30.12.11

Η Ελλαδάρα της πασοκαρίας...

Η φωτό από παλαιότερο «ξεσηκωμό» των ιδίων εργαζομένων, του ιδίου ευαγούς ιδρύματος...
«...Εκείνο που όμως καταλαβαίνω καλύτερα, με αφορμή την απεργία στην Εθνική Ασφαλιστική, είναι γιατί χρεωκοπήσαμε και γιατί συντόμως θα καταλήξουμε και εκτός ευρώ. Βολευτήκαμε τόσο καλά σε μια ευημερία ασύνδετη με τις συνθήκες οι οποίες την ορίζουν, ώστε στο τέλος χάσαμε τελείως την επαφή με την πραγματικότητα. Δικαιώματα και συμφέροντα έγιναν αξίες απαράβατες, αμετάβλητες και αμετακίνητες εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν, αδιαφορώντας αν γύρω μας γκρεμίζεται το σύμπαν. Αυτές τις συμπεριφορές ακολουθήσαμε απερίσκεπτα, ώσπου στο τέλος αποκρυσταλλώθηκαν σε έναν τύπο βλακείας, που έγινε ο μόνος τρόπος σκέψης που μας απέμεινε. Οι ηρωικοί συνδικαλιστές, που εννοούν να αγνοούν την πραγματικότητα, θυμίζουν στην ξεροκεφαλιά τους τους στρατηγούς του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που οδήγησαν μια ολόκληρη γενιά στον αφανισμό μέσα στα χαρακώματα του δυτικού μετώπου. Τους ταιριάζει θαυμάσια ο τρόπος με τον οποίον ο Τζον Φούλερ περιγράφει τον περίφημο Βρετανό Στρατάρχη Χέιγκ: «Ο τρόπος σκέψης του ήταν στερεότυπος και, σαν τη χιονοστιβάδα, όταν έπαιρνε μπροστά δεν μπορούσε να σταματήσει, γιατί πίστευε ότι αυτή η μορφή ηλιθιότητας έδειχνε τον χαρακτήρα του καλού στρατηγού».

Λυπάμαι αν γίνομαι απόλυτος και μάλιστα καθώς γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα: της δημιουργίας και του πραγματικού αγώνα. Φοβάμαι όμως ότι την έπνιξε η Ελλαδάρα της πασοκαρίας...»


Απόσπασμα από χθεσινό σημείωμα του Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή, αναφερόμενο στη σημερινή απεργία που κήρυξε τα συνδικάτο της Εθνικής Ασφαλιστικής διαμαρτυρόμενο για μια «εθιμική αργία» που αρνείται να μετακινηθεί από το Σαββατοκύριακο και να πέσει καθημερινή...



Καλή Πρωτοχρονιά και ας ελπίσουμε το 2012 να εξαφανίσει δια παντός τέτοιες προκλητικές συμπεριφορές μαζί με όσους τις εκφράζουν και τις υποστηρίζουν...

29.12.11

Το απόλυτο του καθενός



[εξαιρετικό άρθρο του Νίκου Κωνσταντάρα από την Καθημερινή της 24.12.2011]

Μέσα σε αυτόν τον χειμώνα του κλονισμού φαινόμαστε καταδικασμένοι να μην αποφύγουμε μεγαλύτερες δυσκολίες. Διχασμένοι, παθιασμένοι και φοβισμένοι, μοιάζουμε να δεχόμαστε τα χειρότερα, αρκεί έτσι να δικαιολογήσουμε όσα πιστεύουμε, να επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες που εκτοξεύουμε ο ένας εναντίον του άλλου. Είναι τέτοια η καχυποψία ανάμεσά μας που ο ισχυρισμός αυτός θα εκλαμβάνεται από πολλούς ως προπαγάνδα στην υπηρεσία όσων στοχεύουν στην ταπείνωση, την υποδούλωση και την αφαίμαξη των Ελλήνων. Τέτοια κινδυνολογία, λένε, οδηγεί τον λαό στην παραίτηση, στην ήττα. Από την άλλη, όσοι πιστεύουν στην ανάγκη ριζικής μεταρρύθμισης της κοινωνίας αγανακτούν με τις απλουστεύσεις και τα «λαϊκίστικα» επιχειρήματα του όλο και ισχυρότερου μετώπου της άρνησης. Οι αντιθέσεις δεν οδηγούν σε σύνθεση παρά μόνο σε ατέρμονους μονολόγους. Οσο διαφωνούμε μεταξύ μας, οι εξελίξεις οδηγούνται είτε από τον χρόνο είτε από εξωτερικούς παράγοντες. Πώς έγινε αυτό;

28.12.11

«Πολλά λόγια, καθόλου πράξεις»



[άρθρο της Μαργαρίτας Πουρναρά από την Καθημερινή της Κυριακής 18.12.2011, επικεντρωμένο στο βασικό πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας: τα πολλά λόγια που δεν αντιστοιχίζονται με έργα. Γράφοντας λοιπόν τα πράγματα που θα κάνουμε το 2012, ας βάλουμε πρώτο πρώτο να θυμίζουμε πάντα, παντού και με κάθε τρόπο στους κυβερνήτες μας ότι «κυβερνώ» σημαίνει «επιχειρώ» σημαίνει «αποφασίζω», πολλές φορές χωρίς καν να μιλάω...]

«Minister Venizelos stated... », ήταν οι πρώτες γραμμές του τηλεγραφήματος που συνέτασσε δίπλα μου η συνάδελφος του πρακτορείου Reuters, μόλις είχε ακούσει τη μαγνητοσκοπημένη ομιλία που έστειλε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στη συνάντηση του Capital Link Forum στη Νέα Υόρκη στις 7 Δεκεμβρίου. Η εκδήλωση που διοργανώνεται σε ετήσια βάση στο Metropolitan Club του Μανχάταν και έχει στόχο την προσέλκυση επενδύσεων στην Ελλάδα από το εξωτερικό, συγκεντρώνει εταιρείες ελληνικών, ελληνοαμερικανικών και αμερικανικών συμφερόντων. Και αν στο παρελθόν μια τέτοια συγκέντρωση θα άφηνε αδιάφορο τον ξένο Τύπο, τα τελευταία χρόνια οι εκπρόσωποί του παρίστανται ανελλιπώς μια και δίνουν το «παρών» Ελληνες πολιτικοί. Η χώρα μας είναι στο μάτι του κυκλώνα και οι δημόσιες τοποθετήσεις μπορούν να παράξουν ειδήσεις. Πέρυσι, κεντρικός ομιλητής ήταν ο Fast Track minister Χάρης Παμπούκης, ενώ φέτος ο Ευάγγελος Βενιζέλος έστειλε βιντεοσκοπημένο τον λόγο του.

27.12.11

Λάθος μείωση



[άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου στην Καθημερινή της Κυριακής 18.12]

Στο προοίμιο της Πέμπτης Εκθεσης, που συντάσσει το Ευρωπαϊκό Τμήμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σημειώνεται: «Τα πράγματα πήραν αρνητική τροπή για την Ελλάδα, καθώς η προσαρμογή της οικονομίας γίνεται κυρίως μέσω μιας μεγαλύτερης ύφεσης, την οποία οδηγούν οι μειώσεις μισθών αλλά και η “αντοχή” των τιμών, παρά μέσω διαρθρωτικών αλλαγών, που θα οδηγούσαν σε αύξηση της παραγωγικότητας».

Πρόκειται για την καλύτερη ομολογία της αποτυχημένης εφαρμογής του σχεδίου που περιλάμβανε το Μνημόνιο του 2010. Ο Πόουλ Τόμσεν, υπεύθυνος για τη σύνταξη αυτής της έκθεσης δέχεται ερωτήσεις όπου κι αν βρεθεί. Είμαι σίγουρος ότι στην Πορτογαλία, όπου βρέθηκε λίγες ώρες αφότου είχε τελειώσει την αποστολή του στη χώρα μας, αυτή την εβδομάδα, τρέμουν στην ιδέα πως μπορεί να τους συμβεί το ίδιο.

21.12.11

Η εσωτερίκευση της ήττας



[Όταν διάβασα πρώτη φορά το άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη στην Καθημερινή της Κυριακής 11.12.2011 αισθάνθηκα δυσφορία. «Πολλή και πυκνή άρνηση», σκέφτηκα ευθύς. Ευτυχώς, χρόνια τώρα, έχω κατακτήσει το προνόμιο της αυτοσυγκράτησης και της δεύτερης σκέψης, έτσι στη δεύτερη ανάγνωση -μερικές μέρες μετά- μπόρεσα εύκολα να διακρίνω την θετική πλευρά: όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την άρνηση -και δυσφορείς- αυτό σημαίνει ότι δεν είσαι μέσα σε αυτή, ότι δεν είσαι κομμάτι της. Άρα αρκει να αποστρέψεις το βλέμμα σου και να κοιτάξεις γύρω για να δεις την κατάφαση, τον άλλο κόσμο στον οποίο ανήκεις και για τον οποίο αξίζει να συνεχίσεις να δημιουργείς! «Ανατρεπτική σκέψη, φιλοσοφίες που δεν μπορούν να εφαρμοστούν» θα πουν ορισμένοι απαξιωτικά, «δοκιμή και πλάνη» τους απαντώ, διαβάστε λοιπόν το άρθρο παρακάτω, κάντε το πείραμα και αφήστε στα σχόλια το συμπέρασμα σας...]

20.12.11

«Mια φορα κι έναν καιρό ήταν ένα κόμμα»...



«Τι μας διδάσκει το ανέκδοτο: πόσοι πασόκοι χρειάζονται για να γράψουν ένα στάτους» έγραφε σήμερα το πρωί η καλή φίλη e-diva (aka Ειρήνη Βούτσκογλου), αναφερόμενη στο πρόσφατο παραπολιτικό των Νέων για τους 100 «σοσιαλμηντιάδες» που βρήκε (λέει) ο Παπαδήμος στο Μαξίμου, προικιό από τον ΓΑΠ. Σαφώς και δεν μιλάμε για 100 μετακλητούς στο γραφείο του ΓΑΠ, σωστά μας υπέδειξε το προφανές η (μετακλητή) υπεύθυνη της σχετικής ομάδας του γραφείου του τέως προωθυπουργού, μιλάμε για τον γνωστό μηχανισμό που είχε στηθεί για «να διαφεντεύει το ιντερνετ» προεκλογικά και που μετεκλογικά συμβασιοποίησε με κάποιο τρόπο τη στήριξη του για να αποζημιωθεί για τις υπηρεσίες που παρείχε και να ξεκουραστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. «Μεγάλη ιστορία χρονιάρες μέρες, σαν αυτές που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας κοντά στο τζάκι...», σχολίασα σε έναν σύντομο πρωϊνό διάλογο, «it should be business and they made it personal. Τώρα ας κοιμηθούν όπως έστρωσαν», η απάντηση της Ειρήνης. Διαβάστε την δημοσίευση της.

Αυτές τις ημέρες ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού διαδικτύου ασχολείται με άρθρο των Νέων όπου πρωτο-δημοσιεύτηκε πως ο μη-εκλεγμένος πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος εξεπλάγην από τον αριθμό [=100] των υπαλλήλων που είχαν προσληφθεί για να χειρίζονται social media λογαριασμούς.

Η είδηση σχολιάστηκε με απογοήτευση και χλευασμό από τους χρήστες και αναμεταδόθηκε τόσο στα παραδοσιακά όσο και στα εναλλακτικά μέσα.

19.12.11

Η λεπτότης του «εξουθενωμένου»...



«Θα σε πείραζε να χάσω κι από κάναν άλλον;...» Αν αυτό δεν είναι το απαύγασμα του πολιτικού τακτ, τότε τι είναι; Όχι σαν το άλλο το γαϊδούρι τον Αντρέα που έβαλε να γράφουν συνθηματικά «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη» για να μας πει ότι πλέον παίζει μόνος του και ότι με την Άννα χώρισαν για να μην υποχρεωθεί να απαντήσει ποιός έριξε χυλόπιττα σε ποιόν και μετά πάρει αμπάριζα το θέμα και την μπουμπουκοοικογένεια και υποχρεωθεί και ο αδελφός Λεωνίδας να μας βάλει τις φωνές από τηλοψίας και μείνει πίσω η βιβλιοπώληση... Τακτ κυρίες και κύριοι! Τακτ! Μπράβο Μπένυ! Και δε σου φαινόταν βρε παιδί μου τέτοια λεπτότης...

17.12.11

Επιστολή προς Μπένυ από έναν καταθέτη στην Ελβετία



Ο Αλέξης είναι ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που έχει καταθέσεις στην Ελβετία. Όταν πήρα στα χέρια μου την επιστολή ένιωσα μέσα μου έναν θυμό. Όταν αναζήτησα τους λόγους που θα ήθελα εκείνη την ώρα να έχω μπροστά μου τον Αλέξη και να τον χαστουκίζω, κατάλαβα ότι επρόκειτο για μία κρίση ζήλιας. Ήθελα να έχω κι εγώ μερικά εκατομμύρια στην φιλόξενη φωλιά ενός ελβετικού τραπεζικού λογαριασμού. Ύστερα ησύχασα. Σκέφτηκα: Μην πτοείσαι, Θανάση! Ποτέ δεν είναι αργά!

Κατ΄ αρχάς δεν πιστεύω ότι είναι παράνομο να έχει κανείς τα χρήματά του στην Ελβετία. Το θέμα είναι να μπορεί να αποδείξει ότι καλώς έχει τα χρήματα που έχει και όχι που τα έχει. Από εκεί και πέρα, είναι ένα γενικότερο θέμα συζήτησης γιατί να έχει κανείς τα χρήματά του στην Λοζάνη και όχι στην Κοζάνη.

Δημοσιεύω την επιστολή του Αλέξη, επειδή αυτή μπορεί να αποτελέσει μία καλή αφορμή για συζήτηση. Ο Αλέξης, λοιπόν, απευθύνεται προς τον κ. Βενιζέλο.

15.12.11

Η «απαγορευμένη» στην Ελλάδα καινοτομία



Δεκάδες startup επιχειρήσεις που αναπτύσσονται αθόρυβα στην Ελλάδα, αποδεικνύει ένα γεγονός. Στην Ελλάδα δεν λείπουν να μυαλά που μπορούν να φέρουν ανάπτυξη· απλώς περισσεύουν τα εμπόδια και οι συναρμόδιοι υπουργοί.

[άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 11.12.2011]

Δύο προβλήματα έχουν τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Πρώτον, είναι ακριβά διότι οι μπαταρίες τους είναι ακριβές και, δεύτερον, ύστερα από 160 χιλιόμετρα δρόμου χρειάζονται φόρτιση, η οποία παίρνει 4-5 ώρες. Το τελευταίο δεν αποτελεί πρόβλημα για την κυκλοφορία εντός των πόλεων. Σπανίως κάνει κάποιος πάνω από 160 χλμ. εντός του αστικού ιστού και μπορεί άνετα κάθε βράδυ να γεμίζει το «ηλεκτρικό ρεζερβουάρ» στο σπίτι του.

Για τα μεγάλα ταξίδια όμως υπάρχει πρόβλημα. Ενα ηλεκτρικό αυτοκίνητο μπορεί να κάνει θαυμάσια το ταξίδι μέχρι τη Θεσσαλονίκη (είναι αθόρυβο, αναπτύσσει ταχύτητα, έχει καλές επιταχύνσεις) αλλά θα χρειαστεί τρεις επαναφορτίσεις: μία στον Αγιο Κωνσταντίνο, μία έξω από τον Βόλο και, τέλος, μετά την Κατερίνη. Αυτό σημαίνει ότι ένα ταξίδι πέντε ωρών γίνεται είκοσι με τις επαναφορτίσεις.

14.12.11

Δε με λένε Μήτσο...


...κι όσα πλήρωσα πλήρωσα, το Γενάρη κυρ Βενιζέλο μου βρες άλλα κορόϊδα να μαδήσεις! Μπας και καταλάβεις τι θα πει εξουθενωμένος... (παλιός Στάθης, αλλά πάντα επίκαιρος)

11.12.11

Η απενοχοποίηση του Νεοφιλελευθερισμού



[προσυπογραφόμενο άρθρο του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου* από το blog ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΔΥΝΑΜΙΣ]

(Προσοχή, το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνει χαρακτηρισμούς για την αριστερά, κι όχι μόνον, που κάποιοι θα μπορούσαν να εκλάβουν ως "υβριστικούς". Όσοι διέπονται από «προοδευτικές» ευαισθησίες ας διαβάσουν καλύτερα κάτι πιο ανώδυνο κι ευχάριστο, όπως…τις περιπέτειες του Βαρόνου Μινχάουζεν)

Είναι ν’ απορεί κανείς με την θρασύτητα, την άγνοια ή ακόμη και την βλακεία όσων ακόμη και σήμερα επιμένουν να αποδίδουν την ευθύνη για όλα τα κακά της μοίρας μας (τους) στον νεοφιλελευθερισμό. Το φαινόμενο πια λαμβάνει διαστάσεις ομαδικού «πνευματικού αυνανισμού» στους κόλπους της αριστερή διανόησης (ή παρανόησης) επεκτεινόμενο με καταιγιστικούς ρυθμούς και στην λαϊκή δεξιά.

Για όλα τα κακά τούτου του τόπου ισχυρίζονται πως φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Παρ’ όλο που είναι απορίας άξιο το πότε εφαρμόσθηκε, σε τούτον δω τον τόπο, τα τελευταία 40 χρόνια κάποια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Να ξεκινήσουμε από το κύμα των κρατικοποιήσεων της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή την περίοδο 1974-1981, που τα διαδέχθηκαν τα μαζικά κύματα κοινωνικοποιήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου, και με εξαίρεση την περίοδο 1991-93, τα ακολούθησε μέχρι και το 2010 η ίδρυση εκατοντάδων κρατικών ινστιτούτων, φορέων και οργανισμών, από τις επόμενες κυβερνήσεις Σημίτη και Κ. Καραμανλή. Μην ήσαν όλες αυτές οι πολιτικές αποφάσεις νεοφιλελεύθερες πρακτικές; Από πότε η κρατικοποίηση βαπτίζεται νεοφιλελεύθερη; Μόνο ένας «πολιτικά αυτιστικός» θα μπορούσε να ισχυρισθεί μια τέτοια ασυναρτησία. Οι κρατικοποιήσεις αποτέλεσαν κι αποτελούν κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό σοσιαλιστικών πολιτικών, οι ιδιωτικοποιήσεις φιλελεύθερων και μόνο η ριζική συρρίκνωση έως κι εξαφάνιση του κράτους θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως νεοφιλελεύθερη.

<!--more-->Επιπλέον δε, από την λαίλαπα των κρατικοποιήσεων, τα τελευταία τριάντα χρόνια, είχαμε και μια θεαματική γιγάντωση του κεντρικού κράτους, προσθέτοντας κάθε χρόνο... δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, με κορυφαίες σε επιδόσεις τις προεκλογικές χρονιές, χωρίς όμως κάποια ανάλογη βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών τους. Από πότε η διόγκωση τους κράτους αποτελεί, ιστορικά, νεοφιλελεύθερη πολιτική; Ποιος βλαξ θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως νεοφιλελεύθερη μια κατ’ εξοχήν σοσιαλιστική επιλογή; Δεν αποτελεί την ουτοπία της αριστεράς η 100% κρατική, κολεκτιβοποιημένη πολιτεία όπως ακριβώς υλοποιήθηκε στην «μακαρίτισσα» τη Σοβιετία; Και δεν αποτελεί ιδανικό του νεοφιλελευθερισμού μια πλήρως ιδιωτική οικονομία της αγοράς; Προς ποια από τις δύο κατευθύνσεις κινήθηκαν οι κυβερνήσεις μας τα τελευταία 30 χρόνια; Μήπως στο να μετατρέψουν την Ελλάδα στην πιο σοσιαλιστική χώρα της Δύσης; Η διόγκωση, του δημοσίου και των ΔΕΚΟ δεν αποτελεί νεοφιλελεύθερη, αλλά, καθαρόαιμη, σοσιαλιστική πολιτική. Τι αποτελεί το τόσο δυσνόητο, που αδυνατούν να το συλλάβουν οι, προφανώς επί δεκαετίες τελούντες «εν εφεδρεία» εγκέφαλοι των αριστερών και λαϊκών δεξιών αντι-νεοφιλελεύθερων τελάληδων;

Εντελώς συμπτωματικά(!) τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε και μια συστηματική διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων, του δημοσίου χρέους καθώς και του δημοσίου δανεισμού! Τρία κατεξοχήν χαρακτηριστικά σοσιαλιστικών οικονομιών! Φυσικά, οι αριστεροί διανοητές μας δεν θα διάβασαν πουθενά, διότι προφανώς δεν γνωρίζουν ανάγνωση ή απλώς δεν τους μένει χρόνος κατηγορώντας τον νεοφιλελευθερισμό, ότι οι νεοφιλελεύθεροι αποφεύγουν σαν το διάβολο το λιβάνι τα κρατικά ελλείμματα, απεχθάνονται το δημόσιο χρέος και αποστρέφονται τον δημόσιο δανεισμό.

Να αναφερθούμε και στο εργασιακό, ασφαλιστικό και κλειστά επαγγέλματα; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική ή πλήρης υποταγή της εργασιακής νομοθεσίας στα κακώς εννοούμενα «συμφέροντα» των εργαζομένων και των αργόμισθων συνδικαλιστών; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η καταδίκη κάθε εργοδότη, η «ποινικοποίηση» του κέρδους, ο διασυρμός της δημιουργικότητας και ο ευτελισμός της ιδιοκτησίας; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η μαστίγωση του ιδιώτη επενδυτή αλλά και του επαγγελματία από εξοντωτικά ασφαλιστικά και, ουσιαστικά, μη ανταποδοτικά τέλη; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική το «κλείσιμο» εκατοντάδων επαγγελμάτων με κρατικές αποφάσεις και ρυθμίσεις, μόνο και μόνο για να προστατευθούν τα συμφέροντα συντεχνιών εις βάρος των καταναλωτών, που το κράτος, προφανώς, τους θεωρεί κορόιδα και τους υποχρεώνει να πληρώνουν τα «καπέλα» των προκλητικά ευνοημένων συντεχνιών. Ώστε είναι νεοφιλελεύθερες όλες αυτές οι «καραμπινάτες» σοσιαλιστικές επιλογές αγαπητοί μας φίλοι της αριστεράς; Αν ισχύει αυτό άλλο τόσο και ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση!

Τι να πούμε για τα διάφορα τέλη υπέρ τρίτων, τα υποχρεωτικά ωράρια εργασίας, τα υποχρεωτικά επιμελητήρια και κάθε λογής άλλες υποχρεωτικές εισφορές (σε πάνω από τριακόσιες, τις ανεβάζει ο ΣΕΒ) που «γδέρνουν» επιχειρήσεις και επαγγελματίες. Αλήθεια ποιος νεοφιλελεύθερος κρατικός νους τις θεσμοθέτησε; Μήπως διαφεύγει από το κενόν περιεχομένου ως φαίνεται μυαλουδάκι των κρατιστών πως όλα τούτα τα μέτρα αποτελούν σοσιαλιστικές συλλήψεις απείρου κάλλους; Θα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι από κει πάνω οι Μαρξ, Έγκελς και Λένιν από τους διεστραμμένους τρόπους με τους οποίους η ελληνική γραφειοκρατία εξοντώνει κάθε ίχνος ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Εξίσου ευτυχισμένοι θα πρέπει να είναι και οι γείτονες μας (Βούλγαροι, Σκοπιανοί, Αλβανοί και σε λίγο και οι Τούρκοι) που, τρίβοντας τα χέρια τους, υποδέχονται κατά χιλιάδες τις ελληνικές παραγωγικές μονάδες. Από πότε η εξόντωση και η εκδίωξη του κεφαλαίου από μια χώρα αποτέλεσε νεοφιλελεύθερη πολιτική;

Αποτελεί νεοφιλελεύθερη επιλογή η αργή αλλά συστηματική κατάσχεση από το κράτος της ιδιωτικής περιουσίας μέσω των δεκάδων έμμεσων και άμεσων φόρων; Η ιστορία μας διδάσκει πως οι κομμουνιστές είναι αυτοί που αρπάζουν τα σπίτια από τον κοσμάκη! Εσείς βαλθήκατε τώρα να μας πείσετε πως κι αυτό το πράττουν οι νεοφιλελεύθεροι; Σαν δεν μας τα λέτε καλά σύντροφοι της αριστεράς και της λαϊκής δεξιάς. Ψεύδεστε, ψεύδεστε ασύστολα και η μύτη σας μεγαλώνει!

Τέλος θα εστιάσω στο πιο αναμασημένο επιχείρημα των μηρυκαστικών της βλακείας. Αυτό της μείωσης του εισοδήματος και της αύξησης της φορολογίας. Δεχόμαστε μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου πως οι μειώσεις εισοδημάτων όλων των πολιτών (επαγγελματιών αλλά και ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων) που οφείλονται σε τακτικές και έκτακτες εισφορές (=νέοι φόροι), περαιώσεις (= επιπλέον φόροι), κατάργηση φοροαπαλλαγών (=αύξηση φόρων), θέσπιση νέων τελών με φαντεζί ονόματα π.χ. αλληλεγγύης (=ξανά νέοι φόροι) αποτελούν στυγνή νεοφιλελεύθερη πολιτική! Από πότε οι νεοφιλελεύθεροι έγιναν εραστές της φορολογίας; Ακόμη και οι πρωτοετείς των οικονομικών και πολιτικών επιστημών γνωρίζουν πως η βασική διαφοροποίηση, εδώ και αιώνες, των φιλελεύθερων από τους σοσιαλιστές εστιάζεται στο ζήτημα της φορολογίας. Οι φιλελεύθεροι επιδιώκουν λιγότερους φόρους σε αντίθεση με τους σοσιαλιστές που επιβάλλουν περισσότερους. Πόσο μάλλον οι νεοφιλελεύθεροι που «ονειρεύονται» εξάλειψη έως εκμηδένιση της φορολογίας! Στο τόσο βασικό αυτό χαρακτηριστικό, που διαφοροποιεί ουσιαστικά σοσιαλιστές και νεοφιλελεύθερους, έρχονται οι ντόπιοι αριστεροί διανοητές, κονδυλοφόροι και οι σφουγγοκωλάριοί τους της λαϊκής δεξιάς και διαστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα, αντιστρέφοντας συνειδητά την χρήση των όρων και αποδίδοντας στον νεοφιλελευθερισμό προθέσεις και μέτρα που αποτελούν διαχρονικά και διεθνώς κυρίαρχες πολιτικές επιλογές των αριστερών, σοσιαλιστών, σοσιαλδημοκρατών και λοιπών κρατιστών.

Δεν είναι όμως πλήρεις σοσιαλισμού, στην χώρα μας, όλες οι επιλογές που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την λειτουργία της αγοράς. Αλλά και στα κοινωνικά ζητήματα η πατρίδα μας εφαρμόζει μια πλήρη σοσιαλιστική πρακτική. Να αρχίσουμε από τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, ουσιαστικά, σε όλες της βαθμίδες της; Να περάσουμε στην αντίστοιχη περίπτωση της υγείας, της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης, των δημοσίων δαπανών χωρίς αντίκρισμα; Να αναφερθούμε στις εκατοντάδες δημοτικές επιχειρήσεις που αποτελούν κυψέλες βολεμένων «κηφήνων» χωρίς τη δυνατότητα ανταγωνισμού από ιδιωτικούς φορείς, π.χ. αποκομιδή απορριμμάτων; Σε όλες αυτές τις κρίσιμες, κοινωνικά, δραστηριότητες είναι το κράτος αυτό που ασκεί το «επιχειρείν» εδώ και δεκαετίες, υπό, πρακτικά, μονοπωλιακές συνθήκες και παντού αποτυγχάνει! Κακή ποιότητα υπηρεσιών με υψηλό κόστος, λαδώματα, γραφειοκρατία, διαφθορά. Το κράτος δίνει εξετάσεις κάθε μέρα κι αποτυγχάνει παντού και πάντα. Μήπως ακόμη και για την αποτυχημένη λειτουργία του κράτους ευθύνεται ο νεοφιλελευθερισμός;

Κακά τα ψέματα! Η Ελλάδα σήμερα καταρρέει διότι ουσιαστικά εδώ και δεκαετίες κατέρρευσε πρώτα ηθικά. Επί δεκαετίες διώξαμε τις επιχειρήσεις, κυνηγήσαμε ανελέητα τον ιδιωτικό τομέα, θεοποιήσαμε την λαμογιά, απαξιώσαμε και κλείσαμε την παραγωγή, εθιστήκαμε στις επιδοτήσεις, καλομάθαμε στον εύκολο και φτηνό δανεισμό. Επί σαράντα χρόνια τούτη η χώρα και τούτος ο λαός επέλεξαν να ζήσουν εφαρμόζοντας ένα μοντέλο άκρατου κρατισμού. Ένα μοντέλο 100% σοσιαλιστικής έμπνευσης και εφαρμογής. Ένα μοντέλο που απέτυχε ολοκληρωτικά. Ένα μοντέλο που μας οδήγησε στον όλεθρο.

Και αντί όλοι οι υποστηρικτές των σοσιαλιστικών ασυναρτησιών να σκύψουν το κεφάλι και να ζητήσουν συγγνώμη, ή απλά να σιωπήσουν, έχουν το θράσος να κατηγορούν ως υπαίτιο τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος ουδέποτε εφαρμόστηκε, ούτε κατά διάνοια, στην χώρα μας. Αυτή η συμπεριφορά, αυτή η πρακτική και αυτή η επιμονή τους στο να δαιμονοποιούν τον νεοφιλελευθερισμό δεν είναι μόνον άδικη, ψευδής και υποκριτική απλά απόλυτα προκλητική και αντικοινωνική. Είναι μια πρακτική θρασύδειλων συκοφαντών.

Οι νεοφιλελεύθεροι δεν έχουν κανένα λόγο να ανέχονται τις λοιδορίες κανενός αποτυχημένου κρατιστή, αριστερού της σαμπάνιας ή δεξιού λαϊκιστή. Η κατασυκοφάντηση του νεοφιλελευθερισμού δεν θα στρέψει την ιστορία μακριά από τις δικές τους ευθύνες αναφορικά με την κατάντια της χώρας. Για τις οποίες και θα «λογοδοτήσουν» και θα «πληρώσουν» όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από σκιές που δεν υπάρχουν και από μπαμπούλες που οι ίδιοι εφευρίσκουν.

Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα καταρρέει με πάταγο και στα συντρίμμια του θάβει όλη τη χώρα.

Το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι παρά (νεο)φιλελεύθερο.

ΥΓ. Σε όσους ευαγγελίζονται «φιλελεύθερους σοσιαλισμούς» και «σοσιαλιστικούς (=κοινωνικούς) φιλελευθερισμούς», για να είναι αρεστοί σε όλους, χωρίς να λένε τίποτα, υπενθυμίζουμε πως ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά δεν έγινε ποτέ!

---------------------------------
*ένας νεοφιλελεύθερος πολίτης

10.12.11

Aθήνα, οι δύο όψεις του νομίσματος

[άρθρο-άποψη του Νίκου Βατόπουλου, από την Καθημερινή της 10.12.2011.
Εδώ το εικονογραφώ με δική μου φωτογραφία από τις χθεσινές «εορταστικές εκδηλώσεις» του Δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα]


Συμβαίνει το εξής στην Αθήνα. Από τη μία, η πόλη είναι στα χειρότερά της και ετοιμάζεται να υποδεχθεί τα Χριστούγεννα πιο φτωχική από ποτέ. Από την άλλη, η παρακμή της πόλης δημιουργεί μία πρωτοφανή συσπείρωση των κατοίκων. Πρώτη φορά στα χρονικά, Αθηναίοι, γκάγκαροι ή μη, με διαφορετική ηλικία, καταγωγή, οικονομική στάθμη, συγκλίνουν σε ένα σημείο: αντιδρούν στην προοπτική «απώλειας» της Αθήνας.

7.12.11

Ο μειονεκτικός ερεθίζει τους σαδιστές



[Επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά από την Καθημερινή της Κυριακής 27.11.2011 με ενδιαφέροντα επίλογο. Αναρωτιέμαι, ως λαός θα τον δικαιώσουμε;]

Η Τουρκία δεν θα γίνει ποτέ ευρωπαϊκή επαρχία, δεν θα μειονεκτήσει ποτέ ως «περιφέρεια» έναντι οποιουδήποτε αγλαϊσμένου «κέντρου». Μάλλον δεν ξιπάστηκε ποτέ από το ξένο, δεν το θεώρησε υπέρτερο από το δικό της εγχώριο επειδή ήταν ξένο. Δεν θα αυτοκαθοριστεί ως κοινωνία μεταπρατική, δεν θα πιθηκίσει τα όσα η Δύση λανσάρει σαν «πρωτοπορία». Κανένας «εθνάρχης» στην Τουρκία δεν θα διανοηθεί να καυχηθεί ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν».

Ο Κεμαλισμός ήταν το κίνημα που θέσπισε τις προϋποθέσεις για τον εκδυτικισμό του τουρκικού κράτους. Αλλά ο εκδυτικισμός δεν ήταν αυταξία και αυτοσκοπός, δεν ήταν εξ ορισμού τα «φώτα», ο «πολιτισμός» η «πρόοδος». Ηταν ένα μεγάλης τόλμης εγχείρημα κοινωνικού μετασχηματισμού: Εκοψαν οι Κεμαλικοί τον λώρο που κρατούσε την Τουρκία δέσμια σε ένα αναχρονιστικό παρελθόν – στο οθωμανικό καθεστώς που είχε φτάσει ολοφάνερα στο ιστορικό του τέλος. Και για να κοπεί ο λώρος, το αποτελεσματικό μαχαίρι ήταν η πρόσληψη (ή και επιβολή) του δυτικού «παραδείγματος» – κατάλαβαν την παγκόσμια δυναμική του. Προσέλαβαν (δεν αντέγραψαν) θεσμούς, οργάνωση, συστήματα, ακόμα και τη λατινική γραφή της γλώσσας τους, την ευρωπαϊκή ενδυμασία, ήθη οικογενειακά και δημόσια.

6.12.11

Χρειάζεται και να διαλαλούν την ανεπάρκειά τους;



«Ο Ξέρξης, μας λέει ο παλιός μύθος, νικήθηκε γιατί ήταν υβριστής, γιατί έκαμε αυτή την υπέρογκη πράξη: μαστίγωσε τη θάλασσα.

Γι’ αυτό βρήκε στη θάλασσα τον όλεθρό του. Σ’ αυτό το στοιχείο που μολονότι είναι πάντα ταραγμένο και δεν ησυχάζει ποτέ, αναζητά πάντα την ισορροπία, το ζύγιασμα»... Αυτά έγραφε ο Γιώργος Σεφέρης σε ένα παλιό δοκίμιο.

Είναι αλήθεια πως το μαστίγωμα της θάλασσας από τους υπηκόους του Μεγάλου Βασιλιά έχει μείνει στην ιστορία σαν μνημείο αλαζονείας ή βλακείας κατ’ άλλους... Έβαλε να την μαστιγώσουν για να την εκδικηθεί για την τρικυμία που έγινε αιτία να βουλιάξουν τα πολεμικά του πλοία ή για να την εξαναγκάσει να ηρεμήσει.

Οι αγορές όμως και η πραγματική οικονομία μοιάζουν με τη θάλασσα, άλλοτε έχουν τον αέρα πρίμα, άλλοτε έχουν άπνοια και άλλοτε τρικυμία. Δεν έχει νόημα να τις αντιμετωπίσει με το μαστίγιο κάποιος ή να τις διατάζει...

Το συμβάν...
Χθες έλαβε χώρα τριμερής συνάντηση της ΟΤΟΕ, των εκπροσώπων της γαλλικής BNP Paribas και του υφυπουργού Εργασίας κ. Γ. Κουτσούκου.

Η γαλλική τράπεζα αποφάσισε να κλείσει τα υποκαταστήματα που έχει στην Ελλάδα και να αποσυρθεί από τη χώρα λόγω δυσμενούς συγκυρίας, απολύοντας προσωπικό περί τα 100 άτομα που απασχολούσε στην χώρα μας.

Μετά τη συνάντηση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Υφυπουργός Εργασίας τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι:

«Η Ελληνική Κυβέρνηση δίνει μάχες για την αντιμετώπιση της πιο δύσκολης οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Σε αυτήν τη συγκυρία δεν μπορούμε να ανεχθούμε αιφνιδιαστικές ενέργειες σε βάρος εργαζομένων από επιχειρήσεις, που επένδυσαν και κέρδισαν στη χώρα μας.

Δεν μπορούμε να ανεχθούμε ακόμα ούτε δυσφήμιση της χώρας μας, ούτε των ελληνικών επιχειρήσεων και των τραπεζών, που δίνουν μάχες επιβίωσης.

Η απόφαση της BNP Paribas να διακόψει τις εργασίες της στην Ελλάδα και να απολύσει τους εργαζόμενους, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Καλούμε την τράπεζα να αναθεωρήσει αυτήν την απόφασή της και να εξασφαλίσει την εργασία στους εργαζόμενους.

Σ’ αυτή τη κατεύθυνση η κυβέρνηση θα πάρει όλα τα μέτρα που έχει στη διάθεσή της.

Μετά την σημερινή συνάντηση και τα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν από τη πλευρά του Υπουργείου Εργασίας, του Εκπροσώπου του Υπουργείου Οικονομικών και από τους εκπροσώπους των εργαζομένων θα περιμένουμε εντός ευλόγου χρόνου μια νέα αναθεωρημένη απάντηση από την ηγεσία της Τράπεζας».

Ο κ. Υφυπουργός, παλιός συνδικαλιστής και δημόσιος υπάλληλος με τριτοκοσμικές σοσιαλιστικές αντιλήψεις, όπως όλο το κληροδότημα του Ανδρέα Παπανδρέου, πιστεύει πως θα πετύχει να ματαιώσει την έξοδο της γαλλικής τράπεζας:

Με τις ηθικές παραινέσεις του τύπου αφού βγάλατε χρήματα παλιά τώρα οφείλετε να μείνετε να πληρώνετε ζημιές.

Με το επιχείρημα πως επειδή η χώρα δίνει τη μάχη της επιβίωσης όλοι οφείλουν να θυσιάσουν μέρος των κεφαλαίων τους, σε ένδειξη αλληλεγγύης.

Ή γιατί σε αυτή τη χώρα δεν μπορούμε να ανεχτούμε αιφνιδιαστικές κινήσεις. Οπότε, σε άλλες ώρες τις ανεχόμαστε...

Ή γιατί δεν μπορούμε να δεχτεί τη δυσφήμηση της χώρας από ξένους. Βέβαια μεγαλύτερη δυσφήμηση από την ανικανότητα και τη βλακεία, ειδικά όταν αυτή προωθείται στην ανώτερη ιεραρχία της εξουσίας, δεν υπάρχει, αλλά φευ...

Ή μήπως όχι...
Ο καθένας με βάση την κοινή λογική μπορεί να πιστέψει πως κανένας δεν είναι τόσο αδαής που να πιστεύει πως φανφάρες σαν αυτές της ανακοίνωσης του υφυπουργού, μπορούν να έχουν αποτέλεσμα.

Άρα, ο υφυπουργός μας, απλά χαϊδεύει τα αυτιά των απολυμένων και των άλλων που θα απολυθούν οσονούπω, προκειμένου να εξασφαλίσει τα ψηφαλάκια στις επικείμενες πρόωρες εκλογές και μετά βλέπουμε...

Ο υφυπουργός δεν διανοείται πως οι 100 απολυμένοι της γαλλικής τράπεζας, μαζί με το ένα εκατομμύριο ανέργους και το άλλο ένα εκατομμύριο που θα προστεθεί τους επόμενους μήνες, μπορεί να φτάσουν ποτέ στο συμπέρασμα πως είναι άνεργοι σε μια χρεοκοπημένη χώρα γιατί μας κυβερνάνε άνθρωποι σαν τον κ. Κουτσούκο.

Παιδιά του κομματικού σωλήνα που δεν έχουν δουλέψει ποτέ ή έχουν να δουλέψουν από το ’80 που εισήλθαν στο δημόσιο και ο μόνος τρόπος που έχουν μάθει να πολιτεύονται είναι λέγοντας πομπώδεις βλακείες και εκτελώντας εγκληματικές πελατειακές δεσμεύσεις.

Βέβαια, αδικούμε τον κ. υφυπουργό καθώς είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης ενός μηχανισμού και ο πρώτος τροχός, ο πρώην πρωθυπουργός π.χ. έτρεχε στη Λιβύη του Καντάφι να προσελκύσει επενδύσεις στην Ελλάδα λίγους μήνες πριν ο μακελάρης της ερήμου ανατραπεί και λινσαριστεί...

Πως δουλεύει ο κόσμος...
Ο έχων κοινή λογική θα μπορούσε να υποθέσει πως η γαλλική τράπεζα, σωστά ή λάθος, δεν έχει σημασία, εκτιμά πως τα επόμενα 10 χρόνια η παρουσία της στην Ελλάδα δεν θα βγάζει ούτε τα έξοδα παραμονής και λειτουργίας, οπότε σκοπεύει να διαθέσει του πόρους που θα ξόδευε εδώ σε κάποια άλλη αγορά με καλύτερες προοπτικές.

Οι τράπεζες, όπως οι επιχειρήσεις εν γένει, μοιάζουν με τους ανθρώπους. Ενεργοποιούνται με ιδιοτελή κριτήρια που αποσκοπούν κυρίως στο κέρδος. Η παραγωγή πλούτου και κοινωνικής ευημερίας που προκύπτουν από το κυνήγι του κέρδους, αποτελούν δευτερογενές αποτέλεσμα και όχι αρχικό στόχο.

Επειδή το δευτερογενές αποτέλεσμα είναι περισσότερο και σημαντικότερο από την αρχική επιδίωξη, οι ανεπτυγμένες κοινωνίες με διάφορες παραλλαγές και όρους έχουν επιλέξει αυτό το οικονομικό μοντέλο.

Η κρατικοδίαιτη και παρασιτική αριστερή ιδεολογία που κυριάρχησε και κυριαρχεί στη χώρα μετά την μεταπολίτευση, πορεύτηκε με την ενοχοποίηση του κέρδους και του επιχειρείν.

Το αποτέλεσμα ήταν να κλείσουν χιλιάδες παραγωγικές βιομηχανίες της χώρας αφήνοντας τον κόσμο στο δρόμο και την ελληνική αγορά έρμαιο των εισαγωγών.
Αντί να καταλάβουν τι συμβαίνει και να δημιουργήσουν πλαίσιο κατάλληλο για την προσέλκυση επενδύσεων, προσπάθησαν να κάνουν το κράτος βιομήχανο στήνοντας κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες ξόδευαν περισσότερα απ’ ό,τι αν έδιναν σε κάθε άνεργο ένα μισθό χωρίς να κάνει τίποτα. Το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν κάποιους παρακοιμώμενους της λαϊκής εξουσίας πλούσιους.

Οι επιχειρήσεις αυτές ήταν χρεοκοπημένες πριν ξεκινήσουν και τροφοδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό, ο οποίος τροφοδοτούνταν από το δανεισμό.

Αν και ακραιφνείς Κενσιανιστές όλοι αυτοί, κυρίως γιατί έχουν ακούσει πως η συνταγή του συνίσταται στην δημιουργία ελλειμμάτων και την σπατάλη χρήματος για να αυξηθεί η ζήτηση, γνωρίζουν ελάχιστα από τον οικονομολόγο. Κυρίως δε, αγνοούν την φράση του Κέυνς που υποστηρίζει πως: «Η οικονομική ευημερία εξαρτάται υπερβολικά από την πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα που είναι ευχάριστη στον μέσο επιχειρηματία».
Τριάντα χρόνια, όποιος επιχειρηματίες δεν ενέδωσε στην διαφθορά και την συναλλαγή με τους κομματικούς «κατσαπλιάδες», αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο και να φύγει.

Μοιραία καταλήξαμε σαν βάρκα που έχασε τα κουπιά της να οδηγούμαστε στα βράχια. Πάνω στην βάρκα κάποιοι ανόητοι που παριστάνουν τους καπετάνιους ή τους λοστρόμους, δίνουν εντολές στη θάλασσα να αλλάξει συμπεριφορά γιατί θα την τιμωρήσουν...

Είναι φανερό γιατί δεν γλυτώνουμε την κατάρρευση...

Άρθρο του Κώστα Στούπα. Πηγή:www.capital.gr

5.12.11

«This was their finest hour»



[άρθρο του επικοινωνιολόγου Γιώργου Φλέσσα, διευθύνοντος συμβούλου της CIVITAS, στο blog του]

Τελικά φαίνεται ότι τα κατάφεραν! Η εντατική προσπάθεια των πολιτικών, των δημοσιογράφων, των τηλεσχολιαστών, των ποικιλώνυμων “ειδικών”, των κάθε είδους διαμορφωτών της κοινής γνώμης αποδίδει καρπούς.

Η σύγχυση είναι πλήρης, ο αποπροσανατολισμός το ίδιο. Το ηθικό των πολιτών βρίσκεται στο χαμηλότερο δυνατό σημείο. Η έλλειψη εμπιστοσύνης όλων προς όλους σπάει καθημερινά αρνητικά ρεκόρ. Α! ναι! Οι “εργολάβοι της δραχμής” και τα παπαγαλάκια τους κορυφώνουν την προσπάθεια με τη διασπορά δήθεν αντικειμενικών σεναρίων που οδηγούν με σιγουριά από την Ελλάδα της Ευρώπης στην Ελλάδα της δεκάρας.

Η συνωμοτική σκέψη ανατινάζει κάθε επιχειρηματολογία. Η σεναριολογία και οι ατέρμονες αναλύσεις έχουν υποκαταστήσει τις ελάχιστες απόπειρες συγκροτημένης πορείας. Paralysis by analysis που λένε οι αγγλοσάξωνες. Ο λαϊκισμός καλά κρατεί και οι ρεαλιστικές φωνές λοιδορούνται ως πράκτορες του ΔΝΤ, των εβραίων και των πολυεθνικών.

4.12.11

Σεβαστείτε αλλήλους...



[Ο Γιώργος Παγουλάτος γράφει στο protagon.gr τον δικό του δεκάλογο για το πως θα διορθώσουμε τα βαθύτερα αίτια, στάσεις και νοοτροπίες που αναπαράγουν τα συμπτώματα της κρίσης στην καθημερινότητα μας...]

...Ο δικός μου «δεκάλογος» λοιπόν εδώ αφορά λιγότερο τι περιμένουμε από την πολιτεία να κάνει για μας, και περισσότερο τι πρέπει εμείς να κάνουμε απέναντι στους άλλους. Γιατί η κρίση μας, πέρα από οικονομική, είναι και κρίση δημόσιας σφαίρας και κοινωνικών συμπεριφορών.

Να ξεκινήσω από τα θεσμικά προφανή:

- Να μειωθεί το κόστος της πολιτικής. Έτσι θα μειωθεί και το κόστος εξόδου από την πολιτική, που ωθεί τους πολιτικούς να γαντζώνονται από την εξουσία, να μην σκέφτονται πως θα ωφελήσουν αλλά πως θα επανεκλεγούν. Δεν θα ζημιωνόταν δα η Δημοκρατία αν οι 300 βουλευτές γίνονταν 200. Μεγαλύτερο διαχωρισμό εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας: περισσότερους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς και υφυπουργούς (για να εξαρτώνται λιγότερο από το πολιτικό κόστος), χρήση μόνιμων υπηρεσιακών υφυπουργών, από την κεντρική διοίκηση, που ξέρουν τα θέματα και εξασφαλίζουν θεσμική και διοικητική συνέχεια.

3.12.11

Έβδομη και μεγαλύτερη...



«Παράλληλα... θα πλησιάζει η ημερομηνία σταθμός για την εκταμίευση της μεγάλης δόσης των 80 και πλέον δισ. την οποία θα πρέπει να διαπραγματευτεί η ελληνική κυβέρνηση...»

Κατ'αρχήν επιβεβαιώνεται αυτός που είπε «όσο νυχτώνει τ'αγγούρι μεγαλώνει»... Από κει και πέρα γιατρέ μου, αν σκεφτούμε πόσο ζοριστήκαμε με τις έξι προηγούμενες, με την έβδομη τι θα γίνει;; Μπρρρρ...