30.11.11

Το συμβολικό κεφάλαιο



[άρθρο του Nίκου Γ. Ξυδάκη από την Καθημερινή της 27.11.2011]

Από τον εξώστη βλέπαμε φωτισμένη την Αθήνα, από την Πεντέλη ώς τον Υμηττό και στο βάθος τη θάλασσα. Μου πρόσφερε φωτιά και συστήθηκε: Ρατζίβ, asset manager με έδρα το Ντουμπάι, για λογαριασμό επενδυτικού οίκου από τους μεγαλύτερους διεθνώς. Στη διάρκεια δύο τσιγάρων, ο Ινδός συγκαπνιστής, πάντα χαμογελαστός και ήρεμος, με διαβεβαίωσε ότι σε τρία χρόνια η ευρωπαϊκή κρίση θα έχει παρέλθει. Η Ασία έχει ανάγκη μια σταθερή Ευρώπη, μου είπε, όλοι τη χρειάζονται. Η Ευρώπη κινδυνεύει από την ανένδοτη στάση της ηγεμονεύουσας Γερμανίας, αντείπα· πιέζει υπερβολικά τις χρεωμένες χώρες της νότιας Ευρώπης και αρνείται προς το παρόν να διαχειριστεί την κρίση με εργαλεία άλλα πλην της ασφυκτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας και της τιμωρίας των αμαρτωλών. Η Γερμανία έχει ανάγκη την Ευρώπη, μου απάντησε ο Ρατζίβ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο τέλος θα επιτρέψει και κυκλοφορία χρήματος από την ΕΚΤ και έκδοση ευρωομολόγου. Και η Ελλάδα πού θα βρίσκεται στο νέο τοπίο μετά την κρίση; επέμεινα. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει το συμβολικό της κεφάλαιο, αυτό είναι το πολυτιμότερο asset που διαθέτει κι αυτό έχει χάσει τον τελευταίο καιρό. Ακούω τους Ελληνες πελάτες μας, έχει κλονιστεί η αυτοπεποίθησή τους, είναι απαισιόδοξοι, κι όμως είναι πολύ δυναμικοί επιχειρηματίες, δεν θα έπρεπε να λυγίζουν, αυτό τους λέω. Είσαι πολύ αισιόδοξος, Ρατζίβ… Είμαι! Βλέπω την Ευρώπη απέξω, εξ Ανατολών, και πίστεψέ με, ως Ινδός ξέρω τι σημαίνει αποικιοκρατία, φτώχεια, Ιστορία, παράδοση… Η Ελλάδα είναι η ιστορία της, είναι ένας μύθος αναγκαίος για την Ευρώπη, κι αυτό είναι κεφάλαιο, πλούτος, που πρέπει να το αξιοποιήσετε.

28.11.11

Θα πάω στο χωριό μου


[Τις μέρες αυτές βρέθηκα στο χωριό μου με αποστολή: να μαζέψουμε τις ελιές από το περιβόλι και να τις πάμε στο λιοτρίβι για να βγάλουμε το λάδι της χρονιάς και παράλληλα να φροντίσουμε και να «ξαλαφρώσουμε» τα καρποφόρα από τα φρούτα της εποχής, να προετοιμάσουμε εν γένει τα δέντρα μας για το χειμώνα που έρχεται. Αγροτικές εργασίες ίσως άγνωστες στους πολλούς, όχι όμως και σε μένα που ευτύχησα να δέχομαι από μικρός την πίεση του πατέρα μου να αφήνω για λίγο τα βιβλία και να βγαίνω στο «χτήμα», να φροντίζω τα δέντρα μας, να τους μιλάω, να μεγαλώνω μαζί τους. Πριν λίγο διάβασα το παρακάτω κείμενο του Δημήτρη Καμπουράκη στο protagon.gr και μελαγχόλησα, σκέφτηκα πόσες φορές έχω βρεθεί σε παρόμοιες «αστικές» συζητήσεις... Κι όμως η φύση είναι εκεί, φροντίδα θέλει και σύνεση για να μας δείξει την πραγματική ζωή, αυτή στην οποία εκατόν πενήντα κιλά πατάτες έχουν πολλάπλά μεγαλύτερη αξία από μισή ώρα πίσω από ένα γραφείο, απλά και μόνο γιατί θα αποτελούν το μέτρο αποτίμησης των πραγμάτων παρέχοντας τροφή σε περισσότερο κόσμο από όσον η μισή ώρα «γραφειοκρατίας»... «Πιστός» λοιπόν σε αυτή την αναγκαιότητα αλλαγής του αξιακού μοντέλου της κοινωνίας μας σας καλώ να διαβάσετε με περισσότερες της μίας αναγνώσεις το παρακάτω κείμενο και περιμένω τα σχόλια σας. υ.γ. η φωτογραφία, από το ...χωριό μου.]

Το ακούω όλο και συχνότερα: «Θα πάω στο χωριό μου. Θα βάλω πατάτες, ντομάτες, μαρούλια, κοτόπουλα, κουνέλια. Θα μαζεύω το λάδι μου. Θα ‘χω το κρασί, το τσίπουρο μου. Εκεί τα πράγματα είναι φτηνά. Κι έπειτα τι να κάνω στην Αθήνα χωρίς δουλειά; Εκεί θα επιβιώσω.»

Αμ, δεν θα πας. Κι αν πας, θα φύγεις γρήγορα.

27.11.11

Ο (πράσινος) Γιώργος είναι πονηρός...


«Ο Γιώργος είναι πονηρός, κι αυτά που λέει μην τα τρως, κι από τις έντεκα κι εμπρός, κυκλοφοράει σα γαμπρός...» Όχι πείτε μου, δεν ταιριάζει γάντι το στιχακι με τη φωτογραφία και την πραγματικότητα; Α, για όσους αμφιβάλουν, Στη φωτογραφία, ο πράσινος αντιεξουσιαστής Γιώργος ζουλώντας το παπάκι κάποιου πράσινου Γερμανού ο οποίος προφανώς κάτι του λέει (του Γιώργου, όχι του παπακίου) και γελάει (ο Γιώργος, όχι το παπάκι)...

Και μη ρωτήσετε «Ποιός Γιώργος;», αυτός που σκεφτήκατε, ποιος άλλος... Σας βλέπω ήδη να χαμογελάτε πονηρά, κι αυτό μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω. Διαβάστε λοιπόν παρακάτω κάτι για να ευθυμήσετε...

25.11.11

Το αυτονόητα και οι νόμοι



[Αυτό με το ηλεκτρικό ρεύμα που είναι «κοινωνικό αγαθό που δεν πρέπει να στερούμαστε για κανένα λόγο» κρατήστε το, θα (ξανα)χρειαστεί όταν οι σημερινοί (αυτόκλητοι) «προστάτες» μας με τις επαναστατικά υψωμένες γροθιές θα απαιτήσουν την «αμοιβή» τους κατεβάζοντας τους διακόπτες του «αστέρητου κοινωνικού αγαθού» ώσπου να το πετύχουν!! Διότι η κυβέρνηση και οι άδικοι (για όλους εμάς) φόροι της δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος των συνδικαλιστών και των άδικων (για όλους εμάς) προνομίων τους... Τις υπόλοιπες σκέψεις μου μπορείτε να τις διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της 25.11.2011. Τα σχόλια -όπως πάντα- δικά σας...]

Το αυτονόητο, σε κάθε γωνιά του κόσμου, είναι ότι αν παραβαίνεις τον νόμο συλλαμβάνεσαι. Ακόμη κι αν είσαι πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ, έστω κι αν λέγεσαι Νίκος Φωτόπουλος. Αυτό ισχύει σε κάθε χώρα του κόσμου και σε κάθε καθεστώς. Η διαφορά ενός ανελεύθερου («χούντας», όπως είναι της μόδας εσχάτως) και ενός δημοκρατικού καθεστώτος δεν είναι ότι στο πρώτο συλλαμβάνονται κάποιοι, ενώ στο δεύτερο -ελέω δημοκρατίας- κάνει καθένας ό,τι γουστάρει. Η διαφορά έχει να κάνει με τη διαδικασία θέσπισης των νόμων και τήρησης των κανόνων σύλληψης, κανόνες που επίσης ορίζονται από νόμους.

24.11.11

Στο πολιτικό «σανίδι»

[άρθρο του Α. Παπαχελά στην Καθημερινή της Κυριακής 20.11.2011]

Η Ιστορία είναι πολύ νωπή για να αποτιμηθεί το τι άφησε πίσω του ο κ. Γ. Παπανδρέου. Εχει κάνει τόσα πολλά τις τελευταίες εβδομάδες για να εξοργίσει τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών, που δύσκολα μπορεί να υπάρξει τώρα η απαιτούμενη ψυχραιμία και ωριμότητα για μια τέτοια συζήτηση. Το χειρότερο δε για εκείνον είναι πως ταυτοχρόνως εξόργισε τους ξένους συνομιλητές του με τον χειρισμό του δημοψηφίσματος, εκτός βεβαίως από τους παραδοσιακούς Κεντροαριστερούς Αμερικανούς διανοητές που το είδαν ως μια απέλπιδα προσπάθεια προσφυγής στην άμεση δημοκρατία.

23.11.11

Αέναη κυβέρνηση...


Οι συλλήψεις των επιχειρηματιών που χρωστούν και δεν αποδίδουν ΦΠΑ, φόρους και ασφαλιστικές εισφορές στο δημόσιο είναι μια καλή αρχή για την επανεδραίωση αισθήματος δικαιοσύνης στην κοινωνία. Πρέπει όμως η δικαστική διερεύνηση να προχωρήσει άμεσα και σε βάθος, να βρει π.χ. όλους εκείνους τους ανθρώπους των τραπεζών που χρηματοδοτούσαν τις εταιρείες αυτές χωρίς να ελέγξουν ουσιαστικά τη βιωσιμότητα και τη νομιμότητα τους ή τους άλλους, τους υπαλλήλους-ελεγκτές του διοικητικού μηχανισμού του κράτους που «έβαφαν» τα μάτια τους με το χρώμα του χρήματος και έτσι δεν έβλεπαν τις (καραμπινάτες πολλές φορές) παρανομιες... Διοτι, άγιο (και επιτέλους συμβαίνει!!) το να θεραπεύουμε δια της τιμωρίας, αγιότερο όμως το να προλαμβάνουμε δια της πλήρους εξάρθρωσης του διεφθαρμένου μηχανισμού!!

22.11.11

Συγκρίσεις...



ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, το βασικό πολιτικό επιχείρημα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ήταν «για όλα φταίει ο Καραμανλής». Τελικά, φταίει -όντως- ο Καραμανλής, αλλά φταίει για τη σύγκριση, η οποία πλέον αβίαστα γίνεται. Τη σύγκριση δύο πολιτικών: Καραμανλή - Παπανδρέου. Αμφότεροι δραπέτευσαν! Ο ένας, όμως, παραδίδοντας τη χώρα ομαλά και μέσω δημοκρατικών διαδικασιών. Ο άλλος παραδίδοντας τη χώρα υποδουλωμένη οικονομικά και χρεωκοπημένη πολιτικά. Ο ένας σήκωσε το βάρος των λαθών του. Ο άλλος δεν άντεχε να σηκωθεί από την καρέκλα... Ο ένας το ’09 ζήτησε συναίνεση και εισέπραξε άρνηση. Ο άλλος ζήτησε συναίνεση και απαίτησε υποταγή. Ο ένας πρότεινε σκληρά μέτρα και ζήτησε έγκριση από τον λαό. Ο άλλος πρότεινε «λεφτά υπάρχουν» και ζήτησε έγκριση από την τρόικα! Δεν πρόκειται για δύο κόσμους! Πρόκειται για άλλους κόσμους. Και γι’ αυτήν τη σύγκριση, όντως, φταίει ο Καραμανλής.

(Χθεσινό σχόλιο του Δημήτρη Μιχαλέλη στο real.gr)

21.11.11

Μετά το σοκ της πτώσης



[εξαιρετικό άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της Κυριακής 20.11.2011]

Λένε ότι μετά το ψυχολογικό σοκ που προκαλεί μία πτώση –πτώση από μοτοσικλέτα, από άλογο, γιατί όχι και από ποδήλατο– είναι απαραίτητο να ανεβείς ξανά αμέσως, ώστε να μην αποκτήσεις μόνιμη φοβία. Σωστή συμβουλή, υπό την προϋπόθεση όμως ότι δεν έχεις τσακιστεί. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως δεινός σπόρτσμαν, οπωσδήποτε την έχει υπόψη και, με τη συμπεριφορά του το τελευταίο διάστημα, δείχνει ότι αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει: «ΚΒΟ», δηλαδή «keep buggering on» για να το πούμε με τους όρους του Ουίνστον Τσώρτσιλ, το παράδειγμα του οποίου η κυβέρνηση των Γιώργου - Μπένι κατάφερε να παρωδήσει όσο μπορούσε.

Η διαφορά όμως από μια απλή πτώση με το ποδήλατο είναι ότι η ζημία δεν περνάει με μια εξέταση στο νοσοκομείο και λίγες μέρες ανάπαυση στο σπίτι. Η συντριβή στις Κάννες ήταν ολοκληρωτική για το γόητρο του Γιώργου και αυτό το έχουν πλέον καταλάβει οι πάντες. Η ρητή και απερίφραστη απειλή εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη ταρακούνησε ολόκληρη την κοινωνία. (Δεν είναι τυχαίο ότι ώς και η παλαβή Αριστερά προς στιγμήν έδειξε να σοβαρεύεται, μπροστά στο ανείπωτο, που ξαφνικά είχε ειπωθεί...). Επιπλέον, το φιάσκο των Καννών δεν ήταν ένα μεμονωμένο ατυχές γεγονός. Επρόκειτο για το έσχατο σκαλοπάτι της καθοδικής πορείας. Μιας πορείας, όπου το ακατονόμαστο γινόταν πάντα, στην επομένη φάση, κοινός τόπος στα χείλη όλων. Θυμηθείτε: Χρεοκοπία, αποτυχία εκπλήρωσης στόχων, «κούρεμα», τώρα φθάσαμε πια να μιλούμε και για έξοδο από το ευρώ. Με τον τρόπο αυτόν έγινε κατανοητός –στην Ελλάδα και το εξωτερικό– ο εξευτελισμός στις Κάννες, γι’ αυτό άλλωστε το γεγονός αποδείχθηκε η κρίσιμη καμπή στις πολιτικές εξελίξεις, που οδήγησε σε κυβέρνηση συνεργασίας έστω και με το ζόρι. Και σαν να μην έφταναν αυτά, ήλθε και η φάρσα με την υποψηφιότητα Πετσάλνικου για την πρωθυπουργία, ώστε η αποτυχία του Γιώργου Παπανδρέου να εμπεδωθεί πλήρως.

20.11.11

Έλλειμμα: Κοιτώντας τα νούμερα (πως λέμε «κοιτώντας την άβυσσο»)



[Γράφει ο Νίκος Αναγνώστου στο metablogging.gr]

Το πρωί διαβάζοντας τη σχετική ειδησεογραφία, πληροφορήθηκα ότι το έλλειμμα 1ου δεκαμήνου ανέρχεται χοντρικά στα 20δις.

Κοιτώντας λίγο τα στοιχεία που αναφέρονταν, διαπίστωσα ότι δεν γίνεται καθόλου διάκριση για πρωτογενές έλλειμμα και έλλειμμα μετά από τόκους. Δεδομένου ότι όλη η δημόσια συζήτηση για τα οικονομικά επικεντρώνεται (και σωστά) στην πορεία των πρωτογενών ελλειμμάτων, απόρησα για την έλλειψη αναφοράς. Μπορώ να μπω ότι άρχισα να σχηματίζω και κάποιες θεωρίες συνομωσίας στο μυαλό μου για κατευθυνόμενη δημοσιογραφία κτλ.

Τώρα (βράδυ) που έψαξα λίγο παραπάνω το θέμα, είδα ότι οι ειδήσεις των εφημερίδων δεν είναι παρά ένα copy paste του Δελτίου Εκτέλεσης Προϋπολογισμού του ΥΠΟΙΚ μ’ εξαίρεση τους δύο πολύ βοηθητικούς πίνακες.

19.11.11

Η δραχμή είναι η μοίρα μας!



[άρθρο του Χαρίδημου Κ. Τσούκα* από την Καθημερινή της 13.11.2011 Μπορεί να διαφωνώ με την οξύτητα της επίθεσης κατά των επιχειρημάτων Σαμαρά (εξακολουθώ να πιστεύω ότι σωστά πληρώνει το ΠΑΣΟΚ με το ίδιο νόμισμα, ο πολιτικός πολιτισμός απευθύνεται σε πολιτικά πολιτισμένους...), αυτό όμως δεν μειώνει το βάρος των επιχειρημάτων του συγγραφέα για όποιον επιθυμεί να σταθεί πάνω από πρόσωπα και καταστάσεις και να αντικρύσει ωμή και αφτιασίδωτη την πραγματικότητα.]

«Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή
Είπε το Τίποτα στο Κάτι
Κι εκείνο το ηλίθιο τόχαψε»
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ


Είχα την ελπίδα ότι η δραχμή θα είναι για τα παιδιά μου ό,τι ήταν η οκά για μένα: γραφικό στοιχείο στις οικογενειακές αφηγήσεις ενός μακρινού παρελθόντος. Φοβάμαι ότι αυτό θα συμβεί αντιστρόφως: η Ελλάδα του ευρώ θα είναι το αντικείμενο αφηγήσεων των Ελλήνων στο μέλλον.

Θα οδηγηθούμε στη δραχμή όχι τόσο γιατί το επιλέξαμε, όσο γιατί δεν καταφέραμε να το αποφύγουμε. Θα πρόκειται για ένα απρόθετο αποτέλεσμα εμπρόθετων κομματικών - προσωπικών στρατηγικών του πολιτικού προσωπικού. Η διαχείριση της κρίσης σφραγίζεται καθοριστικά από την παθολογία του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Μακροχρονίως εθισμένοι στη φαύλη κομματοκρατία πολιτικάντηδες διαχειρίζονται την τύχη της χώρας. Ως αποτέλεσμα, κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από διαρκώς δυσμενέστερη θέση.

18.11.11

17 Νοέμβρη, μολότωφ και καναπέδες



[Πηγή: ratiovincit.com]

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ο δημόσιος λόγος τριχοτομείται:

Από τη μια, οι παραδοσιακοί επαναστάτες, πάντα έτοιμοι να υπερασπιστούν με κάθε μέσο το Πολυτεχνείο και τους συμβολισμούς του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πρύτανης του Αριστοτελείου κ. Μυλόπουλος, ο οποίος εν όψει των εκδηλώσεων διατράνωσε πως το πανεπιστημιακό άσυλο είναι παράδοση και ως εκ τούτου βρίσκεται υπεράνω των νόμων.

Από την άλλη, οι ριζοσπάστες αντεπαναστάστες που μισούν την επέτειο, τη γενιά, ακόμα και το κτήριο του Πολυτεχνείου και, αν ήταν στο χέρι τους, θα τα καταργούσαν και τα τρία. Πολλοί από αυτούς αυτοπροσδιορίζονται «φιλελεύθεροι», εννοώντας με αυτή την ταμπέλα ότι αντιτίθενται σε αυτό που αντιλαμβάνονται ως «κατεστημένο».

17.11.11

Παραδόσεις του ελληνικού λαού


[άρθρο του καθηγητή Γιώργου Γιατρομανωλάκη από την ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος. Η εικονογράφηση από το κτίριο της Πρυτανείας του Πολυτεχνείου το 1991, όταν το άσυλο «προστάτεψε» πλείστους από τους πολιτισμικούς θησαυρούς του ιδρύματος παραδίδοντας τους στις φλόγες της αναρχίας και της αμορφωσιάς για να μην τους «καταλάβουν» οι «δυνάμεις της αντίδρασης» και της «κοινωνικής υποβάθμισης»...]

«Κανείς δεν είναι παραπάνω (sic) από το νόμο, παρά μόνο οι παραδόσεις μας. Και το άσυλο είναι μια μακρά ακαδημαϊκή παράδοση. Συνδέεται με τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, συνδέεται με τη διακίνηση των ιδεών, την αυτοτέλεια, την αυτονομία, την ανεξαρτησία του πανεπιστημίου, από οποιοδήποτε εξωτερικό παράγοντα» δήλωσε ο πρύτανης και συνέχισε: «Για μας, ανεξάρτητα από τη νομοθεσία, το πανεπιστημιακό άσυλο υπάρχει».

Η δήλωση αυτή του αξιότιμου πρύτανη του ΑΠΘ όχι μόνο επαναφέρει σε ισχύ το εθιμικό δίκαιο, αλλά επαναξιολογεί, με το κύρος της, τις αθάνατες παραδόσεις του ελληνικού λαού και τις επανατοποθετεί, καθαρά και ξάστερα, στο απυρόβλητο.

16.11.11

Και αν βγαίναμε επιτέλους από το καβούκι μας;



[άρθρο του Λουκά Τσούκαλη* από την Καθημερινή της Κυριακής 16.10.2011]

Η Ελλάδα βιώνει μια μεγάλη εθνική κρίση. Δεν είναι μόνον η οικονομική της διάσταση που απαξιώνει μισθούς και περιουσίες, καταστρέφει θέσεις εργασίας σε ένα κλίμα συνεχώς διογκούμενης ανασφάλειας. Είναι η γενικότερη κατάρρευση που βλέπουμε γύρω μας. Μια πολιτική ηγεσία ανίκανη να ηγηθεί, ένα κράτος να αποσυντίθεται και μια κοινωνία φοβισμένη και ολοένα περισσότερο κατακερματισμένη.

Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η προσαρμογή θα ήταν σύντομη, ή χωρίς σημαντικό κόστος, αφότου έσκασε η ελληνική φούσκα με τα δανεικά και την υπερκατανάλωση. Αφήστε τι λένε οι δημαγωγοί στις πλατείες. Είχαμε κτίσει ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο, με μεγάλες ανισότητες και πάνω σε σαθρά θεμέλια. Δυστυχώς, η προσαρμογή σε νέα, στέρεα θεμέλια αποδεικνύεται στην πράξη εξαιρετικά οδυνηρή και επικίνδυνη.

15.11.11

Η τοξική φούσκα της ανισότητας



[άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη, από την Καθημερινή της Κυριακής, της 29/30.10.2011. Η εικονογράφηση εποχική και σημειολογική...]

Πώς θα είναι η Ελλάδα ύστερα από δύο χρόνια; Δεν υπάρχει περιθώριο ούτε για ονειροπολήσεις ούτε για υποθέσεις. Ούτε για εφιαλτικά σενάρια ούτε για προσδοκίες. Θα χρειαστεί να γίνει ταχύτατα η αποδόμηση του πάσχοντος συστήματος και να επαναδομηθεί σε άλλες βάσεις για να διαφανεί η προοπτική ενός βιώσιμου χρέους. Το πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο όλοι ευαγγελίζονται είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί αν δεν αφαιρεθεί ή έστω συρρικνωθεί η υπέρμετρα διογκωμένη, τοξική, φούσκα. Δημοσιονομική, κοινωνική, ευρύτερα οικονομική, πολιτική. Και επειδή οι συμπεριφορές δεν αλλάζουν με εντολές, δεν θεραπεύονται ούτε με παρακλήσεις αλλά ούτε και με απαξιωτικά νεύματα ή ύβρεις. Μόνο η χρονοβόρα μεν, αλλά αποτελεσματική διαδικασία της συνειδητοποίησης, ότι η ανάπτυξη ήταν ανισόρροπη και πατούσε σε μια φούσκα, μπορεί να βοηθήσει.

Η ελληνική φούσκα έχει γίνει αντικείμενο πολλών αναλύσεων και αφηγήσεων. Μας περιέχει, μας περικλείει, μας καθορίζει. Τροφοδοτεί τον θυμό και την αγανάκτησή μας, εντείνει την κοινωνική αδικία και την εξ αυτής προκύπτουσα κοινωνική ανισότητα.

14.11.11

Επειδή οι μνήμες είναι νωπές...



Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος αποτελεί το καινούργιο (πολιτικά) και «άφθαρτο» (επίσης πολιτικά) πρόσωπο της χώρας, στην προσπάθεια της να ξανακερδίσει το στοίχημα της αξιοπιστίας, της Ευρώπης... Μόνος αυτός και μόνον αυτός... Γιατί κατά τα λοιπά, όλοι οι ΠΑΣΟΚοι (πλην Λακεδαιμονίων) με μια εσάνς από εξωκοινοβουλευτική ΝΔ (μη χαθεί και η αντιπολίτευση...) και κοινοβουλευτικό ΛΑΟΣ (μη χαθεί και η ευκαιρία...), δηλώνουν παρών!! Ακόμα και ο Γιώργος, κι αυτός «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά»... Μη γελάσετε όταν θα τον δείτε να κατεβαίνει «αγανακτισμένος» στην πορεία για να καταργηθεί κάποιο από τα «χαράτσια» που θα θελήσει να εισπράξει η νέα κυβέρνηση εφαρμόζοντας νόμο που ψήφισε η προηγούμενη... Ειδικά από την ώρα που εκείνη η κυβέρνηση είναι ακόμα εδώ!

13.11.11

Μια σκέψη για το ελληνικό δημόσιο χρέος



«...Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν ...γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.

12.11.11

Πώς ο Παπανδρέου έπεσε στην παγίδα που έστησε για τους αντιπάλους του



[άρθρο του Γιώργου Κουβαρά στο www.aixmi.gr]

Η πρωθυπουργική θητεία του Γιώργου Παπανδρέου τελείωσε με τον πιο δραματικό αλλά και εξευτελιστικό τρόπο, τελειώνοντας ουσιαστικά και κάθε σοβαρή πολιτική του προοπτική, αλλά επιφέροντας ταυτόχρονα κι ένα σοβαρό πλήγμα στο ήδη προβληματικό πολιτικό σύστημα της χώρας.

Ενώ στο ΠΑΣΟΚ μετά την ανάληψη της εξουσίας το 2009 έκαναν λόγο για «παρένθεση Καραμανλή», παραπέμποντας στην περίοδο 2004-2009, βιώνουν τελικά την «παρένθεση Παπανδρέου».

Οι πολιτικοί χειρισμοί του πρώην πρωθυπουργού θα πρέπει να διδάσκονται στο μέλλον ως παράδειγμα προς αποφυγή.

11.11.11

Τέλος εποχής... Το αύριο ξεκίνησε...


Η σημερινή μέρα είναι κομβική... Σήμερα ορκίζεται νέος πρωθυπουργός ο κ. Λουκάς Παπαδήμος διαδεχόμενος τον κ. Παπανδρέου, του οποίου επιπλέον λήγει και η θητεία του στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ... Πλέον όλα δείχνουν ότι ο «Γιώργος μας» θα μπορέσει απερίσπαστος να ασχοληθεί με τις προσφιλείς του δραστηριότητες: το ποδήλατο, το κανό, τα διεθνή ταξίδια, την παγκόσμια διανόηση... Όσο για το προεδριλίκι, υπάρχει και η Σοσιαλιστική Διεθνής, αν και δεν ξέρω πόσο θα προβληθεί αυτό καθώς ο Παπανδρέου θα αποτελεί τον τελευταίο κρίκο μιας σειράς δυναστειών που επί δεκαετίες κυβερνούσαν λαούς της Μεσογείου και ανετράπησαν εν μέσω λαϊκής κατακραυγής... Πλέον περάσαμε σε μια άλλη εποχή, όπου ο «Γιωργάκης» γίνεται «κύριος Παπαδήμος» με όλη τη θεσμική σημασία που έχει αυτό! Κι όπως έγραφα και χθες, πραγματικό στοίχημα για τον νέο πρωθυπουργό και την μεταβατική κυβέρνηση δεν είναι η δόση, το δάνειο, το μνημόνιο -αυτά ούτως ή άλλως θα έλθουν- πραγματικό στοίχημα είναι η θεσμική παλινόρθωση της χώρας και η ανάκτηση του κύρους της πολιτικής και του σεβασμού των πολιτών σε αυτή! Δύσκολη αποστολή για τόσο σύντομο χρονικό διάστημα... Είδωμεν!

10.11.11

Παίζοντας στου µπαµπά του το backyard



[άρθρο της Λώρης Κέζα από το ΒΗΜΑ της Κυριακής 06.11.2011]

Πρέπει να του αναγνωρίσουµε τη µοναδικότητα. ∆εν υπάρχει άλλος πρωθυπουργός που να ανοίγει το στόµα του και µε µια ατάκα να ρίχνει κατά 7,34 τον γενικό δείκτη του δικού του Χρηµατιστηρίου και να δηµιουργεί αβεβαιότητες σε όλες τις ευρωπαϊκές αγορές. Αυτή δεν είναι δική µας εκτίµηση, τα λένε οι οµόλογοί του στην Εσπερία. Φταίει ο ίδιος; Οχι. Φταίει η νοοτροπία των ψηφοφόρων του και των συντρόφων του οι οποίοι δεν τον ανέδειξαν επειδή ήταν ο «Γ. Παπανδρέου» αλλά ως «Παπανδρέου Γ’», µε όρους Πριγκιπικής ∆ηµοκρατίας. Τα µέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ήταν εκείνα που ανέχτηκαν την ανάρρηση ενός ατόµου που δεν είχε πλεονεκτήµατα έναντι άλλων πιθανών προέδρων. Να τα θυµηθούµε για να µην ξεχνιόµαστε. Οταν κατέρρεε το κόµµα, το φθινόπωρο του 2003, ο κ. Κώστας Σηµίτης προσκάλεσε στο σπίτι του τον κ. Παπανδρέου. ∆εν ξέρουµε αν τον κέρασε καφέ ή τσάι, πάντως τον φίλεψε την προεδρία. Μια πολιτική αυθαιρεσία που έγινε αποδεκτή αρχικά µε µουγκαµάρα. Κατόπιν στήθηκαν κάλπες µε τον κ. Παπανδρέου να είναι µοναδικός υποψήφιος, κάτι που συνάδει µε τα πολιτικά ήθη άλλων τόπων, ας πούµε της Συρίας. ∆εν είναι κοµψό να πούµε ότι ο άνθρωπος ήταν «ακατάλληλος», µπορούµε όµως να αναρωτηθούµε αν κάποιος άλλος ήταν ελαχίστως πιο κατάλληλος.

9.11.11

Θεσμική απαξίωση;



Την Κυριακή το βράδυ συμφώνησαν... Δηλαδή ενέδωσε ο ένας από τους δύο... Έτσι, μας ανακοίνωσαν ότι εντός της Δευτέρας θα είχαμε νέο πρωθυπουργό, πιθανόν και νέα κυβέρνηση, μας ενημέρωσαν δε ευγενέστατα, τη ευθύνη του τσοπάνη, και για τον σκοπό της, να μαζέψει το γάλα που χύθηκε από την καρδάρα έτσι απότομα που κλωτσοπήδησε το δημοψήφισμα του Γιώργου, να φροντίσει τα γελάδια κι ότι γάλα έχουν τώρα κοντά να το αρμέξει μέχρι σταγόνας και τέλος να κάνει εκλογές για να αποκτήσει το κοπάδι νέο ταύρο αρχηγό... Μάλιστα, το ίδιο βράδυ τα στενά επιτελεία συσκέφθηκαν αυθωρεί και παραχρήμα (κυριολεκτικά!), και ώδινεν το κομματικόν όρος και έτεκεν μυν: 19 Φεβρουαρίου!

8.11.11

Η πρόκληση της συνεργασίας



[άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της 08.11.2011. Η φωτογραφία, τραβηγμένη σήμερα το απόγευμα (από Το Βήμα) να απεικονίζει τον Γ. Παπανδρέου μετά τη συνεδρίαση και τη σύσσωμη παραίτηση του υπουργικού συμβουλίου, σε σύντομη επίσκεψη του στο καφενείο του Εθνικού Κήπου, σε μία μέρα που το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας αλλάζει άρδην, επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο τον συμβολισμό της πράξης ενός Παπανδρέου να μην παραιτείται ποτέ, αλλά απλά να δικαιούται μερικές στιγμές χαλάρωσης κάθε φορά που ολοκληρώνει τη δουλειά του... Όπως πολύ εύγλωττα αποτυπώνεται στο πρόσωπο του...]

Τελικώς η κρίση τα αλλάζει όλα στην Ελλάδα. Μπορεί η συμφωνία συνεργασίας των κομμάτων να είναι κοινός τόπος στην Ευρώπη, για την Ελλάδα όμως -έναν τόπο όπου κυριαρχούν τα βιλαέτια και οι στείροι ανταγωνισμοί- είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Αν μη τι άλλο, μπορεί να αποτελέσει και διδακτική προς τον πληθυσμό πράξη: η συνεργασία είναι προτιμότερη από τη μεμονωμένη δράση.

7.11.11

*Εγώ*, θέλω να αποφασίσω ποιος θα με "σώσει"

[Με την Ειρήνη Βούτσκογλου γνωριστήκαμε διαδικτυακά, εγώ ως "toatomo" εκείνη ως "e-diva". Μια γνωριμία που δύσκολα θα είχε γίνει αν δεν υπήρχαν τα social media να την διευκολύνουν. Ως φυσιολογικοί, κανονικοί άνθρωποι, βρεθήκαμε αργότερα και από κοντά, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και έκτοτε μιλάμε, γράφουμε, επικοινωνούμε εν γένει, κι όταν ο χρόνος και η απόσταση το επιτρέπουν βρισκόμαστε, πίνουμε έναν καφέ ή ένα τσιπουράκι και αμπελοφιλοσοφούμε. Η Ειρήνη έχει εξασκημένο πολιτικό αισθητήριο, το οποίο έχει κρατήσει σχετικά καθαρό καθώς εδώ και κάποια χρόνια ζει στην πατρική της πόλη, τις Σέρρες, μακρυά από την εξαλλοσύνη που έχει προσθέσει στην καθημερινότητα των κατοίκων των μεγάλων πόλεων η πολιτική αφροσύνη κομματικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών. Κάνω αυτόν τον πρόλογο για να εισάγω ένα ενδιαφέρον κείμενο που έγραψε η φίλη e-diva χθες στο blog της και θα διαβάσετε σε αναδημοσίευση παρακάτω, ένα κείμενο που πιστεύω συμπυκνώνει και αποδίδει σε απλά ελληνικά τα όσα σκέφτονται και επιζητούν πλέον οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, στο οποίο προσθέτω ως εικονογράφηση (και απάντηση;) το πολιτικό σκίτσο του Στάθη από την Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 05.11.2011]

6.11.11

Η δημοκρατική αρετή της αποχώρησης



[Άρθρο του αρχισυντάκτη της Καθημερινής Nίκου Γ. Ξυδάκη, που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 04.11.2011. Παρόλο που γράφτηκε πριν από την ασύλληπτη κωλοτούμπα πλήθους κοινοβουλευτικών του ΠΑΣΟΚ που κατέληξε στην παροχή ψήφου εμπιστοσύνης σε έναν πρωθυπουργό που είχε εκδηλώσει ήδη την απόφαση του να παραιτηθεί, παραμένει επίκαιρο και διδακτικό.]

Ο ύπνος της 3ης Νοεμβρίου γέννησε τέρατα. Προτού κοιμηθούμε είχαμε δει τους Σαρκοζί και Μέρκελ να ταπεινώνουν την Ελληνική Δημοκρατία, υπαγορεύοντάς της το θέμα και την ημερομηνία του δημοψηφίσματος που εκόμισε ο Γ. Α. Παπανδρέου στις Κάννες. Είχαμε αντιληφθεί ήδη ότι η κίνηση Παπανδρέου, να θέσει σε δημοψήφισμα τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους του «κουρέματος», θα προκαλούσε την αντίδραση της ηγεσίας της Ε. Ε. και θα έβαζε τον ελληνικό λαό ενώπιον ενός εκβιαστικού και αδιέξοδου διλήμματος. Δεν είχαμε αντιληφθεί, ωστόσο, πόσο μακριά μπορούσε να φτάσει ο Γ. Α. Παπανδρέου το παίγνιο Win-Win στον λαβύρινθο των τακτικών ελιγμών. Μας εξέπληξε, παρότι ο ίδιος δεν κατανοεί την έκπληξή μας - ίσως διότι δεν κατανόησε πως κατασπατάλησε διπλωματικό κεφάλαιο και εθνική αξιοπρέπεια στις Κάννες, όταν στήθηκε στον διάδρομο για να εξηγήσει πώς εδάρη από τη Γερμανίδα καγκελάριο και τον Γάλλο πρόεδρο.


5.11.11

Το πραγματικό ερώτημα


[Χθεσινό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή. Το μόνο διαφορετικό που προέκυψε αργά το βράδυ, είναι η νέα διάσταση που αποκτά ο όρος «κότα λιράτη»: πλέον μπορεί να συνοδεύει άνετα τις φωτογραφίες κάποιας Άννας, κάποιας Εύας, κάποιας Βάσως...]

Ακούστηκε ωμό και κάποιοι ελληνοπώλες ήδη μίλησαν για πλήγμα στην εθνική κυριαρχία. Φυσικά δεν είναι ευχάριστο να ακούς από τους ηγέτες των δύο μεγάλων χωρών, οι οποίες μάλιστα είναι ο πυλώνας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ότι «οι Ελληνες πρέπει να αποφασίσουν: ναι ή όχι στο ευρώ;».

Αλλά, όπως και να το δούμε, αυτό ήταν το ερώτημα εξαρχής. Οχι όταν ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα. Ούτε καν το 2010, όταν υπογράψαμε το πρώτο Μνημόνιο. Το «ναι ή όχι στο ευρώ» ήταν το ερώτημα από το 2001, τη στιγμή που μπήκαμε στο ευρώ. Και είναι ένα ερώτημα στο οποίο κανένα δημοψήφισμα δεν μπορεί να δώσει απάντηση.

Η απάντηση δίνεται καθημερινά από την πρακτική των κυβερνήσεων, των πολιτικών ηγεσιών, των υπουργών, των βουλευτών (συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων) των συντεχνιών, όλων μας.

4.11.11

Πόσο μυαλό χρειάζεται;



[άρθρο του Αρίστου Δοξιάδη στο protagon.gr στις 03.11.2011]

Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβεις:

Ότι για να θέσεις μια πρόταση συμφωνίας σε δημοψήφισμα, θα πρέπει να παραμείνει η πρόταση στο τραπέζι μέχρι την ώρα της κάλπης; Και για να γίνει αυτό πρέπει να έχει συμφωνήσει για αυτό το δημοψήφισμα και η άλλη πλευρά;

Ότι στο δημοψήφισμα δεν βάζεις ερωτήματα, όπως η παραμονή στην ευρωζώνη, που κανένας μέσα στη χώρα δεν έχει τολμήσει να τα θέσει ανοιχτά και σοβαρά, πέρα από τους Κουρήδες και τους εξωσυστημικούς;

3.11.11

Η φωτιά και η λάμψη



Οι καταστάσεις που ζούμε ως κοινωνία της τελευταίες ημέρες επιτάσσουν δουλειά, προσπάθεια, όχι λόγια και μάλιστα κούφια. Ότι έπρεπε να ειπωθεί ειπώθηκε, οι γνωστικοί σταματούν τώρα να μιλούν πολύ, πλέον πράττουν, εκεί πέφτει το βάρος. Πράττουν έργα που θα μας βοηθήσουν να περάσουμε τη φωτιά που καίει μπροστά, «πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη» όπως έγραψε στο Άξιον Εστί, ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης. Καλημέρα σας...

(Το 2011 είναι και Έτος Οδυσσέα Ελύτη, γιορτάζονται τα 100 χρόνια από τη γέννηση του. Ας το συζητήσουμε, πρέπει να ακουστεί ότι υπάρχει και άλλη Ελλάδα, αυτή που σκέφτεται και αγωνιά για το αύριο, και όχι μόνο αυτή που επιδιώκει να μην πειραχθεί τίποτα από το χθες που έχει φτιάξει κατά πως τη βολεύει...)

2.11.11

Το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας



[Άρθρο του Γιώργου Κύρτσου στη City Press της 01.11.2011]

Ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου και ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν ότι οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής και το νέο δάνειο προς την Ελλάδα δεν συνδυάζονται με περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας. Την επιχειρηματολογία τους υπονομεύει η παρέμβαση του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας κ. Σόιμπλε, ο οποίος δήλωσε ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα θα πρέπει να είναι παράδειγμα προς αποφυγή για τις χώρες της Ευρωζώνης, εφόσον θα υποστεί -μεταξύ των άλλων- και ουσιαστικό περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της.

Διαφορετικό κοινό
Ένα από τα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι οι πολιτικοί δεν έχουν βρει ακόμη κοινή γλώσσα για να απευθυνθούν στο εθνικό τους ακροατήριο. Αλλιώς περιγράφει τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου, προκειμένου να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος μιας δύσκολης οικονομικής πολιτικής, και αλλιώς ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας κ. Σόιμπλε, που προσπαθεί να πείσει τους φορολογούμενους πολίτες της χώρας του να αναλάβουν ένα μέρος από το κόστος της ελληνικής διάσωσης.

1.11.11

Με μάς είσαι ρε ή με τους άλλους;



[Πίστευα ότι η κορύφωση της κρίσης και η προκλητική προσβολή των θεσμών που επιχειρήθηκε την Παρασκευή θα συνέτιζε τους εξ ημών που παρασύρονται, πίστευα ότι το παλαιόθεν πανταχού παρόν σύνδρομο του διχασμού και της αυτοκαταστροφής των Ελλήνων δε θα έκανε αυτή τη φορά την εμφάνιση του. Γελάστηκα, διαψεύστηκα χθες βράδυ, με τον πλέον επίσημο τρόπο, ακούγοντας τον διχαστικό λόγο να μετατρέπεται από τον πρωθυπουργό σε πολιτική πρόταση, βλέποντας την αυτοκαταστροφή να προτείνεται ως διττή δημοψηφισματική επιλογή «είτε σας καταστρέφουμε είτε καταστρέφεστε»! Πιστεύω ότι το άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη στο protagon.gr που διάβασα τις προάλλες αποδίδει άριστα τα αισθήματα μου, προσωπικά αρνούμαι να ακολουθήσω στον κατήφορο που μας οδηγεί ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, πιστεύω ότι πλέον είναι καθήκον και υποχρέωση όλων η άμεση ανατροπή και ο πολιτικός εκμηδενισμός τους, μέσα από μια ειρηνική, δημοκρατική στάση, που πρέπει να εκφραστεί ως πλήρης αποχή από κάθε πράξη που τους νομιμοποιεί, με κορύφωση την αποχή από το δημοψήφισμα υφαρπαγής ψήφου που ετοιμάζουν. Και δουλειά, πολλή δουλειά, πρέπει να χτίσουμε ξανά την Ελλάδα όσο καλύτερη μπορούμε, χωρίς όλους αυτούς, με όλους εμάς όμως! Aς τους γυρίσουμε οριστικά την πλάτη! Καλό μήνα!]

Όσο οξύνονται οι αντιθέσεις και οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της χώρας, βλέπω τον κοινό νου να αποσύρεται από το προσκήνιο. Βλέπω τη σημασία των επιχειρημάτων να σμικρύνεται επικίνδυνα και την συζήτηση να δίνει τη θέση της σε αμείλικτα σιδερένια διλήμματα του τύπου, «είσαι με μας ή με τους άλλους;». Η σύνθεση απόψεων, η αναγνώριση θετικών και αρνητικών σημείων στις θέσεις και των δύο «στρατοπέδων» θεωρείται προδοσία ή ύποπτη συναλλαγή. Κινούμαστε πλέον στον αστερισμό του ατσάλινου «ναι ή όχι». Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί χειρότερο πράγμα σε μια κοινωνία, από την επικράτηση των φανατικών της. Γι’ αυτό, θα θυμηθώ μια ιστορία που μου ‘χε πει ο αείμνηστος δημοσιογράφος Γιώργος Καράγιωργας, ο οποίος πέθανε πριν λίγες μέρες πλήρης ημερών στα 92 του χρόνια.