23.4.12

Η αυτοκτονία των φιλελευθέρων



Σχόλιο: δεν έχω πειστεί, σε αντίθεση με τον αρθρογράφο, ότι η (προ)εκλογική συνεργασία των διαφόρων φιλελεύθερων (ΔΡΑΣΗ, ΔΗΣΥ, ΦΙΣ) και φιλελευθερεπίγραφων (ΔΗΞΑΝ) κομμάτων θα μπορούσε να εγγυηθεί και άθροιση των ψήφων τους στην κάλπη, πιστεύω περισσότερο στην καθημερινή προσπάθεια των φιλελεύθερα σκεπτόμενων και δρώντων πολιτών να προσεταιριστούν και να πείσουν άλλους πολίτες για την ορθότητα και την προοπτική της φιλελεύθερης πρότασης. Σε κάθε περίπτωση, ας μην κλαίμε πάνω στο χυμένο γάλα, ας προσπαθήσουμε να αυξήσουμε την φιλελεύθερη παρέμβαση και κοινότητα στην Ελλάδα έστω και χωρίς «παντρέματα»... Γ.Π.Τ.

...Η ευκαιρία ήταν μοναδική. Οι Έλληνες φιλελεύθεροι μπορούσαν για μία φορά να συνασπισθούν, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και τις φωνές τους και να μπουν στο ελληνικό Κοινοβούλιο με δώδεκα ή και είκοσι εκπροσώπους. Θα μπορούσαν δε, με αφετηρία αυτή την κοινοβουλευτική τους παρουσία, να δημιουργήσουν ένα ισχυρό ελληνικό φιλελεύθερο κόμμα, τα οποίο αύριο θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε πολιτικό φορέα εξουσίας προς όφελος της χώρας –μία χώρα που σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, έχει άμεση ανάγκη από φιλελεύθερες αντιλήψεις, ιδέες, πρακτικές και δημιουργικές πρωτοβουλίες.

Αν τελικά η Ελλάδα χρεοκοπήσει, αυτό θα οφείλεται στην ανυπαρξία φιλελεύθερων αρχών, πρακτικών και θεσμών. Το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό μοντέλο υπήρξε πάντα αντιφιλελεύθερο και σε μεγάλο βαθμό παρασιτικό. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που στην χώρα μας όχι μόνον δεν μπόρεσαν να αναπτυχθούν φιλελεύθερες ιδέες αλλά στην ουσία αποκλείστηκαν και από την δημόσια σφαίρα. Έτσι, η συνεχής και ληστρική κρατική επέκταση στην Ελλάδα συνοδευόταν πάντα και από πληθωρική ιδεολογική στήριξη, με τα γνωστά σήμερα οικονομικά αποτελέσματα. Τα σκάνδαλα και τα φαινόμενα διαφθοράς, που κατά κόρον πλέον έρχονται στην δημοσιότητα, αποτελούν την αποθέωση των πόλων πάνω στους οποίους στηρίχθηκε η οικονομική ζωή της χώρας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Θα πρέπει, από την άποψη αυτή, να τονίσουμε ότι η πηγή της διαφθοράς στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο το χρήμα, όσο οι άνθρωποι και το κράτος. Είναι δηλαδή η ίδια η σύγχρονη ιστορία της νεοελληνικής κοινωνίας, η οποία διαμορφώθηκε υπό την αιγίδα ενός αυταρχικού και οπισθοδρομικού κρατισμού, εμπλουτισμένου με μίσος προς τον οικονομικό ορθολογισμό και ανταγωνισμό και με απέχθεια προς το ατομικό είναι, όπως αυτό αναπτύχθηκε στις ανοικτές δυτικές κοινωνίες.

Στο ελληνικό μοντέλο, έγραψε πριν αρκετά χρόνια ο Γιάννης Γεράσης σε ένα εντυπωσιακό τότε βιβλίο του για την νεοελληνική ταυτότητα, η παραγωγή και ο πολίτης δεν αντιμετωπίζονται ως παραγωγικοί συν-εργάτες και συν-τελεστές της οικονομίας, αλλά και ως αντικείμενο εκμετάλλευσης από την πολιτική, διοικητική και τραπεζική εξουσία. Κυρίως, όμως, από την πολιτική.

Πράγματι, στην Ελλάδα της ανύπαρκτης πολιτικής σκέψης και συνείδησης, πολιτική σημαίνει διαχείριση μέσων και δύναμης προς ίδιον και συγγενικόν όφελος. Σημαίνει χειρισμό ψηφοφόρων με σκοπό την αναρρίχηση σε βουλευτικά και κυβερνητικά αξιώματα, μέσω των οποίων διευκολύνεται και η πρόσβαση στον δημόσιο πλούτο. Στην ουσία, λοιπόν, ο νεοέλλην πολιτικός είναι ένας μεταπράτης εξουσίας, η οποία και μεταποιείται σε υλικό αγαθό στο όνομα του δημοσίου συμφέροντος. Όσο πιο εκτεταμένο λοιπόν είναι το κράτος και όσο πιο περίπλοκη η διοικητική του δομή, τόσο πιο υποταγμένη γίνεται η κοινωνία των πολιτών στους κατακτητές της. Έτσι, στην Ελλάδα, το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό σύστημα αντί να αποτελεί ύψιστη θεσμική έκφραση και εγγύηση ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας, στην ουσία είναι μέσον ανταλλαγής ψήφων με δημόσια αγαθά.

Συνεπώς, το σημερινό θέμα της εξυγίανσης του δημόσιου βίου, πέρα από την τιμωρία όλων αυτών που διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα, έγκειται στην άρση των παραγόντων που δημιουργούν γόνιμο έδαφος για σκάνδαλα. Και ο πρώτος παράγοντας από την άποψη αυτή είναι η κρατική σπηλιά του Αλή Μπαμπά. Αν ελαχιστοποιηθεί η τρύπα της, αυτομάτως θα γίνουν απελπιστικά λιγότεροι και οι πρωταγωνιστές ή οι κομπάρσοι των σκανδάλων. Οι κυβερνήσεις, έγραφε παλαιότερα ο μέγας αλλά άγνωστος στην χώρα μας Γάλλος φιλόσοφος και οικονομολόγος Φρειδερίκος Μπαστιά, είναι φαντασιακές οντότητες μέσω των οποίων ο καθένας επιδιώκει να βρει τρόπους πλουτισμού σε βάρος των άλλων… Μια αναλυτική ματιά στις κρατικές συντεχνίες επιβεβαιώνει του λόγου το ασφαλές.

Σταδιακά, υπό την πίεση της κρίσεως, η κατάσταση αυτή θα μπορούσε να αλλάξει αν οι πραγματικές φιλελεύθερες δυνάμεις της χώρας αποκτούσαν κοινοβουλευτική παρουσία. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει πλέον σοβαρότατο ενδεχόμενο να απουσιάζουν από την προσεχή σύνθεση του ελληνικού Κοινοβουλίου. Ακόμα χειρότερα, η σύνθεση του τελευταίου θα είναι η χειρότερη δυνατή για ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα, δεδομένου ότι θα υπάρχουν δυνάμεις που σε ποσοστό 30%, αν όχι παραπάνω, θα είναι κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Έτσι, πέρα από την αυτοκτονία των φιλελεύθερων, η χώρα θα βιώσει και την εκ των έσω άλωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας –με απώτερη επιδίωξη την εξόντωσή της.

Ο κίνδυνος να καταστεί η Ελλάδα έρμαιο τον άκρων στην σημερινή κρίση είναι θανατηφόρος –και το γεγονός αυτό κάνει ακόμη βαρύτερη την ευθύνη των φιλελεύθερων και την μη εκλογική τους συνεργασία. Οι δε δικαιολογίες που εκφράζονται γι αυτή την μη συνεργασία κάνουν ακόμα πιο πικρή την αυτοκτονία ενός χώρου που θα μπορούσε να αποτελέσει ελπίδα.

Άρθρο του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου (Δημοσίευση: EBR, Σάββατο 14.04.2012) εδώ