30.9.11

«Χαμένες είναι μόνο οι μάχες που δεν έδωσες ποτέ...»



* άρθρο του Νίκου Ανδρίτσου στο blog του στο skai.gr

Αλήθεια, πόσοι είναι οι Δημόσιοι υπάλληλοι και οι εργαζόμενοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα που νιώθουν ευτυχισμένοι από την εργασία τους;

Πόσοι είναι αυτοί που επιστρέφουν στο σπίτι τους χαρούμενοι από την επίτευξη ενός στόχου;

Πόσοι αντλούν ικανοποίηση από τα καθήκοντα τους πλην κάποιων εξαιρέσεων, διευθυντών και λοιπών τμηματαρχών και προϊσταμένων;

Ελάχιστοι. Πόσο μάλλον που τώρα μαζί με το εννιαίο μισθολόγιο και τις μειώσεις μισθών έρχεται και η εργασιακή εφεδρεία για να μετατρέψει το «ελληνικό όνειρο» του Δημοσίου σε εφιάλτη.

Ουσιαστικά σήμερα κάποιοι αντιδρούν να αλλάξει κάτι που και οι ίδιοι σιχαίνονται που υπάρχει.

Ναι, υπάρχει ζωή και μετά το Δημόσιο αγαπητοί.

Σας το πιστοποιούμε όλοι εμείς οι εκτός Δημοσίου που βιώνουμε καθημερινά το άγχος της αξιολόγησης και της αξιοκρατίας.

Η διάλεκτος του αδιεξόδου



* άρθρο του Στάθη Ν. Καλύβα, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Yale, στην Καθημερινή της Κυριακής 18.09.2011

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να πέρασε από ελληνικό πανεπιστήμιο μετά το 1974 και να μη βίωσε τουλάχιστον μια κατάληψη. Το ίδιο μάλλον ισχύει και για όσους πέρασαν από κάποιο δημόσιο σχολείο (τονίζω το δημόσιο). Καταλήψεις σε εποχές ευμάρειας, καταλήψεις και σε δύσκολες εποχές, καταλήψεις πάντα, καταλήψεις παντού. Μια ρουτίνα. Αντίθετα, στα είκοσι σχεδόν χρόνια που διδάσκω σε αμερικανικά πανεπιστήμια (και που συνεργάζομαι τακτικά με ευρωπαϊκά πανεπιστήμια) δεν έχω ζήσει ούτε μία κατάληψη. Καταλήψεις γίνονται περιστασιακά σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, αλλά σπάνια θα συναντήσει κανείς αυτόν τον ιδιότυπο συνδυασμό συχνότητας και έντασης που απέκτησε το φαινόμενο στην Ελλάδα. Πρόκειται δηλαδή για μιαν ακόμη ελληνική πατέντα. Ως τώρα μπορούσαμε να την αντιμετωπίζουμε ως μιαν ακόμη χαριτωμένη περίπτωση εθνικού φολκλόρ. Οχι πια. Η εποχή των ψευδαισθήσεων και των αυταπατών παρήλθε οριστικά.

29.9.11

Κοινή γνώμη και λαϊκό αίσθημα



* Τελικά, «ημέρα Φαληρέως» η σημερινή με την επιλογή και δημοσίευση ενός δεύτερου άρθρου του Στέφανου Κασιμάτη, αυτή τη φορά από την Καθημερινή της Κυριακής 25.09.2011

Σε ένα σπουδαίο βιβλίο του ιστορικού Τζον Λούκατς (Five Days in London, May 1940) βρήκα κάτι το οποίο, ενώ οι περισσότεροι κατά κάποιο τρόπο ήδη το «ξέρουμε», ωστόσο δεν το συνειδητοποιούμε. Μεταφράζω: «...είναι η σπανίως αναγνωριζόμενη διαφορά ανάμεσα στην κοινή γνώμη και το λαϊκό αίσθημα. Εν συντομία: αυτό που είναι κοινό δεν είναι απαραιτήτως δημοφιλές, αλλά και η γνώμη δεν είναι απαραιτήτως το ίδιο πράγμα με το αίσθημα». Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον βλέπουμε ότι οι ίδιοι άνθρωποι, που σε ποσοστό από 50% και άνω τουλάχιστον απαντούν θετικά σε ερωτήματα, λ.χ., αν συμφωνούν με τις αποκρατικοποιήσεις ή τις απολύσεις στο Δημόσιο, όταν ερωτώνται κατά πόσον τους αρέσουν οι συγκεκριμένες επιλογές (αυτές με τις οποίες συμφωνούν) απαντούν αρνητικά κατά το ίδιο ή μεγαλύτερο ποσοστό. Η στάση αυτή είναι πέρα για πέρα φυσιολογική: όλοι ξέρουμε πότε ήλθε η ώρα να πάμε στον οδοντίατρο, σε ποιον από εμάς όμως αρέσει; (Εξαιρώ την κατηγορία των μαζοχιστών, διότι στην πολιτικώς ορθή εποχή μας και οι ανώμαλοι έχουν πλέον δικαίωμα στην ανωμαλία τους...)

Η κατάσταση των πραγμάτων



* άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της Κυριακής 18.09.2011. Λίγο παλιό αλλά πάντα επίκαιρο... Ειδικά από την ώρα που η νοοτροπία που μας έφερε εδώ όχι μόνο δεν αλλάζει αλλά εξαπλώνεται και ως πανώλη με στόχο να εξολοθρεύσει κάθε άλλη... Όσο για την εικονογράφηση, επέλεξα αυτή τη χαρακτηριστική έκφραση της κατάστασης των πραγμάτων από τον κορυφαίο εκφραστή της. Διότι ως γνωστόν, στην Ελλάδα, των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν…

Περίπτωση πρώτη: Η αλλοδαπή οικιακή βοηθός στο σπίτι ενός φίλου θέλει να φέρει τη θυγατέρα της στην Ελλάδα. Για να αποκτήσει, όμως, χαρτιά, η κοπέλα χρειάζεται μια βεβαίωση από εργοδότη (ψευδή βεβαίωση) ότι ήδη εργάζεται στην Ελλάδα. Ο φίλος αρνείται κατηγορηματικά να βοηθήσει: αυτός τέτοια πράγματα δεν κάνει. Υστερα από μερικές ημέρες, ρωτάει από ενδιαφέρον να πληροφορηθεί την εξέλιξη. «Κανένα πρόβλημα», του λέει χαρωπή η οικιακή βοηθός, «δώσαμε 400 ευρώ σε έναν δικηγόρο και βρήκε όλα τα χαρτιά» - δηλαδή, τις ψευδείς βεβαιώσεις.

28.9.11

Πίσσα και πούπουλα...



Δεν ξέρω πόσοι ακούσατε το εις άψογον φραγκολεβαντίνικην (προ)χθεσινό ανακοινωθέν νέων «τελευταίων» μέτρων του «λαλίστατου Μπένυ», ούτε αν πριν από αυτό ακούσατε την εις άπταιστον Αγγλικήν ελεγείαν του «prime minister Giorgos» προς προσέλκυσιν του χειροκροτήματος των Γερμανών βιομηχάνων (για επενδύσεις θα μιλήσουμε μετά το άλλο ανέκδοτο...). Όπως και να 'χει, δείχνουν ότι βρήκαν τον ρόλο τους, ο μεν πρώτος αυθεντικός ως εντόπιος κυβερνήτης περιφερειακής αποικίας, ο δε δεύτερος εξαιρετικός ως περιπλανώμενος evangelist, από αυτούς τους guru που ζουν παραμυθιάζοντας τους άλλους για αυτά που εκείνοι ξερουν αλλά δουλεύουν και δεν έχουν το χρόνο να συζητήσουν.

Εγώ δεν τους άκουσα, ούτε το πρωί, ούτε το βράδυ. Προσπαθώ να βγάλω από τη ζωή μου τον παραλογισμό που αντιπροσωπεύουν. Τι σημασία έχει π.χ. αν το τέλος ακινήτων θα είναι 10% ή 16% που γίνεται 20% όσο πιό καινούργιο είναι; Τι σημασία έχει αν οι αποδείξεις θα είναι 25% ή 50% ή 60%; Θυμηθείτε, το έχουν πει καθαρά, 54 δις θέλουν φέτος, 54 δίς θα μας πάρουν, είτε έτσι είτε αλλιώς... Αν το τέλος επιτηδεύματος... Αν η εισφορά αλληλεγγύης... Αν οι ΔΕΚΟ... Αν το ενιαίο μισθολόγιο... Σκέτος παραλογισμός, αυτός που προσπαθώ να βγάλω από τη ζωή μου...

Στα σύννεφα



* σχόλιο του Στέφανου Κασιμάτη από την Καθημερινή της 28.09.2011

Με ομιλία του προς τους Γερμανούς βιομηχάνους, ο πρωθυπουργός κάλεσε τους κεφαλαιούχους της χώρας να επενδύσουν στη χώρα μας. Σχεδόν ταυτοχρόνως ο αντιπρόεδρός του και υπουργός Οικονομικών, μιλώντας προς τους Ελληνες δημοσιογράφους (και, ως συνήθως, αυτοσχεδιάζοντας...), άλλαζε για τρίτη, τέταρτη, ίσως πέμπτη φορά τον φορολογικό κώδικα, μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων! Μήπως θα ήταν φρόνιμο να συντονισθούν; Λέω μήπως... Αν δεν μπορούν, πάντως, δεν χάθηκε κι ο κόσμος! Ούτως ή άλλως, τα λόγια -έστω και αν εκφέρονται στα θαυμάσια αγγλικά του Γιώργου- δεν φέρνουν επενδύσεις. Οσο το κράτος υφίσταται απλώς ως πρόσχημα για την απασχόληση αέργων και αχρήστων ψηφοφόρων, όσο τα συνδικάτα συγκυβερνούν, όσο η ανομία βασιλεύει και η δήθεν Κεντροδεξιά τοποθετείται πιο αριστερά από την Κεντροαριστερά, μόνον παλαβοί θα επενδύσουν στην Ελλάδα. Επιτέλους, ας πάψουμε κάποτε να μπερδεύουμε τον πατριωτισμό με τον βολονταρισμό!..

Γιατί αποτυγχάνουν οι ελληνικές μεταρρυθμίσεις;



* άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή της Κυριακής 18.09.2011

Το ερώτημα «Γιατί αποτυγχάνουν οι μεταρρυθμίσεις;» τέθηκε από τον κ. Νίκο Μουζέλη τον Ιούνιο του 2003. Το άρθρο γράφτηκε σε μια περίεργη συγκυρία. Κατ’ αρχήν οι μεταρρυθμίσεις της προηγούμενης δεκαετίας απέδιδαν καρπούς: η χώρα με την κολοβή, έστω, απελευθέρωση της οικονομίας αναπτυσσόταν με 4%, είχε κατορθώσει εθνικούς στόχους πρώτης γραμμής (ΟΝΕ, ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.), ετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς και ξερίζωνε τα αγκάθια που είχαν φυτρώσει στον κήπο της μεταπολίτευσης (εξάρθρωση τρομοκρατικών ομάδων). Παρ’ όλα αυτά, η εκσυγχρονιστική δυναμική της προηγούμενης δεκαετίας είχε ξεθυμάνει. Μετά το στραπάτσο του ασφαλιστικού, άρχισαν να κυκλοφορούν θεωρίες περί «κόπωσης του λαού» από την υπερπροσπάθεια για ένταξη στην ΟΝΕ. Αρχισε να φαίνεται στους εθνικούς λογαριασμούς, όταν το 2003 επανεμφανίζεται πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού. Τότε ξεκινά ο κατήφορος της ελληνικής οικονομίας που επιταχύνεται την, κατά Γιάννη Βούλγαρη, «μοιραία πενταετία» της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης, μέχρι που φτάσαμε στη χρεοκοπία.

27.9.11

Χωρίς λόγια...



Μην ακούσω κιχ!! Ο Γιώργος σήμερα εξηγεί στους Γερμανούς (το πρωί στους βιομήχανους, το βράδυ στην Αγκέλα) πως θα σώσει την Ευρώπη!! Αν αναρωτιέστε, την Ελλάδα τη σώζει ο Μπένυ. «Πρωθυπουργός εσωτερικού», έτσι λέει η μοιρασιά...

υ.γ. και για όσους αναρωτιέστε τι σημαίνει «σώζει», ξαπλώστε μπρούμητα, χαλαρώστε και βάλτε τη βαζελίνη κάπου δίπλα... Όταν έρθει η ώρα θα καταλάβετε...

Συναίνεση για την ανατροπή



* άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή της Κυριακής 11.09.2011

«Συναίνεση» στην Ελλάδα είναι η λέξη tabou της εποχής του «Μνημονίου». Το «Μνημόνιο» υπεγράφη με διαδικασίες κατεπείγουσας ανάγκης – κάποια εικοσιτετράωρα μας χώριζαν από την επίσημη χρεοκοπία. Υπεγράφη από πρωθυπουργό πρωτοφανούς στα χρονικά πολιτικής ανεπάρκειας, άνευ όρων, δίχως την παραμικρή απόπειρα διαπραγμάτευσης. Αποδέχτηκε προϋποθέσεις δανεισμού εξοντωτικές για τη χώρα και την παραγωγική της ικανότητα. Τόσο εξευτελιστικές για την κοινωνία προϋποθέσεις και τόσο αναιρετικές της κρατικής αυτονομίας όσο δεν μπορούσε να διανοηθεί ποτέ νοήμων πολίτης.

Προκλητικά δουλοπρεπής η πολιτική συμπεριφορά του πρωθυπουργού καθιστούσε αναξιόπιστη την ίδια τη συμφωνία. Τι κύρος μπορούσε να έχει μια σύμβαση, όταν ο ένας εκ των συμβαλλομένων, οι δανειολήπτες, εκπροσωπήθηκαν από πρόσωπο που ενεργούσε ωσάν να ήταν εντελοδόχος των δανειστών, διεκπεραιωτής των εξωφρενικών κερδοσκοπικών τους αξιώσεων; Ετσι άρχισε μια πολυμήχανη εκστρατεία για ευρύτερη, εκ των υστέρων, πολιτική «συναίνεση» στο πρωθυπουργικό έγκλημα: Απίστευτες διεθνείς πιέσεις και εκβιασμοί, προκειμένου να συναινέσει στους πρωτοφανείς όρους του «Μνημονίου» ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Α. Σαμαράς αντιστάθηκε σθεναρά στις πιέσεις, και τότε, ως μεσοβέζικη λύση, επιστρατεύθηκε ο αρχηγός της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Ανυψώθηκε στη θέση αντιπροέδρου του μειονεκτούντος προέδρου, μήπως και η δική του φυσική ευφυΐα εξωραΐσει κάπως το δουλεμπορικής λογικής «Μνημόνιο».

Πλήρωνε κακομοίρη, πλήρωνε...



Διάλογος νωρίτερα σήμερα στο twitter...

«Ελλάδα δεν είναι μόνο Αθήνα: άγνωστοι μπουκάρουν σε μόλις ανακαινισμένο Λύκειο στην Κομοτηνή (λεφτά ΕΣΠΑ) και το κάνουν γυαλιά καρφιά...»
«Πειράζει να προτείνω (αν συλληφθούν) δήμευση της περιουσίας τους και ισόβια καταναγκαστική κοινωνική εργασία για παραδειγματισμό;»
«Καθόλου δεν πειράζει γιατί έτσι κι αλλιώς δεν θ' ασχοληθεί κανείς...»
«Μολις ασχοληθήκαμε οι δύο μας, είναι μια καλή αρχή... :-)»
«Ασχοληθήκαμε εμείς που δεν μπορούμε να συλλάβουμε και να επιβάλουμε ποινές...»
«Που ξέρεις, ίσως κάποτε να μπορέσουμε... πρέπει να έχουμε όραμα και ελπίδα..!!»

Διότι ακόμα και αν δεν υπάρχει ο σχετικός νόμος, πρέπει τελικά να τον ψηφίσουμε με άρθρο ένα και μοναδικό και να τον επιβάλλουμε, μήπως σταματήσει κάποτε ο παραλογισμός του κάθε οικτρή μειοψηφία να καταστρέφει ότι ανήκει σε όλους για να επιβάλλει τα προς το συμφέρον της, την ίδια ώρα που τα εντεταλμένα όργανα της κοινωνίας (αστυνομία, κλπ) απλά αδιαφορούν...

Η επόμενη μέρα της χρεοκοπίας...



* άρθρο του Κώστα Στούπα από το capital.gr, δημοσιεύθηκε στις 21.09.2011. Η επιλογή της εικονογράφησης έγινε για την εδώ δημοσίευση.

Πλέον το ελληνικό σκηνικό αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Προς το παρόν Ελλάδα και Ευρωζώνη κινούνται εντός του πλαισίου των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου. Όπερ, εμείς μεταρρυθμίσεις, μείωση των δαπανών του κράτους και ανταλλαγή ομολόγων και οι άλλοι δεύτερο πακέτο στήριξης...

Το γεγονός πως οι αγορές συνεχίζουν να αμφισβητούν την βιωσιμότητα του σχεδίου, το οποίο ενισχύεται και από τις ελληνικές τραγικές ολιγωρίες ή αντιστάσεις, έχει βάλει τις τελευταίες εβδομάδες πάνω στο τραπέζι και τ’ άλλα δύο σενάρια.

Το σενάριο Β που προβλέπει μεγαλύτερο «κούρεμα» στο ελληνικό χρέος (και όποιου άλλου κράτους χρειαστεί) και την ανακεφαλαίωση των τραπεζών που θα πληγούν. Το «κούρεμα» σε αυτή την περίπτωση θα είναι τουλάχιστον 50% και προβλέπεται η παραμονή της χώρας στο ευρώ υπό αυστηρή επιτροπεία καθώς και περαιτέρω οικονομική – πολιτική ενοποίηση της ευρωζώνης.

26.9.11

Άντε και δεν πληρώνουμε...



* άρθρο-εξομολόγηση της Ρίας Βιτάλη στο protagon.gr (17.09.2011), σκέψεις που εκφράζουν πιστεύω το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας μας, οι νοικοκυραίοι, αυτοί που ως σήμερα αγόγγυστα πληρώνουν τη συνεισφορά που του ζητάει το εκάστοτε κράτος, οι εκάστοτε κυβερνήτες, και σήμερα βλέπουν να καλούνται να εκποιήσουν κοψοχρονιά περιουσίες τις οποίες έντιμα και με εργασία χρόνων απέκτησαν για να συνεχίσουν να απολαμβάνουν είτε οι ευνοούμενοι είτε οι πάτρονες όσων μας έφεραν στην κατάσταση αυτή...

«Άντε και πληρώνουμε και μια ακόμα έκτακτη εισφορά στα ακίνητα.». Με τρομάζει πλέον η άνεση με την οποία μιλάμε ο ένας για την τσέπη του άλλου. «Άντε και πληρώνουμε». Αναρωτιέμαι κάτι άλλο. «Άντε και δεν πληρώνουμε την έκτακτη εισφορά στα ακίνητα» όχι από επαναστατική διάθεση, όχι από μαγκιά και φιλοσοφία αλλά γιατί δεν έχουμε. Για ποιο ακριβώς αδίκημα θα τιμωρηθούμε; Γιατί οφείλουμε να έχουμε την ετοιμότητα της πουτάνας στις σφαλιάρες του νταβά για επιπλέον εισπράξεις; Γιατί πρέπει να είμαστε απίκο με το πορτοφόλι στο χέρι για έναν μηχανισμό που δεν ήταν ποτέ απίκο για μας; Γιατί το δικό τους «δεν έχουμε» σε συνέχεια του «λεφτά υπάρχουνε» πρέπει να γίνει σεβαστό και το δικό μας «δεν έχουμε» αμφισβητείτε; Στις πόσες έκτακτες εισφορές πτωχεύει ο άνθρωπος ατομικά; Και ποιος μηχανισμός στήριξης θα σώσει την οικογένειά του πέραν «εμού του ιδίου» που έλεγε και η έρμη Τζούλια;

Τιμωρούμαι αρκετά ως μαλάκας, πρέπει να τιμωρηθώ γιατί ήμουν και νοικοκύρης άνθρωπος; Και τόχα τόσο καμάρι ρε γαμώτο! Διαφύλαξα ότι κληρονόμησα σχεδόν με ιερή προσήλωση. Καμία σειρήνα εύκολου πλουτισμού δεν με καβάλησε. Πάντα μέτραγα τα βήματα μου και το μπόι μου. Τυπική σε όλες τις υποχρεώσεις μου, εφορίες, ΙΚΑ μίκα, σίκα, έκτακτες σφαλιάρες (προφανώς για εξοικείωση) και ότι άλλο σκαρφίζονταν τυχοδιώκτες, απολύτως άχρηστοι πολιτικοί. Μου πήρε χρόνια να φέρω στα ίσια το οικογενειακό μας ταμείο μετά την έκτακτη εισφορά του κ. Παπαθανασίου της ΝΔ. (Να θυμίσουμε και στον κ. Σαμαρά ποιοι εγκαινίασαν το σύστημα). Δούλευα έντιμα για να παραδίδω στα χέρια του εκάστοτε νταβατζή ποσοστά που αυτός με ευκολία τεράστια πέταγε σε σουρωτήρια. Συνέταιρος μόνιμος. Eγω να τα φέρνω αυτός να τα σκορπάει. Τον στήριζα σε όλα τα «δύσκολά» του.

Να χέσω τα δύσκολά του. Και για ότι έβλεπα. Δεν ήμουν στραβή. Γεμάτος ο τόπος λαμόγια και απατεώνες. Είχα μια φιλοσοφία αναπτύξει που με ησύχαζε. Το κλείσιμο του ισολογισμού της ζωής τον κάνουν τα παιδιά που ανατρέφει ο καθένας. Αυτό μόνο μ΄ ενδιέφερε. Κι είχα ένα καμάρι! Ωστόσο σαν ακροβάτης ζυγίζομαι εδώ και καιρό και προσπαθώ να προσαρμοστώ. Aκυβέρνητη. Προσπαθώ επίπονα να συνεχίσω να είμαι τυπική σε υποχρεώσεις. Και δε βγάζω κιχ από σεβασμό σε ανθρώπους που δεν τους παρέχεται χρόνος να προσαρμοστούν. Και έρχεται την πιο οριακή στιγμή, που ο καθένας δίνει τη δική του μάχη με τα κύματα και με χτυπάει στην αχίλλειο πτέρνα. Και πατητή κ. Παπανδρέου; Και τη μόνη σανίδα σωτηρίας που έχω κ. Βενιζέλο; Μέχρι που θα φτάσει η ξεδιαντροπιά σας ; Η εστία για τον έλληνα είναι ιερή. Το καταφύγιο, η άγκυρά του.

Μπορεί να ζήσει και να πεθάνει στο ίδιο σπίτι. Θα υπερπηδήσω την οικογενειακή διαπλοκή που ελλοχεύει πίσω από το συγκεκριμένο σύστημα κυρίως από σεβασμό στην πρωτογενή σκέψη «να μην έχεις κανέναν ανάγκη», «Ας έχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου και όλα τα άλλα γίνονται». Σας θυμίζουν κάτι αυτές οι λέξεις; Έχετε νιώσει ποτέ την αγωνία να βγει η δόση του δανείου; Ή νομίζουμε ότι όλοι πήραν «δάνεια ξεψαρώματος» τύπου Τσοχατζόπουλου και Ρουσόπουλου; Και αν τα γραπώσουν απ΄όσους έχουν ακόμα κάτι να δώσουν (σιγά μην έχουν), την έρμη αγορά ποιος θα την κινήσει; Έχουν δει τα μάτια των καταστηματαρχών; Έχουνε δει τις ουρές στη ΔΕΗ από ανθρώπους που σπεύδουν μετά τη λήξη του λογαριασμού τους να διακανονίσουν φως; Έχουν κοιτάξει στα μάτια έναν άνεργο. Όχι το ποσοστό ανεργίας. Έχει μεγάλη διαφορά. Έχουν μετρήσει ενοικιάζεται; Tι θα βγει ακόμα και αν μετατραπούν σε πωλείται; Ποιος θα παίξει τον πελάτη; Τρεις εκδοχές-δυνατότητες έδωσαν στους δημόσιους υπαλλήλους για να παραστούν στην υπηρεσία τους ώστε να δουλέψουν μια ώρα παραπάνω. 7.30, 8.00,8.30. Πόσες εκδοχές-δυνατότητες δίνουν στον νοικοκύρη να παραστεί στη ζωή του; Υπάρχει κανείς μωρέ εδώ ή τζάμπα μιλάω;

Με τρελαίνει ο σνομπισμός, η άνεση, η μαγκιά, το θράσος, η ξεδιαντροπιά που ξεχειλίζει μέσα από την νέα έκτακτη εισφορά. Με τρομάζει η ευθεία βολή στην εστία του καθενός. Το φτύσιμο τελικά στον νοικοκύρη. Με πεθαίνει ότι δεν περνάει από το μυαλό των κυβερνόντων ότι μπορεί νάναι προϊόν δουλειάς και όχι λαμογιάς η όποια περιουσία. Και ακόμα πιο πολύ με τινάζει στον ύπνο μου ότι δεν φαντάζονται το «δεν πληρώνω γιατί δεν έχω». Σαν να παίζουμε στην φαλακρή Τραγουδίστρια του Ιονέσκο. Και σε έκτακτη εμφάνιση ο Ψωμιάδης να δηλώνει «Πολιτικός Κρατούμενος». Θεέ μου πώς θα συνεννοηθούμε; Σε τι γλώσσα μιλάνε;

* στο τέλος της αρχικής δημοσίευσης στο protagon.gr δημοσιεύεται και κείμενο Δήλωσης Ρητής Επιφύλαξης (κυκλοφορούν και άλλα στο internet) για όποιον πληρώσει τις έκτακτες εισφορές και επιθυμεί να κινηθεί δικαστικά κατά αυτών...

Πόλεμος εναντίον του πολίτη



* άρθρο του Νίκου Κωνσταντάρα, στην Καθημερινή της Κυριακής 11.09.2011

Ενας πόλεμος τελειώνει όταν η μία πλευρά επικρατήσει ή όταν και οι δύο εξαντληθούν σε σημείο που να αποδέχονται συμβιβασμούς που παλαιότερα θεωρούνταν απαράδεκτοι. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε στο σημείο όπου κάποιοι είναι εξαντλημένοι, ενώ άλλοι επιμένουν στα χαρακώματα - μερικοί επειδή υποστηρίζουν αλλαγές αλλά οι περισσότεροι επειδή θέλουν να τις αποτρέψουν. Είναι ένας πόλεμος με πολλά μέτωπα, χωρίς καθαρές διαχωριστικές γραμμές, με οργανωμένους στρατούς, άτακτες ομάδες και μοναχικούς πολίτες. Είναι σαν να είμαστε αποπροσανατολισμένοι και φοβισμένοι, ύστερα από μια ήττα που δεν έχουμε καταλάβει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ίδια έλλειψη ηγεσίας που μάς οδήγησε εδώ συντηρεί τη σύγχυση και εμποδίζει τη διέξοδο από την κρίση. Η έλλειψη ηγεσίας ισχύει και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, όχι μόνο στο πολιτικό επίπεδο αλλά και στο οικονομικό και το κοινωνικό.

Στον πόλεμο συνήθως γνωρίζουμε ποιοι είναι από τη μία πλευρά και ποιοι από την άλλη. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι τα αιώνια θύματα -και στις δύο πλευρές- είναι οι απλοί πολίτες. Ετσι και σήμερα. Οι Ελληνες πολίτες έχουν υποστεί απανωτές ανατροπές. Είναι υποχρεωμένοι να ζήσουν με λιγότερα έσοδα και περισσότερα έξοδα· είναι δακτυλοδεικτούμενοι διεθνώς για την εθνική αποτυχία και ταλαιπωρημένοι καθημερινώς από τις αντιδράσεις των συμπολιτών τους.

25.9.11

Οι αξίες της Ελλάδας...



Η φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω, μου θύμισε τη γνωστή φράση «Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις», από τον «Μικρό Ναυτίλο» του Οδυσσέα Ελύτη.

Μια φράση η οποία επανέρχεται στους καιρούς μας με έντονη σημειολογία και ισχυρό νόημα, πολύ πέραν του υλικού πραγματισμού ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην πρωτογενή παραγωγή για να επιβιώσουμε.

Μια φράση που επαναφέρει και αναδεικνύει το απλό, το λιτό, το ελεύθερο, το δημιουργικό, βασικές αξίες που ανέκαθεν χαρακτήριζαν την Ελλάδα και τους Έλληνες στη σκέψη, την έκφραση και την συμπεριφορά.

Αξίες οι οποίες έμειναν και θα μείνουν ζωντανές και από την αποσύνδεση του σήμερα, για να να χτίσουμε πάνω τους το καινούργιο, το αύριο...

24.9.11

Τι είδους πολιτικούς θέλουμε ως εκπροσώπους μας;



Εδώ και καιρό, από το ξεκίνημα της κρίσης ή και ακόμα παλαιότερα, ένα από τα πλέον «καυτά» θέματα συζήτησης στην κοινωνία είναι η ποιότητα και οι προδιαγραφές των εκλεγμένων εκπροσώπων μας, του πολιτικού προσωπικού της χώρας. «Συνεισφέροντας» επί της ουσίας σε αυτό τον άτυπο δίαλογο, ο Θανάσης Παπαμιχαήλ, επικοινωνιολόγος και διευθυντής της Think Politics, δημοσίευσε τις προάλλες στο εταιρικό του blog, ένα ενδιαφέρον άρθρο όπου απαριθμεί μερικά από τα, κατά τη γνώση και γνώμη του, προσόντα ενός πολιτικού της νέας εποχής. Το αναδημοσιεύω παρακάτω, με παρένθετο τον δικό μου σχολιασμό, ανοικτό στα σχόλια σας και τη δημόσια συζήτηση, ελπίζοντας να αποτελέσει μια βάση διαλόγου που θα βελτιώσει την ποιότητα των αποφάσεων μας και των επιλογών μας, όχι μόνο στη Βουλή αλλά και στην Περιφερειακή και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Γιατί τους εκπροσώπους μας στα πολιτειακά δρώμενα, εμείς τους αναδεικνύουμε, εμείς τους επιλέγουμε, εμείς τους εκλέγουμε, εμείς τους ανεχόμαστε χαρίζοντας τους το ακαταλόγιστο και το ακαταδίωκτο...

23.9.11

Τσώρτσιλ γιαλαντζί!



* άρθρο του Χαρίδημου Κ. Τσούκα, καθηγητή στα πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick, που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της 21.09.2011 και αποδίδει εξαιρετικά την πραγματικότητα για το φαινόμενο «Βενιζέλος» που έχει ενσκήψει εδώ και μερικούς μήνες στην καθημερινότητα μας αλλά και τις μη-εναλλακτικές του. Θα διαφωνήσω μόνο με το συμπέρασμα του καθηγητή, το «Πλήρες αδιέξοδο!» θα μπορούσε να ισχύσει μόνο αν πεδίο αναφοράς μας ήταν το πολιτικό προσωπικό που μας κληρονομεί η κρίση και η «εξώλης και προώλης» τριακονταετία (ή μήπως τεσσαρακονταετία;) που προηγήθηκε. Δεν είναι όμως καθώς η κοινωνία ήδη έχει αρχίσει να αναδεικνύει μέσα από τη δημοκρατική της λειτουργία νέες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις για την νέα εποχή της Ελλάδας...

Νομίζει ότι με τη ναρκισσιστική ρητορική του θα παραλύσει η λογική μας ικανότητα. Θεωρεί ότι με τον χειμαρρώδη λόγο του θα παραβλέψουμε την ηγετική του ανεπάρκεια. Πιστεύει ότι με τις αγωνιώδεις εκκλήσεις του θα ξεχάσουμε την πολιτική του ατολμία. Είναι λίγο δύσκολο, για τον κ. Βενιζέλο. Διατηρούμε σώας τα φρένας και τη μνήμη μας σε πλήρη λειτουργία.

«Η κυβέρνηση […] δεν βρίσκεται μόνη της στη χώρα αυτή», είπε. «Αυτό που αμφισβητείται διεθνώς, αυτό που είναι πια ένα στερεότυπο αρνητικό για την Ελλάδα, είναι η ικανότητα όχι της κυβέρνησης, αλλά η ικανότητα της χώρας. Αμφισβητείται ακόμα περισσότερο, εάν η Ελλάδα ως χώρα, ως κοινωνία, ως έθνος, έχει την πραγματική βούληση να κάνει όλα όσα πρέπει, προκειμένου να βγει οριστικά από την κρίση[…]». Προσέξτε το ρητορικό κόλπο: ο υπουργός Οικονομικών μετατοπίζει την ευθύνη του κυβερνήτη στους ώμους του απρόσωπου «έθνους». Μιλάει ανθρωπομορφικά για τη χώρα για να μη μιλήσει για τις διαδικασίες με τις οποίες παράγονται τα αποτελέσματα (τα αρνητικά στερεότυπα) που εκ των υστέρων αποδίδονται στη χώρα.

Μάχες οπισθοφυλακής ή νέο μοντέλο;



* άρθρο του Άγη Αθανασούλη (DAMTP, University of Cambridge) στο freemoney της 15.09.2011

Να προστατέψουμε το πανεπιστημιακό άσυλο και τις άδειες των ταξί. Να προστατέψουμε το κατοχυρωμένο κέρδος των φαρμακοποιών και τη μη αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Τι κοινό έχουν όλα αυτά τα «φιλολαϊκά» αιτήματα;

Θυμίζουν τo στρατό Takeda Shinghen στον εμφύλιο πόλεμο της Ιαπωνίας.

Αποφασισμένος να κρατήσει στο ύψος που της αρμόζει την περήφανη παράδοσή του, έκανε έφοδο με το ασταμάτητο βαρύ ιππικό ενάντια σε χωριάτες οι οποίοι κράταγαν μουσκέτα πίσω από οχυρώσεις. Η μάχη του Nagashino άλλαξε την πορεία της Ιαπωνίας, κι έχει δυο σαφή διδάγματα.

Πρώτον, η «ηρωική» άρνηση του καινούριου είναι καταδικασμένη να χάσει.

22.9.11

Κράτος-junkie ή λιγότερο κράτος;



Άκουγα τις προάλλες στο ραδιόφωνο τον αυθόρμητο διάλογο μιας δημοσιογράφου και μιας ευρωβουλευτού, με θέμα την ταχύτητα που αντιδρούν οι αγορές εν μέσω κρίσης και τους ολοένα και πιό αργούς ρυθμούς με τους οποίους ανταποκρίνονται τα κράτη.

Ουδεμία των συνομιλουσών κυριών έδειχνε να καταλαβαίνει τον βασικό κανόνα: ότι όσο μεγαλύτερο το κράτος και οι δομές του, τόσο μικρότερη η ευελίξία του και η προστασία των πολιτών του από τις κρίσεις. Ότι μέχρι το κράτος να αντιληφθεί το πρόβλημα, να παράγει την πιθανή λύση, να νομοθετήσει, να εφαρμόσει έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και βέβαια όλο αυτό έχει κοστίσει σημαντικά πόσα και μόνιμα.

Πήρε μέτρα...



Και μου λένε, που λέτε, «Vangelis, prepei amesa na pareis metra», «εντάξει», είπα κι εγώ, «δείξτε μου τι εννοείτε», τι να τους έλεγα, ότι δεν έχω μέτρο μαζί μου να νομίσουν ότι δε θέλω; Έτσι μέτρησα πρόχειρα με τα χέρια, να, κάπου τόσο είναι, και σας το δείχνω για να έχετε μια σαφή εικόνα για το θέμα, να μην πέσετε θύμα ανεξέλεγκτης φημολογίας. Αφήστε που, σκέφτηκα, αυτό το σαφές πλαίσιο θα δώσει οριστικό τέλος σε μια σειρά από αδικίες και ανισότητες που κυριαρχούν εδώ και δεκαετίες...

Αρπακτικό κράτος, το ανώτερο στάδιο της παρασιτοκρατίας



* δημοσίευση του Στέφανου Αθανασιάδη στο blog Μπλε Μήλο (17.09.2011). Ως προς το δίκαιον ή όχι της γενικευμένης και χωρίς ανταποδοτικότητα φορολόγησης μπορείτε να διαβάσετε -και να σχολιάσουμε μαζί- και μια πρόσφατη συνέντευξη του Hans-Hermann Hoppe, αυστριακού φιλελεύθερου οικονομολόγου, για το γαλλικό περιοδικό “Philosophie” με θέμα τη φορολογία και τίτλο «Φόροι και Ηθική». Κρατώ την κατακλείδα του άρθρου, «Ιδιώτες όλης της χώρας ενωθείτε. Δεν έχετε τίποτα να χάσετε, παρα μόνο τους φόρους σας», και αναμένω τον σχολιασμό σας.

Ακούσια καταβολή μέρους της νόμιμης περιουσίας υπό την απειλή βίας. Ο ορισμός της κλοπής. Ο ορισμός και της φορολογίας -με την διευκρίνιση ότι την βία εδώ την απειλεί το ίδιο το κράτος.

Δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς σοβαρά ότι η φορολογία είναι κλοπή. Το φιλοσοφικό ερώτημα είναι περισσότερο στο κατά πόσο αυτή η κλοπή είναι ηθική, κοινωνικά αναγκαία κλπ. Και η αλήθεια είναι ότι ακόμα και στο libertarian στρατόπεδο, υπάρχουνε οι ρεαλιστές (e.g. Milton Friedman) που δέχονται κάποιο επίπεδο ελάχιστης φορολόγησης.

Το πρόβλημα όμως με την φορολόγηση είναι ότι δεν παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, αλλά έχει μια εγγενή ανοδική τάση. Τον μηχανισμό τον έχει αναλύσει διεξοδικά η σύγχρονη πολιτική επιστήμη, ιδιαίτερα ο Mancur Olson με το public choice theory. Οι συντεχνίες έχουνε ισχυρά κίνητρα να σχηματίσουνε ομάδες πολιτικής επιρροής οι οποίες αποσπούν ευνοϊκές ρυθμίσεις, επιδοτήσεις και προστασία από το κράτος, σε βάρος βέβαια της συνολικής οικονομίας. Έτσι δημιουργείται η παρασιτοκρατία.

21.9.11

Εγκλημα και τιμωρία



«'Ελληνας μικρομεσαίος, υποβασταζόμενος, κατά τη διάρκεια διεξαγωγής του Μαραθωνίου μέτρων και τελών», έγραφε το πρωί ως σχόλιο στη φωτογραφία η φίλη Ειρήνη.

Προφανώς δε, τον οδηγούν στον Ανθύπατο να απολογηθεί που εγκατέλειψε την προσπάθεια και δυσχεραίνεται η επίτευξις του στόχου και διακυβεύεται το μέλλον της Ελλάδας, τι λέω, της Ευρώπης, τι λέω του Κόσμου ολόκληρου...

Σημείωσις: η τιμωρία ημών των υπολοίπων για την ανωτέρω αστοχία θα ανακοινωθεί μετά τη λήξη του τηλεμάρκετινγκ, εεεε, του τηλεμαραθώνιου, αααααα, της τηλεδιάσκεψης...

Η Ελλάδα του 2011, η γραφειοκρατία και οι νόμοι της...



Το «τσίμπησα» χθες σε κάποιο διαδικτυακό διάλογο που διάβαζα. Είναι ενδεικτικό του γιατί παρά τις θυσίες και τις προσπάθειες μεγάλου μέρους της κοινωνίας δύσκολα θα πάμε μπροστά: γιατί το πρόβλημα, το γραφειοκρατικό, αδηφάγο κράτος, κάνει ότι μπορεί για να αναπαράγει τον εαυτό του και να του δημιουργήσει δραστηριότητα για να συνεχίσει να περνάει τις ώρες του αμοιβόμενο και μηδέποτε εργαζόμενο. Διαβάστε:
«Ο δημόσιος υπάλληλος ενεργεί με βάση τους νόμους. Η γραφειοκρατία κατασκευάζεται από τους ίδιους τους νόμους. Είναι γραφειοκρατία της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Ορίστε ένα άρθρο από το νέο νομοσχέδιο για τους συνεταιρισμούς, πέστε μου στο εξής τον τρόπο δράσεως του δ.υ.:

Άρθρο 7
Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών (ΠΑΣΕΓΕΣ)
Το άρθρο 33 του ν. 2810/2000, όπως η περίπτωση θ΄ της παρ. 2 προστέθηκε με το άρθρο 5 του ν. 3508/2006 (Α΄249), η παράγραφος 3 συμπληρώθηκε με την περίπτωση α΄ της παρ. 14 του άρθρου 18 του ν. 3147/2003 (Α΄135) και, ακολούθως, αντικαταστάθηκε με την παράγραφο 28 του άρθρου 20 του ν. 3399/2005 (Α΄255) και η παράγραφος 5 αντικαταστάθηκε με την περίπτωση β΄ της παραγράφου 14 του άρθρου 18 του ν. 3147/2003, αντικαθίσταται ως εξής: κλπ. κλπ.»
Είπατε τίποτα;;

Η λύση είναι πραγματική ρήξη με το κακό μας παρελθόν, νόμοι που το πρώτο άρθρο θα περιέχει μία και μόνη φράση «ο παρών νόμος από την ημερομηνία ψήφισης του καταργεί κάθε προηγούμενο νόμο, άρθρο, διάταξη, υπουργική απόφαση κλπ» και θα τελειώνουν με παραρτήματα τα -έτοιμα και συμπληρωμένα- σχέδια υπουργικών αποφάσεων που αναφέρουν, οι οποίες θα ισχύουν αυτοδίκαια 60 ημέρες από τη δημοσίευση του νόμου.

Νόμοι που θα συνοδεύονται υποχρεωτικά από οικονομοτεχνική μελέτη εφαρμογής σε βάθος τριετίας και θα θέλουν ψήφιση με αυξημένη πλειοψηφία δύο τρίτων αν προβλέπουν νέες θέσεις εργασίας στο δημόσιο, αν αυξάνουν το κόστος του κράτους πέραν του πληθωρισμού, αν προβλέπουν νέους φόρους για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις.

Δε θα ήταν μάλιστα κακό να προβλεπόταν και η αυτοδίκαια έκπτωση και ποινική δίωξη για παράβαση καθήκοντος για όλα τα στελέχη του κυβερνητικού μηχανισμού, του υπουργού προεξάρχοντος, που θα καθυστερήσουν ή θα αρνηθούν να θέσουν σε ισχύ κάποιο νόμο ή θα προσπαθήσουν να φαλκιδεύσουν τις παραπάνω ειδικές πλειοψηφίες...

Αλλά αυτά έχω την αίσθηση ότι στην Ελλάδα όποιος λέει τέτοια προφανή και ρηξικέλευθα μιλάει εις ώτα μη ακουόντων...

Δυστυχώς, φτωχύναμε…



* άρθρο του Άρη Ποστοσάλτε, διευθυντή του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΚΑΙ 100,3, δημοσιευμένο στις 16.09.2011 στο blog του.

Πήραμε ακόμη μία προθεσμία. Και ο κ. Βενιζέλος το μάθημα του. Το «παιχνίδι» στο διεθνές πεδίο δεν παίζεται όπως αυτό μεταξύ Βουλής και Ιπποκράτους. Η κυβέρνηση των δυόμιση υπουργών έχει κάποιο χρόνο στη διάθεση της και σε αντίθεση με τον περασμένο Ιούλιο κανένα περιθώριο για να υπεκφύγει. Εάν επιθυμεί να συνεχίσει, ξέρει πολύ καλά πως πρέπει να δουλέψει σκληρά. Ο Γιώργος Παπανδρέου και η παρέα του υπουργικού είχαν την ευκαιρία, στις ημέρες που πέρασαν, να το καταλάβουν.

Νομίζω πως είμαστε στη στιγμή για μια ανακεφαλαίωση…

Ξέρω είναι η ώρα της οργής! Έχουμε καθ’ ένας ξεχωριστά και όλοι μαζί τους λόγους μας για να είμαστε τρελαμένοι, φρικαρισμένοι και σαλταρισμένοι. Και τις κάθε είδους δικαιολογίες και αιτιολογίες μας. Φυσικά αντιδρούμε διαφορετικά. Άλλοι, εξωστρεφείς και φωνακλάδες, με… γαλλικά. Άλλοι, εσωστρεφείς με βλέμμα απλανές που μέσα τους βράζουν. Αντιδράσεις και αντιδράσεις. Μα, φτάνει κάποια στιγμή, που ακούς ακόμη και τον πιο ψύχραιμο να σπάει:

20.9.11

Όταν ο σοσιαλισμός τηλεδιασκέπτεται...



Τα νέα μέτρα που ζήτησε η Τρόϊκα από τον Βενιζέλο στη χθεσινή τηλεδιάσκεψη... Η σημερινή τηλεδιάσκεψη έχει στόχο να πείσει η ελληνική πλευρά τους ξένους εταίρους ότι μπορεί να τα εφαρμόσει ή τέλος πάντων να προτείνει ισοδύναμα εναλλακτικά... π.χ. καρεκλάτο αυτοκρατορικό ή βιδαριστό σε όσους μιλούν ελληνικά... (Γι'αυτό προφανώς έδωσε ρεπό του κυρ Παντελή και τον έστειλε στη Σίφνο για Σαββατοκύριακο του Σοσιαλιστή, έπρεπε να μαζέψει δυνάμεις για να αντέξει όταν θα έρθει εκείνη η αποφράς στιγμή που θα πρέπει να μαζέψει το χρήμα...)

(Πηγή έμπνευσης και εικονας)

Γίναμε Ευρώπη...



Τό φερε το mail με την επισήμανση: «Έτσι κρατά θέση ο Έλλην ο σωστός!!!». Ομολογώ ότι παρατηρώ αισθητή βελτίωση, το freddo αντικατέστησε τη θείτσα με το σκαμπό, γίναμε Ευρώπη βρε παιδί μου, γίναμε Ευρώπη...

Πόσους οργανισμούς κλείσατε μέχρι σήμερα;



«Σκελετούς» ανασύρει από το ντουλάπι -για μια ακόμα φορά- ο Πάσχος Μανδραβέλης, με το άρθρο του (Καθημερινή, 16.09.2011) που θα διαβάσετε παρακάτω. Είναι δε σημαντικότερο της αγωνίας μας για το αν οι χιλιάδες δημόσιοι οργανισμοί είναι ή όχι αναγκαίοι, το γεγονός ότι όλοι αυτοί έχουν δημιουργηθεί εδώ και δεκαετίες με χρήματα από τα Ευρωπαϊκά προγράμματα, χρήματα που -αρχικά και τελικά- σκοπό είχαν την ανάπτυξη!!

Αν κάνετε ένα flashback θα δείτε πάμπολλες τέτοιες περιπτώσεις, όπου «τελείωνε» το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα και οι εργαζόμενοι έμεναν απλήρωτοι, στο δρόμο, πολύ απλά γιατί ουδείς είχε σχεδιάσει εξ' αρχής την ροή των κεφαλαίων με τρόπο ώστε να δημιουργούνται υποδομές που με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν οικονομικούς πόρους για την επόμενη μέρα, μετά τη διακοπή της κοινοτικής χρηματοδότησης.

Λυπηρό να το λέμε, αλλά τα «χρυσά χρόνια του σοσιαλισμού», η δεκαετία της διακυβέρνησης Σημίτη, στηρίχτηκε εν πολλοίς στη στρεβλή αυτή λογική, με τα χρήματα να διοχετεύονται σε υποδομές (εντυπωσιακές στο μάτι των ψηφοφόρων) και οργανισμούς (εντυπωσιακούς στις τσέπες των ψηφοφόρων), όχι όμως σε επενδύσεις που θα παράγουν πλούτο και μετά την ολοκλήρωση τους ή την λήξη της χρηματοδοτικής τους υποστήριξης. Λογική που εν γένει δεν ανέστρεψε (παρά τις όποιες φωτεινές εξαιρέσεις) η διακυβέρνηση Καραμανλή, βασικά στελέχη της οποίας είδαν την επανίδρυση του κράτους ως την ευκαιρία να ιδρύσουν ένα ακόμα δίπλα σε αυτό, το κακό, που ήδη είχαμε...

19.9.11

Tρόικα thanks, πριν φαρμακωθώ



* άρθρο της Ρέας Βιτάλη, δημοσιεύθηκε στο protagon.gr στις 09.09.2011, πριν δηλαδή την παράσταση του θίασου «κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ» στη ΔΕΘ, αλλά παραμένει επίκαιρο μετά τις νέες παραστάσεις του θιάσου την προηγούμενη εβδομάδα αλλά και αυτή που μόλις ξεκίνησε...

Κάποτε νόμιζα ότι ο άνθρωπος όταν αρρωσταίνει, όταν έρχεται φάτσα κάρτα με το θάνατο δηλαδή, γίνεται καλύτερος άνθρωπος. Στη διαδρομή άλλαξα γνώμη. Η αρρώστια και η οικονομική κρίση (αρρώστια θεωρείται κι αυτό στην σύγχρονη κοινωνία) εκβράζει από τον άνθρωπο την αλήθεια του. Ο καλός γίνεται καλύτερος, ο σοφός σοφότερος, ο κακός χειρότερος, ο ζηλόφθονος ακόμα πιο ζηλόφθονος και πάει λέγοντας. Το έχω ξαναγράψει ότι αποτελεί συμπαντική δικαιοσύνη να βρίσκονται στο τιμόνι της χώρας μας οι δημιουργοί του χάους της. Οι οπαδοί του «ετσιγουσταρισμού». Και να τους αντιπολιτεύονται αυτοί που πάτησαν στα ίδια χνάρια αλλά εμφανίζονται ως παρθένες.

18.9.11

Rien ne va plus...



* editorial από το www.rieas.gr δημοσιεύμένο την Κυριακή 11.09.2011

Ο Σεπτέμβριος είναι ιστορικά μήνας σκοτεινός. Την 13/9/1922 ξέσπασε η πυρκαγιά που κατέστρεψε την Σμύρνη και σφράγισε για πάντα το τέλος του Μικρασιατικού Ελληνισμού με τον σφαγιασμό και εξανδραποδισμό ενός και πλέον εκατομμυρίου ψυχών από τους κεμαλικούς. Την 1/9/1939 η ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε ξαφνικά στην Πολωνία, χωρίς κήρυξη πόλεμου, βομβαρδίζοντας ανηλεώς από αέρος και ξεκινώντας ένα ακόμα blitzkrieg με αιχμή τα Πάντζερ που οδήγησε αμέσως στο ξέσπασμα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Συνεπής με την παράδοση, στα μέσα Σεπτεμβρίου 2011, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα της πλήρους και αναπόδραστης χρεοκοπίας, με εχθρούς και «φίλους» να παρακολουθούν την κατεδάφιση της «ισχυρής Ελλάδας», του θλιβερού αυτού φαντάσματος που δημιουργήθηκε και συντηρήθηκε από τους βιρτουόζους της πολιτικής αγυρτείας και απάτης οι οποίοι κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο στα χρόνια μετά το 1974, από απόσταση ασφαλείας, με (σχεδόν) έτοιμους του μηχανισμούς διάσωσης των δικών τους οικονομιών από την ελληνική «επιμόλυνση».

17.9.11

Πλεονάζον προσωπικό



Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με την αφορμή της συζήτησης της εργασιακής εφεδρείας... Όχι, οι φωτογραφιζόμενοι δεν έχουν σχέση με αυτή, πως θα μπορούσαν άλλωστε όταν οι περισσότεροι των κυβερνήσεων ΓΑΠ δεν έχουν καν σχέση με την εργασία... :-)

Πώς φθάσαµε στη χρεοκοπία



* άρθρο του Γιάννη Μαρίνου στο Βήμα της 11.09.2011

Επειδή επιµένουν οι διαµαρτυρόµενοι και οι αγανακτισµένοι να παριστάνουν ότι δεν ήξεραν και ότι εν αγνοία τους ανέχονταν την καταλήστευση του προϋπολογισµού (δηλαδή των όσων πλήρωναν οι φορολογούµενοι), θα επιµείνω κι εγώ. Το ότι δεν υπάρχουν λεφτά, το ότι είµαστε κατάχρεοι και βρισκόµαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας δεν έχει κουρασθεί η πένα του γράφοντος να τονίζει από τη δεκαετία του ‘80, οπότε ικανοποιήθηκαν και έκτοτε ικανοποιούνται όλα τα αιτήµατα των τάξεων που µπορούν να ασκήσουν πίεση στα κυβερνητικά κόµµατα και από τον τρόµο του πολιτικού κόστους που ασκεί ο εκθεµελιωτικός λαϊκισµός της Αριστεράς και των περισσότερων ΜΜΕ, όπως και οι εκβιασµοί των συνδικαλιστών του µονοπωλιακού δηµόσιου τοµέα. Θυµίζω όσα έγραφε πριν από 150 χρόνια ο Ροΐδης, καθώς και την πριν από 100 χρόνια εκβιαστική απεργία των λιµενεργατών του Πειραιά. Μία ακόµη αναδροµή στο παρελθόν µπορεί να πείσει και τους πιο δύσπιστους. Αντιγράφω και πάλι από κύριο άρθρο της «Εστίας», το οποίο δηµοσιεύθηκε στις 16 Νοεµβρίου 1929:

«Είναι αναµφισβήτητον ότι το Ελληνικόν κράτος κατά τα τελευταία αυτά έτη κινδυνεύει να εξουθενωθεί τελείως και να υποκύψει προ των Ελληνικών “µπουλουκιών”.

16.9.11

Τα κλειστά πανεπιστήμια αντανακλούν τη διαλυμένη κοινωνία



* άρθρο του Γρηγόρη Καλφέλη, καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, στο ΒΗΜΑ της 09.09.2011. Εν γένει συμφωνώ με αυτά που γράφει, με μία μόνη απορία: άραγε, το έστειλε για να το διαβάσει ο «πρύτανης - ηθοποιός» και οι άλλοι αριστεροί συνοδοιπόροι του, οι οποίοι με τις πράξεις τους υποστηρίζουν και ενισχύουν έμπρακτα αυτό που ο κ. Καλφέλης «διεφθαρμένη μας κοινωνία», «πιο συντηρητική εκδοχή για την έννοια της ελευθερίας», «το γενικό συμφέρον παραμερίζεται και όλοι σκέφτονται την "πάρτη" τους», συνολικότερα δε την κουλτούρα «κάνω αυτό που θέλω και όπως θέλω»!!

Οι πανεπιστημιακές σχολές η μία μετά την άλλη καταλαμβάνονται από τους εξεγερμένους φοιτητές, η εξεταστική περίοδος του Σεπτεμβρίου μάλλον χάνεται, οι γονείς πληρώνουν και η επιστήμη –που είναι η ψυχή και η αξιοπρέπεια του πανεπιστημίου, όπως έλεγε ο ισπανός φιλόσοφος Ortega y Gasset- θυσιάζεται και αυτή.

Όμως, γιατί αντιδρούν οι φοιτητές τόσο λυσσαλέα; Είναι πράγματι τόσες εξωφρενικές οι ρυθμίσεις του καινούργιου νόμου;

Και το λέω αυτό, γιατί πιστεύω ότι πίσω από τις αντιδράσεις κρύβεται βασικά μια ολόκληρη κουλτούρα του φοιτητικού πληθυσμού, η οποία επιβλήθηκε μετά την μεταπολίτευση από ένα διεφθαρμένο κομματικό σύστημα (που αντιμετώπιζε τους φοιτητές ως διατεταγμένα πιόνια του και όχι ως ελεύθερους ανθρώπους).

15.9.11

Η επιχειρηματικότητα δεν εξασφαλίζεται από το μνημόνιο



* απόσπασμα από άρθρο του Γιώργου Καισάριου (Πηγή:www.capital.gr). Το θυμήθηκα διαβάζοντας σε κάποιο άρθρο για τις επιχειρηματικές ευκαιρίες στην Αυστραλία πως «εκτός από την αύξηση των εξαγωγών προς την Αυστραλία, αρκετοί ομογενείς επιχειρηματίες ενδιαφέρονται σοβαρά να επενδύσουν στην Ελλάδα... και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως τα κίνητρα τους εκτός από επιχειρηματικά είναι με ειλικρίνεια, εξίσου πατριωτικά. Μόνιμες ανασφάλειες: το Ελληνικό κράτος και η γραφειοκρατία, η φορολογική αστάθεια, οι μίζες και τα φακελάκια. Και η λαμογιά...Θα μπορέσει κανείς υπεύθυνα και με κύρος να τους διαβεβαιώσει πως μπορούν να επενδύσουν χωρίς αυτούς τους βραχνάδες;»

»...Χτες βγήκε η ετήσια έρευνα του World Economic Forum σχετικά με την κατάταξη της ανταγωνιστικότητας. Η Ελλάδα ως συνήθως είναι ανάμεσα στους τριτοκοσμικούς και για άλλη μια φορά, υποχωρήσαμε στην κατάταξη κατά 7 θέσεις και είμαστε πλέον στην 90η θέση ανάμεσα σε 142 χώρες.

Φύγετε!



* Η κρίση έχει και τη θετική της πλευρά. Πότε το είχατε φανταστεί το ότι ο Δανίκας θα έγραφε τόσο αιχμηρό και απαξιωτικό λόγο για τον «Γιώργο άλλαξε τα όλα» και τα λοιπά εξαπτέρυγα του παπανδρεϊσμού και του εκσυγχρονισμού και ότι το άρθρο αυτό θα έβλεπε το φως από τις σελίδες (έστω και ηλεκτρονικές) του ΔΟΛίου ΒΗΜΑτος, της παραδοσιακής έκφρασης του κινήματος... Να που κάποια πράγματα αλλάζουν!

Τα τρία Αλφα. Ακούνητοι. Αμετανόητοι. Ανίκανοι. Και οι δύο όψεις του δικομματισμού. Οι μεν κυβερνητικοί αρνούνται να πάρουν και να εφαρμόσουν, με συνοπτικές διαδικασίες πατ κιουτ, τα κατάλληλα και σωτήρια μέτρα. Οι δε Νεοδημοκρατικοί τρίβουν τα χέρια τους για την καταστροφή ελπίζοντας πως έτσι μέσα από τα ερείπια θα καταφθάσουν σαν το αμερικανικό ιππικό του Τζον Γουέιν και θα κατατροπώσουν τους Ινδιάνους. Εμείς τους φτιάξαμε. Εμείς τους ψηφίσαμε. Εμείς τους ανεχτήκαμε. Και αρκετοί εξ ημών και υμών αγρίως, μαζί μ' αυτά τα αφεντικά, κερδοσκοπήσαμε. Το έχω ξαναπεί. Και δεν το βγάζω από την κοιλιά μου αλλά από τις εντολές της τρόικας. Τέσσερα τα μέτρα που έπρεπε από την πρώτη στιγμή, εδώ και 18 μήνες, να είχαν πάρει. Το πρώτο να ξεφορτωθεί το Δημόσιο διακόσιες χιλιάδες ρεμπεσκέδες. Ετσι ακριβώς. Τους ακριβοπληρώνουμε κι εκείνοι μας μαστιγώνουν. Το δεύτερο να σφραγίσουν εκατοντάδες αραχτούς και αντιπαραγωγικούς οργανισμούς. Το τρίτο να αλλάξουν ριζικά τη νομοθεσία ώστε ο φοροφυγάς μέσα σε μια εβδομάδα είτε θα πληρώσει είτε θα του πάρουν με το ζόρι ακόμα και τα σώβρακα. Και το τέταρτο να προχωρήσουν σε αποκρατικοποιήσεις. Αντί όλων αυτών, ο Παπανδρέου με τους στενούς συνεργάτες του φορολογεί ό,τι βρει μπροστά του. Με αποτέλεσμα να προκαλεί μεγαλύτερη ύφεση και στην συνέχεια να παίρνει νέα φορολογικά μέτρα. Η περιδίνηση ενός φαύλου κύκλου που όλους θα μας στείλει αδιάβαστους στο χορό του Ζαλόγγου. Εδώ που φτάσαμε μία η λύση σωτηρίας: Να φύγουν νύχτα και να παραχωρήσουν τις θέσεις τους στους Γερμανούς. Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον κάθε γραμματέα, διευθυντή και όλο το κακό συναπάντημα που ανηλεώς «πυροβολεί» τις τσέπες μας, τις περιουσίες μας, το είναι μας σαν να είναι ορκισμένοι δολοφόνοι της πατρίδας. Απ' αυτό το πολιτικό σύστημα μην περιμένετε τίποτα. Είναι εντελώς παρανοϊκό να ελπίζει κανείς ότι οι εξ επαγγέλματος καταστροφείς θα μεταμορφωθούν στο αντίθετό τους και θα μας σώσουν από την χρεοκοπία. Φύγετε. Τώρα. Χίλιες φορές οι εχθροί Γερμανοί παρά τέτοιοι ανίκανοι, αμετανόητοι και ακούνητοι έλληνες πολιτικοί!

14.9.11

Ζητείται Έλληνας κηπουρός στα Τίρανα...



* άρθρο του Θανάση Μαυρίδη στο capital.gr

Μας πέρασε και η Αλβανία στην ανταγωνιστικότητα. Δεν συζητάμε για Μποτσουάνα και άλλες αφρικανικές υπερδυνάμεις. Αλλά για την Αλβανία και την πΓΔΜ! Προσωπικά δεν έχω κάτι με τους ανθρώπους και τους εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία. Την συνέχεια, όμως, την αντιλαμβάνεστε. Το βλέπω ήδη! Μικρή αγγελία: «Ζητείται κηπουρός για κήπο 400 τ.μ. στα Τίρανα, κατά προτίμηση Έλληνας. Παραμονή και σίτιση δωρεάν».

Αξίζει τιμή και δόξα σε όλους αυτούς τους Έλληνες που κατάφεραν με τη σοφή τους διακυβέρνηση να κάνουν πράξη την ισότητα στους κόλπους της Βαλκανικής χερσονήσου. Ανέβηκαν οι άλλοι, κατρακυλήσαμε εμείς και κάπου στον δρόμο συναντηθήκαμε. Το «περίεργο» είναι ότι οι «άλλοι» δεν εκτίμησαν την ευγενική μας χειρονομία...

13.9.11

Ακίνητος ώς το τέλος



* άρθρο του Μιχάλη Τσιντσίνη, δημοσιέυθηκε στις 13.09.2011 στη στήλη ΑΙΧΜΕΣ στα ΝΕΑ

Είναι αλήθεια. Οι ανήλιες χώρες των δανειστών δεν θα κατέφευγαν ποτέ στους λογαριασμούς του ρεύματος για να εισπράξουν φόρους. Αυτά είναι τρόποι ελληνικοί.

Και είναι αλήθεια ότι μόνο στην ευήλια χώρα των δανειζομένων το πώς θα εισπράττονται οι φόροι δεν αποφασίζεται από την κυβέρνηση ή τη Βουλή. Πρέπει πρώτα να ερωτάται ο Συνδικαλιστής.

Πολιτική διαπραγμάτευση...



Κι όμως, ας μην είμαστε τελείως αρνητικοί, ο Βενιζέλος, με την έγκριση βεβαίως βεβαίως του Πρωθυπουργού Γιώργου, προσπάθησε να κάνει εκ νέου πολιτική διαπραγμάτευση για να εξοφλήσουμε το χρέος μας σε είδος... Απλά, οι κακοί, ποταποί, ελεεινοί και ανορεξικοί δανειστές μας δεν αποδέχθηκαν την πρόταση, ζήτησαν ξεκάθαρα euro... Όσο για τον αρχικώς προσφερθέντα γύρο, του οποίου αγνοείται η τύχη, εικάζεται ότι τον έφαγε ο έτερος αντιπρόεδρος μαζί με δύο μερίδες κοντοσούβλι και λίγο κοκορέτσι, για να μην πάει χαμένος...

Ο στρατηγός της ήττας



...και το τρομοκρατημένο τσούρμο του στη φωτογραφία από τη χθεσινή συνέντευξη τύπου στη ΔΕΘ. Διαβάστε ένα επίκαιρο, αιχμηρό και υπεύθυνο άρθρο του Γεώργιου Π. Μαλούχου από το ΒΗΜΑ.

Ο υπερήφανος (!), κατά τη χθεσινή δήλωσή του, για την κυβέρνησή του Γιώργος Παπανδρέου είναι ο πατέρας μιας πρωτοφανούς τραγωδίας: μας έφτασε στο σημείο ώστε ο μόνος τρόπος για να σωθεί πια η χώρα την οποία ο ίδιος και η κυβέρνησή του από ανικανότητα και μικροπολιτική συμπεριφορά διέλυσαν, είναι να λιώσουν οι άνθρωποί της. Γιατί αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα. Την τραγωδία ότι η σωτηρία της Ελλάδας, που είναι και πρέπει να είναι πάνω απ’ όλα, περνά πια μονάχα μέσα από τον αποδεκατισμό των πολιτών της. Και η ευθύνη είναι στα χέρια αυτής της κυβέρνησης. Αυτής, που χθες μας κάλεσε να λειτουργήσουμε σα να είμαστε σε πόλεμο, που πράγματι είμαστε. Αλλά με τέτοιους «στρατηγούς», πόλεμος δεν κερδίζεται ποτέ. Εχουν διαπράξει τόσα πολλά και εγκληματικά λάθη στο μέτωπο κι έχουν υπάρξει τόσο λίγοι, που έφεραν οι ίδιοι την άτακτη κατάρρευση.

12.9.11

Η ΔΕΘ, η συνέντευξη και το μήνυμα...



Ολοκληρώθηκε λοιπόν σε ώρα ΠΑΣΟΚ και το εγκαίνιον Σαββατοκύριακο της 76ης ΔΕΘ, με την Ελλάδα να έχει αποκτήσει πλέον (για το συμφέρον της, μη το βλέπετε αρνητικά...) έναν σοσιαλιστικό Μηχανισμό Υποκατάστασης Μειωμένων Αποδόσεων... Κοινώς, «βρε παιδιά, από την ώρα που σας μετρήσαμε τόσα ευρώ, τόσα ευρώ θα μας δώσετε, ε, αν δε σας αρέσει ο ένας τρόπος θα βρίσκουμε καποιον άλλο, γι'αυτό είμαστε εμείς εδώ, οι λαοπρόβλητοι και αξιαγαπητοί σοσιαλιστές σας...». Δε μας το είπαν ακριβώς έτσι αλλά κατά βάθος αυτό εννοούσαν, να είστε βέβαιοι... Κατά τα λοιπά, η τηλεοπτική μετάδοση των γεγονότων πέρασε στον κόσμο και ένα σημαντικό μήνυμα για το άμεσο μέλλον, το οποίο παρουσίασε εύγλωττα η κρατική τηλεόραση στο στιγμιότυπο της φωτογραφίας... Είναι πλέον αδιαμφισβήτητο ότι η hot παράσταση του φετινού χειμώνα θα είναι «τσούρμο τρομοκρατημένων πασόκων ψάχνει φόρους και τέλη για πάτο στο βαρέλι» με πρωταγωνιστή τον θρυλικό πλέον Μπένυ... πηγαίο, ατελείωτο γέλιο... και -προπάντων- αχαρτογράφητο!! soon near you... Στο λογαριασμό της ΔΕΗ...

Το νέο σύνθημα...



«το 2009 λέγατε ότι "λεφτά υπάρχουν", τώρα πού πήγαν τα λεφτά, τι θα μας πείτε;»
«Γνωρίζετε πως παραλάβαμε μια καυτή πατάτα, αλλά δεν πρέπει να ανησυχείτε, πετρέλαια υπάρχουν...»


Θα μπορούσε να είναι διάλογος από το χθες, αλλά χθες όλα έγιναν σε ώρα ΠΑΣΟΚ...

Ελληνική κατηφόρα, με λυτά τα φρένα...



Τρεις μικρές ιστορίες προσάρμοσε ο Φώτης Γεωργελές στο edito359 [07.09.2011] της Athens Voice. Τρεις ιστορίες για την παλιά, σάπια, Ελλάδα που βλέπει ότι πεθαίνει και όχι μόνο δε θέλει να αλλάξει αλλά κάνει και ότι μπορεί για να πάρει μαζί της στο θάνατο και την καταστροφή κάθε υγιές κύτταρο που έχει απομείνει...

Ξέρεις, μου λέει, λίγο χαρούμενα, λίγο ντροπαλά, λίγο μπερδεμένος, πήρα σύνταξη. Και; ρωτάω γιατί η νότα της μελαγχολίας είναι φανερή στα λόγια του. Στενοχωρήθηκα, έφυγα στην καλύτερη εποχή μου, ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα τόσο ώριμος, να διδάξω, να μεταδώσω στα παιδιά. Τότε γιατί; Τρομοκρατήθηκα, δεν ακούς, εφημερίδες, κόμματα, θα πάει η σύνταξη στα 67, στα 70, θα δουλεύετε μέχρι να πεθάνετε, τι να κάνω, να δουλεύω αλλά 20 χρόνια; Έφυγα.

11.9.11

Η θεραπεία της ανοησίας



* άρθρο του Πάσχου Mανδραβέλη από την Καθημερινή της Κυριακής 04.09.2011

H ανοησία δεν είναι κουσούρι. Ούτε κάποια πνευματική ασθένεια. Ανόητα συμπεριφέρεται κάποιος όταν ενεργεί χωρίς να λαμβάνει υπόψη του την πραγματικότητα. Αν, δηλαδή, κάποιος αδιαφορήσει για την ύπαρξη μιας τζαμαρίας και περάσει σαν να μην υπάρχει, λέμε ότι συμπεριφέρθηκε ανοήτως. Αν κάποιος συνεχίζει να σπαταλά λεφτά ενώ βρίσκεται σε καθεστώς χρεοκοπίας, λέμε ότι συμπεριφέρεται ανοήτως ανεύθυνα.

Η Ελλάδα βρέθηκε τον Μάιο του 2010 στα πρόθυρα του οικονομικού της θανάτου. Λεφτά δεν υπήρχαν ούτε για τις βασικές λειτουργίες του κράτους. Οι μηχανισμοί συλλογής εσόδων, ύστερα από πέντε χρόνια «επανίδρυσης του κράτους», ήταν (και παραμένουν) διαλυμένοι. Η παραγωγική της βάση, ισχνότατη· είχαμε και έχουμε μια οικονομία που παράγει υπηρεσίες προς αλλήλους. Ενα εκατομμύριο και πλέον δημοσίους υπαλλήλους, τους περισσότερους αναλογικά δικηγόρους, δικαστές, φαρμακοποιούς, συμβολαιογράφους, δημοσιογράφους, στρατιωτικούς κ. λπ. Το μόνο που δεν έχουμε είναι πραγματική παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών, που μπορούν να εξαχθούν ώστε να συντηρήσουν τις υπόλοιπες δραστηριότητες (ασχέτως αν αυτές παράγουν καλές ή κακές υπηρεσίες). Το ελληνικό οικονομικό θαύμα ζούσε καταναλώνοντας κοινοτικές επιδοτήσεις και ξένα δανεικά, τα οποία έπρεπε να γίνουν παραγωγικές επενδύσεις. Κι αυτό το βαφτίσαμε «η υψηλότερη ανάπτυξη στην Ευρώπη».

10.9.11

Η Ελλάδα των Σοβιέτ, ο Σύντροφος Ραγκούσης και τα κόκκινα ταξί...



Ιστοριούλα

Πριν πολλά χρόνια οι σοβιετολόγοι, παρατηρούσαν ποιος κάθεται αριστερά και δεξιά του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΣΕ, ώστε να συμπεράνουν τις εξελίξεις στο Πολιτμπυρώ στη χώρα των Σοβιέτ. Όταν έβλεπαν τον Α’ τότε ήξεραν πως θα υπάρξουν ανοίγματα και φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος. Όταν έβλεπαν τον Β’ τότε έβγαζαν το συμπέρασμα ότι το καθεστώς θα σκλήρυνε τη στάση του.

Στην σημερινή Ελλάδα των Σοβιέτ (θα δείτε μετά γιατί την αποκαλώ έτσι) δυο νέοι πολιτικοί άνδρες ξιφούλκησαν για μήνες. Ο σύντροφος Ραγκούσης έστειλε στον αγύριστο το προεδρικό διάταγμα για την απελευθέρωση των ταξί που είχε ετοιμάσει ο σύντροφος Ρέππας και αρνήθηκε να το υπογράψει. Του την είπε μάλιστα ότι όσο είναι αυτός στην καρέκλα του υπουργού θα απελευθερώσει πλήρως του επάγγελμα του ταξιτζή σε αντίθεση με την… γιαλαντζί απελευθέρωση που που προωθούσε ο σύντροφος Ρέππας.

9.9.11

Συνεχίζοντας το ίδιο βιολί



* άρθρο του Αρίστου Δοξιάδη από Το Βήμα (Γνώμες) της Κυριακής 04.09.2011

Στην Ινδία και στην Κίνα, πολλές δεκάδες εκατομμύρια πολίτες έχουν μπει στη μεσαία τάξη τα τελευταία 15 χρόνια. Εχουν δουλειές γραφείου, πανεπιστημιακή μόρφωση, εισοδήματα που φτάνουν για να αγοράσουν αυτοκίνητα και διαμερίσματα. Στον αραβικό κόσμο η «αραβική άνοιξη» είναι, για πολλούς, μια επανάσταση της μεσαίας τάξης. Τα πλήθη στο Ταχρίρ δεν ήταν εκεί γιατί πεινούσαν, αλλά γιατί ζητούσαν τις ατομικές ελευθερίες και το κράτος κανόνων που αρμόζει σε πολίτες ενημερωμένους και μορφωμένους. Στην κλίμακα του πλανήτη, δεν εξαφανίζεται η μεσαία τάξη.

Στις ανεπτυγμένες χώρες, όμως, πιέζεται και κινδυνεύει. Ούτε το φαινόμενο είναι απλό ούτε οι αιτίες του. Μια απλοϊκή ερμηνεία το αποδίδει στη συγκέντρωση του πλούτου στην κορυφή της πυραμίδας που προέρχεται από την κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αλλά η συγκέντρωση του χρήματος δεν είναι επαρκής αιτία για να εξαφανιστούν οι θέσεις εργασίας ή για να μη φτάνει το μέσο εισόδημα για να αγοράσεις αυτοκίνητο.

8.9.11

Ο Μιχάλης, το μπλουζάκι και η ανάπτυξη (απντέϊτεντ...)



«Εχω την πεποίθηση ότι η Ελλάδα θα πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις για να διασφαλίσει την εκταμίευση της έκτης δόσης του δανείου. Πιστεύω ότι η δουλειά που πρέπει να γίνει θα γίνει εγκαίρως», είπε χαρακτηριστικά ο Φινλανδός επίτροπος μιλώντας σε εκδήλωση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όχι, δε θα σχολιάσω την διπλωματική δήλωση, θα σταθώ μονάχα στην εμφανή συγκίνηση του Φινλανδού μπροστά στο αναπτυξιακό επίτευγμα του Έλληνος υπουργού...

Ναι, ναι, αναπτυξιακό επίτευγμα είναι, ω κακεντρεχείς αναγνώστες!!

Pasokiki mou leventia...



* άρθρο του Προκόπιου από το ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 04.09.2011

Εδώ και μερικά χρόνια προσπαθώ να κάνω έναν απολογισμό της πορείας του ΠΑΣΟΚ σε αυτόν τον τόπο. Δεν μπορώ.

Επειδή δεν είναι ακριβώς κάτι το ενιαίο, είναι ένας οργανισμός που εξελίσσεται. Καλά να είμαστε και θα το επιχειρήσουμε όταν το ΠΑΣΟΚ σταματήσει να υφίσταται και η σφραγίδα του αποκτήσει μικρό εύρος. Όμως να, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό. Κάθομαι το σκέφτομαι, μετράω και βλέπω. Και ναι, είμαι πλέον βέβαιος ότι τη μεγαλύτερη ζημιά στον λογαριασμό που πληρώνουμε τώρα την έκανε εκείνο το ΠΑΣΟΚ των '80s.

7.9.11

Το τέλος της απληστίας



* άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου από την Καθημερινή της 06.09.2011

Πήραμε, στο πρώτο μισό του έτους, από τα διαρθρωτικά ταμεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το 18,4% όσων είναι διαθέσιμα προς είσπραξη για ολόκληρο το έτος 2011. Μόλις. Φταίει η γραφειοκρατία. Βεβαίως, αλλά και η αδύναμη επιχειρηματικότητα που διαθέτει η χώρα. Τόσα χρόνια, μάθαμε να προτιμάμε τα εύκολα, τα πρόχειρα και, ακόμη χειρότερα, όσα προσφέρονται για γρήγορο κέρδος. Ζήσαμε την εποχή της απληστίας. Αντί για επενδύσεις, είχαμε μια θυελλώδη διανομή προσόδων. Η διοίκηση για να ενδιαφερθεί. Η μικρή επιχειρηματικότητα για να συμμετάσχει με κάποια ελάχιστη πειθαρχία και σοβαρότητα. Και, προφανώς, με τη διαφθορά να καταπίνει το δικό της μερίδιο.

Αν μπορούσαμε να «καταναλώσουμε» όσα κεφάλαια μας περιμένουν στις Βρυξέλλες, η πορεία του εγχώριου προϊόντος θα ήταν διαφορετική. Σύμφωνα με υπολογισμό των οικονομολόγων της τράπεζας Alpha, «η μεγάλη πτώση των επενδύσεων, των οποίων η προώθηση εξαρτάται από το κράτος συνέβαλε στην πτώση του ΑΕΠ στο πρώτο εξάμηνο 2011 κατά δύο περίπου ποσοστιαίες μονάδες». Οσο δεν γίνονται επενδύσεις, τόσο δυσκολότερα θα γίνονται τα πράγματα. Το εισόδημα θα περιορίζεται και η κατάσταση στην αγορά θα χειροτερεύει.

6.9.11

«Giorgo πούλα!»



«Giorgo πούλα!». Άμα αρχίζουν να του το φωνάζουν, να δείτε που ο Γιώργος θα την κάνει πολυμετοχική την κυβέρνηση για να τους τη σπάσει... έτσι, σιγά σιγά, θα περάσει η ΠΑΕ, σόρυ η κυβέρνηση, στους άλλους χωρίς περιττές «διαδικασίες υψηλού ρίσκου» (εκλογές κλπ). Ακριβώς όπως ο Παναθηναϊκός! Το ποιός θα παίζει καλύτερη μπάλα, ο Παναθηναϊκός ή η κυβέρνηση, θα απαντηθεί όταν βάλει ο Μπένυ πάτο στο βαρέλι του χρέους...

Αφήστε τον Έλληνα επιτέλους να δουλέψει



* άρθρο του Άγη Βερούτη στο capital.gr, εικονογράφηση με επίκαιρο σκίτσο του Στάθη για μία φαεινή «ιδέα» του υφυπουργού Κουκουλόπουλου που καταργεί τον ελεύθερο ανταγωνισμό στις αναθέσεις έργων των δήμων και το κάνει επιβαρύνοντας με πρόσθετο κόστος τον Έλληνα φορολογούμενο και επιχαίρων για αυτό.

Στα τριάντα χρόνια που πέρασαν από την έναρξη της εξουσίας των σοσιαληστών, ή την έναρξη της “κατά Πάγκαλο” Δημοκρατίας, η οικονομία μας έχει εκφυλιστεί και μαζί της και η κοινωνία μας. Το 1981 η βιομηχανία της Ελλάδας συμμετείχε με 23% μερίδιο στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (σήμερα έχει αποδεκατιστεί στo 13%), ενώ το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών του 1981 ήταν θετικό. Η σημασία του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών για μια οικονομία συνοψίζεται σε μια λέξη: Ανταγωνιστικότητα.

Ας δούμε πρώτα όμως λίγο τα μακροοικονομικά με απλά Ελληνικά, γιατί πολλή συζήτηση γίνεται τελευταία ως τα μακροοικονομικά να αποτελούσαν αποκρυφιστική τέχνη για ολίγους.

Το περίφημο Πρωτογενές Πλεόνασμα που πολλοί κόπτονται ότι θα λύσει τα προβλήματα της οικονομίας μας δεν είναι τίποτε άλλο από το συμμάζεμα του κράτους έτσι ώστε τα έξοδά του χωρίς τους τόκους των δανείων που τρέχουν, να είναι λιγότερα από τα έσοδά του. Απλή αριθμητική δείχνει πως αυτό θα είναι ένα ακόμα αδιέξοδο στην πραγματική οικονομία, μιας και ασχολείται μόνο με το κράτος και όχι με τη συνολική οικονομία της Χώρας.

Τι σημαίνει το να επικεντρώσουμε επί πραγματικού μόνον στο Πρωτογενές Πλεόνασμα χωρίς να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας: μείωση των εξόδων με ταυτόχρονη αύξηση των εσόδων του κράτους από φόρους.

Ο Γιώργος, η μάχη και το ...κίνημα!



(...) Ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, καθώς και ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, δίνω μάχη για να ενισχυθούν οι δυνάμεις, που παλεύουν για μια προοδευτική και ανθρώπινη παγκοσμιοποίηση. (…)

Γεώργιος Ανδρέου Παπανδρέου, 03.09.2011,
Ομιλία στην Εθνική Συνδιάσκεψη του Κινήματος


υ.γ. η ομιλία εδώθη στο παραθαλάσσιο γήπεδο Ταε-Κβο-Ντο, προφανώς για να εμπεδωθεί στο πανελλήνιο και παγκόσμιο κοινό, δια της γειτνίασης με το υγρό στοιχείο, η σύγχρονος λαϊκή ρήσις «κουνιούνται οι βάρκες στο γιαλό, κουνιούνται κι οι ...πασόκοι»...

5.9.11

Ολη η Ελλάδα σε 50 βήματα...



* παλιό (07.05.2011) αλλά πάντα επίκαιρο άρθρο του Γιώργου Π. Μαλούχου από το Βήμα, χρήσιμο όσο πλησιάζουμε στην ετήσια επιθεωρησιακή παράσταση του πολιτικού μας θιάσου στην ΔΕΘ (κατ'ευφημισμόν ως προς τα Δ και Ε...)

Ξαφνικά, φτάνει στο e-mail μια μικρή, αδιάφορη είδηση: Στον τιτάνιο αγώνα της χώρας τους να ξεπεράσουν τη βιβλική καταστροφή, κάποιοι Ιάπωνες μηχανικοί ξανάφτιαξαν έναν κατεστραμμένο αυτοκινητόδρομο σε 6 (!) ημέρες (φωτό).

Φίλος αναγνώστης την έστειλε, μαζί με… τη συνέχειά της: ένα συγκριτικό με τα καθ΄ ημάς κείμενο. Σ' αυτό, η ζωή μας, που όλα μπερδεύονται με όλα και προκύπτει το χάος, προβάλλει ανάγλυφα σε όλο της το μάταιο μεγαλείο, σ’ όποιο πεδίο μπορεί να φανταστεί κανείς. Ο συντάκτης αυτού του με εξαιρετικό χιούμορ κειμένου δεν αναφέρεται, αλλά μπράβο του! Λησμόνησε πάντως δύο κομβικά, διαχρονικά σημεία: το «Στάδιο μηδέν», όπου το όποιας μορφής έργο / ανάθεση / σύμβαση / θέση σε κάθε τομέα δημόσιας χρηματοδότησης (δηλαδή περίπου παντού...) μπορεί να «μαγειρεύεται» σε προδιαγραφές και κόστος και ένα «διαρκές σημείο» που μπαίνει σε πολλά στάδια της διαδικασίας, το πάρε / δώσε της μίζας…