21.2.12

Ένα κείμενο πολεμικής υπέρ των εκδηλώσεων κατά της βίας


Γράφτηκαν μερικά άρθρα και πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση ενάντια στη ρητορική της « βίας ως ανάγκη», ενάντια στις ενέργειες που είχαν ως συνέπεια τις καταστροφές της Κυριακής σε κτίρια του Κέντρου, και εισέπραξε σαρκασμό με το κιλό από όλο το φάσμα της αριστεράς πλην ΔΗ.ΜΑΡ.

Γιατί ενοχλεί τόσο πολύ μια εκδήλωση με συμμετοχή σχετικά μικρή, που ούτε καν τη Σταδίου δεν έκλεισε για να κάνει αισθητή την παρουσία της;

Ας δούμε συνοπτικά τα επιχειρήματα αυτών που – από διαφορετικές θέσεις του αριστερού πολιτικού φάσματος- έκριναν αρνητικά τη θλίψη για τις καταστροφές, τη συγκεκριμένη εκδήλωση και γενικότερα παρόμοιες κινήσεις ενάντια στη βία.

- Εδώ ο κόσμος καίγεται από τα μέτρα και η ελίτ κλαίει που τραυματίστηκε η αισθητική επειδή πήραν φωτιά μερικά ντουβάρια και πολυέλαιοι.
- Απέναντι στη συσσωρευμένη συμβολική βία του συστήματος και την πολύ συγκεκριμένη της Αστυνομίας, η βία που άσκησαν οι διαδηλωτές είναι πταίσμα και αποτελεί νόμιμη άμυνα.
- Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, για την οποία είναι υπεύθυνη η κυρίαρχη κοινωνικοοικονομική τάξη και τα πολιτικά της μαλάκια, τότε -αύριο κιόλας- η βία του σήμερα θα φαντάζει παιδικό παραμύθι. Ο λαός είναι απελπισμένος και μέσα στη δίκαιη οργή του θα τους πάρει όλους η μπάλα. Καλά λοιπόν θα κάνουν να επιβιβαστούν στα ελικόπτερα που λέγαμε, γιατί δεν εγγυόμαστε για τίποτα.
- Αφήστε τα περί δημοκρατίας, η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από το λαό, απλά κατατρύχεστε από το φόβο του πλήθους.

Ο ύπουλος σκοπός τέτοιων λόγων και εκδηλώσεων είναι να μοιράσουν ηθικές ευθύνες σε όλη την αριστερά και σε όποιον διαμαρτύρεται για τις προωθούμενες πολιτικές, σκοπεύοντας ουσιαστικά στην ενοχοποίηση της αντίστασης.

Λοιπόν, πώς απαντάμε σε τέτοιες αρλούμπες (που δεν είναι σπάνιο να γράφονται και από μορφωμένους ανθρώπους);

- Αποφασίστε πρώτα ποιοι είναι αυτοί που τα σπάνε και πετάνε τις μολότοφ. Ανεγκέφαλοι, απελπισμένοι, προβοκάτορες, μικροαστοί, παρακρατικοί, μπάχαλα που επιδίδονται σε μια πράξη με επιτελεστικό χαρακτήρα, ο λαός σύσσωμος; Καταλαβαίνω να υπάρχουν διαφοροποιήσεις στην προσέγγιση ανάμεσα σε μια π.χ. ορθόδοξη μαρξιστική και σε μία μεταμοντέρνα αριστερίστικη, αλλά όταν οι διαφοροποιήσεις γίνονται εντός του ίδιου κειμένου, σύμφωνα με τις ανάγκες της επιχειρηματολογίας, τότε σαφώς η περιγραφή της πραγματικότητας είναι προβληματική.

- Από πότε η απελπισία δίνει σε κάποιον το δικαίωμα να καταστρέψει ξένη περιουσία; Η δε, δημόσια περιουσία, ανήκει σε όλους με την έννοια του δικαιώματος χρήσης με τους όρους που μπαίνουν από την Πολιτεία, δεν είναι τσιφλίκι όποιου δηλώνει «εξεγερμένος». Έχει το δικαίωμα ένας που νιώθει απελπισμένος να μαχαιρώσει ένα μετανάστη; Μπορεί να νιώθει πιο απελπισμένος από τους απελπισμένους σας, το έχετε σκεφτεί αυτό; Εκεί που πολλοί είχαν όλα τα καλούδια σαν τα προστατευμένα παιδιά μιας εποχής πλασματικής οικονομικής ανάπτυξης, που σπουδάσανε και έκαναν μεταπτυχιακά, ταξίδια και ψώνια και έρωτες στο εξωτερικό, οι πραγματικοί λούμπεν έπαιζαν μπλιμπλίκια στο συνοικιακό ουφάδικο και εκσπερματώνανε με πολυνοικιασμένες τσόντες. Αν λοιπόν αυτοί αύριο τα βάλουν με τους πρώην προνομιούχους που τρώγανε – κατά την εκτίμησή τους- τα προγράμματα, τα ερευνητικά και τις επιδοτήσεις, νομίζετε ότι θα κάτσουν να ακούσουν τίποτα περί ψευδούς συνείδησης; Όχι, τότε, όταν η βία δείξει το πραγματικό της πρόσωπο, το από κάτω που είναι το πιο τρομακτικό, αγαπητοί μου μορφωμένοι συμψηφιστές αριστερούληδες θα τα κάνετε πάνω σας και θα φωνάζετε την αστυνομία να σας σώσει που τόσο τώρα την έχετε στη φτύσιμο.

- Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που βγαίνουν στο δρόμο να διαμαρτυρηθούν, δεν είναι έτσι θανατολάγνοι και ιδεολογικοί τουρίστες στον πλανήτη πραγματικότητα. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι καλοί στη δουλειά τους, στις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει, άνθρωποι που προσπαθούν να είναι σε όλα σωστοί και ό,τι και να κάνουν σε αυτή τη χώρα δε τους βγαίνει, τα οικονομικά τους έχουν γίνει εφιάλτης και η πόλη που ζουν αποσυντίθεται. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν τόσα χρόνια προς τα πού περίπου πρέπει να πάει το κράτος, είναι επιφυλακτικοί στις μεταρρυθμίσεις αλλά μπορούν να τις ακολουθήσουν και να τις στηρίξουν αν πειστούν. Ήταν ενάντια στην ανάληψη των Ολυμπιακών, υπέρ της εξομάλυνσης των εθνικών θεμάτων, ενάντια στον επιδεκτικό νεοπλουτισμό της μίζας και της διαπλοκής. Τόσα χρόνια αυτοί οι άνθρωποι περιμένουν μια κυβερνητική συνεργασία από το χώρο της κεντροαριστεράς και της αριστεράς για να προχωρήσει η χώρα στις αλλαγές που χρειάζεται, αλλά τίποτα.

- Ανάμεσα όμως σε αυτό τον κόσμο υπάρχουν και τα κοράκια, λαλίστατα, με εμβληματική φιγούρα τους τον Αλέξη Τσίπρα. Ακαλλιέργητα, μισάνθρωπα, ανεύθυνα, βαθύτατα συντηρητικά πολιτικά όντα. Ένας αχταρμάς από διαφορετικές περιόδους και αναφορές της ιστορικής αριστερής εμπειρίας, μόνο που αντί να έχουν συλλεχτεί τα καλύτερα στοιχεία, έχει μαζευτεί ο πολτός από τα κατακάθια.

Η ερώτηση μου είναι για αυτούς: Τι θέλετε; Αίμα, χαβαλέ ή εξουσία;

Αίμα δε θα σας αφήσουμε να χύσετε, θα είμαστε εκεί να διαδηλώνουμε ειρηνικά κατά της βίας. Κι αν χρειάζεται η αστυνομία – αφού αλλάξει βέβαια αυτός ο άχρηστος υπουργός, απεχθές χρωστούμενο από τη μεταπολίτευση- θα πρέπει να κάνει τη δουλειά της, επαγγελματικά, ελεγχόμενη από την πολιτική εξουσία και όχι από τους πολλούς νοσταλγούς της χούντας που κρύβονται πίσω από τη στολή ενός δημόσιου λειτουργού.

Χαβαλέ στο σπίτι σας. Κάντε κανα χασισάκι, ακούστε λίγο Locomondo (ως εκεί φτάνει ο νους κι η ευαισθησία σας), ονειρευτείτε πως είστε ο στρατηγός Τσάβεζ και κρατικοποιείστε όλη την οικονομία.

Τώρα αν θέλετε εξουσία, αν θέλετε να κυβερνήσετε, δημοκρατία έχουμε, κατεβείτε στις εκλογές με αυτά που λέτε τώρα (ότι θα ακυρώσετε τις συμφωνίες, είτε μόνοι σας είτε σε συνεργασία), πάρτε επιτέλους το τιμόνι της χώρας στα χέρια σας. Υπάρχει μια προϋπόθεση, βέβαια: να σας ψηφίσουν οι πολίτες. Γιατί σε καλές εποχές και ο Παναθηναϊκός ανέβαζε 80.000 νοματαίους στην Καλογρέζα, δεν θυμάμαι όμως αυτό να σήμαινε παλλαϊκή εξέγερση.

Τέλος, για τους μορφωμένους ανθρώπους που πολιτικά στηρίζουν τα κοράκια, και αρθρογραφούν και τα πιστεύουν, έχω και να τους δώσω μια συμβουλή: Όταν είσαι από μέσα, το πλέγμα της ανοησίας φαίνεται αδιαπέραστο. Απ’ έξω είναι κακή κωμωδία, μισό για γέλια, μισό για χασμουρητά. Μπορεί όμως να έχει τραγικά αποτελέσματα. Αφήστε σήμερα που είναι μοδάτο να αριστερίζεις, έτσι ή αλλιώς. Χρησιμοποιήστε το μυαλό σας!

Συγγραφέας: Γιώργος Στόγιας, Πηγή: Blog feleki