31.10.11

Δημοψήφισμα ΓΑΠ: ΑΠΟΧΗ ή συνενοχή!



Το Λουδοβίκειο «L'etat, c'est moi!», συνοψίζει την υπέρτατη πολιτική απάτη, τον απόλυτο εκβιασμό τον οποίο επενόησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος και επιχειρεί ο Γιώργος Παπανδρέου, γατζωμένοι αμφότεροι με νύχια και δόντια στην καρέκλα του κυβερνήτη...

Πλήρεις αμοραλισμού, Παπανδρέου και Βενιζέλος τοποθετούν εαυτούς στη θέση του κράτους, κάνουν δημοψήφισμα αντί εκλογών με το εκβιαστικό δίλημμα «είτε συναινείτε που σας επτώχευσα οπότε δεν φταίω εγώ αφού συναινέσατε (ΝΑΙ) είτε δε φταίω εγώ που πτωχεύσατε αφού εσείς δεν συναινέσατε να σας πτωχέυσω (ΟΧΙ)»!! Αυτό είναι -κατά την κρίση μου- συνταγματική εκτροπή, ρέπει προς την δικτατορία!!

Φιλοξενία: ένα παράθυρο ανοιχτό, της καρδιάς



[μετά το χθεσινό restart, σήμερα είπα να διαφοροποιηθώ, να αναζητήσω και να δημοσιεύσω κάτι διαφορετικό, κάτι που να μην είναι πολιτικό και να περιέχει την αισιόδοξη νότα που χρειαζόμαστε για να «μαζέψουμε δυνάμεις» για τη συνέχεια. «Μικρά μαγαζιά και λίγα λόγια. Φτάνει στο ζύγι να μην είναι η φύρα που περισσεύει. Φτάνει η γεύση να είναι εκεί, κι η κουβέντα να μελώνει.*», το κείμενο αυτό έσκασε μπροστά μου μετά από λίγο ψάξιμο στις πηγές μου τις μη πολιτικές. Λίγο αργότερα, η απόφαση είχε ληφθεί: το κείμενο που θα διαβάσετε, του Δημήτρη Ρουσουμέλου από το Βήμα Gourmet Οκτώβριος 2011, πιστεύω πως θα σας δώσει τη δύναμη και την αισιοδοξία που χρειάζεται.]

Η ομορφιά που κουβαλά η λέξη «φιλοξενία», με τις πανάρχαιες καταβολές της, ξεπερνά κατά πολύ ό,τι πιθανόν έχουν κατά νου, όταν διαφημίζουν τη χώρα, οι εμπορευόμενοι τον τουρισμό.

Η φιλοξενία στις μέρες μας δεν είναι αυτονόητη. Πολλές φορές λείπει κάτι, ένα απροσδιόριστο υλικό, ένα άρτυμα, που αν υπήρχε θα έδενε το γλυκό, θα ήταν πιο αναγνωρίσιμο το πνεύμα της. Τα πλήθη των επισκεπτών που καλούνται στον φιλόξενο τόπο, έχουν ήδη πληρώσει «πακέτο» τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που την συνιστούν: ένα πιάτο ζεστό φαγητό κι ένα καθαρό κρεβάτι, τουλάχιστον. Οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια είναι αρκετά εκπαιδευμένοι, ώστε την στοιχειώδη εξυπηρέτηση, τη διευκόλυνση και το χαμόγελο να τα εξασφαλίζουν.

30.10.11

Restart!



Διαβάστε αργά και προσεκτικά το άρθρο που ακολουθεί. Πόσοι δεν έχουμε βρεθεί στην ίδια θέση, πόσοι δεν έχουμε «δοκιμάσει» την ίδια πίκρα, πόσοι δεν έχουμε κάνει τις ίδιες σκέψεις; Σκέφτομαι πως αξίζει όλοι μαζί να φτιάξουμε ένα όραμα, μια στρατηγική, έναν στόχο, και να δουλέψουμε για να τα πετύχουμε ξεπερνώντας -και αυτό θέλει ιδιαίτερη δύναμη- στο αρνητικό, το μίζερο, τη γκρίνια που μας περιβάλλει, τους «κλέφτες» που μας περιστοιχίζουν...

Όπως έγραφα πριν από μέρες στη σελίδα μου στο facebook, η κοινωνία είμαστε ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΜΑΖΙ, αυτόνομα και υπεύθυνα άτομα, και όχι ο καθένας μας χωριστά και μόνος... Ας αλλάξουμε σκέψη λοιπόν, όλοι φταίμε που πέσαμε σήμερα ως κοινωνία τόσο χαμηλά, όλοι επομένως είμαστε «κατά συνθήκην κλέφτες». Ο «πραγματικός κλέφτης» όμως είναι αυτός που δεν θέλει να αλλάξει κάτι, που «τα δίνει όλα» για να μη γίνει καμία προσπάθεια να πάμε μπροστά, «πραγματικός κλέφτης» είναι αυτός που αγωνίζεται να επιβάλλει το «εγώ» του και τα μικροσυμφέροντα χρόνων που το θωρακίζουν, πάνω από το «εμείς» και την πρόοδο που έχουμε ανάγκη να πετύχουμε από κοινού, αυτός που αφού κατάφερε και «έκλεψε» το χθες, «κλέβει» σιγά σιγά και το σήμερα και «καλοβλέπει» και το αύριο... Περιμένω τα σχόλια σας!!

Κι ενώ έγραφα το σημείωμα του επόμενου τεύχους για το brand Greece, έλαβα αυτό το μήνυμα από τον CEO ξένης εταιρείας με την οποία κατά καιρούς έχουμε συνεργαστεί:
"Hi Giorgos,
Having seen the news about this currency situation and the debate here in the UK over the demise of the Euro I was prompted to drop you a line to see how things are with you.
I’m always aware of the exaggerations of press and the need for drama but the reports we are seeing are certainly giving the impression of significant unrest.

29.10.11

Μετεωρισμός προ εκλογών



[άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη στην Καθημερινή της 25.10.2011]

Μια λέξη για τις μέρες που ζούμε: μετεωρισμός. Μετέωροι νιώθουν οι Ελληνες, σε μια χώρα που μετασχηματίζεται σε χώρο ρευστό, άγνωστο, σχεδόν απειλητικό. ΄Η μήπως αποσυντίθεται; Σίγουρα αποσυντίθεται το πολιτικό σκηνικό, όπως το γνωρίσαμε: το «όλον» ΠΑΣΟΚ συρρικνώνεται ταχύτατα και όλες οι στρώσεις του αναζητούν απεγνωσμένα τρόπους πολιτικής επιβίωσης. Δεν θα επιβιώσουν. Αποσυντίθεται ο οικονομικός κορμός της χώρας, με τις παθογένειες και τα ελλείμματά του. Αποσυντίθεται και ο κοινωνικός ιστός, πρωτίστως διά της φτωχοποίησης των μεσοστρωμάτων. Ολες αυτές οι διαδικασίες, βίαιες ούτως ή άλλως, τελούνται υπό ξένη εποπτεία, με διαρκώς μειούμενη την εθνική κυριαρχία, με την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο να παρακολουθούν άφωνοι τις εξελίξεις.

28.10.11

Η αναδιάρθρωση του κράτους



[Μπορεί ο Πάσχος Μανδραβέλης, στο άρθρο του από την Καθημερινή της 20.10.2011 που θα διαβάσετε παρακάτω, να διαμαρτύρεται για την σοσιαλιστική αποψίλωση του δημοσίου από επαγγελματίες με ικανότητες και όρεξη για δουλειά, απόρροια της οριζόντιας περικοπής που επελέγη από την κυβέρνηση ως μέθοδος προστασίας της κομματικής νομενκλατούρας, αλλά δεν εξηγεί επαρκώς την ανάγκη εργοδότησης των επαγγελματιών αυτών. Έτσι αποφάσισα να σας δείξω φωτογραφικά τη σημασία του να εργοδοτείς επαγγελματίες στις κατάλληλες θέσεις: ο κύριος της φωτογραφίας -τον οποίον πιθανότατα πληρώνουμε όλοι εμείς ως δημόσιο υπάλληλο κάποιας κρατικής υπηρεσίας- αποδεικνύει με το σφρίγος, την ζωντάνια και τη δύναμη του τον επαγγελματισμό του στο συνδικαλίζεσθαι. Σε σημείο μάλιστα που να δικαιώνει κανείς την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που επέλεξε τις ορiζόντιες αντί των κάθετων περικοπών, σκεπτόμενος ότι αν ο επαγγελματίας αυτός -τελείως κατά λάθος, μη με παρεξηγήσετε- βρεθεί εν εφεδρεία ή απολυθείς του δημοσίου καταστρέφεται καθώς δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο από το να συνδικαλίζεται εξόδοις των φόρων ημών και αυτή η ειδικότητα δεν προσφέρεται εδώ και δεκαετίες πουθενά αλλού παρά μόνο στο Ελληνικό Σοβιέτ... Διαβάστε όμως το άρθρο και μη διστάσετε να σχολιάσετε, χρονιάρα μέρα αύριο θα βρείτε χρόνο μετά την παρέλαση...]

27.10.11

Το κούρεμα...



Τι κι αν κοιμηθήκαμε με τα μαλλάκια μας ανακατωμένα, ήταν γραφτό, ξυπνήσαμε κουρεμένοι... Όχι «γουλί» όπως επέχαιραν διάφοροι, πολλοί, δραχμοβίωτοι , ούτε «στις μύτες» όπως τους απαντούσαν άλλοι, περισσότεροι, κρατικοδίαιτοι. Κουρεμένοι «κανονικά», η παραγγελία δόθηκε να μας πάρει ο κουρέας «τα μισά» και θα είναι «μπαμ και κάτω»... Μάλιστα, επειδή «εδώ δεν είναι στρατός», για να μην μας κακοφανεί που θα αλλάξει η εικόνα μας με το απότομο κούρεμα, θα μας φτιάξει ο κουρέας και ένα περουκίνι 130 δις για τις πρώτες «ανάγκες»...

Τα νούμερα και τη σκοπιμότητα τους θα αναλυθούν διεξοδικά από τις στρατιές καθηγητών και καθηγουμένων τις επόμενες ώρες και μέρες από κάθε διαθέσιμο μέσο ενημέρωσης, εγώ θέλω να σταθώ σε ένα σημαντικό στοιχείο που δεν πρέπει να παραβλέψουμε: μπορεί μεν ο Γιώργος και ο Μπένυ να ανέκραξαν μές στο Βρυξελιώτικο χάραμα «(Ξανα)σωθήκαμε!» (όπως συστηματικά κάνουν κάθε τρίμηνο σχεδόν δύο χρόνια τώρα) αλλά αυτή τη φορά ήξεραν ότι στο μέλλον δε θα μπορέσουν καν να το σκεφτούν, πολύ περισσότερο να το ξαναπούν...

26.10.11

Γίνεται να χτίσω την πόρτα του ενοχλητικού γείτονά μου;



[άρθρο του Ευτύχη Παλλήκαρη από την Ημερησία της 15.10.2011]

Ποτέ στα μεταπολιτευτικά χρονικά η ανομία και η ατιμωρησία δεν ταλαιπώρησαν τον τόπο όσο στις μέρες μας - και αυτό με πάτημα στις κυβερνητικές εγκληματικές αστοχίες και την αδράνεια ή στήριξη ακόμα του πολιτικού κόσμου. H «έννομη τάξη» στις μέρες μας μοιάζει με σύντομο ανέκδοτο, η παραβίαση των νόμων και κανόνων τείνει να γίνει μόδα και η επιβολή δικαιοσύνης και ποινών, περίπου εκλαμβάνεται ως παραβίαση βασικών συνταγματικών δικαιωμάτων.

Aν η διαφθορά προϋπήρξε της σημερινής κρίσης και την εξέθρεψε, η ανομία και το καθημερινό «σόου» βίας και αναρχίας έρχεται να πλαισιώσει τους αριθμούς της οικονομικής κρίσης, υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι έλλειμμα δεν υπάρχει μόνο στα κρατικά ταμεία αλλά και στην πολιτική τάξη και την κοινωνική συνοχή.

Tilt & Game Over!!



«Ο Βενιζέλος υποτίμησε το πρόβλημα [της κρίσης] και υπερεκτίμησε τον εαυτό του» αναφέρει στο Spiegel μέλος του ΠΑΣΟΚ που δεν κατονομάζεται. Τον λυπάμαι, αλλά όλα εδώ πληρώνονται! Ειδικά όταν θέλεις να προβάλλεσαι ως ευφυής και πέφτεις μία μία σε όλες τις παγίδες που βάζει μπροστά σου ο μέτρ της πολιτικής εξαπάτησης Γιώργος και η οικογένεια Παπανδρέου... Sorry Benny, Tilt & Game Over!!

25.10.11

Αυτοί οι πολλοί, οι λίγοι



* άρθρο του Πάσχου Mανδραβέλη από την Καθημερινή της Κυριακής 09.10.2011

«Να δεχθώ ότι υπάρχουν κάποιοι λίγοι που δεν ασκούν με επιμέλεια τα καθήκοντά τους...», παραδέχθηκε εν τη ρύμη του λόγου πριν από μερικές μέρες σε τηλεοπτικό δίαυλο ο πρόεδρος μιας συνομοσπονδίας εργαζομένων στο Δημόσιο. Το ερώτημα είναι πόσοι ακριβώς είναι αυτοί «οι λίγοι», οι οποίοι κατάφεραν να κάνουν μπάχαλο τη χώρα;

Φυσικά, δεν αναφερόμαστε μόνο στους δημοσίους υπαλλήλους, αν και το κράτος είναι ο μεγάλος ασθενής της χώρας. Σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν «κάποιοι λίγοι» που αφ’ ενός αμαυρώνουν τον κλάδο και αφ’ ετέρου δεν αφήνουν τους υπόλοιπους να δούμε προκοπή.

24.10.11

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ...



Όταν αρχίζουμε να βλέπουμε αυθόρμητες κοινωνικές διαμαρτυρίες να ξεσπάνε παντού, από την Τυνησία έως το Τελ Αβίβ, τότε κάτι σίγουρα συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο, το οποίο και θα πρέπει να ορίσουμε. Υπάρχουν δυο κυρίαρχες θεωρίες που με ιντριγκάρουν.

Η μία λέει πως βλέπουμε την απαρχή της «μεγάλης ανατροπής».

Η άλλη μιλάει για την «μεγάλη μετατόπιση».

Εσείς αποφασίζετε.

Ο Αυστραλός περιβαλλοντολόγος και συγγραφέας του βιβλίου «The Great Disruption», Paul Gilding, ισχυρίζεται πως οι κοινωνικές ταραχές που εκρήγνυνται παντού, είναι μια ένδειξη ότι το τρέχον καπιταλιστικό μοντέλο, που βασίζεται μόνο στην ανάπτυξη, έχει φτάσει στα οικονομικά και οικολογικά του όρια.

Τα τουίτ της επιτήρησης...

Το μεταφέρω όπως έσκασε μύτη στο timeline του twitter...

Θεϊκό! RT @gregoryfarmakis Έλληνας σύμβουλος υπουργού αναγγέλλει την νιοστή άφιξη επιτρόπου στο γραφείο του:


Και μου το έλεγαν και δεν τους πίστευα, πως θα έρθει η μέρα που το δημόσιο θα γεμίσει αντιστασιακούς, υπαλλήλους που θα υπογράφουν έγγραφα μετά την παρέλευση τουλάχιστον διμήνου και αυστηρά κατόπιν ενδελεχούς μελέτης και υπηρεσιακής διαβούλευσης...

Και άλλους που θα κατεβάζουν με την πρώτη ευκαιρία τις σημαιούλες της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το κυλικείο της υπηρεσίας, την ώρα που ο κυλικιτζής θα φυλάει τσίλιες στο διάδρομο μην τυχόν και τους πάρει πρέφα κανείς και τους «καρφώσει» στον επίτροπο...

Σας το λέω για να μην παραξενευτείτε αν ακούσετε ότι οι θέσεις στα γραφεία επιτρόπων στην Ελλάδα εντάχθηκαν πλέον στα βαρέα και ανθυγιεινά και μετρούν διπλά συντάξιμα τα χρόνια υπηρεσίας, είναι σχεδιασμένο, όχι, δε θα αφήσουμε να μας φάει τη δόξα το Αφγανιστάν, κι εμείς μπορούμε, yes we can, λοιπόν Πάμε!!

Καλημέρα και καλή βδομάδα...

23.10.11

Αντιστεκόμαστε!



* το άρθρο-editorial δημοσιεύθηκε στις 11.10.2011 στο blog feleki

Με το άγχος της έκτης δόσης προσπάθουμε όσοι ακόμα έχουμε λίγο μυαλό να πορευτούμε στη ζωή μας, απλήρωτοι, με μειωμένους μισθούς, άνεργοι ή ακόμη κι όσοι πληρωνόμαστε μεν αλλά οι σύνθηκες εργασίας έχουν γίνει ανυπόφορες.

Παλεύουμε για να αντέξουμε τα αγωνιστικά καλέσματα για δεύτερο ΕΑΜ, τις επικλήσεις στα θεία, τον εθνικό φανατισμό, τα μεταφυσικά σενάρια για πετρέλαιο, χρυσό για τον παντοκράτορα Σόρος, την εβραϊκή συνομωσία.

Δεν ξέρω αν είμαστε λίγοι. Ενδεχομένως. Όμως τριγύρω μου αρχίζω να βλέπω συμπολίτες μου που δεν ψαρώνουν με τη μαγκιά του Σαμαρά, που αγνοούν επιδεικτικά την παρελθοντολαγνεία του Τσίπρα, που βαρέθηκαν την Παπαρήγα, που αγανακτούν με την ολιγωρία και την αδυναμία του Παπανδρέου.

«L'etat c'est moi...»



«...Το παράπτωμα της πρώην υπουργού δεν διεπράχθη εις βάρος του κόμματός της που κυβερνά, αλλά εις βάρος του έθνους που αγωνίζεται να σωθεί... Πρέπει να είναι η πρώτη διαγραφή βουλευτού σε Ελλάδα και Ευρώπη που γίνεται και με την επίκληση τέτοιων λόγων. Η πρώτη φορά που ένα κόμμα ισχυρίζεται ότι οι θέσεις του ταυτίζονται με τη μοίρα ενός έθνους. Σημειολογικά, ο κ. Παπανδρέου και με αυτήν την ευκαιρία επανέλαβε το γνωστό εκβιαστικό δίλημμα: όποιος δεν συμφωνεί με την κυβέρνηση καταστρέφει την Ελλάδα. Αλλωστε, λίγο πριν από τη διαγραφή της πρώην υπουργού, είχε προηγηθεί η δραματική αγόρευση του Ευάγγελου Βενιζέλου ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, ξεκαθάρισε στους βουλευτές ότι αν δεν ψηφιστεί το πολυνομοσχέδιο ως έχει, δεν έχει νόημα ο πρωθυπουργός να μεταβεί για διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες...»
Εσείς τώρα συνδυάστε αυτό που γράφει στο άρθρο «Διαγραφή για... εθνικούς λόγους!» στην Καθημερινή της 22.10.2011 ο Σωκράτης Τσιχλιάς με τις συναντήσεις με μεγαλοεκδότες που είχε ο πρωθυπουργός στις αρχές της εβδομάδας και με το γεγονός ότι το Βήμα την Παρασκευή 21.10.2011 πρότεινε δια του Γεωργίου Π. Μαλούχου στο άρθρο «Χρεοκοπία, Δημοκρατία, άρθρο 48 και έκτακτες εξουσίες» προσωρινή οικειοθελή «κατάλυση» της δημοκρατίας και παπανδρεϊκή νεοσοσιαλιστική μονοκρατορία ως αντίδοτο στον «θάνατο» της δημοκρατίας από την παπανδρεϊκή νεοσοσιαλιστική κοινοβουλευτική διακυβέρνηση...
«Οι κ.κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος, οφείλουν να ζητήσουν ευθέως από τον ελληνικό λαό να τους δώσει την άδεια να κυβερνήσουν έξω από τα όρια της κανονικότητας και να σταματήσουν να το πράττουν εκ κρυπτώ και στα όρια της συνταγματικής τάξης. Να πουν ρητά ότι θεωρούν ότι έστω και για ένα μικρό διάστημα, η χώρα δεν αντέχει να συνεχίσει να είναι δημοκρατία και να ζητήσουν αυτές τις έκτακτες εξουσίες από τη λαϊκή αντιπροσωπεία, όπως το Σύνταγμα της χώρας προβλέπει. Να λάβουν τη νομιμότητα και τη νομιμοποίηση για να νομοθετήσουν και στη συνέχεια να εφαρμόσουν... Αλλιώς, το να κάνει η κυβέρνηση ότι δεν βλέπει και δεν ακούει την ώρα που διολισθαίνει όλο και πιο βαθιά στον αυταρχισμό, είναι ήδη πέραν της δημοκρατίας και είναι ήδη αδιέξοδο και μάλιστα τρομακτικά σκοτεινό. Αυτό το δρόμο πρέπει να μην τον ακολουθήσει άλλο. Δεν πάει παραπέρα. Οδηγεί στο θάνατο της δημοκρατίας που κανείς και για κανένα λόγο δεν έχει δικαίωμα να τη σκοτώσει.»
Όσο για το επίσης γραφόμενο στο άρθρο του κ. Μαλούχου ότι 
«Ετσι κι αλλιώς, η ίδια η Γερμανίδα καγκελάριος θέτει πλέον ρητά και ανοιχτά το ζήτημα των έκτακτων εξουσιών για τη συνέχεια και μάλιστα με πολύ πιο επικίνδυνο τρόπο: απαιτεί να εκχωρηθούν χωρίς νομική κάλυψη και, μάλιστα, απευθείας σε ξένους. Δεν είναι κρυφό. Το αντίθετο.»
μπορεί να φαντάζει βαρύ και ακραίο αλλά, λυπάμαι που το ξαναγράφω, εμένα μου θυμίζει την ιστορική περίοδο της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου... Εσάς;

22.10.11

Κοινοβουλευτική διαφθορά



* από άρθρο στην Ελευθεροτυπία της 10.10.2011 του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη, τέως -πλέον- διευθυντού της εφημερίδας.

ΤΙΣ τελευταίες δύο εβδομάδες ο λαός πληροφορείται από την κυβέρνηση ότι διεξάγεται μία σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα για τον περιορισμό των δαπανών του Δημοσίου και τη μείωση του ελλείμματος.

Σ' ΑΥΤΟ το πλαίσιο, ο λαός νομίζει ότι υπάρχει ένα παζάρι και ένα θολό τοπίο γύρω από τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, τη διάλυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Παραμύθια!

ΟΠΟΙΟΣ διαβάσει τη συμφωνία της 4ης Ιουλίου μεταξύ της τρόικας και της ελληνικής κυβέρνησης, που αποτελεί ένα πολυσέλιδο κείμενο, θα διαπιστώσει πως οτιδήποτε αναγγέλλεται σήμερα είναι κατά γράμμα συμφωνημένο εκείνη τη μέρα.

ΘΑ διαπιστώσει, επίσης, ότι τίποτε από όσα συμφωνήθηκαν εκείνη τη μέρα δεν μπήκε σε εφαρμογή. Οχι από αντιστασιακή διάθεση της κυβέρνησης απέναντι στην τρόικα. Αλλά από την κουτοπόνηρη και παρελκυστική νοοτροπία κάθε κοινοβουλευτικής ελληνικής αρχής, απέναντι σε οτιδήποτε απειλεί τη ρίζα, την ισχύ, την αιτία για την οποία υπάρχει ο Ελληνας βουλευτής των μεγάλων κομμάτων: το ρουσφέτι.

Έβδομη δόση έρχεται, εμπρός βήμα ταχύ...



Από μια παράξενη, μάλλον πολιτικόεπαγγελματική, διαστροφή παρακολουθώ όσο είναι εφικτό και ενημερώνομαι εν συνεχεία για τα όσα τεκταίνονται εν τω κοινοβουλίω και πέριξ αυτού κάθε φορά που φτάνει η αποφράς εκείνη ώρα της οριστικοποίησης των δράσεων της κυβέρνησης που θα οδηγήσουν στην πολυπόθητη υπογραφή για την επόμενη δόση...

Οφείλω να ομολογήσω ότι η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική ομάδα του Γιώργου παραπέμπουν όλο και περισσότερο σε junkies: είναι σε υπερδιέγερση, φωνάζουν, αγωνιούν, κινούνται, χειρονομούν, εξανίστανται, φανερώνουν το κρύφιο εγώ τους. Του Βενιζέλου π.χ. προχθές μόνο το «ράους» του έλειπε εκεί που ...ανακαλούσε την «ομερτά» του Τσίπρα. Όλα αυτά μέχρι να κυλήσει στο αίμα τους η δόση, οπότε ηρεμούν, χαλαρώνουν, λουφάζουν ώσπου να περάσει η επίδραση της. Αναζητείστε τα ρεπορτάζ στα μεσοδιαστήματα ανάμεσα στις δόσεις ως σήμερα και παρακολουθείστε το επόμενο δίμηνο, έβδομη δόση έρχεται, εμπρός βήμα ταχύ...

21.10.11

Μια πατρίδα χωρισμένη στα δύο...



* άρθρο του Κώστα Δ. Καββαθά, αναδημοσίευση άρθρου του στο περιοδικό 4Τροχοί, τεύχος 397, Οκτώβριος 2003.

(...) Οσοι κάνουν τον κόπο να διαβάσουν τα άρθρα ορισμένων συναδέλφων σε εφημερίδες (Καθημερινή, Βήμα, Ελευθεροτυπία), θα διαπιστώσουν πως τα δικά μου θυμίζουν εκθέσεις της Γ’ Λυκείου. Τα όσα τρελά και περίεργα συμβαίνουν στην Ελλάδα δε συναντώνται ούτε σε μπανανίες.

Είναι γνωστό, άλλωστε (σε όσους θέλουν να το δουν), ότι η χώρα είναι χωρισμένη στα δύο:

Από τη μια, βρίσκεται ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού που διαθέτει τα χαρακτηριστικά του πολιτισμένου ανθρώπου και, απ’ την άλλη, τα κοινωνικά και γνωστικά «αμόρφωτα» υβρίδια που ρυπαίνουν, φωνασκούν και συμπεριφέρονται σαν κατακτητές στον ίδιο τους τον τόπο. Και δεν είναι μόνο ο γορίλας της διπλανής πόρτας, γραφείου, τραπεζιού ή φαναριού της «τροχαίας» που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι βιάζεσαι κάθε λεπτό, αλλά και ο τρόπος που η ξεχαρβαλωμένη μηχανή που λέγεται «κράτος» κρατάει ομήρους τους πολίτες.

«...η αυθεντική καταγωγή του τέρατος...»



Η αργία εγέννησε την πενίαν.
Η πενία έτεκεν την πείναν.
Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν.
Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν.
Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.
Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν.
Ιδού η αυθεντική καταγωγή
του τέρατος τούτου”


Αλ. Παπαδιαμάντης
“Οι έμποροι των εθνών”

Από τη Lifo αυτής της εβδομάδας, πρόλογος σε συνέντευξη του σκηνοθέτη και μουσικού Θοδωρή Αμπαζή, με αφορμή την πρεμιέρα στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών παράστασης μουσικού θεάτρου βασισμένης στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Το σκίτσο, απόλυτα ταιριαστό φρονώ, του Δημήτρη Χατζόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ της 20.10.2011.

υ.γ. κλείνω βιαστικά, φίλος μου σφύριξε ότι αποποινικοποιήθηκε επιτέλους η εργασία στο κέντρο της πόλης... Οι στιγμές είναι μοναδικές, νιώθω όπως οι Αθηναίοι εκείνο το πρωί της 12ης Οκτώβρη του 1944, που ξύπνησαν και βρήκαν την πόλη τους άδεια από τους (Γερμανούς) κατακτητές, κατεβαίνω λοιπόν στο γραφείο δρομαίος και πανηγυρίζων... Καλημέρα!!

20.10.11

Κούρεμα, ξύρισμα και... μπικίνι

Μες στη σύγχυση έφυγε το καλοκαίρι και δεν θυμάμαι αν βρισκόμουν κι εγώ στο καράβι...
(Φωτ. Κατερίνα Καλούδη) (άρθρο: Γιάννης Ξανθούλης, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 09.10.2011)

...Το ευχάριστο είναι πως σε είκοσι μόνο μέρες έχουμε την εθνική επέτειο τού «ΟΧΙ». Ιστορικό κι αξιοθαύμαστο γεγονός σε μια εποχή βέβαια που ήταν της μόδας τα σταυρωτά ανδρικά κοστούμια, οι βάτες και το τετράγωνο κόψιμο στα γυναικεία ταγέρ και ΕΚΤΟΣ μόδας τα πολλά «ΝΑΙ».

Οπότε εκείνο το περίλαμπρο ΟΧΙ... ήρθε και έδεσε κι έγιναν όσα έγιναν.

Στα ευχάριστα, μπορώ να πω, είναι και η Παρασκευή που πέφτει φέτος η γιορτή, χαρά για την υπό κατάληψη σπουδάζουσα νεολαία αλλά και για τους άλλους που δεν έχουν προκαταλήψεις με τις καταλήψεις. Ετσι θα παραμείνουν κλειστά και τα μαγαζιά που ΔΕΝ έχουν βάλει λουκέτο, για να τρέξει ο κόσμος να δει από κοντά τους σωσίες των υπουργών και των παρατρεχαμένων που θα γιαουρτωθούν (αυτό με κάποια επιφύλαξη) στην παρέλαση.

Σκουπίδια μετά μουσικής...



Ο τίτλος αποδίδει πιστεύω τη φωτογραφία. Το ιδεατό θα ήταν να ακούγαμε πέραν της μουσικής και τους περιβάλλοντες ήχους, τους αλαλαγμούς των απεργούντων δημοτικών υπαλλήλων καθαριότητας και τις οιμωγές των υποστηρικτών τους, θιασωτών του κρατισμού. Αλλά η εικόνα δεν μπορεί να μεταφέρει τον ήχο, ούτε το κείμενο πολλές φορές το πετυχαίνει...

Το κείμενο όμως μπορεί να πετύχει κάτι άλλο, να είναι εκεί και να διαβάζεται, σε εφαρμογή του «scripta manent, verba volant». Διάβαζα λοιπόν τις προάλλες πως «στην προηγούμενη απεργία των δημοτικών υπαλλήλων στη Θεσσαλονίκη, η αποκομιδή στοίχισε 80 ευρώ/τόνο, ενώ για την ίδια δουλειά οι υπηρεσίες του δήμου ξοδεύουν 250 ευρώ/τόνο. Και είναι πολλοί οι τόνοι των σκουπιδιών που παράγονται στις πόλεις». Θυμίζω ότι ο δήμαρχος μιας μεγάλης πόλης, εν προκειμένω της Θεσσαλονίκης, που είχε πρώτος τη σχετική θετική εμπειρία, λέγεται Γιάννης Μπουτάρης, είναι αριστερός στη σκέψη και την πολιτική πρόταση και εξελέγη πέρυσι δήμαρχος στηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και την ευρύτερη αριστερά πλην ΚΚΕ.

Ας δεχθούμε ότι τόσο ο ιδιώτης όσο και η δημοτική υπηρεσία παρέχουν ίσης ποιότητας υπηρεσία στον ίσο χρόνο. Από δω και κάτω έχει απλά μαθηματικά, τι μαθηματικά δηλαδή, σκέτη αριθμητική!

19.10.11

Η πρόοδος είναι επιλογή όχι επιβολή...



* το edito 364 του Φώτη Γεωργελέ από την Athens Voice της 12.10.2011

'Οταν ήμουν μικρός, το σχολείο μου δεν είχε κτίριο. Κάθε χρονιά, κάποτε και δυο φορές μες τη χρονιά, μετακομίζαμε στο επόμενο, ένα κτίριο που άδειασε, ένα παλιό νοσοκομείο. Του χρόνου ξανά. Τα βιβλία μας ήταν γεμάτα εθνικοπατριωτικό λυρισμό τύπου «Λούφα και παραλλαγή», οι καθηγητές έκαναν από 2-3 μαθήματα ο καθένας. Δεν δίναμε και πολλή σημασία σ’ όλα αυτά. Καταλαβαίναμε με εφηβικό ένστικτο ποιοι τα ’λεγαν, ποιοι ενδιαφέρονταν και αυτούς τους προσέχαμε, τους ακούγαμε. Τους άλλους τους αγνοούσαμε. Δεν θυμάμαι βιβλία, θυμάμαι μόνο κάποιες παραδόσεις που μας μάθαιναν πώς να μαθαίνουμε, πώς να αγαπάμε τη γνώση. Έτσι κι αλλιώς βιαζόμασταν, να βρούμε τα κορίτσια στη Φωκίωνος, να πάμε στα φροντιστήρια της Σόλωνος, να μεγαλώσουμε.

Τώρα κάνουν καταλήψεις στα σχολεία γιατί δεν έχουν βιβλία. Έχει περάσει ένας μήνας από την έναρξη της σχολικής χρονιάς κι έχει παραδοθεί μόνο το 40% των βιβλίων. Κάνουν 16χρονα παιδιά κατάληψη, γιατί δεν τους έδωσαν απ’ την αρχή βιβλία; Τους τα ζήτησε κανένας; Δεν χαίρονται που έχουν ένα μήνα να καταλάβουν τι τους γίνεται, να ακούσουν, να τεστάρουν τους καθηγητές τους;

18.10.11

Συντηρητικοί μύθοι που αναπαράγουν την κρίση



* άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της Κυριακής 09.10.2011

Αν έκανε κάτι καλό το έκτακτο τέλος για τα ακίνητα είναι ότι λειτούργησε σαν ταχύρρυθμο και αναγκαστικό φροντιστήριο δημοσιονομικής επιστήμης. Ολοι συνειδητοποίησαν ότι το Δημόσιο δεν είναι κάτι που χρηματοδοτείται από τον ουρανό. Είναι ο Γαργαντούας που τρέφεται από τις τσέπες μας. Ετσι, ακόμη και οι πιο δύσπιστοι ψευδοκεϋνσιανοί άρχισαν να μιλούν για περιορισμό του κράτους μόλις συνειδητοποίησαν τι θα πληρώσουν για τις ακριβές τους κατοικίες.

Κι εδώ προκύπτει ένα παράδοξο. Η κυρίαρχη στα τηλεκαφενεία θεωρία ήταν ότι το Μνημόνιο έφερε την ύφεση. Υποστήριζαν ότι οι περικοπές στον δημόσιο τομέα αφαιρούσαν χρήμα από τον ιδιωτικό. «Ενας δημόσιος υπάλληλος με ψαλιδισμένο μισθό», έλεγαν, «δεν θα πάει να ψωνίσει. Αφού δεν θα ψωνίσει, ο μαγαζάτορας θα απολύσει υπαλλήλους και ορίστε πώς θα καταπολεμηθεί η κρίση: Το δημόσιο να ξοδεύει λεφτά, αυτά να κυκλοφορούν στην οικονομία και αφού αυγατίσουν κινούμενα, θα δημιουργηθεί ανάπτυξη που θα ξεπληρώσει και το χρέος».

17.10.11

Θα μας κάνουν limited profil. E και; Εχουμε τους mutual!



* άρθρο του Τάσου Φούντογλου, ειδικευόμενου νεφρολόγου στο Γενικό Νοσοκομείο της Πτολεμαΐδας, στο aixmi.gr . «Αιχμή» τα λόγια του Ρασκόλνικοφ στο υστερόγραφο: «Όχι, όχι, η ζωή μου δόθηκε μόνο μια φορά για πάντα, και δεν θέλω να περιμένω εκείνη την παγκόσμια ευτυχία των σοσιαλιστών. Θέλω να ζήσω τη ζωή μου, αλλιώς καλύτερα να μην ζήσω»

Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου σήμερα αντικρίζεις κατήφεια, δυσθυμία και χαμηλωμένο ηθικό. Μισεύει ο νους μας με όλα αυτά που καθημερινά διαδραματίζονται «εντός εκτός και επί τα αυτά» της άλλοτε καλοβαλμένης μας ζωής και εξαγριώνονται οι οξύθυμοι νευρώνες μας από το βαρυτελές- πλήν αλυσιτελές- της επικείμενης κυβερνητικής φοροεπιδρομής. Και όλα αυτά γιατί στον Θρακιώτη Πρωταγόρα των αρχαίων ημών προγόνων εμείς αντιπαράταξαμε όλα αυτά τα χρόνια τον Σαλονικιό Αντύπα .

«Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», μας έλεγε ο πρώτος και εμείς οι αιώνιοι έβηφοι γλεντζέδες του ανυπότακτου Νότου απαντούσαμε με νόημα «για τα λεφτά τα κάνω όλα».

Και τώρα που τα λεφτά τελείωσαν και «δει δη χρημάτων» αντί να επιστρέψουμε στα νάματα των Αρχαίων και να αρχίσουμε να αναζητούμε τον άνθρωπο τριγύρω μας, εμείς επιμένουμε να γυρεύουμε λεφτά. Δανεικά, όχι όμως και αγύριστα αυτή τη φορά.

16.10.11

The media’s guide to protestors...



«Τ'αληθή λέγει...» η ευφυής αυτή αμερικάνικη γελοιογραφία, γι'αυτό με μικροτροποποιήσεις θα μπορούσε να έχει «εφαρμογή» και στη χώρα μας (το τελευταίο σοβιέτ της Ευρώπης), προς δόξαν της εγχώριας αριστεράς, και της παλαβής και της παλαιολιθικής και της μπάχαλης...

Παραγωγή; Ωχ αδερφέ!!



[Ζητούμενο των καιρών –παγκοσμίως- είναι «να καταναλώνουμε αυτά που παράγουμε». Διαβάζοντας το «Edito363» του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Life της 05.10.2011 δεν μπορεί κανείς παρά να παραδεχθεί ότι η ελληνική κοινωνία προσπαθεί να συγκεράσει τη διεθνή αυτή τάση με τις αυτοκτονικές τάσεις που ως κοινωνία εμφανίζει, τοποθετώντας σε προτεραιότητα το «να περνάμε καλά» και αντιμετωπίζοντας ευκαιριακά και με περισσό ωχαδερφισμό την ανάγκη να παράγει αυτά που καταναλώνει, άρα και να κοπιάζει κατά τη διαδικασία αυτή... Γιάννης Π. Τριανταφύλλου]

Διάβασα ότι στη Σαντορίνη θα κρατήσουν ανοιχτά τα μαγαζιά τους το χειμώνα. Θα προσπαθήσουν να διευρύνουν την τουριστική περίοδο, έρχονται Κινέζοι που θέλουν να παντρευτούν στο νησί ρομαντικά. Και για να το επιτύχουν αυτό, πρέπει τουλάχιστον τα καταστήματα να είναι ανοιχτά. 

Όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία καταλάβαμε ότι θα γίνουμε φτωχότεροι 15 με 30%. Όσοι θέλαμε να καταλάβουμε, δηλαδή, γιατί πάρα πολλοί προτίμησαν να βουλιάξουν στις ψευδαισθήσεις της ολέθριας δημαγωγίας. Για να αντιμετωπίσουμε αυτή την απώλεια, έπρεπε να κάνουμε δύο πράγματα. Το ένα, ήταν οι οικονομίες. Έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν πέφτουν έξω, παντού στον κόσμο. Οικονομίες που θα ’πρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο δίκαιες, να πληρώσουν περισσότερα αυτοί που ήταν περισσότερο ευνοημένοι την προηγούμενη περίοδο. Αποτύχαμε. Η ιδεολογική προπαγάνδα των προνομιούχων ελίτ ήταν ισχυρότερη. Πουθενά, σε κανένα τομέα, καμία επαγγελματική ομάδα δεν φάνηκε διατεθειμένη να χάσει το παραμικρό προνόμιο. 

15.10.11

Η λίστα φοροφυγάδων και οφειλετών



Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά: ανά πάσα στιγμή μπορείς να παρακολουθείς τα όσα γίνονται γύρω σου και να σχολιάζεις για το αν είναι σωστά ή όχι και να μιλάς και να ανεβάζεις τους τόνους για να προσελκύσεις κόσμο στα λεγόμενα σου, όταν όμως κάποια στιγμή ο κόσμος αυτός σου αναθέτει αυτό που εναγωνίως ζητάς, την κυβέρνηση, πρέπει να πάψεις να σχολιάζεις απλώς και να αναλάβεις έργο, να κάνεις κάτι, να λύσεις το πρόβλημα. Βέβαια για να το λύσεις, πρέπει να έχεις διαμορφώσει και ζυμώσει πρόταση το διάστημα που απλώς παρακολουθούσες και σχολίαζες. Αλλιώς μην αναλαμβάνεις. Γιατί όταν πλειοδοτείς σε στείρα άρνηση, χωρίς πρόταση, τότε το κακό είναι δπλό!

Γιατί τα γράφω αυτά: γιατί έχω κουραστεί και αηδιάσει να ακούω τον κάθε φαιδρό κυβερνητικό -τελευταίο κρούσμα κάποιος Κουσελάς- να μας απαριθμεί πόσοι είναι οι φοροφυγάδες, πόσοι από αυτούς είναι γραμμένοι στην περιβόητη λίστα, πόσοι από αυτούς έχουν και πόσο χρέος και το όλο θέμα να διαωνίζεται, στο διηνεκές.

Η ανομία προ των πυλών



Το διακύβευμα των ημερών δεν είναι τα σκουπίδια και οι αρρώστιες που μπορεί να προκαλέσουν, ούτε το αν τα σκουπίδια θα τα μαζεύουν ψηφοφόροι του κου Μπαλασόπουλου ή εργαζόμενοι σε ιδιωτικές εταιρείες. Εξόχως σημαντικά ζητήματα για μια σοβαρή κοινωνία, συμφωνώ, σήμερα όμως στην Ελλάδα είναι απλώς «τεχνικά ζητήματα», για να επικαλεστώ έναν από τους πολλούς Βενιζέλειους βερμπαλισμούς των ημερών.

Το πραγματικό διακύβευμα είναι κατά πόσον θα εξακολουθήσουμε να είμαστε οργανωμένη και συντεταγμένη κοινωνία, με νόμους, κανόνες και θεσμούς ή θα διαλυθούμε σε προτεκτοράτα όπου θα διαφεντεύουν οι διάφορες δυναμικές μειοψηφίες, συνδικαλιστικές ή κομματικές.

Τα παθήματα και τα μαθήματα



* άρθρο του Στάθη N. Kαλύβα, καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale, στην Καθημερινή της Κυριακής 02.10.2011.

Στα πράγματα που μου έκαναν μεγάλη εντύπωση όταν πρωτοπήγα στην Αμερική πριν από κάμποσα χρόνια, συμπεριλαμβάνω και την «ανακάλυψη» μιας ευρύτατα διαδεδομένης αίσθησης που συνέδεε φόρους και δημόσιες δαπάνες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν δημοτικό εργάτη σε μια από τις πρώτες βόλτες που είχα κάνει στο πάρκο της γειτονιάς, να μου δηλώνει μεταξύ αστείου και σοβαρού: «your tax dollars at work» (δηλαδή, δουλεύουν οι φόροι σου). Ηταν κάτι το καινούργιο για μένα, γιατί είχα ώς τότε αφελώς την αίσθηση πως η σχέση φόρων και δαπανών δεν είχε πρακτική, καθημερινή υπόσταση. Ως φοιτητής π.χ. θεωρούσα πως ήταν δικαίωμά μου να αδιαφορώ για τις κτιριακές εγκαταστάσεις του ελληνικού πανεπιστημίου, γιατί το κράτος είχε την υποχρέωση να επισκευάζει τις φθορές που προκαλούσαμε. Τώρα, το πώς θα έβρισκε το κράτος τους αναγκαίους πόρους, δεν ήταν κάτι που με απασχολούσε ιδιαίτερα.

Η αφέλεια αυτή ήταν εν μέρει προϊόν της ηλικίας: όταν δεν πληρώνεις φόρους, δύσκολα προβληματίζεσαι για τη διαχείριση των δημόσιων δαπανών. Αντανακλούσε, όμως, και μια ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη στη χώρα μας, σύμφωνα με την οποία το κράτος γίνεται αντιληπτό ως ένας αυτοδύναμος παροχέας αγαθών και υπηρεσιών. Πράγματι, μολονότι η κλοπή του δημοσίου χρήματος πάντοτε ενοχλούσε, δεν συνέβαινε το ίδιο με την απλόχερη διάθεσή του. Το παράδειγμα των Ολυμπιακών Αγώνων είναι ίσως ακραίο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση. Ρίζωσε μ’ άλλα λόγια στην κοινωνία μια αντίληψη που αντιμετώπιζε τις δημόσιες δαπάνες ως ένα μέγεθος εντελώς αποκομμένο και άσχετο από την φορολόγηση των πολιτών.

14.10.11

Οι ανίκανοι των Αθηνών και οι δυνάμεις του μόχθου



* άρθρο του Θανάση Μαυρίδη, δημοσιεύθηκε στο www.capital.gr την Παρασκευή 07.10.2011

Οι γίγαντες της πολιτικής, οι τιτάνες της σύγχρονης θεωρητικής σκέψης, βρήκαν τη λύση για την έξοδο της χώρας από την κρίση: Ένα δημοψήφισμα. Με τέτοιους εγκεφάλους που μας κυβερνούν επί σειρά ετών, είναι θαύμα που δεν μας έχουν βρει ακόμη χειρότερα απ΄ όσα μας έχουν ήδη βρει. Δεν έχουν ακόμη καταλάβει ότι η χώρα οδηγείται στο γκρεμό και ότι στο τιμόνι του... Τιτανικού βρίσκονται οι ίδιοι...

Όλα πλέον είναι στον αέρα. Οι «ανίκανοι των Αθηνών» θα μείνουν στην ιστορία ως παράδειγμα προς αποφυγή. Είναι τόσο ανίκανοι που ακόμη και σήμερα αρνούνται να εργαστούν, να σηκώσουν τα μανίκια και να δουλέψουν και σκαρφίζονται διάφορα κόλπα και αγυρτείες για να απαρνηθούν τις ιστορικές τους ευθύνες. Αυτή τη στιγμή διακυβεύεται η ύπαρξη ενός Έθνους, η εθνική ακεραιότητα μιας χώρας και αυτοί το μόνο «έξυπνο» που σκέφτηκαν ήταν το... δημοψήφισμα;

13.10.11

Βαθαίνει η κρίση στο (βαθύ) ΠΑΣΟΚ...



- Εμείς, Οδυσσεάκο, και στην Κίρκη... Και στους Λωτοφάγους... Και στην Καλυψώ... Και με τα γκομενάκια της Ναυσικάς... Παντού καλά περνάγαμε!..
- Τι θέλετε να πείτε σύντροφοι;...
- Ότι... μόνο εσύ θες να πάμε Ιθάκη!..

(η εικόνα της αδυσώπητης σύγκρουσης της κεφαλής με τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ, σε έναν ασύλληπτο διάλογο για ατελείωτο γέλιο, σχεδιασμένο με το πενάκι του Νίκου Χατζόπουλου στα ΝΕΑ)

Μικρότερο «κράτος» για πιο ενεργούς πολίτες



* άρθρο τoυ Τάκη Aθανασόπουλου, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου Πειραιώς και αντιπροέδρου του ΙΟΒΕ, στην Καθημερινή της Κυριακής 02.10.2011.

Μετά από δύο χρόνια αφότου ανακοινώθηκε για πρώτη φορά από επίσημα χείλη η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η εθνική μας οικονομία, πληθαίνουν οι φωνές, εντός και εκτός της χώρας μας, που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα αδυνατεί να εξυπηρετήσει το χρέος της.

Είναι να απορεί κανείς γιατί μας παίρνει τόσο πολύ χρόνο να καταλήξουμε σε κάτι που όλοι έπρεπε να είχαμε δει από την πρώτη στιγμή. Oτι δηλαδή, το συνολικό δημόσιο χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο. Πάνω από 400 δισ. ευρώ είναι το χρέος του δημοσίου τομέα μαζί με τις εγγυήσεις του στις δαπάνες των διαφόρων φορέων, και περίπου 200 δισ. ευρώ το άνοιγμα των ασφαλιστικών ταμείων (το ποσό αυτό, μετά την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, χρήζει αναθεώρησης). Δεν είναι εξυπηρετήσιμο, γιατί τα ετήσια συνολικά έσοδα του Δημοσίου, περίπου 55 δισ. ευρώ, ήδη αδυνατούν να καλύψουν τις ετήσιες υποχρεώσεις του κατά περίπου 20 δισ. ευρώ. Στα παραπάνω, αν προσθέσουμε και τα περισσότερα από 200 δισ. ευρώ που χρωστούν οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες στις τράπεζες, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να ήταν πιο δύσκολα.

Χάθηκε πολύτιμος χρόνος κι ακόμη χειρότερα, το πρόβλημα δεν επικοινωνήθηκε σωστά, δίνοντας έτσι αρχικά την εντύπωση στους Ελληνες ότι η κρίση μπορούσε να ξεπεραστεί. Τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής ήταν η αύξηση της αντίστασης των συντεχνιών για τη διατήρηση των κεκτημένων τους, η περαιτέρω μείωση της ανταγωνιστικότητας της εθνικής μας οικονομίας και η χειροτέρευση της αποτελεσματικότητας του δημοσιο-διοικητικού μηχανισμού. Σαν να έχουμε όλοι βαλθεί να καταστρέψουμε την όποια αξία δεν έχουμε ακόμη καταστρέψει.

12.10.11

Το μέλλον υπάρχει μέσα μας



* άρθρο της Τασούλας Kαραϊσκάκη στην Καθημερινή της Κυριακής 25.09.2011. Αξιοσημείωτη παραίνεση η επωδός του, «Τίποτα δεν μπορεί να μείνει σταθερό χωρίς αλληλεγγύη», άγνωστη έννοια για τους πολλούς, ειδικά από την ώρα που αρχίζει από «αλληλ...», ήτοι εμπεριέχει την έννοια του ότι πρέπει να παραχωρήσουμε κι εμείς κάτι δικό μας υπέρ των άλλων και όχι μόνον αυτοί υπέρ ημών...

Καθημερινά ξεπηδούν φωνές που μας προειδοποιούν για την έλευση του χάους. «Θέμα εβδομάδων η χρεοκοπία της Ελλάδας», «υπό κατάρρευση οι ελληνικές τράπεζες», «δεν θα αποδώσουν τα μέτρα», «έρχεται ξανά παγκόσμια ύφεση», «ντόμινο απωλειών στα χρηματιστήρια», «κίνδυνος επέκτασης της κρίσης στις αναπτυσσόμενες χώρες», «παγκόσμιος συναγερμός για την κρίση»... Στους 16 μήνες εφαρμογής του Μνημονίου το έλλειμμα μεγάλωσε (από 14,813 σε 18,086 δισ. ευρώ), τα έσοδα μειώθηκαν (κατά 5,3%), οι δαπάνες αυξήθηκαν (κατά 8,1%), παρά τις περικοπές μισθών και συντάξεων και τις αυξήσεις στους φόρους...

11.10.11

Αργά για δάκρυα κύριε Πρετεντέρη



Μια απάντηση στην πρωινή δημοσίευση του άρθρου «ο τρίτος γύρος» του Γ. Πρετεντέρη, δημοσιευμένη από τον Νίκο Γεωργιόπουλο στο blog Μπλε Μήλο στις 09.10.2011

Ο κύριος Πρετεντέρης στο ΒΗΜΑ φοβάται για έναν τρίτο γύρο κομμουνιστικής ανταρσίας με αφορμή τις προτάσεις κοινωνικής ανυπακοής που καλούν τον λαό να πράξει το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν και η κοινωνική ανυπακοή δεν είναι ίδιον του αριστερού χώρου, παρόλα αυτά ας δεχτούμε προς στιγμήν το τι λέει ο κύριος Πρετεντέρης. Πρωτού ο Α/ΓΕΣ Φράγκος Φραγκούλης ενδυθεί την έσθητα του Θρασύβουλου Τσακαλώτου και ο Νίκος Φαρμάκης στα 80 του έτη θυμηθεί το παρελθόν του ως πολυβολητής της Χ στα Δεκεμβριανά στην ταράτσα του σημερινού Public ας θυμηθούμε γιατί το ΚΚΕ σήμερα μπορεί να απειλεί με τρίτο γύρο.

Σε μια φυσιολογική χώρα, το ΚΚΕ θα είχε εξαφανιστεί εκλογικά το πολύ μετά το 1989. Η αφασία των κομμουνιστικών καθεστώτων όταν διαλύονταν θα είχε κάνει κάθε μέσο ΚΚΕτζη με γεμάτο κρανίο αν όχι να απαρνηθεί τα ιδεώδη του, τουλάχιστον να φασκελώσει το κόμμα του. Όμως αυτό δεν συνέβη. Και ο λόγος είναι απλός, το ΚΚΕ ήταν ένα καθεστωτικό κόμμα, στυλοβάτης του συστήματος. Καθόλου τυχαίο φαινόμενο. Μέτα την μεταπολίτευση και ενώ έπρεπε να διαλυθεί το κράτος της δεξιάς το τότε ΠΑΣΟΚ και οι αριστεροί ξεκίνησαν το ιδεολογικό πογκρόμ.

Ο «τρίτος γύρος»



* «Ο «τρίτος γύρος», «Ανυπακοή», καταλήψεις, εκτροπές και αποκατάσταση... Ζαχαριάδη», άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη στο ΒΗΜΑ της Κυριακής 09.10.2011 που επικεντρώνει στην προκλητικά αντικοινωνική στάση ενός τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, κατά πλειοψηφία ενταγμένου στην ελληνική αριστερά, στάση που στοχεύει όχι στην επανόρθωση αδικιών αλλά στην επιβολή απόψεων ιστορικά ηττημένων.

Θεωρητικά, η ελληνική κοινωνία εµφανίζεται εξαιρετικά συµπαγής στις γενικές κατευθύνσεις της. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγµα είναι ότι, ακόµη και µέσα σε µια τόσο σοβαρή κρίση, το 75%-77% των Ελλήνων δηλώνει (σε όλες τις δηµοσκοπήσεις και όπως αν τίθεται το ερώτηµα) ότι η χώρα οφείλει να µείνει « οπωσδήποτε » (άρα µε οιοδήποτε κόστος...) στην ευρωζώνη και στο ευρώ. Μόνο ένα ποσοστό της τάξεως του 12%-14% έχει διαφορετική γνώµη.

Ακόµη και έτσι όµως όλα δείχνουν ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιµέτωπη µε ένα σχέδιο εκτροπής από τις συντεταγµένες της µεταπολιτευτικής ιστορίας της. Από την κοινοβουλευτική δηµοκρατία, από την κοινωνική οικονοµία της αγοράς, από τον ευρωπαϊκό προσανατολισµό, από την ανοιχτή κοινωνία, από το κράτος δικαίου...

10.10.11

Consumo ergo sum



* άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη από την Καθημερινή της 07.10.2011

«Η ΕΡΤ Α.Ε. έχει την υποχρέωση να προσφέρει στους Ελληνες τηλεθεατές, που πληρώνουν γι’ αυτήν, το καλύτερο δυνατό τηλεοπτικό προϊόν». Στην ως άνω πρόταση συμπυκνώνεται η ουσία της απάντησης που έδωσε η κρατική τηλεόραση στην κριτική που ασκήθηκε εις βάρος της, για το γεγονός ότι αγόρασε τα δικαιώματα για τη μετάδοση των αγώνων του Champions League (ελληνιστί: τσάbιονς λινγκ...), έναντι ποσού 24 εκατομμυρίων ευρώ.

Να μου συγχωρήσετε την καχυποψία, αλλά η δική μου προσέγγιση είναι κάπως πιο σύνθετη. Εκτός από την υποχρέωση να προσφέρει στο κοινό της «το καλύτερο δυνατό τηλεοπτικό προϊόν», η ΕΡΤ έχει και την υποχρέωση να χειρίζεται τα οικονομικά της με τρόπο λογικό και μετρημένο, αφού χρηματοδοτείται ετησίως με 300 εκατομμύρια από το χαράτσι που πληρώνουμε όλοι υποχρεωτικά, είτε μας αρέσει είτε όχι. Εφόσον, βρέξει χιονίσει, είτε βλέπει ο κόσμος τα προγράμματά σου είτε όχι, ξέρεις ότι έχεις το προνόμιο της κρατικής χρηματοδότησης, δηλαδή της χρηματοδότησης από τους πολίτες (διότι το κράτος δεν έχει δικά του λεφτά - τα δικά μας είναι), τότε έχεις την πολυτέλεια να ξοδεύεις ό,τι θέλεις και όπως θέλεις, ασχέτως αν με τον τρόπο αυτόν στρεβλώνεις τον ανταγωνισμό.

Μια ληστεία, μια κοινωνία...



«...H Ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο. Για να μη διαλυθεί εντελώς χρειάζονται ριζικές λύσεις. Οι λύσεις αυτές είναι δύσκολες. Απαιτούν ρήξεις με νοοτροπίες του παρελθόντος. Απαιτούν πίστη στην ικανότητα μας να προχωρήσουμε μαζί με αλληλουποστήριξη.

Οι άλλες προτάσεις είναι απλώς λαικίστικες και ανήθικες. Το χειρότερο, ενδεχομένως, είναι και αδιέξοδες. Η αύξηση της εγκληματικότητας δεν πλήττει τους "πλούσιους". Πλήττει την κοινωνία που θα βυθιστεί στην απόγνωση και θα ζει στον τρόμο. Ενώ ο συνεκτικός ιστός της κοινωνίας θα διαλύεται, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ η ελίτ του πλούτου θα οχυρωθεί πίσω από σπίτια κάστρα με ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα και οπλισμένους μπράβους. Αν δεν το πιστεύετε κοιτάξτε τη Λατινική Αμερική και την Αφρική.

9.10.11

Η ελληνική κοινωνία βιώνει το τέλος μιας εποχής με βίαιο τρόπο



* άρθρο του Σταύρου Λυγερού στην Καθημερινή της Κυριακής 02.10.2011

Εχει αποδειχθεί ότι οι κρίσεις λειτουργούν σαν καταλύτης. Στην Ελλάδα, η ανώμαλη προσγείωση στο χείλος της χρεοκοπίας προκάλεσε σοκ. Λόγω της βαθιάς ψυχολογικής επίδρασης που άσκησε διευκόλυνε την αλλαγή συμπεριφορών και νοοτροπιών. Κατέστησε εφικτό αυτό που πριν ήταν σχεδόν ανέφικτο. Από την αρχή οι Ελληνες δυσφορούσαν για τα μέτρα, αλλά κατανοούσαν ότι κάτι έπρεπε να γίνει για να μην πέσει η χώρα στον γκρεμό. Η αμφιθυμία των πολιτών διευκόλυνε την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων, που πριν από την εκδήλωση της κρίσης θα προκαλούσαν κύμα κοινωνικών αντιδράσεων.

Με άλλα λόγια, ήταν μοναδική ευκαιρία να εφαρμοστεί ένα εθνικό σχέδιο για την αντικατάσταση του καταρρέοντος κλεπτοκρατικού, σπάταλου, ανορθολογικού και παρασιτικού μοντέλου από ένα υγιές και παραγωγικό. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, δεν αξιοποίησε την πολιτική δυνατότητα. Παρέμενε εγκλωβισμένη στην πεπατημένη και ασκούσε πολιτική με τον παλιό χρεοκοπημένο τρόπο. Αντί οι παρεμβάσεις της για την αύξηση των εσόδων και τη μείωση των δαπανών να είναι στοχευμένες, ήταν οριζόντιες. Αντί να θεσπίσει νέα πολιτικά - επιχειρησιακά εργαλεία χρησιμοποίησε τα αποτυχημένα παραδοσιακά. Τα ίδια και στο επίπεδο της αξιοποίησης των ουκ ολίγων λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων.

8.10.11

Ας κάνουν στην άκρη...



* άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή της Κυριακής 25.09.2011

Η χώρα βρίσκεται σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει κυριολεκτικά τι θα μας ξημερώσει. Οι άνθρωποι που τη διοικούν θα κληθούν να πάρουν σημαντικές αποφάσεις για πρωτόγνωρα ζητήματα και ενδεχομένως σε συνθήκες κρίσης. Οσο ασύλληπτη και αν είναι η ευκολία με την οποία οι πολιτικοί αναφέρονται στην «ελεγχόμενη χρεοκοπία», δεν μπορεί να μην καταλαβαίνουν τα τεχνικά, πολιτικά, κοινωνικά κ.ά. προβλήματα μιας τέτοιας λύσης. Να ήταν όμως μόνο αυτό...

Η χώρα πρέπει να αλλάξει πολύ γρήγορα το σύστημα με το οποίο διοικούνται τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα κρατικά λογιστήρια και πολλά άλλα. Ποιο είναι το πρόβλημα τώρα; Πρώτα απ’ όλα ότι δεν υπάρχει ραχοκοκαλιά σοβαρού κράτους. Εξαφανίσθηκαν προ πολλού εκείνοι οι περίφημοι γενικοί διευθυντές οι οποίοι έπαιζαν τα θέματα στα δάχτυλα και έχαιραν σεβασμού, ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων. Σήμερα, στην κορυφή του κράτους έχει φτάσει η μάζα που μπήκε από το παράθυρο, ανέβηκε με κομματικά κριτήρια και στηρίχθηκε στη συναλλαγή και τον συνδικαλισμό. Ναι, βεβαίως υπάρχουν σε κάθε υπουργείο ελάχιστοι υπάλληλοι που το κρατάνε. Αλλά και από αυτούς είναι ακόμη πιο ελάχιστοι όσοι μπορούν να σταθούν τεχνοκρατικά ή, ακόμη περισσότερο, να αποδειχθούν επαρκείς σε μια επαφή με τους ανθρώπους της Ε.Ε.

7.10.11

In Memoriam...



Στο πνεύμα του χθεσινού home page της Apple εις μνήμην του Steve Jobs κινείται και η φωτογραφία που βρήκα στο facebook... Προσέξτε τη λεπτομέρεια, ειδικά στην μπάρα πάνω από την εικόνα... In Memoriam, λοιπόν... Ημών και των ιδίων... υ.γ. τελικά, αυτό που θα μας λείψει από τούτη την κυβέρνηση, με κηπουρούς ή χωρίς, θα είναι το ατελείωτο γέλιο που απλόχερα μοιράζει στο λαό ως αντίδοτο στην κρίση... πάω για μπουγάτσα (με κυμά αλήθεια σε ποιό συντελεστή να μπαίνει;) ...

το χθεσινό home page του www.apple.com

Πεινάτε; Ψηφίστε!! Τελειώσαμε...



Όλα τα 'χε η Μαριωρή, το δημοψήφισμα της έλειπε... Πεινάτε; Ψηφίστε!! Τελειώσαμε...

Ανοιχτά σχολεία, η μόνη μας άμυνα



* Σημαντικό το μήνυμα που περνάει το άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη στην Καθημερινή της 01.10.2011, ότι πρέπει επιτέλους να ενωθούμε ως κοινωνία και να υπερασπίσουμε τους θεσμούς, τη νομιμότητα, τις κοινές μας αξίες, το αύριο, στεκόμενοι απέναντι στα πρόσωπα που τα καπηλεύονται σε μια προσπάθεια ιδιοποίησης αυτού που ανήκει σε όλους...

Τις τελευταίες ημέρες φεύγει από το σχολείο στη μία το πρωί. Στις 5 τον διαδέχεται μια άλλη συνάδελφός του. Καθηγητές και οι δύο μέσης εκπαίδευσης, με πριονισμένους μισθούς, σε κεντρικό γυμνάσιο της Αθήνας. Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να «περιφρουρήσουν» το κτίριο, κρατώντας το μακριά από τους επίδοξους καταληψίες. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο χθες το πρωί και ήταν ανήσυχος και θυμωμένος: «Δεν είναι κίνημα οι καταλήψεις, αλλά μηχανισμός. Είναι ένα πολιτικό σχέδιο μεγάλης ανευθυνότητας το οποίο ανοίγει τον δρόμο στους μπαχαλάκηδες. Υπάρχουν σχολεία που έχουν υποστεί πολύ σοβαρές ζημιές σε εργαστήρια, εξοπλισμούς για το μάθημα της πληροφορικής κ.ο.κ. Μπορούμε να μιλήσουμε για παιδιά αποκλεισμένα από την εκπαιδευτική διαδικασία, περιθωριοποιημένα, αλλά είναι ένα κεφάλαιο η κοινωνιολογία του αποκλεισμού και ένα δεύτερο κεφάλαιο η πράξη καταστροφής.

6.10.11

Χωρίς θεωρία για το κράτος η κυβέρνηση



* άρθρο του Πάσχου Mανδραβέλη στην Καθημερινή της Κυριακής 02.10.2011

Πριν από δύο μήνες, καταμεσής του Αυγούστου, το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε κάποια απογοητευτικά αποτελέσματα. Οι 34 μεγαλύτερες εφορίες, που εισπράττουν περίπου το 70% των συνολικών φορολογικών εσόδων, παρουσίασαν σχεδόν μηδενικό έργο. Συγκεκριμένα στις 28 από αυτές τις εφορίες κάθε υπάλληλος πραγματοποίησε κάτω από έναν έλεγχο τον περασμένο Ιούνιο. Στις υπόλοιπες έξι οι έλεγχοι φθάνουν μέχρι το 1,82 τον μήνα. Δώδεκα μεγάλες ΔΟΥ δεν έχουν ελέγξει ούτε καν μία υπόθεση.

Με δεδομένα αυτά τα στοιχεία υπάρχει μια απορία. Γιατί δεν ξεκινά η εργασιακή εφεδρεία από τις δώδεκα εφορίες, οι υπάλληλοι των οποίων δεν πραγματοποίησαν ούτε ένα έλεγχο; Σε τι χρειάζονται αυτές οι εφορίες, όταν δεν ελέγχουν; Και τι έγινε με τις υπόλοιπες 28 εφορίες, στις οποίες κάθε υπάλληλος έκανε έναν έλεγχο τον μήνα;

Η «επιχείρηση συρρίκνωση του κράτους» που επιχειρεί τώρα αναγκαστικά η κυβέρνηση, έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με την «επιχείρηση διόγκωση του κράτους» που συνετελέσθη απ’ όλες τις κυβερνήσεις τα περασμένα χρόνια: γίνεται με κοινωνικά κριτήρια αντί κριτήρια αποτελεσματικότητας του κράτους. Δεν υπάρχει στρατηγικός σχεδιασμός για το κράτος που πρέπει να έχει η Ελλάδα, απλώς ψάχνουμε ασαφή κριτήρια προσλήψεων ή απολύσεων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κράτος δεν διογκώθηκε, μόνο και μόνο για να γίνουν ρουσφέτια. Αυτά ήταν το υποπροϊόν μιας στρατηγικής επιλογής που ήθελε το κράτος να ελέγχει, να ρυθμίζει και να διευθετεί τα πάντα και φυσικά να λύσει το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας, επιδοτώντας στην ουσία θέσεις αεργίας. Αυτό εξάλλου δεν ήταν και το σκεπτικό της εθνικοποίησης όλων των προβληματικών βιομηχανιών, ανεξαρτήτως οικονομικής προοπτικής τους; Ετσι οι φορολογούμενοι φορτώθηκαν κλωστοϋφαντουργίες σε μια εποχή που ο κλάδος έφθινε, ενώ διετηρείτο εν ζωή, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Οργανισμός Αποξήρανσης της Κωπαΐδας.

5.10.11

Το φράκταλ του μέλλοντος



Αν είναι μια φράση που πρέπει να κρατήσουμε από το άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη που διάβασα στην Καθημερινή της Κυριακής 18.09.2011 είναι ότι ο «μεγαλύτερος πλούτος που διαθέτει η χώρα, πέρα από τον ευλογημένο τόπο, τις υποδομές, τα ορυκτά, το κλίμα κ. λπ., ο πλούτος που δεν μετριέται σαν ρευστοποιήσιμο asset, είναι οι άνθρωποι. Με όποια κριτήρια κι αν μετρηθεί αυτό το δυναμικό, με κριτήρια ιστορικά ή με κριτήρια τεχνοκρατικά, θα δείξει έναν λαό μορφωμένων, ευέλικτων, εύστροφων ανθρώπων, ικανών να επιβιώνουν και να προκόβουν σε δύσκολα περιβάλλοντα» και η αισιοδοξία που δίνει.

Ο φοροπανικός δείχνει ότι η κυβέρνηση χάνει τον έλεγχο. Οι αποκεφαλισμοί στελεχών σε ανεξάρτητες αρχές, οι αναξιόπιστες λανθασμένες λίστες φοροφυγάδων και δημόσιων οργανισμών, η δημόσια παραδοχή ότι δεν λειτουργεί ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός, όλα τα πρόσφατα σημάδια δείχνουν ότι η πολιτική διοίκηση έχει χάσει κάθε επαφή με το πραγματικό και το πρακτέο. Η αδυναμία αυτή είναι φανερή και στην αλλαγή της κυρίαρχης ρητορικής: από τη συλλογική ενοχοποίηση του «μαζί τα φάγαμε», σημειώνεται μια σαφής μετατόπιση προς το «για τα δεινά μας φταίνε οι ξένοι δανειστές».

4.10.11

«Καλώς όρισες στην πραγματικότητα... Έφεδρε!»



Τελικά, στη χώρα αυτή, οι άρσεις των κοινωνικών διχασμών έρχονται -grosso motto- με αργούς ρυθμούς και σχεδόν καταναγκαστικά, τουλάχιστον έτσι τις παρακολουθώ εγώ στη σύντομη ζωή μου. Πρώτα ήταν η πολιτική εξίσωση, με τη «νομιμοποίηση» (και αποηρωοποίηση) του ΚΚΕ που επεβλήθη από την μεταπολίτευση, την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και την ανάγκη ανασυγκρότησης της μεταδικτατορικής Ελλάδας. Ακολούθησε η κοινωνική εξίσωση, με την «εθνική συμφιλίωση», αναγκαιότητα για την αποφυγή τότε μιας ακόμα ελληνικής χρεωκοπίας, και τώρα η κορωνίδα, το μέγα(;;) θέμα των ημερών για την Σοβιετική Ελλάδα, η πολυαναμενόμενη άρση του προστατευτισμού των δημοσίων υπαλλήλων και η εργασιακή εξίσωση των Ελλήνων.

Την Κυριακή (02.10.2011) ανάμεσα σε άλλα περί «εργασιακής εφεδρείας» και «απολύσεων», διάβασα άρθρο του Αντώνη Σαμαρά στο ΒΗΜΑ και στάθηκα στη φράση «Όποιος επιµένει ότι πρέπει να ρίξουµε τη µισή Ελλάδα στον «Καιάδα» για να σώσουµε την άλλη µισή, απλώς µαταιώνει κάθε προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας».

«Σωστό και λογικό», σχολίασα στο facebook, «αν γραφόταν πριν δύο-τρία χρόνια... Η διαφορά είναι ότι η «άλλη μισή Ελλάδα» που αναφέρει ο κ. Σαμαράς είναι ήδη στον «Καιάδα», την έριξαν αυτά τα δύο τρία χρόνια οι σοσιαλιστικοί ερασιτεχνισμοί του ΠΑΣΟΚ, και ελάχιστοι από την «φιλελεύθερη δεξιά» αντιπολίτευση διανοήθηκαν να ρίξουν το κλάμα που ρίχνει ο αρχηγός τους σήμερα που (επιτέλους) ήρθη η προστασία των λίγων εις βάρος των πολλών, σήμερα που έφτασε η ώρα να ακουμπήσει η κρίση τα «πελατάκια» των κομματικών διαδρόμων... Γαία πυρί μειχθήτω, η Ελλάδα χρειάζεται εργαζόμενους για να ανορθωθεί, όχι κομματικά προστατευόμενους... :-)»

3.10.11

Η μόνη μας ελπίδα



* άρθρο του Αλέξη Παπαχελά από την Καθημερινή της Κυριακής 18.09.2011

Η υγιής αστική τάξη αυτής της χώρας νιώθει ότι έχει πέσει θύμα της ευπρέπειας και της σιωπής της. Δεν έχει τον δικό της «Φωτόπουλο» μέσω του οποίου μπορεί να απειλεί, να εκβιάζει και να επιβάλλει τους όρους της. Πληρώνει τους φόρους της, τηρεί τους νόμους, αλλά εν τέλει γίνεται και πληρώνει πάλι η ίδια τον λογαριασμό. Νιώθει αδύναμη μπροστά στον φοροφυγά γείτονα ή συνάδελφο, ο οποίος γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τους νόμους και λειτουργεί ως πειρατής. Αισθάνεται αυτό ακριβώς που ζει κάθε φορά που περιμένει στο αυτοκίνητο σε μια ουρά για να στρίψει στο φανάρι και ξαφνικά ο «μάγκας» Nεοέλληνας προσπερνάει όλη την ουρά, μπαίνει μπροστά μπροστά και στρίβει πρώτος, καμαρωτός καμαρωτός.

2.10.11

Πώς θα ξαναμπεί σε τροχιά ανάπτυξης η οικονομία



* άρθρο των Θάνου Σκούρα & Alfred Steinherr (*) στην Καθημερινή της Κυριακής 18.09.2011

Προκειμένου να επικεντρωθούμε στις απαιτούμενες συνθήκες για την επανεκκίνηση της οικονομίας, ας υποθέσουμε ότι διαγράφεται όλο το ελληνικό χρέος πάνω από το 60% του ΑΕΠ (το ανώτατο αποδεκτό όριο σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ). Πώς μπορεί από εκεί και πέρα να πυροδοτηθεί η ανάπτυξη της οικονομίας, ώστε το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας να πλησιάσει τον ευρωπαϊκό μέσον όρο;

Η άμεση προτεραιότητα θα είναι να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της χώρας στις αγορές για να μπορεί να δανείζεται με το χαμηλότερο δυνατό κόστος. Αν και η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους θα μειώσει τα επιτόκια, δεν θα εξαλείψει πλήρως την επιβάρυνση κινδύνου, δεδομένης της πρόσφατης εμπειρίας. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να ληφθούν ισχυρά μέτρα για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της Ελλάδας.

Ενα τέτοιο μέτρο θα ήταν μια συνταγματική αναθεώρηση που θα απαγορεύει τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Η πρωτοβουλία Μέρκελ-Σαρκοζί συμπεριλαμβάνει αυτή την πρόταση, και ανάλογες ρυθμίσεις έχουν ήδη ψηφιστεί σε άλλες χώρες. Με ένα τέτοιο νόμο, σε συνδυασμό με τη μείωση του χρέους στο 60% του ΑΕΠ, η πρόσθετη απόδοση που θα ζητούν οι επενδυτές για να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα σε σχέση με τα γερμανικά θα είναι γύρω στο 2%. Ως εκ τούτου, θα απαιτείται πρωτογενές πλεόνασμα της τάξεως του 3% του ΑΕΠ για να καλύπτεται το κόστος δανεισμού (60% του ΑΕΠ με 5% επιτόκιο).

1.10.11

Η μεγάλη σιωπή



* άρθρο του Νίκου Κωνσταντάρα από την Καθημερινή της Κυριακής 18.09.2011

Η κυρία Βιβή κουρεύει τους άνδρες της γειτονιάς μου εδώ και 20 χρόνια. Δεν είναι ο συνηθισμένος, φλύαρος κουρέας. Αυτή ακούει, οι πελάτες μιλούν. «Τώρα ο κόσμος δεν μιλάει», λέει. «Και αν εγώ πάω να ανοίξω κουβέντα, μου λένε, “άσε, άσε, δεν θέλω να τα σκέφτομαι”. Κάθονται αμίλητοι. Σιωπούν». Δεν ήταν έτσι πριν. Ο επαγγελματισμός και η ευγένεια της Βιβής επέτρεπαν στους πελάτες να της μιλούν σαν να ήταν γνωστή τους από παλιά. «Εχουν ζαλιστεί. Θα σκάσουν», λέει και κουνάει το κεφάλι της. Αυτό είχε αρχίσει πριν φθάσουν οι προειδοποιήσεις για τον σαδιστικά ονομαζόμενο έκτακτο φόρο «αλληλεγγύης» και πριν μάθουμε για νέο έκτακτο φόρο στα ακίνητα.

Η εθνική μελαγχολία φάνηκε το καλοκαίρι. «Ευτυχώς που ήρθαν οι ξένοι με τα κρουαζιερόπλοια», είπε ένας έμπορος σε νησί των Κυκλάδων όπου το πάρτι δεν τελειώνει. «Ο Ελληνας τουρίστας πέθανε. Σε λίγο θα του κάνουμε το μνημόσυνο». Μακριά από τους τουριστικούς προορισμούς, στα βουνά της Κρήτης, ρώτησα φίλο μπακάλη πώς περνάει ο κόσμος. «Ηρθαν πολλοί Αθηναίοι, όσοι κατάγονται απ’ εδώ. Ο κόσμος αγοράζει, αλλά δεν βγαίνει πολύ. Τα πανηγύρια πάνε άσχημα. Ο κόσμος προτιμά να πάρει το φαγητό του και να μείνει σπίτι να το φάει, με τους φίλους του. Στο πανηγύρι, θα σε κεράσει η διπλανή παρέα, θα κεράσεις κι εσύ, δεν ξέρεις πόσα θα πληρώσεις. Οι άνθρωποι δεν θέλουν απρόοπτα πια», είπε ο Μανώλης. Θυμάμαι πόσο εύκολα ένα γεύμα στο σπίτι μπορούσε να μετατραπεί σε γλέντι. «Χορεύουν;», ρώτησα. Κούνησε βαριά το κεφάλι του. «Οχι. Στο πανηγύρι λίγο. Στο σπίτι καθόλου».

Οι Ελληνες έχασαν το κέφι τους. Τα σημάδια της απογοήτευσης και του φόβου είναι παντού. Δεν είναι τόσο οι δημόσιες φωνές των θιγμένων και θυμωμένων που ανησυχούν, όσο οι σιωπές πίσω από κλειστές πόρτες και οι απρόσμενες εκρήξεις. Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά το αποτέλεσμα ένα: χάσαμε την αίσθηση του χώρου μας και την αίσθηση του εαυτού μας· τώρα πρέπει να σταθούμε πάνω σε νέες βάσεις, χωρίς να ξέρουμε ποιες θα είναι. Πολλοί ζουν το ξεγύμνωμα ενός ψεύτικου εαυτού, επειδή η ζωή τους είχε βασιστεί πάνω στο χρήμα, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα δάνεια – όλα αυτά που σήμερα είτε έφυγαν είτε μας βαραίνουν. Τίποτα δεν είναι σίγουρο: δεν ξέρουμε αν θα έχουμε δουλειά αύριο, αν θα μας φτάσουν τα χρήματα για τις ανάγκες μας, αν θα μας εκτιμούν ακόμη φίλοι και συγγενείς όταν δεν έχουμε αυτή τη δουλειά, αυτά τα χρήματα, αυτά τα καλά.

Οι Ελληνες έχουν τη δυστυχία να είναι ο πρώτος λαός που ζήτησε τη βοήθεια των Ευρωπαίων εταίρων. Η υπερβολική εικόνα ενός σπάταλου λαού με πρόωρες συντάξεις και άφρονες πολιτικές προκάλεσε οργή σε αυτούς που κλήθηκαν να μας δανείσουν, δημιούργησε μία καρικατούρα που έκρυβε ότι τα θύματα των επιπόλαιων πολιτικών, αυτοί που θα σηκώσουν το βάρος του χρέους και το κόστος της ανάκαμψης, είναι οι ίδιοι οι Ελληνες.

Η ολιγωρία και η εθελοτυφλία των κυβερνήσεών μας, μαζί με την καλβινιστική διάθεση κάποιων εταίρων να «τιμωρηθούμε», δημιούργησαν βαρύ κλίμα εις βάρος των Ελλήνων και οι απανωτές καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων βαθαίνουν την κρίση και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Η ελληνική κυβέρνηση και οι ηγέτιδες δυνάμεις της Ευρώπης βρίσκονται συνεχώς ένα ή δύο βήματα πίσω από τα γεγονότα, οπότε, ό,τι και αν κάνουν, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα πολλαπλασιάζονται. Η διεθνής εικόνα, οι κυβερνητικοί ερασιτεχνισμοί, τα αδιέξοδα κηρύγματα των κομμάτων της αντιπολίτευσης, η κοινωνική αναστάτωση και το κόστος των εισπρακτικών μέτρων συμβάλλουν στη δημιουργία της απελπισίας στο κοινωνικό και το ατομικό επίπεδο. Οι ξένοι ήθελαν να τιμωρηθούμε· τώρα τιμωρούμαστε χωρίς τέλος, ενώ η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να κλείσει τις τρύπες στον κουβά μέσα στον οποίο ρίχνονται οι κόποι μας.

Για να αντέξουμε, δεν μπορούμε να περιμένουμε σωτηρία μόνο από τους πολιτικούς μας και από τους ξένους. Οσο η κυβέρνηση παραδέρνει, όσο η αντιπολίτευση ζει στην Ουτοπία, τα προβλήματα δεν λύνονται. Οσοι πολίτες διαθέτουν αποθέματα ψυχικής δύναμης θα πρέπει να γίνουν νησίδες σταθερότητας, κομμάτια μιας αλυσίδας αλληλοϋποστήριξης. Να μιλούν, να δείχνουν, να χτίσουν φιλίες και το μέλλον. Και όταν μπορούν, να χορεύουν.

Σαν να μην υπάρχει αύριο;



Καλό μήνα, σήμερα! Μέσα στο όλο σκηνικό των απανωτών μέτρων και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας χρεοκοπίας των προηγουμένων ημερών, ένα κείμενο στο blog της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου ήρθε να μου θυμίσει ότι πρέπει να βλέπω τα πράγματα πάντα ώριμα και ψύχραιμα, ότι -σε τελική ανάλυση και παρά τα όσα συμβαίνουν στη δουλειά μου καθημερινά- έχω και τις γνώσεις και την εμπειρία να αντισταθώ στη μιζέρια, να «πιλοτάρω» μέσα στην καταιγίδα και να προσγειωθώ στον προορισμό μου με ασφάλεια... Το κράτησα (έχει δημοσιευθεί από τις 22.09.2011) και το δημοσιεύω σήμερα, πρωτομηνιά, θέλοντας να σηματοδοτήσει τη δική μου διαφορετική αρχή...

Όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με τη διαχείριση κρίσεων, γνωρίζουν το φαινόμενο πολύ καλά όμως, παρακάτω το διατυπώνω με τον τρόπο που το διατύπωσε ο καθηγητής Στάθης Καλύβας σε μια ιδιωτική συζήτηση που είχαμε πρόσφατα.
Σε καιρό πολέμου, οι άνθρωποι πάρα πολύ συχνά ξεχνούν ότι ο πόλεμος κάποια στιγμή θα τελειώσει κι αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει αύριο. Από εκεί (*και* από εκεί) πηγάζουν πολλές από τις ακραίες συμπεριφορές που παρατηρούνται στους πολέμους και γενικά στις οξείες κοινωνικές κρίσεις. Συμβαίνει αυτό: οι περισσότεροι αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει αύριο.