31.12.12

Τέσσερις ηθικές σκέψεις... [μέρος Β']



Δημοσίευσα προχθες ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο του Στέφανου Κασιμάτη με τίτλο «Τέσσερις ηθικές σκέψεις για τους δικαστές και τις αμοιβές τους». Στο κείμενο αυτό αποτυπώνονται μια σειρά σκέψεων ανώτατου δικαστικού γύρω από το θέμα της λευκής αποχής των δικαστικών από τα καθήκοντα τους.

Το ενδιαφέρον για μένα είναι ότι το κείμενο αυτό επαναφέρει στον δημόσιο διάλογο μερικούς σημαντικούς προβληματισμούς για θέματα «αυτονόητα», όπως η εργασία και η αμοιβή, το δημόσιο λειτούργημα και το καθήκον, η προσφορά και η απαίτηση. Πιστεύω πως ξεπερνά τα στενά όρια του δικαστικού κλάδου (εξουσίας αν προτιμάτε) και εκτείνεται στο σύνολο της κοινωνίας μας, καθώς τα συμπεράσματα του τελικά στοιχειώνουν την καθημερινότητα μας.

Γράφει ας πούμε το κείμενο: «...ο δικαστής έχει τη θεσμική δυνατότητα να επιβάλει τη θέλησή του στην κοινωνία - μάλιστα να την επιβάλει ως "δίκαιο"...». Μήπως είναι ο μόνος; Μήπως τη «θεσμική» αυτή δυνατότητα δεν την έχουν τόσοι και τόσοι συνδικαλιστές των κρατικών μονοπωλίων (και όχι μόνο); Θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε στην περίοδο μιας απεργίας σε κρατικό μονοπώλιο (και όχι μόνο) την έννοια της ελάχιστης παροχής της μονοπωλιακής υπηρεσίας με προσωπικό ασφαλείας. Οι νεώτεροι ειδικά, δεν την έχουν καν ακούσει!

29.12.12

Τέσσερις ηθικές σκέψεις... [μέρος Α']



Επέλεξα αυτό το κείμενο του Στέφανου Κασιμάτη με τίτλο «Τέσσερις ηθικές σκέψεις για τους δικαστές και τις αμοιβές τους» και την ερμηνεία που θα επιχειρήσω σε επόμενο δικό μου κείμενο, ως τα τελευταία κείμενα του 2012 για το blog μου. Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι το κείμενο αυτό επαναφέρει στον δημόσιο διάλογο μερικούς σημαντικούς προβληματισμούς για θέματα «αυτονόητα», όπως η εργασία και η αμοιβή, το δημόσιο λειτούργημα και το καθήκον, η προσφορά και η απαίτηση. Πιστεύω πως ξεπερνά τα στενά όρια του δικαστικού κλάδου (εξουσίας αν προτιμάτε) και εκτείνεται στο σύνολο της κοινωνίας μας, καθώς τα συμπεράσματα του τελικά στοιχειώνουν την καθημερινότητα μας. Περισσότερα στο επόμενο -και τελευταίο για φέτος- σημείωμα μου. 
Γιάννης Π. Τριανταφύλλου

Σκέψη πρώτη. Στις σύγχρονες, συνταγματικά περιορισμένες δημοκρατίες, ιδίως όσες διαθέτουν διάχυτο και παρεμπίπτοντα έλεγχο συνταγματικότητας, ισχυρότερη των τριών εξουσιών είναι η δικαστική. Ο δικαστής έχει τον τελευταίο λόγο για το τι θα ισχύσει ως δίκαιο. Τούτο σημαίνει ότι ο δικαστής έχει τη θεσμική δυνατότητα να επιβάλει τη θέλησή του στην κοινωνία - μάλιστα να την επιβάλει ως «δίκαιο». Ας ακυρώσει λοιπόν τις περικοπές του μισθού του. Ας τον αυξήσει, μάλιστα, ενδεχομένως. Σχεδόν κανείς δεν μπορεί κατά νόμο να τον εμποδίσει. Θα πληρώσουν οι υπόλοιποι. Μπορεί όμως κανείς να αναρωτηθεί με ποιο ηθικό κύρος θα ανέβει έπειτα στην έδρα να δικάσει τον συνταξιούχο, τον άνεργο, τον υπάλληλο, τον εργάτη, αυτούς δηλαδή που θα υποφέρουν ακόμη περισσότερο για να διατηρήσει αυτός τα προνόμιά του.

20.12.12

Χρώμα, φως και η διάθεση να αλλάξουμε, το μάθημα από την Αθήνα του χθες...



Η φωτογραφία (από τα Φωτογραφικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη) απεικονίζει την αρχή της Σταδίου, διασταύρωση με Αιόλου και Πατησίων, στην γιορταστική Αθήνα του Δεκεμβρίου του 1960. Την είδα προ ημερών στο facebook. Φανταχτερή, εντυπωσιακή. Θυμήθηκα τη Σταδίου όπως είναι σήμερα στο ίδιο κομμάτι, μαύρη, βρώμικη, μίζερη, τη βλέπω κάθε φορά που από το μετρό της Ομόνοιας ανεβαίνω στο γραφείο του Δημήτρη, δίπλα σ'εκείνο το ερείπιο (κυριολεκτικά) της οδού Σανταρόζα...

«Καμία σχέση με το σήμερα», σκέφτηκα, «τότε οι άνθρωποι περνούσαν όμορφα, διασκέδαζαν, κυκλοφορούσαν, ψώνιζαν, είχαν». Μετά κοίταξα προσεκτικά τη λεζάντα: «Δεκέμβριος του 1960». Δαγκώθηκα. Σφίχτηκα.

30.11.12

It takes two to tango...



Αποφάσισα και θα συμμετάσχω στο Ανοιχτό Συνέδριο που διοργανώνει η Δράση στις 1 και 2 Δεκεμβριου 2012. Όσοι με γνωρίζετε, με διαβάζετε ή μου κάνετε την τιμή να συζητούμε δια ζώσης ή διαδικτυακά ξέρετε το ιδεολογικό μου σκεπτικό. Αυτό με συνοδεύει, με χαρακτηρίζει, διαμορφώνεται, εκσυγχρονίζεται αλλά κατά βάθος δεν αλλάζει: είναι η φιλελεύθερη σκέψη, η πίεση για διαρκή αλλαγή και η διάθεση για συνεργασία. Αυτά είναι το «εγώ» μου, το οποίο χωρίς άλλα προαπαιτούμενα κομίζω αύριο στο συνέδριο.

Από κει και πέρα, τα ζητούμενα για μένα δεν είναι πολιτικά, τα πολιτικά θα προκύψουν, τα ζητούμενα είναι αξίες και θεμελιώδεις αρχές, αυτές που –άναρχα- αποδίδουν οι παρακάτω λέξεις «Σχέσεις, Ατομική Ευθύνη, Σύνθεση, Πορεία, Ενδιαφερον, Προσφορά, Μοιράζομαι, Μεγάλο, Όραμα, Αριστεία, Δύναμη, Χτίζω, Καινούργιο, Συμμετοχή, Ευκαιρίες, Αγωνία, Δημιουργία, Πράξεις, Διαφορετικό, Σεβασμός». Πιστεύω πως σε αυτά θα κρίνουμε και θα κριθούμε, είναι αυτά που θα μας οδηγήσουν να αναζητήσουμε την κοινή λογική και την κοινή συνισταμένη, είναι αυτά που τελικά ο μέσος άνθρωπος θεωρεί χρήσιμα για κείνον και περιμένει να χαρακτηρίζουν τη νέα προσπάθεια.

Κάτι τελευταίο: έχουμε κουράσει και έχουμε κουραστεί από σύνθετες σκέψεις και νοήματα. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε τα πράγματα απλά, οι στόχοι που θα θέσουμε πρέπει να είναι «ξεκάθαροι, ρεαλιστικοί και μετρήσιμοι» (όπως λέμε στις επιχειρήσεις), πρέπει επίσης να προσέξουμε το όφελος από τις ιδέες και τις προτάσεις μας να προκύπτει και να γίνεται σαφές και μετρήσιμο. Όσο περισσότεροι μας κατανοήσουν, τόσο περισσότεροι θα γίνουμε. Ας μην ξεχνάμε, it takes two to tango, one way or another! :)

υ.γ. η αλλαγή που σας είχα υποσχεθεί στο blog θα αρχίσει σταδιακα να γίνεται ορατή από το νέο έτος, μια ιδέα ομως μπορείτε να πάρετε από τις λέξεις και τα νοήματα που αράδιασα παραπάνω...

3.10.12

Επί προσωπικού... Ένα τέλος, μια αρχή...



Είναι πολλοί μήνες τώρα που η καθημερινότητα δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο για τους περισσότερους από εμάς, ειδικά για όσους επέλεξαν ως επαγγελματική διέξοδο το επιχειρείν σε όποια από τις μορφές του.

Μια άλλη παρατήρηση: μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει χάσει το ενδιαφέρον του για συζήτηση και αντιπαράθεση απόψεων, μαζί δε έχει υποχωρήσει σε μεγάλο βαθμό και η κοινή λογική που απαιτείται για να κρίνεις και να αποφασίσεις, ο πολίτης άγεται και φέρεται εν μέσω σεναριολογιών, επιφανειακών αναλύσεων και αβίαστων συμπερασμάτων.

Πλέον θέτουμε υπό διαπραγμάτευση ακόμα και τα αυτονόητα με την ίδια άνεση που δεχόμαστε να μας παρουσιάζουν την τήρηση τους ως εξαγορά κάποιου προνομίου που επιθυμούν να διατηρηθεί στο απυρόβλητο.

1.10.12

Κορόιδο φορολογούμενε



Οι κυβερνήσεις είναι διατεθειμένες να τα κόψουν όλα εκτός από την σπατάλη.

Μπορεί οι “τυφλοί” της Ζακύνθου να έχουν την τιμητική τους αλλά δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι. Καθημερινά βγαίνουν ιστορίες απίστευτης σπατάλης που πολύ συχνά ξεχνιούνται πολύ γρήγορα. Όπως για παράδειγμα το 2010 όπου «υπηρεσίες του υπ. Παιδείας διαπίστωσαν σε ένα μόνο σχολείο της Κοζάνης δεκαεννέα (19) υπεράριθμους γυμναστές! Επίσης, μία άλλη εντυπωσιακή περίπτωση κατεγράφη την ίδια χρονιά στη Σάμο, όπου στα μέσα Νοεμβρίου υπήρχαν ακόμη ελλείψεις εκπαιδευτικών την ίδια στιγμή που σε 14 γυμνάσια και λύκεια του νομού είχαν τοποθετηθεί 516 εκπαιδευτικοί. Από αυτούς, στα σχολεία υπηρετούσαν 291. Οι υπόλοιποι ήταν σε διοικητικές θέσεις, αποσπασμένοι εκτός νομού, μητέρες σε μακροχρόνια άδεια (ανατροφή, λοχεία κ.ά.). Αλλά και οι 291 είχαν περίσσευμα 1.291 ωρών κάθε εβδομάδα». Έκτοτε δεν μάθαμε τι απέγιναν όλοι αυτοί οι υπεράριθμοι και πόσο κοστίζουν ακόμα στον Έλληνα φορολογούμενο.

29.9.12

Ποιός πληρώνει τον βαρκάρη; [Athens Voice edito 405]



Όλα αυτά τα χρόνια που κυκλοφορεί η ATHENS VOICE, με όλες τις κυβερνήσεις, η εφημερίδα δεν παίρνει την κρατική διαφήμιση που της αναλογεί σύμφωνα με την αναγνωσιμότητά της. Μην κοιτάτε που δεν το γράφω. Δεν το γράφω αφενός γιατί δεν θέλω να θεωρηθεί πίεση και αφετέρου γιατί το έχουμε αποδεχθεί. Αφού ξέρουμε πώς παίζεται το παιχνίδι και αφού δεν το παίζουμε έτσι κι εμείς, λογικό είναι να είμαστε εκτός. Κάνω, βέβαια, λάθος. Γιατί η διαπλοκή και η αδιαφανής διανομή του δημόσιου χρήματος δεν είναι δικό μου πρόβλημα, είναι πρόβλημα όλων. Είναι το πρόβλημα, μάλλον, όλων.

Αρκετές φορές οι άλλες εφημερίδες δημοσιεύουν το top-100 των ΜΜΕ που λαμβάνουν μερίδιο από την κρατική διαφήμιση. Όλα αυτά τα λαχεία και τα ταμιευτήρια και οι κρατικές τράπεζες και οι ΔΕΚΟ και οι οργανισμοί διαφημίζονται στα πιο απίθανα έντυπα. Η A.V. είναι μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες, οι 5-6 μεγάλες κυριακάτικες και μετά αυτή. Όμως ποτέ δεν έχει βρεθεί ούτε καν σε αυτή τη λίστα των 100 Μέσων που φιλοξενούν την κρατική διαφήμιση.

28.9.12

Όταν παύουν να πληρώνουν…



Όταν ανακοινώθηκαν (ανεπισήμως) από το υπουργείο Οικονομικών τα στοιχεία για την πληρωμή του φόρου εισοδήματος τον Αύγουστο, πέρασε σχετικά απαρατήρητη η συμπεριφορά ενός μεγάλου αριθμού φορολογουμένων (910 χιλιάδες), οι οποίοι είτε δεν πλήρωσαν καθόλου τη δόση του φόρου εισοδήματος που όφειλαν (450 χιλ. φορολογούμενοι) είτε πλήρωσαν ένα μέρος μόνον της υποχρέωσης αυτής (460 χιλ. φορολογούμενοι).
Δεδομένου ότι φέτος ήταν η πρώτη χρονιά στην οποία επιβλήθηκε φόρος εισοδήματος σε ένα μεγάλο αριθμό πολιτών με χαμηλό εισόδημα, τα σχετικά στοιχεία δεν μπορούν να συγκριθούν με προηγούμενα έτη και αποτελούν ένα νέο κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο δεν φαίνεται να έχουν λάβει σοβαρά υπ’ όψη ούτε οι κυβερνώντες, ούτε η τρόικα, ούτε βέβαια οι ανέξοδα αντιπολιτευόμενοι.

27.9.12

Περί «αντιρατσισμού»



Την δεκαετία του '80 το ΚΚΕ και οι πολιτικοί χώροι που σήμερα εκφράζουν τον αναρχοσταλινισμό (ΣΥΡΙΖΑ, «Συνιστώσες», ΑΝΤΑΡΣΙΑ κλπ) έστηναν δεξιά και αριστερά σε όλη την Ελλάδα «Επιτροπές Ειρήνης». Ο φαινομενικός σκοπός αυτών των οργανώσεων ήταν η προώθηση της ειρήνης πού απειλείτο από την αντιπαλότητα μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ και των χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Στην πραγματικότητα όμως τα «κινήματα ειρήνης» ήσαν Δούρειοι Ίπποι της φιλοσοβιετικής προπαγάνδας και στόχευαν στον μονομερή αφοπλισμό της Δύσης. Η στρατηγική αυτή ήταν ιδιαίτερα ευφυής όχι απλά επειδή συγκέντρωνε ευρύτερες μάζες γύρω από ένα γενικώς αποδεκτό σύνθημα («ειρήνη») αλλά επίσης επειδή εξουδετέρωνε οποιαδήποτε δυνητική κριτική εναντίον των ολοκληρωτικών καθεστώτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας: Αν κανείς έκανε αναφορά στο αποκρουστικό πολιτικό καθεστώς αυτών των χωρών αυτομάτως χαρακτηριζόταν ως «εχθρός της ειρήνης» και οδηγείτο μοιραία στην πολιτική περιθωριοποίηση.

26.9.12

65 χρόνια μετά: Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμμιά...



Μία δημοσίευση με αφορμή τον σημερινό «απεργιακό αγώνα» των οπαδών των κεκτημένων... Ακριβώς επειδή σήμερα απεργούν όλοι αυτοί, ακριβώς γι'αυτό εγώ δεν απεργώ. Γιατί θέλω ΝΑ ΘΙΓΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ! Γιατί όσο συντηρητικός και να ακούγομαι φορές φορές, ξέρω και πιστεύω πως το μόνο πράγμα που πρέπει να παραμένει σταθερό στην κοινωνία είναι η αλλαγή! Γιάννης Π. Τριανταφύλλου

Αρχές του 1947 η βρετανική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει στις ΗΠΑ πως αδυνατούσε πλέον να συνεχίσει τον ρόλο που είχε αναλάβει, δηλαδή τον ρόλο της ενίσχυσης της ελληνικής κυβέρνησης στον αγώνα της κατά της κομμουνιστικής επικράτησης στην Ελλάδα. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τρούμαν προκειμένου να έχει ιδία άποψη για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα στέλνει το πρώτο τρίμηνο του 1947 τον Paul A. Porter ως επικεφαλής αμερικανικής αποστολής.

Η αποστολή έμεινε στην Ελλάδα από τις 18 Ιανουαρίου έως τις 22 Μαρτίου 1947 επισκεπτόμενη περίπου όλη τη χώρα.

25.9.12

Η ευκαιρία της Αριστεράς για τη δημοκρατία



Δεν ξέρουμε τι εντάσσει στην «κινηματική δράση της Αριστεράς» ο κ. Πάνος Σκουρλέτης, όταν τη διαχωρίζει από τη «φασιστική δράση της Χρυσής Αυγής», όπως έγραψε σε επιστολή του στην «Καθημερινή» (18/9/2012). Εχουμε όμως ένα πρόχειρο παράδειγμα αυτής της «κινηματικής δράσης». Στην Κερατέα, όπου κάηκαν δεκάδες μηχανήματα, ανασκάφτηκε καθέτως το οδόστρωμα, πολιορκήθηκαν αστυνομικά τμήματα, και κάποιοι επιχείρησαν να κάψουν ζωντανούς έναν αστυνομικό με την οικογένειά του, αυτό είναι, σύμφωνα με τον κ. Αλέξη Τσίπρα, «πρότυπο αντιμνημονιακού αγώνα».

Αυτή την «κινηματική δράση» μάς καλεί να μην συγχέουμε με τη «φασιστική δράση»; Εντάξει: δεν τη συγχέουμε, σε ό,τι αφορά τα κίνητρα, αλλά μας επιτρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να μην βλέπουμε διαφορά στις μεθόδους; Δηλαδή γιατί ένας εχέφρων δημοκράτης πρέπει να ξεχωρίσει τις ιδεοληψίες τού ενός, από τα κολλήματα του άλλου; Επειδή ο ένας έχει επικοινωνιακή υπεροπλία και ο άλλος τώρα προσπαθεί να την αποκτήσει;

24.9.12

Η βία και η δράση



Ο ένας προπηλακίζει τον μικροπωλητή, επειδή είναι σκούρος, αλλόθρησκος, η παρουσία του στη χώρα είναι παράνομη και δεν έχει άδεια επιτηδεύματος. Ο άλλος προπηλακίζει έναν εργάτη, επειδή έχει δεχθεί μείωση μισθού, δεν συμμετέχει στην απεργία και πηγαίνει στο εργοστάσιο. Πείτε μου, σας παρακαλώ, σε τι διαφέρει ο δράστης του προπηλακισμού στην πρώτη περίπτωση από εκείνον στη δεύτερη.

Διαφέρουν, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος, επειδή ο μεν πρώτος στρέφεται κατά της φυλής, του χρώματος του δέρματος και της πολιτισμικής ταυτότητας του μικροπωλητή, ενώ ο δεύτερος υπερασπίζεται το ιερό δικαίωμα του εργάτη στην απεργία -ή, αν προτιμάτε να το πούμε διά του τρόπου με τον οποίον νοείται εκ των πραγμάτων, της υποχρέωσης στην απεργία, η οποία υπερισχύει παντός άλλου δικαιώματος, διότι σε δέκα, πενήντα, εκατό ή διακόσια χρόνια μέσα από τη συντονισμένη πάλη του λαϊκού κινήματος θα οδηγήσει σε έναν καλύτερο κόσμο για όλους.

17.9.12

Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία



Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει· αυτό που σήμερα αποτελεί το βασικό εμπόδιο στη μετάβαση της χώρας από την εποχή των σοβιέτ με αστακομακαρονάδα (ελληνικό μοντέλο του σοσιαλισμού...) στη σύγχρονη πραγματικότητα.

12.9.12

Στον σταθμό του Μονάχου;


Με δεδομένες τις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων δεν είναι προτιμότερο για έναν Αθηναίο να δουλεύει στο Λονδίνο, παρά στην Αλεξανδρούπολη; Δηλαδή, πιο πολλές και φθηνές ευκαιρίες έχει να δει τους δικούς του και τους φίλους του στην Αθήνα κάποιος που ζει στη Ρώμη, παρά στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνοι: το ταξίδι είναι κομμάτι μεγαλύτερο, αλλά το εισιτήριο θα είναι κατά πολύ φθηνότερο.

Ο κλαυθμός κάποιων στις χώρες του Νότου για τη μετανάστευση των νέων είναι προσβλητικός για την Ευρώπη. Ή τουλάχιστον ασυνεπής με τον στόχο περί ενιαίου οικονομικού χώρου. Η ενοποίηση της Ευρώπης δεν είναι μόνο τα δημοσιονομικά κριτήρια του Μάαστριχτ, ούτε οι κοινοί κανόνες στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Η ενωμένη Ευρώπη πρέπει να είναι ενωμένη σε όλα. Κυρίως οι άνθρωποί της πρέπει να νιώθουν ότι η Αθήνα, η Ρώμη, το Παρίσι, το Βερολίνο ακόμη και το Ταλίν της Εσθονίας είναι κοινή τους πατρίδα. Δεν μπορεί να ενοποιούμε τις προδιαγραφές για τις ηλεκτρικές πρίζες και να ισχυριζόμαστε ότι πάμε στην ξενιτιά αν βγούμε εκτός των εθνικών μας ορίων, στη μεγάλη μας πατρίδα την Ευρώπη.

10.9.12

Η τάξη των κατ’ ανάγκη φοροφυγάδων



Μια νέα κοινωνική τάξη πάει να διαμορφωθεί. Πελώρια, ευρεία, ετερόκλητη. Η τάξη των ευπρεπών, των κατ’ ανάγκην, των λόγω αδιεξόδου φοροφυγάδων! Η τάξη αυτή περιλαμβάνει πλέον και «κοινούς ανθρώπους», νοικοκυραίους, όχι μόνον επαγγελματίες ή επιχειρηματίες. Αυτό, ανοίγει μια πολιτική ευκαιρία.

Κάποτε, στην κοινή γνώμη η φοροδιαφυγή ήταν κάτι που έκαναν οι ισχυροί και επιτήδειοι – οι «κακοί»: αυτό λένε (δεν πρόλαβαμε να αλλάξουμε τροπάριο…) τα media, αυτό παπαγαλίζουν οι πολιτικοί (ενώ οι ίδιοι, εν πολλοίς, κινούνται στο ευχάριστο περιθώριο του νόμιμου/ηθικού όπου η έννοια «φόρος» δεν έχει νόημα), αυτό ήδη έχουν ενσωματώσει στα στερεότυπά τους περί Ελλάδας (όπου «οι πλούσιοι φοροδιαφεύγουν, οι φτωχοί υποφέρουν») οι Ευρωπαίοι , οι κυρίες Μέρκελ - Λαγκάρντ κοκ.

7.9.12

Οι έξυπνοι με τις εύκολες λύσεις



«Εσείς τι θα κάνατε για να πετύχετε τους στόχους στους οποίους λέτε ότι αποτυγχάνει η κυβέρνηση;» Είναι η ερώτηση που ευλόγως ακολουθεί το στερεότυπο, μακρόσυρτο κήρυγμα κατά της πολιτικής του Μνημονίου από τον μονίμως περιοδεύοντα στα ραδιοφωνικά μικρόφωνα βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου το όνομα δεν έχει σημασία. Εκείνος τότε παίρνει το σύνηθες, γλοιώδες, δασκαλίστικο ύφος του -αυτό που υποτίθεται ότι ταιριάζει με την ηθική και πνευματική ανωτερότητα της Αριστεράς- και, χαμηλώνοντας λίγο την ένταση της φωνής, σαν να πρόκειται να μας αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό, αρχίζει να εξηγεί στα «παιδάκια» του ραδιοφωνικού ακροατηρίου ότι θα πατάξουν τη φοροδιαφυγή με ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, θα κόψουν στο Δημόσιο τις «περιττές σπατάλες» (λες και υπάρχουν... αναγκαίες σπατάλες) και άλλα ηχηρά παρόμοια.

5.9.12

Για να κατανοήσουμε την Ύδρα



Είμαστε σύμφωνοι. Η είσπραξη του ΦΠΑ και στη συνέχεια η παρακράτησή του, με την αποφυγή έκδοσης αποδείξεων, αποτελεί κλοπή. Η επιβολή όμως και είσπραξη συνεχώς όλο και περισσότερων φόρων, δίχως την παραμικρή παραπέρα βελτίωση η αύξηση των παρεχομένων από το κράτος υπηρεσιών, τι ακριβώς είναι;

Πως θα έπρεπε να αποκαλείται η επιβολή φόρων κατοχής, κι όχι επί των όποιων προσόδων προκύπτουν από αυτήν, ακίνητης περιουσίας όταν αυτή έχει αποκτηθεί με χρήματα πολλαπλώς φορολογημένα; Από πότε κάποιος αποτελεί υποζύγιο ενός κράτους επειδή έτυχε να γεννήθηκε και να ζεί στα γεωγραφικά του όρια; Δίχως δικαίωμα αντίδρασης και αυτό-προστασίας; Δυστυχώς αυτή είναι η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα για όσους έχουν την ατυχία να ζούν και να δραστηριοποιούνται μέσα στα πλαίσια της νόμιμης οικονομικής ζωής.

3.9.12

Οι δύο δρόμοι



Κεντρική θέση στην ιστορία της μεταπολίτευσης κατέχει ο τρόπος με τον οποίο αναπτύχθηκε η σχέση κράτους και κοινωνίας. Πρόκειται για μια σχέση που βασίστηκε στο συνδυασμό τριών στοιχείων: στην ενθάρρυνση της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, στην απρόσκοπτη παρεμπόδιση της εφαρμογής των νόμων και στην προσδοκία της απλόχερης παροχής δημοσίων υπηρεσιών και αγαθών. Για να περιγράψουν τη σχέση αυτή εύληπτα και συνοπτικά, οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως χρησιμοποιήσουν τον όρο «κράτος α λα καρτ».

31.8.12

Η ωραιότερη πόλη του κόσμου



Ητο Ιούλιος. Οι ομοιότητες όμως με το ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου σταματούν εδώ, διότι δεν ήμουν «εις την οδόν των Φιλελλήνων», αλλά στη Βασιλίσσης Σοφίας, κατευθυνόμενος προς τη Βουλή. Κόντευε μεσημέρι και η Αθήνα ακόμη δεν είχε αδειάσει. Από την αντίθετη κατεύθυνση, στο ίδιο πεζοδρόμιο, ερχόταν ένας ευσταλής μυστακοφόρος πρεσβύτης. Ασπρομάλλης, γύρω στα εβδομήντα, με κοντομάνικο πουκάμισο ξεκούμπωτο σχεδόν μέχρι το στομάχι. Εδειχνε ήρεμος και αμέριμνος, ήταν ξυρισμένος και βημάτιζε με μια άνεση η οποία δεν είχε τίποτε που να σε προϊδεάζει για το τι επρόκειτο να συμβεί. Μας χώριζαν κάπου δέκα μέτρα, όταν ο κύριος αυτός γύρισε προς τον τοίχο της γαλλικής πρεσβείας, ξεκούμπωσε το παντελόνι του και από μέσα έβγαλε... Θεωρητικά, θα μπορούσε να έχει βγάλει πάρα πολλά: υπάρχουν ένα σωρό αθώα πράγματα τα οποία μπορούν να χωρέσουν μέσα στο βρακί ενός άνδρα. Εκείνος όμως έβγαλε αυτό που φαντασθήκατε και, σαν να μην υπήρχε κανείς γύρω του, άρχισε να κάνει την ανάγκη του επάνω στον τοίχο της πρεσβείας. Οσοι έτυχε να είμαστε εκεί, σοκαρισμένοι από το θράσος του, επιταχύναμε το βήμα για να απομακρυνθούμε όσο γινόταν περισσότερο. Οταν είχα διασχίσει πια τη διάβαση, από τη γωνία του υπουργείου Εξωτερικών είδα τον φρουρό της πρεσβείας -είχε αντιληφθεί το περιστατικό μέσω των καμερών που ελέγχουν τον περίβολο- να λογομαχεί με τον τύπο και να τον διώχνει. «Τι άλλο θα δούμε;» άκουσα μια κυρία δίπλα μου να λέει, γελώντας. «Πολλά ακόμη. Μόλις αρχίσαμε» σκέφθηκα να της πω, αλλά ο έμφυτος συντηρητισμός, που με εμποδίζει να ανοίγω κουβέντα με αγνώστους, είχε αγριέψει από το αποτρόπαιο θέαμα που είχα μόλις παρακολουθήσει και δεν είπα τίποτε.

30.8.12

Η αντιμεταρρύθμιση και η συντηρητική ιδεολογία της



Οι μεταρρυθμίσεις είναι περίεργο φρούτο. Δεν φύονται παντού· και όταν φύονται δεν ευδοκιμούν πάντα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κινεζική αυτοκρατορία στις αρχές της προηγούμενης χιλιετίας είχε όλη την τεχνολογία που αναπτύχθηκε κατόπιν στη Δύση (πυρίτιδα, κινητά τυπογραφικά στοιχεία) και, παρ’ όλα αυτά, η αργοπορημένη Δύση τα χρησιμοποίησε για να κατακτήσει τον κόσμο, ενώ η Κίνα παρήκμασε.

Αν και είναι τεράστια η συζήτηση που ξεκινά από το ερώτημα «γιατί η Δύση;» η καλύτερη απάντηση που έχω ακούσει είναι επειδή, στη Δύση, οι άνθρωποι ήταν πιο ελεύθεροι να δοκιμάσουν νέα πράγματα. Προφανώς, λόγω της ύπαρξης ανταγωνιστικών πριγκιπάτων, και διάφορων άλλων κρατικών μορφωμάτων, δημιουργούνταν γόνιμο έδαφος για την προώθηση καινοτομιών. Αν απαγορευόταν στη Ρώμη, πήγαινε κάποιος στη Φλωρεντία. Και αν απαγορευόταν στη Φλωρεντία πήγαινε στη Ρηνανία.

28.8.12

«Κι αποχαιρέτα το, το μονοπώλιο που χανεις...»



Καταρρέει το «Λοβέρδειο» κρατικό μονοπώλιο του ΕΟΠΥΥ και μαζί του συμπαρασύρει και τα διάφορα συντεχνιακά μονοπώλια του χώρου της υγείας. Χρειάζεται άλλη απόδειξη για το ότι το (σοσιαλκομμουνιστικό) μοντέλο του μεγάλου κράτους που παρεμβαίνει παντού και ρυθμίζει τα πάντα, με εξαπτέρυγα καλά προστατευμένες συντεχνίες συμφερόντων, είναι πλήρως αποτυχημένο και οδηγεί τους λαούς στη δυστυχία;

Μόνη λύση, και εδώ, ο ελεύθερος και ανόθευτος ανταγωνισμός, όχι μόνο μειώνει το κόστος προϊόντων και υπηρεσιών αλλά υποχρεώνει και σε αύξηση της ποιότητας τους ώστε ο επαγγελματίας που τις παραγει να διεκδικήσει από τους άλλους αυτό το μειωμένο κόστος προς όφελος του, προστατεύοντας τους πολίτες παράλληλα από την υπερβολή των χρεώσεων καθώς οι τιμές δεν ορίζονται από κάποια κρατική νομενκλατούρα αλλά από τη δυνατότητα των ανθρώπων να πληρώσουν...

Και όχι, ο ανταγωνισμός δεν δαγκώνει, δαγκώνει η σημερινή κρατική και συντεχνιακή νομενκλατούρα που θα χασει τα πάντα αν υποχρεωθεί να ανταγωνιστεί. Γιατί δεν έχει μάθει τι θα πει ποιότητα και οικονομία.

Απλά Ελληνικά. Τι δεν καταλαβαίνεις; όχι πες!

21.8.12

Μετά τον κούφιο προοδευτισμό



Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας ήταν όμηρος ενός κούφιου προοδευτισμού. Παλιές ιδέες ξέφτισαν σε συνθήματα και έγιναν τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια λύσης των προβλημάτων. Ενώ σε όλο τον κόσμο τα πράγματα άλλαζαν ραγδαία, στην Ελλάδα άδειες λέξεις ακύρωναν κάθε προσπάθεια προσαρμογής. Τα δικαιώματα των εργαζομένων μεταφράστηκαν σε υποχρέωση του κράτους να δίνει επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης σε εκείνους που δεν φοβούνταν την απόλυση αν πήγαιναν καθυστερημένοι στη δουλειά τους. Η κοινωνική αλληλεγγύη μετατράπηκε σε διαδηλώσεις υποστήριξης κάθε παράνομου, ακόμη και ληστών των τραπεζών. Η αλληλεγγύη των γενεών έγινε παχυλές συντάξεις 50χρονων, τις οποίες θα πληρώσουν οι υποαμειβόμενοι νέοι. Το κράτος πρόνοιας έγινε οριζόντια επιδοματική πολιτική κ.λπ.

28.7.12

Μοντέρνα κοινωνία, μοντέρνοι αγώνες...



Ναι, η τελετή έναρξης του Λονδίνο 2012, το κόνσεπτ, πάτησε πάνω στην πετυχημένη συνταγή του Αθήνα 2004. Μπορεί η Αγγλία να στερείται της μακράς αρχαίας ιστορίας που έχουμε ως χώρα, επωφελήθηκε όμως δημιουργικά από αυτό και παρουσίασε μια άλλη διάσταση, αυτή μιας μοντέρνας χώρας, με παγκόσμια γλώσσα, παγκόσμια μουσική, παγκόσμια παρουσία και παγκόσμια τεχνολογία, μιας χώρας ίσων ευκαιριών για όλους, που ζει, εξελίσσεται, δημιουργεί ιστορία και με τη σκέψη και τη δουλειά της χαράζει και επηρεάζει το σήμερα και το αύριο της διεθνούς κοινότητας, μιας χώρας ανοικτής που ζει με την ιστορία (και όχι για την ιστορία της) και τις παραδόσεις της, τις οποίες αναδιαμορφώνει με τις ανάγκες των καιρών ώστε να προσελκύει και να ενσωματώνει πάντα τα καλύτερα στοιχεία άλλων πολιτισμών.

25.7.12

Επήλθε το μοιραίο



Ως εδώ ήταν λοιπόν. Ησυχα και αθόρυβα -τόσο ήσυχα που σχεδόν δεν καταλάβαμε ότι συνέβη- εξέπνευσε το πρωί η καημένη, έπειτα από άνιση μάχη που έδωσε επί τρία χρόνια. Την αγαπήσαμε σφοδρά στην αρχή. Αργότερα την κατηγορήσαμε για πολλά - κάποιες φορές αδίκως. Υπήρξαν και στιγμές που τη μισήσαμε κιόλας. Πάντως, τώρα που επήλθε το μοιραίο (παρότι -ας μου συγχωρεθεί η ασέβεια- μας έβγαλε την πίστη ώσπου να τα κακαρώσει...) προσωπικώς στέκομαι απέναντι στο γεγονός με αντικρουόμενα συναισθήματα, στα οποία επικρατεί μάλλον η συγκίνηση, αφού μέσα στη Μεταπολίτευση, που παρέδωσε το πνεύμα χθες νικημένη από τη χρεοκοπία, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της μέχρι τώρα ζωής μου.

23.7.12

Η Αριστερά των βολεμένων



Ξεσπάθωσε πάλι προχθές (σ.σ. 17.07.2012) ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων που έχουν -υποτίθεται- δρομολογηθεί από την κυβέρνηση, λέγοντας ότι «ολοκληρώνουν την ισοπέδωση της οικονομίας και της κοινωνίας». Διαβάζοντας τις δηλώσεις του, θυμήθηκα το ρητορικό ερώτημα που διατύπωσε ο Καστοριάδης το 1974: «Πώς να συζητήσεις με ανθρώπους που σκέφτονται ότι αν κρατικοποιηθούν τα πάντα θα έχουμε επιτύχει το ουσιώδες μέρος του σοσιαλισμού;».

Η απορία αυτή είναι μία μόνο από τις δεκάδες που εγείρονται, όταν προσπαθεί να παρακολουθήσει κανείς την επιχειρηματολογία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα, ανέκαθεν η παράταξή του διαμαρτυρόταν για το Σύμφωνο Σταθερότητας, με το οποίο έμπαινε όριο 3% του ΑΕΠ στο έλλειμμα και 60% του ΑΕΠ στο χρέος (και το οποίο οι ελληνικές κυβερνήσεις ούτως ή άλλως συστηματικά παραβίαζαν). Για ποιο λόγο όμως είναι «προοδευτική» η διόγκωση των ελλειμμάτων και η μεταφορά χρεών στις επόμενες γενεές; Γιατί η δημοσιονομική πειθαρχία, ο ισοσκελισμός εσόδων και εξόδων, που -με εγκληματική καθυστέρηση- προσπαθούμε τώρα να επιτύχουμε, θεωρούνται αντιδραστικές πολιτικές παραμένει επίσης μυστήριο.

20.7.12

«Προς άνεργη μητέρα 3 παιδιών»



Καμιά φορά όταν διαβάζω τα σχόλια στο site, τρομάζω. Όχι μ’ αυτά που με κατηγορούν, που καταγγέλλουν συνωμοσίες, προδότες, πράκτορες της Μέρκελ και του σιωνισμού. Αυτά τα συνηθίζεις, τα προσπερνάς άλλωστε εύκολα, είναι συνήθως με κεφαλαία και πολλά θαυμαστικά, τα καταλαβαίνεις με μια ματιά, είναι ίδια, πας παρακάτω. Τρομάζω με τα άλλα, τα κανονικά, αυτά που δείχνουν πόσο δύσκολη είναι η επικοινωνία, πόσο η προπαγάνδα τόσων χρόνων κρύβει τις αιτίες των προβλημάτων.

«Από πού βρήκατε ότι η μείωση των εισοδημάτων μας είναι 15-20% ρωτάει η αναγνώστρια και πως ακριβώς θα δουλέψω περισσότερο εγώ για να τα αναπληρώσω; Με τιμή, άνεργη μητέρα 3 παιδιών.»

16.7.12

Σαράντα εκατομμύρια και κάτι ψιλά



Ο διαγωνισμός είχε ολοκληρωθεί τον περασμένο Αύγουστο. Tέσσερις μήνες αργότερα, λίγο προτού το κράτος κατεβάσει ρολά για τις γιορτές, υπεγράφη η κοινή υπουργική απόφαση στις 23 Δεκεμβρίου. (Να ανοίξουν τους φακέλους, να βγάλουν από μέσα τις προσφορές, να τις διαβάσουν, να τις συγκρίνουν - όλα αυτά χρειάζονται οπωσδήποτε τέσσερις μήνες...) Και, επιτέλους, μόλις την περασμένη Κυριακή μπήκε και η τελική υπογραφή για την πώληση των τεσσάρων Airbus της παλιάς κρατικής Ολυμπιακής από τον Γιάννη Στουρνάρα. Επρεπε, λοιπόν, να βρεθεί στο υπουργείο Οικονομικών ένας νέος υπουργός, με θέληση να προωθήσει την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, με πολιτικές απόψεις (όλοι ξέρουν ότι ο Στουρνάρας προέρχεται από την Κεντροαριστερά) αλλά χωρίς πολιτικές δεσμεύσεις, ώστε να υπογράψει -και μάλιστα προτού ακόμη κλείσει εβδομάδα στα νέα καθήκοντά του- την πώληση των αεροσκαφών που σάπιζαν επί τρία χρόνια παρατημένα στο Ελληνικό.

13.7.12

Φυλακίζοντας τη δημοκρατία



Η ποινικοποίηση των πολιτικών διαφορών και η πρόταξη της τιμωρίας

Παλαιότερα, σ' αυτήν εδώ τη χώρα, όταν προσπαθούσε κανείς να βρει έναν ιδιαίτερο τομέα στον οποίο να ήταν περισσότερο από οπουδήποτε αλλού εμφανής η διαφορά μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς, αμέσως ο νους, ακόμη και ενός όχι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένου ατόμου, ερχόταν στο ζήτημα της ποινικοποίησης των πολιτικών διαφορών και της πρόταξης της τιμωρίας έναντι της ανοχής.

Η Δεξιά, εμφανώς επηρεασμένη και από μια θρησκευτική αντίληψη της ενοχής, ζητούσε τη φυλάκιση του «ενόχου-αμαρτωλού», ο οποίος τις περισσότερες φορές ήταν και φορέας αντεθνικών ιδεών, η δε Αριστερά επιδίωκε να δει το θέμα της τιμωρίας από την πλευρά της ανεκτικής κοινωνίας, ζητούσε δηλαδή μεγαλύτερη ανοχή για το «έγκλημα», μέχρι βαθμού υπερβολής πολλές φορές. Ταυτόχρονα ήταν απολύτως αντίθετη σε λογικές ποινικοποίησης της πολιτικής δράσης. Οι λόγοι αυτής της άρνησης ήταν αυτονόητοι, αφού ήταν η Αριστερά που ανά πάσα στιγμή κινδύνευε να κατηγορηθεί για εγκλήματα εσχάτης «εθνικής» προδοσίας.

5.7.12

Κράτος και τράπεζες μας «πνίγουν»...



Το ελληνικό κράτος έχει κηρύξει ήδη επιλεκτική στάση πληρωμών προς τις ιδιωτικές επιχειρήσεις οι οφειλές προς τις οποίες, εκτός επιστροφής ΦΠΑ, ξεπερνούν τα 6,5 δισ. ευρώ.

Μια επιχείρηση, η οποία δεν εισπράττει από το κράτος, δεν πληρώνει μια άλλη επιχείρηση η οποία την προμηθεύει, η οποία με τη σειρά της έχει πληρώσει και μια άλλη. Όλοι οι κρίκοι αυτής της αλυσίδας θα πρέπει να πραγματοποιήσουν απολύσεις.

Το να καθυστερεί το ελληνικό κράτος την επιστροφή του ΦΠΑ σε μια εξαγωγική επιχείρηση προκειμένου να συνεχίζει να καταβάλει δαπάνες και μισθούς σε οργανισμούς που δεν προσφέρουν καμιά χρήσιμη υπηρεσία, είναι σαν να πυροβολεί κάποιος τα πόδια του συστηματικά και επανειλημμένα, και να διατηρεί την προσδοκία πως με τα χέρια του θα καταφέρει να τερματίσει σε αγώνα ταχύτητας...

3.7.12

Tο ελληνικό σοβιέτ, τελευταίο της Ευρώπης, και τι θα ακολουθήσει όταν καταρρεύσει...



Η απόφαση ενός ειρηνοδικείου να κηρύξει αντισυνταγματικές τις μειώσεις μισθών του μνημονίου και την αναδρομική ισχύ της ακύρωσής τους, μοιάζει με σκηνή φθηνής αγγλικής κωμωδίας.

Όχι, πως και σε εμένα δεν θα άρεσε να λάβω -και εντός του θέρους μάλιστα πριν τις διακοπές- όλες τις περικοπές που έχει υποστεί ο μισθός μου τα τελευταία δυο χρόνια, αλλά καλό είναι να μην τρέφουμε φρούδες ελπίδες ή να δημαγωγούμε με τον πόνο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που όχι μόνο δεν σχεδιάζουν διακοπές, αλλά δεν μπορούν να πληρώσουν το ηλεκτρικό...

Κατά το, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος... για όποιον έχει σώας τα φρένας ακόμη, το στοίχημα των επόμενων μηνών είναι αν το δημόσιο θα καταφέρει να πληρώνει μισθούς μικρότερους και από τους σημερινούς, σε πολύ λιγότερους δικαιούχους από τους σημερινούς...

30.6.12

Όταν ο ελληνικός παρασιτισμός νικάει τα μνημόνια...



Βασικά, να ’χουν την υγειά τους οι άνθρωποι. Μόνο που πια η κατάσταση έχει γίνει κλαυσίγελως. Ακόμα και συμβολικά, η χώρα είναι άρρωστη, κλινήρης, δεν μπορεί να αντιδράσει. Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να πάει στις Βρυξέλλες, τον υπουργό αντικαταστάτη του δεν τον δέχονται γιατί εκεί πηγαίνουν αρχηγοί κρατών μόνο. Δεν το ήξεραν. Θα πάει ο σεβάσμιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Για να τους πει τις ηρωικές αναμνήσεις του από τον πόλεμο. Εντωμεταξύ ψάχνουμε για άλλον υπουργό Οικονομικών και άλλον Ναυτιλίας. Μετά από 6 μήνες προεκλογική περίοδο, δύο εκλογές, διερευνητικές εντολές, η χώρα δεν μπορεί να φτιάξει μια κυβέρνηση. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι αρρώστησαν. Είναι ότι και πριν αυτή η κυβέρνηση δεν είναι ούτε εθνικής σωτηρίας, ούτε εθνικής ενότητας, ούτε εθνική Ελλάδος. Με δυο λόγια, δεν είναι η κυβέρνηση που θα κάνει τη δουλειά που πρέπει. Και αυτό το κατάλαβαν όλοι αμέσως.

Ακόμα κι αυτοί που απαρτίζουν αυτό το χαμηλού επιπέδου πολιτικό σύστημα, δεν είναι τόσο ανόητοι να πιστεύουν ότι αυτή η κυβέρνηση είναι οι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν τις παρωχημένες δομές, να αντιμετωπίσουν τα χρόνια προβλήματα, να σώσουν τη χώρα. Όταν σχηματίζουν μια κυβέρνηση σαν κι αυτή που είδαμε πριν λίγες μέρες, στην ουσία κάνουν μια παραδοχή, μια δήλωση προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Τίποτα δεν μπορεί και δεν θέλουμε να αλλάξει.

29.6.12

Μεταρρύθμιση ή αντιμεταρρύθμιση;



Αφού η αντιμνημονιακή Ελλάδα καταδίκασε το μνημόνιο, ψήφισε και έστειλε στην κυβέρνηση πάλι τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή τώρα νίκησε το μνημονιακό μπλοκ; Το παράδοξο της προηγούμενης πρότασης δείχνει τον παραπλανητικό τρόπο με τον οποίο διεξήχθη η πολιτική αντιπαράθεση των προηγούμενων χρόνων. Πλαστά διλήμματα που δεν μπορούν να εξηγήσουν την πραγματικότητα. Σφοδρές παραπειστικές συγκρούσεις που συσκοτίζουν τις κρυμμένες επιδιώξεις.

Το εκλογικό σώμα απάντησε σε δύο διαφορετικά ερωτήματα. Να μείνουμε στην Ευρώπη και στο ευρώ γιατί η επαπειλούμενη βίαιη έξοδος συνεπάγεται εθνική καταστροφή. Και να αντιδράσουμε στην παρατεταμένη ύφεση που 5ο χρόνο πια, οδηγεί την κοινωνία σε απόγνωση. Η Ευρώπη, ως αυτονόητος προορισμός και πατρίδα που εξασφαλίζει τη θέση μας σε ένα δημοκρατικό και υψηλού βιοτικού επιπέδου κόσμο. Και η αντίδραση στη φτώχεια και στις πολιτικές που, αντί να λύσουν, οξύνουν ακόμη περισσότερο τα προβλήματα. Οι δυνάμεις της ακινησίας έχουν καταφέρει να παρουσιάσουν τις δύο αυτές απαντήσεις ως διαζευκτικές. Θα βγούμε από το φαύλο κύκλο μόνο αν δούμε ότι η ευρωπαϊκή είναι η μόνη λύση στο πρόβλημα. Το αντίθετο είναι που συνεπάγεται ακόμα μεγαλύτερη λιτότητα και φτώχεια.

19.6.12

«Αρετές» και «ελαττώματα» των Ελλήνων



Η χειρότερη υπηρεσία που προσέφερε το σχολείο, τουλάχιστον στη δική μας γενιά, ήταν ο τρόπος που κατανοούμε την Ιστορία. Διαβάζαμε, π.χ., για την Επανάσταση του ’21 και η καλύτερη εξήγηση που μας προσφέρθηκε ήταν γονιδιακή· κι ας μην ξέραμε τον όρο. Υπήρχαν οι έμφυτες αρετές των Ελλήνων (τόλμη, ανήσυχο πνεύμα κ.λπ.) αλλά υπήρχε και η, επίσης, έμφυτη ροπή προς τη διχόνοια. Δεν γνωρίζω αν η Ιστορία μπορούσε να διδαχθεί αλλιώς, αλλά κι εκείνοι που ήταν καλοί μαθητές έμειναν με την αίσθηση μιας ιστορικής ασυνέχειας: κάπου ξαφνικά έλαμπαν οι αρετές των Ελλήνων και αυτοί μεγαλουργούσαν, για να προκύψουν πάλι ξαφνικά τα ελαττώματα των Ελλήνων που τους χαντάκωναν.

Η Ελλάς διαβουλεύεται...



Εύγλωττο σκίτσο του Α. Πετρουλάκη από την Καθημερινή.

18.6.12

"Κύριοι σοβαρευτείτε"



[Το μόνο που θα προσθέσω στο κείμενο του Γιάννη Διονάτου που θα διαβάσετε είναι πως όταν το 26% του λαού σε ψηφίζει για να δώσεις αγώνες στη Βουλή και εσύ δηλώνεις πως οι αγώνες δίνονται στους δρόμους για να μη φανεί πως με τον εγωισμό σου δεν μπορείς να εξασφαλίσεις ούτε μία συναίνεση από το υπόλοιπο 74%, τότε το πρόβλημα δεν το έχει το 74% αλλά εσύ Αλέξη, εσύ και το 26%... Bitter but so true!]

Το μήνυμα των εκλογών ήταν σαφές, παρά το γεγονός ότι κάποιοι προσπαθούν να στρογγυλέψουν τις γωνίες και να ερμηνεύσουν με το δικό τους τρόπο την εκλογική απόφαση των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι μέσω της πιο δημοκρατικής διαδικασίας επέλεξαν την παραμονή της χώρας στο ευρώ, κάτι που εξάλλου δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις σε αυτό το ερώτημα, το οποίο συγκεντρώνει ο 87% των απαντήσεων.

17.6.12

Ευρώπη και Ευρώ φετίχ και στόχος!



Για μένα η Ευρώπη και το Ευρώ αποτελούν και φετίχ και στόχο! Και Ευρώπη και Ευρώ προτείνω πως πρέπει να είναι η επιλογή της ψήφου μας αυτή την Κυριακή.

Στις εκλογές αυτές υπάρχει μια ευρεία φιλοευρωπαϊκή παράταξη, αυτή που αποτελούν η Νέα Δημοκρατία (μπορεί οι FTD να την προτείνουν ως πρώτο κόμμα αλλά δεν είναι η μοναδική επιλογή), ο συνασπισμός Δημιουργία Ξανά-Δράση-ΦιΣ, το (πολύ καθαρότερο πλέον) ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.

Πιστεύω πως τα κόμματα αυτά εκφράζουν επαρκώς όλες τις πολιτικές απόψεις υπέρ της Ευρώπης, αποτελούν επομένως ασφαλή πρόταση ψήφου για όσους από εμάς επιθυμούμε να παραμείνουμε στην Ευρώπη και το Ευρώ, να τα βελτιώσουμε μέσα από την συμμετοχή και όχι μέσα από την καταστροφή και να χτίσουμε πάνω σε αυτά ένα καλύτερο αύριο.

Πιστεύω πως όσοι επιθυμούμε αύριο να είμαστε κομμάτι της καλύτερης Ευρώπης της προσπάθειας και όχι της «υπερήφανης» Ελλάδας της απομόνωσης και της καταστροφής, πρέπει να υπερψηφίσουμε ένα από τα παραπάνω κόμματα, με απώτερο στόχο στο σύνολο τους να υπερψηφιστούν από περισσότερους από το 50% των ψηφοφόρων.

Καλή ψήφο λοιπόν σήμερα και καλή νέα Ευρώπη αύριο!

16.6.12

Η Κουμουνδούρου και η Δούρου



Ο παρανοϊκός Ζιζεκ κρατούσε μια σημαία του ΣΥΡΙΖΑ κι έτρεχε πανηγυρίζοντας την εκλογική του νίκη, γύρω από ένα σουβλατζίδικο στο Σύνταγμα.
Από πίσω του ο Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ αλάλαζε «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται»!
Κοντά τους ο Λαφαζάνης.
Έπαιζε μ’ έναν συνδικαλιστή.
Στριφογύριζε μια δραχμή στον αέρα και ρωτούσε: «κορώνα ή γράμματα»; Όποιος έλεγε
«γράμματα» ήταν ο νικητής και κέρδιζε τη δραχμή.
Νικητής ήταν πάντα ο Λαφαζάνης, αφού ποτέ δεν έλεγε «κορώνα».
Άλλωστε ποτέ δεν είχε αγαστές σχέσεις με την κορώνα, εκτός κι αν ήταν μπύρα.

Κι ο άλλος, ο γίγαντας. Ο Στρατούλης! Έτρεχε κι αυτός. Κι από πίσω του ένας ράφτης που προσπαθούσε να του κάνει πρόβα στο υπουργικό κοστούμι.
Ήταν κι ένας άλλος που του έλεγε ότι τώρα που θα γίνει υπουργός Εργασίας, εκτός από το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία, οφείλουν να βγάλουν κι επίδομα έγκαιρης αποχώρησης.

Μόνοι στο ευρώ; Ανόητο!



Η εκδοχή Τσίπρα για την παραμονή μας στο ευρώ μπορεί να μας παγιδεύσει στην «κόλαση του ευρώ». Αν ήμουν ευκολόπιστος στις θεωρίες συνωμοσίας, θα πίστευα ότι αυτό ακριβώς επιθυμούν στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο λαός μας αποστρέφεται την έξοδό μας από τη Ζώνη του Ευρώ, σε πολύ μεγάλο ποσοστό, τουλάχιστον 80%. Αν όμως οι εθνικές αποτυχίες συνεχιστούν, η οικονομική κατάσταση δεν λέει να διορθωθεί, οι εταίροι στη Ζώνη και την Ευρώπη παραμένουν σαστισμένοι και ασυντόνιστοι, πολλοί θα είναι εκείνοι που θα αρχίσουν να ακούν με ενδιαφέρον την προοπτική μιας «εθνικής» οικονομικής πολιτικής. Στην ίδια κατεύθυνση επιδρά η άρνηση της Γερμανίας στη διερεύνηση εναλλακτικών προσεγγίσεων για την κρίση, επί τόσο μεγάλο διάστημα, και παρόλο που εμφανίζει πλέον σημάδια ανασύνταξης, προξενεί απελπισία στους πολλούς. Η επέκταση της κρίσης στην Ισπανία, οι αυξανόμενες δυσκολίες της Ιταλίας και η αναμενόμενη δύσκολη ανασυγκρότηση στη Γαλλία επεκτείνουν την ανησυχία και σε εκείνους που παρακολουθούν προσεκτικότερα τις δυνατότητες αντιμετώπισης της μεγάλης κρίσης μέσα στο ευρώ.

Μια κουβέντα για το ευρώ



«Να μείνουμε στο ευρώ!» «Όχι να φύγουμε, να γυρίσουμε στη δραχμή!» «Κανείς δεν μπορεί να μας διώξει!» «Δε θα μας διώξουν αλλά δεν θα έχουμε» «να κόψει η ΕΚΤ κι άλλο νόμισμα, να έχουμε» «δεν ξέρετε τι λέτε, πρέπει να πάμε στο ευρωομόλογο»... Ευρωλογίας συνέχεια καθημερινά ως τις εκλογές (αλλά και -είμαι βέβαιος- μετά από αυτές), σε κάθε φόρουμ και τόπο φυσικής ή διαδικτυακής συζήτησης που σέβεται τον εαυτό του.

Το πρόβλημα που όλοι δείχνουμε να μην καταλαβαίνουμε, είτε γιατί δεν μπορούμε είτε γιατί δεν θέλουμε, έχει να κάνει με την κουλτούρα πίσω από το ενιαίο μας νόμισμα, την περιβόητη πλέον «αρχιτεκτονική» του. Το ευρώ χτίστηκε για να είναι ένα ενιαίο νόμισμα και ως τέτοιο να βγάζει στη φόρα προβλήματα και «κουτσουκέλες» που παλιά κρύβονταν κάτω από το χαλάκι των διολισθήσεων, υποτιμήσεων και ισοτιμιών των εθνικών νομισμάτων και των κομματικών κρατικών μηχανισμών («λέγε με Ελλάδα...»).

Πέντε μύθοι και η σκληρή πραγματικότητα



Πώς καταρρίπτονται στην πράξη οι βαρύγδουπες εξαγγελίες, οι οποίες προβάλλονται από κόμματα ως «άσοι», που δεν ευσταθούν... Άρθρο των Μπάμπη Παπαδημητρίου, Κων. Ζούλα, Γιάννη Παπαδογιάννη, Σωτήρη Νίκα, που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 03.06.2012

Η κατάρριψη κάποιων εκ των βαρύγδουπων προεκλογικών υποσχέσεων, στην οποία προέβη η «Κ» την προηγούμενη εβδομάδα, προκάλεσε πολλά σχόλια και ζωηρό ενδιαφέρον. Για τον λόγο αυτό συνεχίζουμε σήμερα με ακόμη πέντε μύθους, που προβάλλονται από τα κόμματα ως «προεκλογικοί» άσοι, αλλά που, καλώς ή κακώς, δεν ευσταθούν...

15.6.12

Οκτώ μύθοι και η πραγματικότητα



Τι πραγματικά ισχύει με το χρέος, τους τόκους, τις αμοιβές, τις ΑΟΖ, τις τράπεζες, την απλή αναλογική, τους μετανάστες και όχι μόνο. Άρθρο των Μπάμπη Παπαδημητρίου, Κων. Ζούλα, Χριστίνας Κοψίνη, Σωτήρη Νίκα, Γιάννη Παπαδογιάννη, που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 27.05.2012

Στη νεανική γλώσσα ονομάζονται «δράκοι». Για όλους εμάς, στην καλύτερη περίπτωση είναι μικρότερα ή μεγαλύτερα ψέματα. Στη χειρότερη όμως πρόκειται για παραπλανητικά διατυπωμένες φράσεις οι οποίες ωραιοποιούν την πραγματικότητα με σκοπό να πείσουν τον αποδέκτη τους για τη δήθεν αλήθεια τους.

Η «Κ» προσπαθεί, στη συνέχεια, να αναδείξει και να εξετάσει τα πραγματικά δεδομένα που κρύβονται πίσω από πολυσυζητημένες προεκλογικές θέσεις και υποσχέσεις. Οι διατυπώσεις είναι ευχάριστες και γεμίζουν ελπίδες τους πολλούς. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που διατυπώνουν ερωτήματα. Οχι μόνον από καχυποψία, αλλά γιατί δεν μπορούν να δεχτούν ότι αυτό που κάνει κάποιους πολιτικούς να κατακρημνίζονται, θα πετύχουν να το κάνουν τόσο ευχάριστο και κερδοφόρο σε ψήφους κάποιοι άλλοι.

Ευρώπη ή ΣΥΡΙΖΑ;

Photo: Anna Galanou/Flickr

«Το ευρώ δεν είναι φετίχ», δήλωσε ο κ. Τσίπρας, αποκαλύπτοντας και την κρυφή στρατηγική του Σύριζα, την οποία εμμέσως πλην σαφώς ψιθυρίζουν και τα στέλεχη του: η κυβέρνηση της αριστεράς μας ετοιμάζει για την έξοδο από το ευρώ, καθώς τα σχέδιά τους για την οικονομία και την κοινωνία είναι εντελώς ασύμβατα με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ούτε καν ο Ολαντ δεν θα τα συζητούσε.

Η κατάσταση όπως διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη είναι απελπιστική για την Ελλάδα. Το δημόσιο χρέος μας ανήκει πλέον στα κράτη, δηλαδή απευθείας στους ευρωπαϊκούς λαούς. Η συνέχιση της χρηματοδότησης της Ελλάδας θα διακοπεί εάν σχηματιστεί κυβέρνηση Σύριζα που θα ζητήσει κατάργηση του Μνημονίου, όχι επειδή θα το επιλέξουν οι ευρωπαίοι ηγέτες, αλλά επειδή πολιτικά είναι αδύνατον να εγκριθεί η χρηματοδότηση από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, εάν η Ελλάδα δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της,. Και να ήθελε δηλαδή η Μέρκελ, δεν θέλουν πλέον οι ψηφοφόροι της. Και αυτοί δυστυχώς μετράνε περισσότερο.

«Στο κόκκινο» το πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ



Πέραν της πραγματικότητας οι προτάσεις Τσίπρα, είναι σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκώς ισχύοντα, ενώ άλλες έχουν εξαγγελθεί από άλλα κόμματα. Άρθρο των Σωτήρη Νίκα, Παναγή Γαλιατσάτου και Τάνιας Γεωργιοπούλου από την Καθημερινή της Κυριακής 03.06.2012

Πολιτική υψηλού ρίσκου, η οποία συνεπάγεται τριβές και συγκρούσεις σε περισσότερα πεδία με την Ε. Ε. και τους εταίρους μας και δημιουργεί κινδύνους για την παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη, προτείνει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός από τη μετωπική σύγκρουση με την «τρόικα», που συνεπάγεται η προτεινόμενη ακύρωση του Μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων -και ας μην το ξεχνάμε, είναι ο θεσμικός αντιπρόσωπος των εταίρων και δανειστών μας-, μια σειρά από προτάσεις που καταθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκώς ισχύοντα. Ειδικότερα:

10 Ελληνικοί Μύθοι (Ακόμα): Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε



Βλέπω με ευχάριστη έκπληξη τώρα πια και τους εκπροσώπους των αντιμνημονιακών κομμάτων να αναγνωρίζουν τα ελλείμματα και να ψάχνουν τρόπους για να τα καλύψουν. Προτείνουν φόρους φυσικά κι αυτοί, σ’ αυτούς που έχουν εισόδημα 20.000 το χρόνο, εισφορές σε όσους έχουν 50.000, έκτακτες φορολογίες στις επιχειρήσεις. Πού είναι τώρα αυτοί που «δεν χρωστούσαν, δεν πληρώνανε»; Πού είναι όλοι αυτοί που δεν πλήρωναν τα διόδια, τα εισιτήρια στα λεωφορεία και το μετρό; Πού είναι όλοι αυτοί που όταν το κράτος χρεοκοπούσε πρότειναν ως απάντηση να το χρεοκοπήσουμε ακόμα περισσότερο; Πού χάθηκαν εκείνοι οι καλοί άνθρωποι που πρότειναν επιτροπές λογιστικού ελέγχου για να διαγράψουμε το επαχθές χρέος; Που συνέκριναν την ελληνική δημοκρατία με λατινοαμερικάνικες μπανανίες και δεν αναγνώριζαν συμβάσεις μιας χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κυβερνήσεις που ψήφιζε το 80% του ελληνικού λαού;

Πού είναι όλοι αυτοί που είχαν αναγάγει την τσάμπα μαγκιά του μπαταχτσή σε προοδευτικό δικαίωμα και απαίτηση να πληρώνουν τη ζωή τους οι πολίτες των άλλων χωρών; Άραγε, τώρα που έμαθαν για τις 200.000 μαϊμού συντάξεις και επιδόματα που στοιχίζουν 1 δις το χρόνο, για τον πενταπλασιασμό της φαρμακευτικής δαπάνης, για το διπλασιασμό σε μία δεκαετία του μισθολογικού κόστους του δημοσίου, τον τριπλασιασμό της κρατικής ενίσχυσης στα ασφαλιστικά ταμεία, θέλουν ακόμα επιτροπές ελέγχου; Μήπως τους λέει τίποτα το γεγονός ότι μετά από 4 χρόνια ύφεσης και 2 μνημονίου, ξεκινάμε πάλι απογραφή των συνταξιούχων; Με την ταμπέλα «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», ο ελληνικός παρασιτισμός προσπάθησε κρυμμένος πίσω από προοδευτικές ταμπέλες να βάλει την υπόλοιπη κοινωνία να πληρώσει το λογαριασμό.

14.6.12

Ο αντικαπνιστικός νόμος και οι στάχτες του



Ας φωνάζει ο Γεωργελές για την εθελοτυφλία μας απέναντι στα πραγματικά προβλήματα της χώρας. Ας φωνάζω κι εγώ, μαζί με κάτι ελάχιστους γραφικούς κάθε τόσο για το αυτονόητο που έχει καπελωθεί από οπαδούς ιδεολογιών που ούτε οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Στο τέλος, στον πυρήνα κάθε ευφάνταστου λαϊκισμού και παθιασμένου αγώνα, αυτό που μένει είναι η καθημερινότητα του καθενός. Για κάποιους δύσκολη, για κάποιους άλλους πιο εύκολη. Στο τέλος, μένει η λεπτομέρεια του τούνελ, ο φοροφυγάς, το λαμόγιο και ο «κουμπάρος» που θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τα ίδια μυαλά με οποιαδήποτε πολιτική απόχρωση έχει η κυβέρνηση που ψήφισαν, είτε συναλλάσσονται με ευρώ, είτε με δραχμές.

«Agenda 2010»: όταν η Γερμανία εφάρμοσε οικειοθελώς το δικό της «μνημόνιο»



Πολλοί μισούν τη Γερμανία για την επιμονή της στη δημοσιονομική σταθερότητα και κυρίως για τις πολιτικές που επιβάλλει στις χρεωμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι πιο «επαναστάτες» τη φαντάζονται σαν το Δ΄ Ράιχ που επιβάλλει μια νέου τύπου κατοχή στις χώρες. Ηλίθιοι και ανιστόρητοι παραλληλισμοί που αδιαφορούν για τη βασική διαφορά. Το Γ΄ Ράιχ δεν οικοδομήθηκε μόνο διά της βίας, αλλά κι απρόσκλητο. Αντιθέτως, τώρα, δεν χτυπά η Γερμανία τις πόρτες των χρεωμένων χωρών· αυτές παρακαλούν για φθηνά δάνεια που δεν μπορούν να βρουν πουθενά αλλού.

Κυκλοφορεί το επιχείρημα ότι η Γερμανία δανείζει τις χώρες του Νότου ακριβά. Αυτό είναι αληθές, αν δούμε τη μισή εξίσωση. Η Γερμανία δανείζεται από τις αγορές με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο και μάς δανείζει με 2-3% ετησίως. Αυτή είναι μεγάλη διαφορά, αλλά το επιτόκιο είναι σαφώς μικρότερο από το 30% που διαμορφώνεται για τα ελληνικά ομόλογα στις διεθνείς αγορές.

Πώς ψηφίζουμε σε ώρα κρίσης;



Του Νικου Κ. Αλιβιζατου*

Αφιερώνεται στη μνήμη του Περικλή Πάγκαλου (1942-2002)

Πόσο αλλάζει η πολιτική συμπεριφορά μας σε ώρα κρίσης; Ψηφίζουμε όπως παλιά; Aντιδρούμε το ίδιο μπροστά στα τεκταινόμενα;

Ζήσαμε τριάντα τόσα χρόνια αμεριμνησίας. Είχαμε λησμονήσει τι σημαίνει ύφεση. Με την ψευδαίσθηση της διαρκούς ανάπτυξης, είχαμε ξεχάσει ότι, όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει, η ζωή μας μοιραία επηρεάζεται. Γεγονότα όπως οι σημαντικές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η εκτεταμένη ανεργία και τα συνακόλουθα δράματα -οικογενειακά, επαγγελματικά και άλλα- επιδρούν δίχως άλλο και στο πώς ψηφίζουμε.

Παρ’ όλα αυτά, έχει παρατηρηθεί ότι όσο η κρίση παραμένει μόνο οικονομική και κοινωνική, η ψήφος μας δεν επηρεάζεται καθοριστικά. Δεν ανατρέπεται ο εκλογικός χάρτης της χώρας.

13.6.12

Μοναδική διέξοδος, η συνεργασία και η ενότητα



Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διάβασαν το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου ως μια καταψήφιση όχι μόνο του Μνημονίου, αλλά και των κυβερνήσεων αυτοδυναμίας και ως μια λαϊκή εντολή για συνεργασία μεταξύ των πολιτικών κομμάτων. Σε εποχές οξύτατης και πολύπλευρης κρίσης, η πολιτική ελίτ της χώρας καλείται λοιπόν να κάνει μιαν υπέρβαση: να ξεπεράσει την αναπηρία που παραδοσιακά ακυρώνει στον τόπο μας το πνεύμα συνεργασίας και ενότητας. Ο στοχαστής Στέλιος Ράμφος είναι από τους πρώτους που έκαναν λόγο περί ωρίμανσης αυτής της ιδέας, βλέποντάς την ως τη μοναδική πιθανή διέξοδο από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα τα τελευταία χρόνια.

12.6.12

«Η θέση μας είναι στην Ευρώπη και στον κόσμο των ελεύθερων προηγμένων εθνών.»



Παρέμβαση πενήντα πανεπιστημιακών ενόψει των εκλογών της 17ης Ιουνίου, από την Καθημερινή της Κυριακής 10.06.2012

Οι ημέρες αυτές είναι κρίσιμες και συνάμα ιστορικές. Λάβαμε την πρωτοβουλία να μιλήσουμε με τους συμπολίτες μας με απλά λόγια χωρίς οικονομικές αναλύσεις. Αυτές άλλωστε έχουν πολλές φορές γίνει και ακουστεί. Στο σημείο που έχουμε σήμερα φτάσει, οι οικονομικές απόψεις του καθενός έχουν ξεπεραστεί από τις εξελίξεις που θέτουν μπροστά μας μεγάλα εθνικά διλήμματα.

Δεν θέλουμε να υποδείξουμε σε κανέναν τι πρέπει να κάνει. Αυτό θα ήταν ξένο σε αυτά που πιστεύουμε. Η ιστορία όμως διδάσκει ότι η σιωπή και η αδράνεια είναι συχνά οι καταλύτες της καταστροφής.

Φόροι ή πρόοδος; Ποιό θα είναι το ελληνικό αύριο;



«Κύριε Τριανταφύλλου, επειδη ανησυχείτε, τους φόρους που έρχονται θα τους πληρώσετε για να "σωθεί" ο προυπολογισμός; Αν ναι, μήπως πρέπει να πληρώσετε και παραπάνω;». Μια τέτοια ερώτηση μπορείς εύκολα να την χαρακτηρίσεις προβοκατόρικη και να την ξεπεράσεις. Ειδικά αν είσαι «πελάτης» από αυτούς που πιστεύουν πως τα χρήματα προκύπτουν από παρθενογέννεση και αρέσκονται σε φληναφήματα τύπου «λεφτά υπάρχουν» και «δεν πληρώνω δεν πληρώνω».

Έχω επιλέξει καιρό τώρα να είμαι πολίτης, στην πράξη και όχι στα λόγια, έτσι τις ερωτήσεις αυτές δεν τις προσπερνώ. Ειδικά που ως σήμερα και δηλώνω τα εισοδήματα μου κανονικά και πληρώνω με συνέπεια τους φόρους αλλά και όποια άλλη «έκτακτη» επιβάρυνση εφευρίσκει κατά περιόδους η κομματική διοίκηση του κράτους.