καλά στα ελληνικά και τον καταλαβαίνουμε εμείς...». Όπως ακριβώς το περιέγραψε γλαφυρά ο Ανδρέας Πετρουλάκης σε σημερινό του post στο protagon.gr με τίτλο «Goitia ke aftopepithisi» όπου κάνει ευθύ παραλληλισμό στο Greek Kamaki και τα αγγλικά του:
«Αν αντικαταστήσετε το «ντου γιου λάικ ματμαζέλ δη γκρις» με το « γουάτ μαντάμ Μέρκελ γουόντ του ντου» έχετε την πολιτική εκδοχή του φαινομένου. Διαφωνώ με αυτούς που κατηγορούν τον Αλέξη Τσίπρα ότι δεν είχε επίγνωση της αδυναμίας του όταν μιλούσε με τέτοιου επιπέδου αγγλικά σε εκατομμύρια ανθρώπους. Τα τουριστικά αγγλικά του, το θράσος και η γοητεία του ήσαν υπεραρκετά για να επιτύχει τον στόχο του. Ο οποίος δεν ήταν να επικοινωνήσει με την Μέρκελ και την Λαγκάρντ αλλά να επιστρέψει στο καφενείο με τρόπαιο. Να την πέσει δηλαδή με αυτοπεποίθηση και τσαγανό στην βόρεια ξανθιά και να τη νικήσει στο εσωτερικό. Και ο στόχος επιτεύχθηκε γιατί καμμιά μετάφραση δεν ανέκοψε την ορμή του. Το μόνο κακό είναι ότι η Άνκελα έτσι κι αλλιώς ψάχνει κάποιον να πληρώσει τον λογαριασμό.»

Θυμήθηκα διαβάζοντας το παραπάνω το βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού «Τα Καμάκια» (πρώτη έκδοση 1978), ένα από τα πρώιμα πονήματα της εποχής του ΑνδρεοΠαπανδρεϊσμού, ένα βιβλίο που περιέγραψε χαρακτηριστικά και με περισσή ειρωνία
«Οι μισοί Έλληνες, έλεγαν οι δεύτεροι, είναι γεννημένοι καρφιά κι οι άλλοι μισοί ντουβάρια. Το καρφί που μπαίνει στον τοίχο καταστρέφει το σοβά. Με αποτέλεσμα…”»
όλον αυτό τον κόσμο που το 1981 πήρε θάρρος και ανέβηκε στο κρεββάτι και το 2012 μετέτρεψε το θάρρος σε θράσος και το «kamaki style» σε επιλογή διακυβέρνησης γιατί έχει φτάσει πλέον ο λογαριασμός για τα «γαμησιάτικα» δεκαετιών και κανείς δεν διανοείται πως πρέπει να πληρώσει ...ανείπωτες στιγμές χαράς.

Η όλη εικόνα που σχηματίζεται στο μυαλό μου, δεν περιέχει παρά εκφράσεις και συμπεριφορές του συρμού, για εσωτερική λαϊκή κατανάλωση, που αν μη τι άλλο επιβραβεύουν το προς τα κάτω, απαξιώνουν το αριστεύειν και αξιώνουν «τη μαγκιά», της φυλής που πάντα τα καταφέρνει. Γιατί η λογική αυτή είναι, δεν επιλέγουμε θέση, πρόταση, άποψη, αυτό απαιτεί να κρίνουμε και να πάρουμε αποφάσεις, και οι αποφάσεις έχουν ρίσκο. Επιλέγουμε (τρόπος του λέγειν) λοιπόν πρώτα αυτό που δεν θέλουμε, στην ανάγκη υπεραπλουστεύουμε για να μην κουραστούμε να κάνουμε την (τρόπος του λέγειν) επιλογή μας, και μετά ότι απομείνει είναι η «θετική» επιλογή μας! Η τζάμπα μαγκιά ως αξία δηλαδή!

Καλά το είχε γράψει σε μία πρόσφατη (08.04.2012) συνέντευξη του στο περιοδικό "Κ" της Καθημερινής ο καθηγητής (μόνιμα εγκατεστημένος στο εξωτερικό) Σπύρος Αγάθος, ναι κι εμένα τελικά «με απογοητεύει η επικράτηση της τζάμπα μαγκιάς ως αξίας». Προτιμώ να περιερχόμεθα ως Έλληνες τον σύγχρονο κόσμο με ταυτότητα
«Σαν πολίτες του κόσμου, με την οικουμενικότητα της παιδείας και της παράδοσής τους,...»
και όχι
«σαν Βαλκάνιοι νεόπλουτοι, που μονοπωλούν την εξυπνάδα και κοροϊδεύουν φωναχτά τους δήθεν αδαείς ξένους.»

Με απογοητεύει κι εμένα
«Η έλλειψη επαγγελματικής συνείδησης, η κακοποίηση των πανεπιστημιακών κτιρίων, η αγένεια στις κοινωνικές σχέσεις, η ανικανότητα δημόσιου διαλόγου, η επικράτηση της τζάμπα μαγκιάς ως αξίας, η θεσμοθετημένη μετριοκρατία, οι ακαλαίσθητες τσιμεντωμένες πόλεις, που σε μια-δυο γενιές ξέγραψαν ένα αρχιτεκτονικό παρελθόν αιώνων.»

Κρατώ όμως μέσα μου -και με κάνει να ελπίζω- την υπέροχη εκδοχή των Ελλήνων:
«Ο στρατηγός Μακρυγιάννης· ενσαρκώνει μια φυσική αξιοπρέπεια και αρχοντιά, είναι γενναίος, αυτοδίδακτος, βαθύτατα πολιτικοποιημένος, πιστεύει στην προσωπική υπέρβαση και την αριστεία, έχει συνείδηση της πολιτισμικής του κληρονομιάς και πρεσβεύει την αξία της συλλογικότητας μέσα από την ατομική ευθύνη.»

Γιατί αυτή η εκδοχή είναι που σήμερα χρειαζόμαστε, για να πάμε μπροστά χωρίς κλυδωνισμούς και να χτίσουμε στέρεα την Ευρωπαϊκή Ελλάδα, κέντρο των Βαλκανίων και σημείο αναφοράς (όχι μόνο ιστορικής) στην νοτιοανατολική Μεσόγειο.