31.8.11

Εγώ ειμί η ανάπτυξις...



...(και η Ναυτιλία μαζί, τώρα που σχόλασε ο Χάρης). Σεβασμό! Με βλέπεις που σε βλέπω;

Το ότι «δεν κινείται τίποτα στους ευαίσθητους αυτούς τομείς» που έχεις λυσάξει να λές, είναι απολύτως σχετικό. Να, μόλις χθές ήταν που έφτιαξα μια επιτροπή για να φτιάξει ένα νομοσχεδίο για την «Επιχειρηματικά Φιλική Ελλάδα», που θα εφαρμόζει τα συμπεράσματα της άλλης επιτροπής που είχαμε φτιάξει για το Σχέδιο Δράσης για την «Ελλάδα Φιλική προς τις Επιχειρήσεις», ώστε να πετύχουμε τη δημιουργία φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος.

Και δε μπορείς εσύ αυτή τη σημαντική αναπτυξιακή απόφαση να την ξεπετάς με ένα "αν ο Μωυσης ηταν επιτροπη, οι Εβραιοι θα ηταν ακομα στην Αιγυπτο", εξάλλου με την Αίγυπτο και τα άλλα εξωτερικά ασχολείται ο Σταύρος και με τους Εβραίους και τις θρησκείες η Άννα, εγώ τι δουλειά έχω με αυτά;

Α, όσο για τα πλοία, μην το ξεχάσω, μια χαρά πάνε πέρα δώθε όλο το καλοκαίρι, λιγόστεψαν κι όλας και γλυτώσαμε και το μποτιλιάρισμα, μέχρι και τα ακούνητα του καπετάν Μάκη κουνήσαμε, το διάβασα κι εγώ σήμερα στην εφημερίδα, μεγάλη επιτυχία, σκέψου δηλαδή να μη γκρίνιαζε ο Χάρης με τον Χρήστο για τους λιμενικούς και να είχαμε ασχοληθεί κιόλας...»‎

Οι πολιτικοί της χρεοκοπίας



* άρθρο του Πάσχου Mανδραβέλη, από την Καθημερινή της 30.08.2011

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς εννοούσε ο ποιητής Τηλέμαχος Χυτήρης όταν εκστομιζε στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Εργασίας ότι «δεν μπορεί να κλείνεις ένα δημόσιο ΜΜΕ σε περίοδο κρίσης...». Αν δεν το κλείνεις σε περίοδο κρίσης, πότε το κλείνεις; Οταν «λεφτά (έστω δανεικά) υπάρχουν»; Ή μήπως γενικώς ποτέ δεν κλείνεις ένα δημόσιο ΜΜΕ, επειδή έχεις διορίσει στρατιές πελατών και ήδη έχεις πληρωθεί (ψηφιστεί) γι’ αυτό;

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι τα δημόσια ΜΜΕ, δεν κλείνουν ποτέ επειδή είναι η ιερή αγελάδα του πελατειακού συστήματος. Δημόσιες επιχειρήσεις επίσης δεν πουλάμε σε περίοδο κρίσης, επειδή οι τιμές είναι χαμηλά· άσχετα αν η τιμή του δημόσιου χρέους στη δευτερογενή αγορά είναι επίσης χαμηλά και μπορούμε να αποπληρώσουμε φθηνά μέρος του υπέρογκου δημοσίου χρέους.

30.8.11

Η εύθυμη γαλαρία



* άρθρο του Θεόδωρου Π. Λιανου (+) από την Καθημερινή της 25.08.2011

Η πολιτική ζωή στη χώρα μας, μετά τον πόλεμο, μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους. Η πρώτη, που τελειώνει το 1974 με την πτώση των συνταγματαρχών, μπορεί να χαρακτηρισθεί ως περίοδος του «αποφασίζωμεν και διατάσσωμεν». Η δεύτερη, από τότε μέχρι σήμερα, μπορεί να χαρακτηρισθεί ως εποχή του «ούτε αποφασίζουμε, ούτε διατάζουμε». Τα τελευταία 37 χρόνια, οι πολιτικές ηγεσίες αδιαφόρησαν για την πορεία του τόπου. Αφησαν τις δόλιες, αρπακτικές και καταστρεπτικές συντεχνίες των ΔΕΚΟ, τα κάθε είδους οργανωμένα συμφέροντα, μικρά ή μεγάλα, τις εντυπωσιακής ποικιλίας ομάδες παρανόμων, λαθρεμπόρων, απατεώνων και κακοποιών, καθώς επίσης και τις εκατοντάδες χιλιάδες των παράνομων μεταναστών να οργώνουν ανενόχλητοι τη χώρα και να τεμαχίζουν με βουλιμία το σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Τέτοιο κανιβαλισμό επί της σαρκός της, δεν νομίζω ότι είχε γνωρίσει ποτέ η Ελλάδα στο παρελθόν.

Σερβιριζόμενη τρικυμία εν κρανίω



Kαι να σκεφτείτε ότι είμαστε ακόμα στα σερβιριζόμενα... Αν και μια ασφαλής διέξοδος για επιχειρηματίες και κοινό θα ήταν οι επιχειρήσεις εστίασης να αλλάξουν δραστηριότητα και να γίνουν επιχειρήσεις «ενοικίασης τραπεζοκαθισμάτων και συναφών ειδών εστίασης» (ή όποια άλλη σχετική αιτιολογία τις τοποθετεί στις τουριστικές επιχειρήσεις): θα αγοράζουμε την τροφή μας ωμή (13%) κατόπιν θα νοικιάζουμε τον χώρο (6,5% ως τουριστική μονάδα) και θα έχουμε εμείς το ιερό καθήκον της προετοιμασίας του φαγητού μας με την βοήθεια - ευγενική προσφορά του προσωπικού του καταστήματος ενοικίασης, το οποίο ούτως ή άλλως θα παρίσταται εκεί για να προστατέψει τον ενοικιασθέντα εξοπλισμό από ανοίκοια χρήση... Όχι που θα σας αφήσουμε ΒαγγελοΠαντελήδες να μεταφέρετε στην καθημερινότητα την τρικυμία εν κρανίω που σας διακατέχει...

Όσο για τις πρόσθετες εισφορές και τα τέλη αλληλεγγύης που μας ζητάτε, θα αστειεύεστε βέβαια ότι θα τα πληρώσουμε έτσι απλά, με ένα ραβασάκι, για να τα «σπρώξετε» με την σοσιαλιστική ευκολία που συνηθίζετε στις προκλητικές «προσωπικές διαφορές» των κομματόσκυλων που μαζεύατε δεκαετίες τώρα στο δημόσιο... Και θα ιδρώσετε για να τα πάρετε και θα πονέσετε -όταν τα πάρετε- που θα τα στερήσετε από τους κομματικούς αυλικούς σας υποχρεώνοντας τους να σας πάρουν με τις πέτρες, όπως έγκαιρα είχε διαγνώσει ο μέγας κωπηλάτης, ποδηλάτης και νο72 της παγκόσμιας διανόησης... Να τον ακούτε τον Γιώργο... :-))

υ.γ. το γιαούρτι και τα ζαρζαβατικά, όταν ίπτανται, θεωρούται σερβιριζόμενα (ήτοι 23%) ή πρέπει υποχρεωτικά να βρουν στόχο;; Μου το ρώτησαν και το ρωτάω κι εγώ, πριν σας το ρωτήσει ο Πάγκαλος και του απαντήσετε έκοντες άκοντες...

29.8.11

Περί ελληνικής επαρχίας



* άρθρο του Άγγελου Στάγκου από την Καθημερινή της 24.08.2011

Η επιστροφή από τις διακοπές και η ολοκλήρωση της θερινής περιόδου επιτρέπει και οδηγεί σε κάποια συμπεράσματα, σχετικά με την εικόνα και την κατάσταση που επικρατεί σε γενικές γραμμές στην ελληνική επαρχία. Δεν είναι όλες οι πόλεις, οι κωμοπόλεις και τα χωριά ίδια, σε όλες τις γωνιές και τα πέρατα της επικράτειας, ούτε είναι ίδια και η συμπεριφορά των ανθρώπων. Υπάρχουν τοπικές συνήθειες, ήθη και λειτουργίες, όπως πολλά εξαρτώνται από τις επιδόσεις, τις γνώσεις και την ανοχή των τοπικών αρχών και όλα αυτά μαζί σηματοδοτούν διαφοροποιήσεις. Ομως, σε μια ομογενοποιημένη, σε πολύ μεγάλο βαθμό, ελληνική κοινωνία υπάρχουν γενικά χαρακτηριστικά που επιτρέπουν τη δημιουργία στερεοτύπων και αυτά με τη σειρά τους απεικονίζουν πραγματικότητες.

28.8.11

Αθήνα 2008 - Λονδίνο 2011



Στις διακοπές μου γνώρισα μια οικογένεια Εγγλέζων, κατοίκων κάποιου από τα «απλά» προάστια του Λονδίνου. Είχαν φύγει από την πόλη τους για διακοπές πριν την «λαϊκή εξέγερση» των πλιατσικολόγων. Επέστρεψαν μετά... Κάποια στιγμή, στην παραλία, τους ρώτησα για το αν η γειτονιά τους είχε πρόβλημα. «Όχι, δεν έχουμε ακούσει κάτι, πήραμε τηλέφωνο τον αστυνομικό που περιπολεί στο δρόμο μας, μας ενημέρωσε ότι δεν υπάρχει κάποια απειλή, τον εμπιστευόμαστε...» μου απάντησαν άνετοι και ωραίοι. Σφίχτηκα... Δαγκώθηκα... Το προηγούμενο βράδυ είχαμε μάθει ότι σε ένα χωριό του νησιού σημειώνονταν κάθε βράδυ διαρρήξεις και κλοπές με την αστυνομία να συνιστά «υπομονή» και τους κάτοικους να οργανώνουν νυχτερινές περιπολίες... «Δύο κόσμοι διαφορετικοί», σκέφτηκα και ζήλεψα. Πολύ... Σήμερα διάβασα το παρακάτω άρθρο του Διονύση Γουσέτη, δημοσιευμένο στην Καθημερινή. Και αποφάσισα να το αναρτήσω εδώ, εξηγεί πολύ απλά και γρήγορα τα πως και τα γιατί...

«Σε λυπάμαι που είσαι αναγκασμένος να ζεις εδώ...»



* άρθρο του Χαρίδημου Κ. Τσούκα(+) από την Καθημερινή της Κυριακής 21.08.2011

Τη χυδαιότητα την προσλαμβάνεις κυρίως εμπειρικά - πρώτα την αισθάνεσαι, μετά τη σκέφτεσαι. Το θράσος του αρχισυνδικαλιστή της ΔΕΗ Φωτόπουλου αποτυπώνεται στην απειλητική αγριοφωνάρα του, ζωγραφίζεται στις επιθετικές χειρονομίες του. Την πώρωση του αρχισυνδικαλιστή των ταξιτζήδων Λυμπερόπουλου τη βλέπεις στο άδειο βλέμμα του, στο αδιάφορο ύφος του, στον απροσχημάτιστο ετσιθελισμό του.

Η χυδαιότητα εκφράζεται με την άμετρα εγωκεντρική δράση, την άρνηση του λόγου και, στην ακραία της εκδοχή, την προσφυγή στη βιαιοπραγία. Διαφωνείς μαζί μου; Θα σε φιμώσω. Δεν μου είσαι αρεστός; Θα σου επιτεθώ. Δεν διευκολύνεις τη διεκδίκηση των αιτημάτων μου; Θα σε τσακίσω. Ο χυδαίος δεν προασπίζει αρχές, μόνο ωμά συμφέροντα ή ιδεοληψίες· δεν νοιάζεται να πείσει αλλά να κατισχύσει. Οπως λέει ο Σοπενάουερ, «η θέληση μείον τη νόηση συνιστά τη χυδαιότητα». Η θέληση, χωρίς τη νοητική-στοχαστική επεξεργασία, αναδεικνύει το πρωτόγονο ένστικτο - την ωμή επιθυμία για κατίσχυση.

27.8.11

Λίγο περισσότερη αλήθεια δεν θα έβλαπτε



Διαβάστε έναν πρώτο, γενικό, σχολιασμό του «περιβόητου» νέου νόμου πλαισίου για τα ΑΕΙ που ψηφίστηκε από όλες της πολιτικές δυνάμεις πλήν της παλαβής και της παλαιολιθικής αριστεράς από τον Στέφανο Κασιμάτη στην Καθημερινή της 24.08.2011... Το πρώτο δικό μου σχόλιο επί του θέματος, όπως το ανέβασα στη σελίδα μου μου στο facebook, ήταν «Break... Επιτέλους καταργείται το κυλώνειον άγος του ασύλου της παρανομίας στα Πανεπιστήμια, η ελληνική επικράτεια ξαναγίνεται ενιαία και όποιος παραβαίνει το νόμο θα υφίσταται τις συνέπειες... Διότι δεν είναι ελευθερία έκφρασης τα τσαντήρια των Αφγανών στα Προπύλαια, ούτε οι μαύροι μετανάστες με τα σεντόνια των λαθραίων, ούτε τα πρεζόνια που χτυπούν τη δόση τους μέρα μεσημέρι στο Πανεπιστήμιο και το Πολυτεχνείο...». Από κει και πέρα, στα θετικά του νέου νόμου είναι η προσπάθεια απελευθέρωσης των πανεπιστημίων από τον κομματικό εναγκαλισμό, η προσπάθεια σύνδεσης τους με την αγορά και την κοινωνία, η προσπάθεια σύνδεσης της χρηματοδότησης τους με το αποτέλεσμα μέσα από ανεξάρτητες αξιλογήσεις. Μιλάω απλώς για προσπάθεια γιατί μεταξύ πρώτης έκδοσης του νομοσχεδίου και τελικής έχω δει αρκετές υποχωρήσεις υπέρ των σημερινών κατεστημένων της ανώτατης εκπαίδευσης (π.χ. τα μέλη του Συμβουλίου θα πρέπει να μην εργάζονται/εξετάζουν στο ίδρυμα που θα διοικούν, μίνιμουμ «προσόντων» επιλογής των εξωπανεπιστημιακών ώστε να προωθείται η αριστεία και άλλα), επιπλέον λόγω καλοκαιριού η ξεκούραση προείχε της ενδελεχούς ανάγνωσης και συζήτησης επί ενός νομοσχεδίου, άρα θα επανέλθω αναλυτικά στο εγγύς μέλλον.

26.8.11

Πού ’ναι το κράτος;



* δημοσίευση στο blog του Λεωνίδα Ηρακλειώτη, Έλληνα εγκατεστημένου μόνιμα στην Αμερική, στις 12.08.2011

Σχεδόν 22 χρόνια στις ΗΠΑ μέχρι σήμερα, οι επαφές μου με δημοσίους υπαλλήλους ήταν ελάχιστες. Τις απαριθμώ παρακάτω επειδή περιγράφουν χαρακτηριστικά πιστεύω την οργάνωση δημόσιας διοίκησης με αντικείμενο την εξυπηρέτηση δίχως ταλαιπωρία.

  • 1990, συνέντευξη 15 λεπτών με προξενικό υπάλληλο των ΗΠΑ στην Αθήνα για την πρώτη μου φοιτητική βίζα.
  • 1991, εξέταση οδήγησης 30 λεπτών από πολιτειακό υπάλληλο στο Ohio για άδεια οδήγησης.
  • 1992, συνέντευξη 15 λεπτών με προξενικό υπάλληλο των ΗΠΑ στην Αθήνα για τη δεύτερη μου φοιτητική βίζα.

25.8.11

Βαρέλι δίχως πάτο...



Με 5% (και βάλε) ύφεση για το τρέχον έτος, με 9% (και όσο πάει) έλλειμμα, με 20% (και περισσότερο) ανεργία, με θλιβερά αποτελέσματα σε ότι αφορά την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, με συνεχείς υποχωρήσεις στις συντεχνίες (συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί, πανεπιστημιακοί κλπ), με εγκατάλειψη οποιασδήποτε σοβαρής αλλαγής (πχ ενιαίο μισθολόγιο) με αλλοπρόσαλλες πολιτικές (Φιλανδία, ΦΠΑ εστίασης κλπ) με τη μετανάστευση των νέων να παίρνει διαστάσεις φυγής, με το Χρηματιστήριο στα όρια του αστείου, με τα spreads πάνω από 15%, με συνεχείς φοροεπιδρομές στους ίδιους και τους ίδιους (που δε μπορούν πια) και με μια εθνική κατάθλιψη να κυριεύει τη χώρα, είναι αστείο να ισχυρίζεται κανείς ότι μπήκε πάτος στο βαρέλι. Σε λίγο το ίδιο το βαρέλι θα χρησιμεύει μόνο σε περιπτώσεις όπως της εικόνας. (δια πληκτρολογίου Πάνου Ζέρβα)

Οταν έρχεται επάνω σου το αληθινό τσουνάμι...



* ένα εξαιρετικό άρθρο του Α.Δ. Παπαγιαννίδη που δημοσιεύθηκε στη Ναυτεμπορική της Δευτέρας 22.08.2011

Χρειάστηκε, δηλαδή, να έλθει στην ελληνική πολιτική σκηνή του 2011 ένας άνθρωπος έξω από το καθιερωμένο πολιτικό σκηνικό -ο Ηλίας Μόσιαλος, καθηγητής Οικονομικών της Υγείας στο LSE, από τους διοργανωτές των εκεί ιστορικών συναντήσεων της αρχής της δεκαετίας του ΄90 για τον εκσυγχρονισμό, σύμβουλος του Αλέκου Παπαδόπουλου στο υπουργείο Υγείας, εν συνεχεία από σπόντα γνωριμία του ΓΑΠ λόγω LSE και ήδη βουλευτής Επικρατείας- για να αποδειχθεί τι; Οχι απλώς ότι η ενημέρωση μπορεί να ουσιαστικοποιηθεί, όχι απλώς ότι μια αίσθηση αντιπαράθεσης με τα απαράδεκτα μπορεί να περάσει, αλλά και ότι... στο δρόμο του περιορισμού του (αυτάρεσκα «εκτός υποχρεώσεων προσαρμογής») ευρύτερου δημόσιου τομέα μπορεί να γίνουν βήματα. Τώρα. Μεσοκαλόκαιρα, Αυγουστιάτικα. Στον πιο επικίνδυνο πυρήνα, δε: στην ενημέρωση, εκεί που δεν υπάρχει «άμαχος πληθυσμός», στην ΕΡΤ Εκεί όπου ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο παλιός, ο γνήσιος) δεν τόλμησε να βάλει χέρι στη Μεταπολίτευση -πλην εγκαινίασε την τραγική πρακτική «βάλτους αυτούς στο ψυγείο, φέρε όμως δικούς μας».

24.8.11

Περιμένοντας το ευρωομόλογο



Αν ένα πολιτικό σύστημα εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο τα βαθύτερα (και κατώτερα με την έννοια αυτή) ένστικτα του (ομολογουμένως) ταλαιπωρημένου από πολέμους, κατοχές, εμφυλίους, χούντες κλπ νεοέλληνα είναι ο «παπανδρεϊκός σοσιαλισμός»: όλα όσα σε απασχολούν και σε προβληματίζουν θα γίνονται, όπως και όταν πρέπει (αυτό μονάχα πρέπει εσύ να ξέρεις), κι εσύ «θα κάαααθεσαι» (κατά την του Μίμη Φωτόπουλου ρήσην) και θα «περνάς καλά»...

Το πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η αντίληψη αυτή, δεκαετίες μετά την ανάδειξη της σε κυρίαρχη και ακόμα και μετά το θάνατο του θεμελιωτή της, φαίνεται χαρακτηριστικά σήμερα, που η χώρα μας βρίσκεται -θύμα της αντίληψης αυτής και της εμπέδωσης της σε κοινωνικό γίγνεσθαι- κατεστραμμένη οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά.

22.8.11

Νόμος είναι το δίκιο του νεκρού



«Δυστυχώς, σ’ αυτή τη χώρα δεν μάθαμε να λύνουμε προβλήματα. Από τα σκουπίδια μέχρι τα νεκροταφεία όλα καθυστερούν, μέχρι η αυθαιρεσία να μοιάζει η μόνη εφικτή λύση», γράφει στον πρόλογο του άρθρου του στην «Καθημερινή» της 19.08.2011 ο Πάσχος Μανδραβέλης, συνδέοντας τις νεκροταφικές παρανομίες δημάρχου και μητροπολίτη με την περιρρέουσα ανομία που επικρατεί στη σοβιετική Ελλάδα του 2011, όπου μετά από δεκαετίες παπανδρεϊκού σοσιαλισμού οι θεσμοί και οι κανόνες μιας ευνομούμενης κοινωνίας έχουν παραχωρήσει τη θέση τους σε ατομικά, οργανωμένα και συντεχνιακά συμφέροντα...
Στην Ελλάδα, για κάθε παρανομία υπάρχουν τρεις δικαιολογίες. Η πρώτη έχει να κάνει με «το καλό του λαού». Το ΠΑΜΕ, για παράδειγμα, καταστρέφει τον τουρισμό για το καλό των εργαζομένων. Παρανομεί εμποδίζοντας τα πλοία να αποπλεύσουν, αποκλείει ξενοδοχεία αναφερόμενο σε μια ανώτερη ηθική που συνοψίζεται στο σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».


Τι διδάσκει ο δήμος;



Η Ελλάδα είναι η χώρα του «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού». Παράδειγμα η καταπάτηση από δήμαρχο και μητροπολίτη αναδασωτέας έκτασης στον Υμηττό για την εγκατάσταση νεκροταφείου: ενώ η όλη ενέργεια των καταπατητών ολοκληρώθηκε σε μερικές ώρες, με την συνέργεια δημοτικών υπαλλήλων και μηχανημάτων (δηλαδή μηχανισμού που όλοι μας πληρώνουμε για το κοινό καλό), η κατεδάφιση της παρανομίας και η παραδειγματική (=άμεση και χωρίς ελαφρυντικά, λόγω και του προκλητικού της πράξεως) τιμωρία των ενόχων και συνενόχων πάει αργά αργά, τόσο αργά που στο τέλος θα ξεχάσουμε το γεγονός και θα το θυμούμαστε κάθε που θα περνάμε από το σημείο και κάποιος θα λέει «ρε σεις, κάπου εδώ δεν ήταν που ένας δήμαρχος και ένας παπάς καταπάτησαν το βουνό για να κάνουν νεκροταφείο;». Διότι, όπως έγραψε και η Ελευθεροτυπία στις 19.08.2011 στο άρθρο που θα διαβάσετε παρακάτω, αυτό που μας διδάσκει ο δήμος είναι ότι εν Ελλάδι ουδείς μπορεί να μας προστατέψει από την αυθαιρεσία των φυλάκων...

Αυτές είναι δουλειές!



Κάποιο βράδυ, σε ένα παραλιακό μπαράκι, ένας φίλος μηχανικός που έχει δει τις δουλειές του (και τα εισοδήματα του) να κατρακυλούν θύμα της ανερμάτιστης κυβερνητικής (μη) πολιτικής των τελευταίων χρόνων, με ρώτησε «σκέψου ρε φίλε καμιά καλή δουλειά να κάνουμε εδώ πέρα (στον τόπο των γυναικών μας), να παρατήσουμε την Αθήνα». Σκέφτηκα λίγο και άρχισα να του απαριθμώ ευκαιρίες, αφαλάτωση για πόσιμο νερό, ανακύκλωση που είναι άγνωστη λέξη στο νησί, κλπ. κλπ. Σταμάτησα, ένιωσα ότι δεν με παρακολουθούσε καν, «αυτά βέβαια θέλουν λεφτά, αν βρούμε κάποιον επενδυτή...» είπα, «σου είπα ότι ξεκίνησα μια ΜΚΟ;» απάντησε, «οπότε θα βρούμε λεφτά;» τον ρώτησα αστειευόμενος, «λεφτά υπάρχουν...» απάντησε και αλλάξαμε κουβέντα. Την απάντηση έλαβα την επόμενη μέρα το πρωί, διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο του Θανάση Μαυρίδη στο capital.gr

Μπορεί να έχουν κόψει το βραδινό γιαουρτάκι από τη γιαγιά και τα φάρμακα από τον παππού, αλλά βασικά παραμένουν αντεξουσιαστές. Γι΄ αυτό και στηρίζουν με νύχια και με δόντια τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Όλα κι όλα! Κόψανε από παντού, αλλά τις μη κυβερνητικές οργανώσεις δεν τις αγγίξανε. Ίσα – ίσα τις προβίβασαν και σε... «μεσιτικά γραφεία» για την προώθηση ανέργων στον δημόσιο τομέα...

21.8.11

Τα κλειστά βιβλία είναι οι ρυτίδες της κοινωνίας



* άρθρο του Γιάννη Μπασκόζου από το ΕΘΝΟΣ της 13.08.2011

Τα βιβλία προηγούνται του αναγνώστη, λέει κάπου ο Ρεζίς Ντεμπρέ, όπως η γη προηγείται του γεωργού και το υλικό του εργάτη. Τι σημαίνει αυτό; Οτι αν εξαφανιστεί το βιβλίο, οποιασδήποτε μορφής (έντυπο ή ηλεκτρονικό), τότε θα εξαφανιστούν και οι αναγνώστες. Αν δεν υπάρχουν βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία, στήλες για το βιβλίο στα έντυπα και εκπομπές για το βιβλίο στα υπόλοιπα media, πώς θα διαμορφωθεί ο μελλοντικός αναγνώστης; Κι όμως, σήμερα ζούμε την πορεία της απομάκρυνσης του βιβλίου από τα media, τουλάχιστον όπως τη γνωρίσαμε αυτήν τη σχέση στους δύο προηγούμενους αιώνες. Ο 19ος αιώνας και ο 20ός αιώνας σε ευρωπαϊκό επίπεδο ήταν οι εποχές που το βιβλίο όχι απλώς υπήρχε στο έντυπο μέσο, αλλά έπαιζε σημαντικό ρόλο συμμετέχοντας στην επεξεργασία ιδεών και προτάσεων κοινωνικής παρέμβασης.

20.8.11

Πάρε το μηδέν



* μια γλαφυρή ανάμνηση της Ρέας Βιτάλη από το protagon.gr

Όλα ξεκίνησαν από μια φράση σε κείμενο του Στάθη Παχίδη «καταθέτω ως μάρτυρας ότι υπήρχε ζωή και πριν το κινητό». Προσφέρθηκα και γω ως μάρτυρας νούμερο δύο. Και σήμερα λέω να διανθίσω τη μαρτυρία μου.

Τα τηλέφωνα λοιπόν κάποτε κάνανε «ντρινννν» και ήταν γκρι η συσκευή με ένα καντράν που μάγκωνε το δάκτυλο. Όχι δεν είχε κουμπάκια και τέτοιες ευκολίες. Έχωνες το δάκτυλο σε κάθε νούμερο και γύριζες…Κι αν μίλαγε δώστου από την αρχή. Κοπίαζες! Για όλα κοπίαζες. Αρχικά για να βάλεις τηλέφωνο. Δεν κοπίαζες μόνο αλλά σου έβγαινε η Παναγία και η αξιοπρέπεια μαζί… Χρόνια και χρόνια αναμονής! Δήλωνες ότι έχω καρδιοπαθή ή καρκινοπαθή… Τόσα χρόνια που περίμενες κάτι θα σου τύχαινε από τα δύο, για να είμαστε ακριβείς… Περίμενες, περίμενες… Έβρισκες κάποιο μέσον. Το καταθέτω και αυτό ως μάρτυρας. Δούλευε και τότε το μέσον. Και να μη τα πολυλογώ… Κάποια μέρα, έρχονταν ο ΟΤΕ στο σπίτι σου και έθετε την άκομψη ερώτηση «πού να σας το βάλουμε;». Από κει και πέρα άρχιζε το μαρτύριο του «Πάρε το μηδέν».

19.8.11

Τετρακόσιες χιλιάδες (και βάλε) άψυχοι Ελληνες



* άρθρο του Aπόστολου Δοξιάδη (*) στην Καθημερινή της Κυριακής 14.08.2011

Η απόφαση των Ευρωπαίων ηγετών να μας χορηγήσουν νέο πακέτο οικονομικής βοήθειας, ύψους μάλιστα παγκοσμίου ρεκόρ, έφερε αναστεναγμούς ανακούφισης στην κυβέρνηση και μια μικρή δόση αισιοδοξίας στους πολίτες, απομακρύνοντας πρόσκαιρα το απειλητικό φάσμα της χρεοκοπίας και θρέφοντας την ελπίδα ότι ίσως τελικά αποφύγουμε τα χειρότερα. Ομως, η αισιοδοξία ήταν πρόωρη, αφού η βοήθεια θα δοθεί μόνον εφ’ όσον η κυβέρνησή μας ανταποκριθεί στη δέσμευση να μειώσει αμέσως το έλλειμμα, πράγμα που, δυστυχώς, υπάρχουν σοβαρότατοι λόγοι να αμφισβητούμε ότι θα πράξει. Ο σοβαρότερος απ’ αυτούς είναι ότι οι πολιτικοί μας είναι φανατικοί πιστοί μιας αλλόκοτης θρησκείας, της οποίας τα δόγματα οδηγούν τη χώρα με βεβαιότητα στον γκρεμό.

Θεωρητικά υπάρχουν δύο τρόποι ταχείας μείωσης του ελλείμματος: αύξηση εσόδων ή περιορισμός εξόδων. Ο πρώτος όμως είναι αδύνατος σε μια χώρα με αναποτελεσματικό κράτος, εκτεταμένη διαφθορά και κλίμα γενικής ανομίας. Γιατί μια τέτοια χώρα ούτε την υγιή επιχειρηματικότητα μπορεί να κινητοποιήσει για να αντλήσει έσοδα, αλλά ούτε περισσότερους φόρους μπορεί να μαζέψει χωρίς να σκοτώσει εντελώς την οικονομία. Κι αυτό γιατί όσοι ήδη πληρώνουν έντιμα φόρους έχουν φτάσει στα όριά τους, ενώ όσοι το αποφεύγουν αποκλείεται να αρχίσουν τώρα, μια και οι ίδιες ακριβώς αιτίες που σκοτώνουν την επιχειρηματικότητα –αναποτελεσματικό κράτος, διαφθορά και ανομία– έχουν μετατρέψει τη φοροδιαφυγή σε ανίατη νόσο. Αρα, ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος για να αξιοποιήσουμε τη στήριξη που μας προσφέρει η Ευρώπη είναι η άμεση μείωση των δαπανών.

18.8.11

Οι εβδομήκοντα του Αυγούστου...



Ο «Καλλικράτης» προέβλεπε κάτι απλό: κάθε δήμος θα έπρεπε να μαζέψει όλες τις δραστηριότητες του σε δύο μόνο «εταιρείες» ΝΠΔΔ ενώ από κει και πέρα μόνο συγκεκριμένου σκοπού δραστηριότητες θα ήταν επιτρεπτές (π.χ. ύδρευση, ραδιοφωνικός σταθμός...)
Με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» περιορίζεται δραστικά ο αριθμός των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και επιχειρήσεων της αυτοδιοίκησης και εξορθολογίζεται το καθεστώς των δημοτικών ΝΠΔΔ και επιχειρήσεων. Με το άρθρο 107 του ν. 3852 προβλέπεται ότι κάθε Δήμος μπορεί να συνιστά ή να έχει έως δυο (2) ΝΠΔΔ (ένα για τους τομείς αρμοδιοτήτων κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης και παιδείας και ένα για τους τομείς πολιτισμού, αθλητισμού και περιβάλλοντος) ενώ εφόσον διαθέτει κοινωφελή επιχείρηση τότε μπορεί να έχει έως ένα (1) νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Προβλέπεται επίσης πως κάθε Δήμος μπορεί να συνιστά ή να έχει μία κοινωφελή επιχείρηση, μία Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης – Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ), μία επιχείρηση ειδικού σκοπού για τη λειτουργία ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού σταθμού, εφόσον λειτουργεί ήδη τέτοια στους συνενούμενους δήμους και μία δημοτική ανώνυμη εταιρία του άρθρου 266 του Κ.Δ.Κ., εφόσον λειτουργεί τέτοια επιχείρηση στους συνενούμενους Δήμους. Κατά συνέπεια τα λειτουργούντα σήμερα νομικά πρόσωπα Δημοτικές των ΟΤΑ, πρέπει να συνενωθούν έτσι ώστε το είδος τους και ο αριθμός τους να προσαρμοσθούν στα οριζόμενα από το Ν. 3852/2010.
Και μετά ήρθε ...ο Αύγουστος, που 'ναι παχιές οι μύγες...

Μια κρίση που αλλάζει βαθιά τον κόσμο



«Mετά την οικονομία, την πληροφορία και την εργασία, μήπως έφθασε η ώρα να παγκοσμιοποιηθεί και η πολιτική;» ρωτάει ο υπότιτλος του άρθρου του Πάσχου Mανδραβέλη στην Καθημερινή της Κυριακής 14.08.2011. Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ.

Αφού ελεεινολογήσαμε επαρκώς τους Ελληνες πολιτικούς, ήρθε και η σειρά των ξένων. Κανείς πολιτικός πλέον δεν είναι ηγέτης όπως παλιά. Η Μέρκελ μάς μυρίζει, ο Σαρκοζί δεν μπορεί, μέχρι και ο Ομπάμα δεν τα καταφέρνει. Κι αυτό δεν είναι μόνο πεποίθηση των κατ’ εξοχήν δύσπιστων Ελλήνων. Τα ίδια γράφονται πλέον σε όλο τον ξένο Τύπο «Μας κυβερνούν παιδάκια, δεν υπάρχουν ηγέτες», έγραφε πρωτοσέλιδα η «Μοντ». Η καθυστερημένη αντίδραση του Κάμερον στα γεγονότα του Λονδίνου, τα κύματα δυσαρέσκειας κατά των πολιτικών σε όλες τις χώρες το πιστοποιούν.

Πολλοί εξηγούν το έλλειμμα ηγεσίας στους δεσμούς χρήματος που έχει πλέον η πολιτική με το κεφάλαιο. Αυτό είναι εν μέρει αληθές, αλλά δεν είναι επαρκές. Οι πολιτικοί εκτός από λεφτά χρειάζονται και ψήφους. Θα ήταν πολύ ευχάριστο γι’ αυτούς να ξοδεύουν για να έχουν την αγάπη του κόσμου. Επίσης, θα ήταν σχετικά εύκολο γι’ αυτούς να κάνουν την πολιτική του Φραγκλίνου Ντελάνο Ρούσβελτ αν είχαν εθνικά σύνορα για να την επιβάλλουν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της πολιτικής είναι η εθνικοποίησή της. Η οικονομία, η πληροφορία, ακόμη και η εργασία παγκοσμιοποιήθηκαν, η πολιτική παραμένει σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό εθνική. Είναι δε από τη φύση της αργή. Η δημοκρατία θέλει χρόνο για διαβούλευση, συγκρούσεις απόψεων, συμβιβασμούς. Τα κεφάλαια ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός.

17.8.11

Η ώριμη πλειοψηφία



* άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή της Κυριακής 14.08.2011

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να δραπετεύεις, έστω για λίγο, από τη μιζέρια και την εσωστρέφεια της αθηναϊκής «πιάτσας». Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιος έχει δίκιο, εκείνοι που εμφανίζουν έναν λαό αγανακτισμένο χωρίς ενδοιασμούς και στοιχεία αυτοκριτικής ή όσοι πιστεύουν ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι μπροστά και από τους πολιτικούς και από τους συνδικαλιστές και από τα (περισσότερα) μέσα ενημέρωσης. Μερικά πράγματα που άκουσα από ανθρώπους που δουλεύουν σκληρά και δεν έχουν σχέση με κόμματα και συνδικάτα μού έκαναν μεγάλη εντύπωση. Ο ψαράς που πλησίαζε τα 80 αναρωτιόταν, για παράδειγμα, «πώς είναι δυνατόν να πιστεύαμε ότι εμείς μόνο στην Ευρώπη θα μπορούσαμε να σπουδάζουμε τα παιδιά μας και να έχουμε τη σιγουριά ότι μετά, ό, τι και να γίνει, θα διορισθούν κάπου στο Δημόσιο; Οι άλλοι δηλαδή τι είναι, κορόιδα και δεν έχουν βρει τη συνταγή να κάνουν το ίδιο;». Με ξένισε επίσης να τον ακούω να μου λέει πως «καταργήσαμε τη βασιλεία αλλά τα σόγια τα πολιτικά μάς φάγανε. Μακάρι να βγει κανένας καθηγητής ή κάποιος που να ξέρει τι του γίνεται, να έχει κολλήσει και κανένα ένσημο και θα σου πω εγώ πώς θα σαρώσει στις εκλογές. Ο κόσμος βαρέθηκε τα ίδια και τα ίδια».

16.8.11

Η επίπονη παραγωγική αναδιάρθρωση



* άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή της Κυριακής 07.08.2011 [Σχόλιο: το θέμα είναι παλιό: το Ελληνικό κράτος εξακολουθεί να παράγει (παρά τα Μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα και τα διάφορα άλλα μέτρα κατά της επιχειρηματικότητας) πρωτογεννή ελλείματα, με απλά λόγια καταναλώνει παραπάνω από όσα (τρόπος του λέγειν) παράγει. Ήτοι, ακόμα κι’ αν αύριο μας χάριζαν όλα τα χρέη πάλι θα ξεκινούσαμε στον αγώνα της επιχειρηματικότητας από τις τελευταίες θέσεις και, δυστυχώς, θα ξεκινούσαμε και με το ένα πόδι δεμένο. Το έλλειμμα μας δεν είναι μόνο ταμειακό είναι -κυρίως- αξιακό: οι νέες γενιές ικανών Ελλήνων φεύγουν γοργά στο εξωτερικό, σε μια νέα μετανάστευση, όχι από επιλογή αλλά αποδιωγμένοι από τον εσμό των κομματικών κρατικοδίαιτων που οργανωμένοι πίσω από διάφορες συντεχνίες εξακολουθούν να σκυλεύουν το πτώμα μιας πάλαι ποτέ κραταιάς χώρας...]

Η μεγάλη κουβέντα που ανακυκλώνεται τον τελευταίο καιρό είναι η «παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας». Πρέπει να γίνει διότι μεγαλύτερο και από το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι το πρόβλημα του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών. Το έλλειμμα αυτό είχε φτάσει το 2008 στα 35 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει σε απλά ελληνικά πως η Ελλάδα, αφού κατανάλωσε όσα παρήγαγε, εγχωρίως, όσα εξήγαγε, όσα εισέπραξε από τουρισμό, ναυτιλία κ.λπ. χρειάστηκε το 2008 άλλα 35 δισ. για να διατηρήσει το επίπεδο ζωής της. Αυτά φυσικά ήταν δανεικά. Κυρίως του Δημοσίου το οποίο τα μοίρασε για να πιστεύουμε όλοι ότι ήμασταν πλούσιοι, ανεπτυγμένοι και... θωρακισμένοι.

15.8.11

Είναι η παιδεία, ανόητε!



* άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή της 13.08.2011. [Σχόλιο: σημαντικό μέρος της «παρεξήγησης» που υπάρχει στη χώρα και την κοινωνία μας και προκαλεί την οπισθοδρόμηση είναι και το ότι η παιδεία περιορίζεται πλέον μόνο στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας λήψης πτυχίων και μεταπτυχιακών τίτλων και όλο αυτό έχει περιοριστεί για τους πολλούς στο στάδιο-προπομπό της επαγγελματικής αποκατάστασης. Μια προσεκτική παρατήρηση στον περίγυρο μας θα μας αποκαλύψει τον απογοητευτικά μικρό αριθμό των ενηλίκων που συνεχίζουν όχι να εκπαιδεύονται αλλά απλά και μόνο να διαβάζουν οτιδήποτε εκτός των ευπώλητων και κενών ουσίας «βίπερ των 20€» της εκδοτικής μας βιομηχανίας και να εξασκούν έτι το πνεύμα τους...]

Σύμφωνα με μια αριστερή κοινωνιολογική ανάλυση ο νεοφιλελευθερισμός κάνει δύο κακά στους νέους. Είτε τους αποχαυνώνει με την ευμάρεια, αποτρέποντάς τους να βγουν στους δρόμους, είτε τους εξαγριώνει και βγαίνουν στους δρόμους για να τα σπάσουν. Οσοι δε χασκογελάσουν μ’ αυτή την ανάλυση είναι πουλημένοι πράκτορες του κεφαλαίου. Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση οι ταραχές στη Βρετανία πυροδοτήθηκαν από τις περικοπές που έκανε η κυβέρνηση Κάμερον στο κράτος-πρόνοιας, άσχετα αν αυτές οι περικοπές δεν πρόλαβαν ακόμη να γίνουν αισθητές στην κοινωνία.

14.8.11

Τράτες, γρι-γρι και τρεχαντήρια πεθαίνουν στη στεριά



Οι ξύλινες βάρκες, ψαρόβαρκες στην πελιοψηφία τους, ήταν πάντα το αγαπημένο θέαμα των καλοκαιρινών μου διακοπών, γηγενής μεσογειακής νησιωτικής χώρας γαρ... Το δε σκαρί τους και η λεπτομέρεια που τα ξύλα «παντρεύονταν» μεταξύ τους για να δημιουργούν αυτό το μικρό αλλά «παντοδύναμο» πλεούμενο της νιότης μου ήταν ένας από τους λόγους που μια από τις επιλογές σπουδών των νεανικών μου χρόνων ήταν και αυτή του ναυπηγού, ήταν ένας από τους λόγους που η δυνατή αγάπη μου για τα αεροπλάνα και για την ελευθερία του αέρα πάντα υποχωρούσε τα καλοκαίρια μπροστά στη μαγεία ενός «καρυδότσουφλου» που λικνιζόταν πρόσχαρα και «έσπαγε» το γαλάζιο του πελάγου... Τα ξύλινα σκαριά σιγά σιγά είχαμε αρχίσει να τα «χαλάμε», χρόνια τώρα, πιστοί στην επιταγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μειώσουμε τα ψαράδικα για να προστατέψουμε τα ψάρια της Μεσογείου. Την προηγούμενη εβδομάδα, χάνοντας το δρόμο, βρέθηκα μπροστά σε ένα τέτοιο χάλασμα, ήταν μια όμορφη βάρκα, κόκκινη-μπλε, που κάποτε έσχιζε το Ιόνιο στα έμπειρα χέρια του μπαρμπα Σπύρου που τώρα μελαγχολικός την αποχαιρετούσε... Δυό μέρες μετά, την Κυριακή 07.08.2011, διάβασα και τον «επικήδειο», στο άρθρο της Μαργαρίτας Πουρναρά στην Καθημερινή...

Η σιδερένια «χούφτα» του εκσκαφέα πέφτει πάνω στο ξύλινο σκαρί, σαν μυθικό τέρας που καταβροχθίζει ανυπεράσπιστο ζώο. Στην αρχή το χτυπάει στα ύφαλα και ύστερα το αποτελειώνει με δυο – τρεις κινήσεις του βραχίονα. Οι νομείς βγάζουν έναν σπαρακτικό ήχο καθώς σπάζουν, τα μαδέρια ανοίγουν, το πλεούμενο που δεν λογάριασε ποτέ τη θάλασσα, δεν φοβήθηκε τον καιρό, «πεθαίνει» στη στεριά. Μέσα σε ένα τέταρτο της ώρας, μυστικά της ναυπηγικής τέχνης, που άντεξαν πάνω από 2.500 χιλιάδες χρόνια, ξαναγυρίζουν στη λήθη.

13.8.11

Η εξουσία των άδειων αντίσκηνων



* άρθρο του Στάθη Ν. Καλύβα (*) από την Καθημερινή της 07.08.2011

Το φετινό καλοκαίρι εξελίσσεται στο σκηνικό ενός άνευ προηγουμένου εξευτελισμού του ελληνικού κράτους, που ξεκινάει από τις επαναλαμβανόμενες καταστροφές στο κέντρο της πρωτεύουσας, την κατάληψη και απαξίωση της κεντρικής της πλατείας και φθάνει στη συνεχή και όλο πιο θρασεία καθημερινή κατάλυση του νόμου από ποικίλες ομάδες που δρουν σε καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τους ιδιοκτήτες των ταξί. Ηδη μας προαναγγέλλουν ένα θερμό φθινόπωρο με αφορμή τη μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης και έπονται άλλοι. Η κυριαρχία της αντικοινωνικής διαμαρτυρίας (αντικοινωνικής, γιατί επιβάλλει ένα σημαντικό κόστος στην κοινωνία) είναι αναμφισβήτητη. Πού μας οδηγεί; Η απάντηση προϋποθέτει την κατανόηση του φαινομένου.

12.8.11

Η Ελλάδα δεν είναι Σόδομα και Γόμορρα



* άρθρο του Θεόδωρου Κουλουμπή (*) στην Καθημερινή της Κυριακής 07.08.2011

Η Νορβηγία θεωρείται πρότυπο δημοκρατικής εξέλιξης. Η αρμονική σύνθεση της ατομικής ελευθερίας, της ελεύθερης αγοράς και των αυστηρών κανόνων αναδιανομής του εισοδήματος, μας έχουν προσφέρει την πιο αποδεκτή μορφή του κράτους-πρόνοιας παγκοσμίως. Και όμως ένας ακροδεξιός ρατσιστής (ο Αντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ), φορώντας ιδεολογικές παρωπίδες, δολοφόνησε σχεδόν ογδόντα νέους συμπατριώτες του για να «ξυπνήσει» την «αδιάφορη» νορβηγική κοινωνία ενάντια στους κινδύνους του ραγδαίου εξισλαμισμού της Ευρώπης. Αυτή η βάρβαρη ανθρωποθυσία αξίζει να προβληματίσει ιδιαίτερα και τη χώρα μας, η οποία αντιμετωπίζει σήμερα μια άγρια επίθεση κατά των δημοκρατικών της θεσμών. Η λογική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» είχε οδηγήσει παρανοϊκούς οραματιστές (εύκολα παραδείγματα μάς δίνουν ο Χίτλερ και ο Στάλιν) σε θηριωδίες ανυπολόγιστου μεγέθους. Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε στην Ελλάδα είναι να καλλιεργηθούν και πάλι χιλιαστικές νοοτροπίες από εκκολαπτόμενους «εθνοσωτήρες».

11.8.11

Ο «μάγκας»



* άρθρο του Αλέξη Παπαχελά από την Καθημερινή της 07.08.2011

Καλό είναι καμιά φορά να σκεπτόμαστε πού πραγματικά είχαμε φτάσει ως κοινωνία και πόσο μπορεί να σοκάρουμε με τα «ήθη και τα έθιμά μας». Θυμάμαι πολύ καλά μια εμπειρία, προ πολλών ετών σε ένα ελληνικό νησί. Η παρέα ήταν μεγάλη και ανάμεικτη, με πολλούς ξένους ανάμεσά μας, Ευρωπαίους και Αμερικανούς. Κάποια στιγμή ξεκίνησε μια συζήτηση για την πλαγιά που όλοι βλέπαμε απέναντι μας, μια πανέμορφη έκταση με διαφόρων ειδών σχίνα και θάμνους η οποία κατέληγε σε μια εξαιρετική μικρή παραλία. Κάποιος από την παρέα είπε ότι η συγκεκριμένη έκταση πουλιόταν αλλά πρόσθεσε πως «είναι μπλεγμένη, έχει παρά πολλά προβλήματα». Οι ξένοι ρώτησαν τι είδους προβλήματα και από εκεί και πέρα άρχισε στα αγγλικά μια άκρως σουρεαλιστική συζήτηση.

10.8.11

Τα τρία σημάδια παλιγγενεσίας



«Τι σύμπτωση, που ο εκπασοκισμός της ελλαδικής κοινωνίας, τα τελευταία τριάντα επτά χρόνια, αναζωπύρωσε εντυπωσιακά το ίδιο τριπλό σύμπτωμα: Κατάστρεψε, σε βαθμό αναπηρίας, τη νεοελληνική γλώσσα και έκφραση. Προπαγάνδισε την «ανεμελιά» στην αμφίεση βυθίζοντας μεγάλες πληθυσμικές ομάδες σε ενδυματολογική ακαλαισθησία, την πιο επιδεικτική που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος. Και καταδίκασε το κράτος σε ανήκεστη οικονομική υποτέλεια, για το υπόλοιπο του αιώνα, λόγω εξωφρενικού δανεισμού με τους πιο ταπεινωτικούς όρους.

Συμπέρασμα: Αν υπάρξει ποτέ πολιτική παράταξη με συνεπή και προγραμματικό αντι-πασοκισμό, θα το αντιληφθούμε από τρία σημάδια: Θα έχει πρώτη προτεραιότητα, τη γλώσσα. Η εξωτερική εμφάνιση των μπροστάρηδων θα απηχεί την αρχοντιά της ελληνικής λαϊκής παράδοσης, αυτήν που μεταγγίζεται με το γάλα της μάνας. Και τρίτο, θα συνεγείρει τους Έλληνες σε αγώνα απεξάρτησης από τον πατριδοκτόνο δανεισμό.»

Διαβάστε όλο το ενδιαφέρον άρθρο του Χρήστου Γιανναρά από την Καθημερινή της Κυριακής 31.07.2011


9.8.11

Το κόστος της χρόνιας ανοχής



* άρθρο της Μαρίας Kατσουνάκη από την στήλη ΤΡΙΤΗ ΓΝΩΜΗ της Καθημερινής της Κυριακής 31.07.2011, που επιβεβαιώνει την πεποίθηση μου ότι δεν χρειαζόμαστε περισσότερους νόμους, λιγότερους χρειαζόμαστε με περισσότερη εφαρμογή... Περισσότεροι νόμοι σημαίνουν περισσότερο κράτος και οδηγούν σε κοινωνίες ανελεύθερες και βίαιες, λιγότεροι νόμοι σημαίνουν καλύτεροι πολίτες με παιδεία και μόρφωση, ατομική ευθύνη και όχι συλλογική ανευθυνότητα, αυτοέλεγχο και σωστή αντίληψη των ατομικών και των κοινών, δημοσίων, πραγμάτων, με λίγα λόγια μια καλύτερη κοινωνία με φιλελεύθερες αρχές, κανόνες και λειτουργία. Π.χ. τα ανθρωποειδή που βλέπετε στην φωτογραφία, χρειάζονται πολυνομία για να συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο, η πολυνομία εκτρέφει την παραβατικότητα μέσα από την ανάθεση της ευθύνης εφαρμογής των νόμων σε αφηρημένες κρατικές-κυβερνητικές δομές, εχθρός των ανθροποειδών αυτών είναι η ολιγονομία που συνεπάγεται αυξημένη ατομική ευθύνη όλων για τα κοινά, που θα τους φέρει αντιμέτωπους με ολόκληρη την κοινωνία...

«Είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία πραγματοποιούνται επιθέσεις με καλάζνικοφ καθημερινά... Οι κλασικές βόμβες μολότοφ τείνουν να καθιερωθούν στην ελληνική κοινωνία ως παιδικό άθλημα», διαπίστωσε ο αρχηγός της ΕΛ. ΑΣ. Λευτέρης Οικονόμου πριν από λίγες ημέρες, όταν κλήθηκε να εκφράσει τις απόψεις και προτάσεις του για τα φαινόμενα βίας που παρατηρούνται στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλή

8.8.11

Μαζί απέτυχαν, μαζί να τα φτιάξουν



Αναδημοσιεύω ένα ενδιαφέρον άρθρο του Νίκου Κωνσταντάρα από την Καθημερινή της 31.07.2011, με την σημείωση ότι το «μαζί να τα φτιάξουν» σαφώς και δεν περιέχει, δεν μπορεί να περιέχει, την «συντήρηση», την καμαρίλα των κομμάτων, αυτούς που θεωρούν ότι όλα βαίνουν καλώς αρκεί να έχουν εκείνοι στα χέρια τους το τιμόνι ώστε να βολεύονται και να βολεύουν. Αυτοί, και όλος ο εσμός των κομματικών συνδικαλιστών, των κρατικοδίαιτων αγοραίων ψηφοφόρων και των συντεχνιών της οπισθοδρόμησης που στηρίζουν για να τους στηρίζουν, τέλειωσαν ανεπιστρεπτί και καλό θα είναι να μας αδειάζουν τη γωνία μια ώρα αρχύτερα. Έκοντες, άκοντες...

Εάν δεν πιστέψουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, οι μάχες οπισθοφυλακής κάθε ομάδας ειδικών συμφερόντων, και τα ξεσπάσματα οργής όσων δεν έχουν τίποτα να χάσουν, θα συνεχίσουν χωρίς τέλος. Αλλά θα πιστέψουμε στο μέλλον μόνο όταν κάποιος μας το δείξει. Εως τώρα, δεν το είδαμε. Οι κινήσεις της κυβέρνησης και της τρόικας –με τα πασίγνωστα λάθη και με αδήλωτες επιτυχίες– επικεντρώθηκαν αναγκαστικά στην προσπάθεια να περιοριστεί η πλημμύρα του χρέους. Αυτό επιχειρείται με στερήσεις, με περικοπές, με σχέδια αποκρατικοποιήσεων και με την ταπείνωση του να συζητούν άλλοι για την τύχη μας. Σήμερα είναι πασιφανής η ανάγκη να παρουσιαστεί στον λαό ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πού βρισκόμαστε, ποιοι είναι οι στόχοι μας και πώς θα τους πετύχουμε. Ξέρουμε ποια χώρα εγκαταλείπουμε, έχουμε αμυδρές εικόνες από τη χώρα των παππούδων μας, αλλά δεν έχουμε ιδέα σε ποια χώρα θα γεράσουμε, σε ποια θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας. Αυτό ισχύει για όλους, είτε είμαστε ιδιωτικοί, είτε δημόσιοι υπάλληλοι, είτε πανεπιστημιακοί, είτε ταξιτζήδες. Λογικό είναι να κυριαρχούν ο φόβος και η οργή.

5.8.11

Γιατί να πληρώνουμε φόρους;



* άρθρο του Τάκη Μίχα στο protagon.gr

Οι πολιτικοί αναλυτές και οι απλοί άνθρωποι θα συνεχίσουν να διαφωνούν για τον ρόλο που θα πρέπει να παίζει το κράτος στην οικονομία και εν γένει στην κοινωνική ζωή. Για άλλους το εύρος των δραστηριοτήτων του κράτους θα πρέπει να μειωθεί σημαντικά και να μην υπερβαίνει το 18% του ΑΕΠ στις δημόσιες δαπάνες, ενώ άλλοι υποστηρίζουν δαπάνες ύψους 40% και 50%. Όμως οι περισσότεροι συμφωνούν ότι υπάρχει ένα πυρήνας λειτουργιών τον οποίο πρέπει να επιτελεί το κράτος και χωρίς τον οποίο είναι αδύνατη η ύπαρξη μιας συντεταγμένης κοινωνίας. Πρόκειται για τον εποπτικό ρόλο του κράτους. Ο ορος αυτός αφορά στην διαμόρφωση και εφαρμογή ενός πλαισίου κανόνων εντός του οποίου υλοποιείται η κοινωνική ζωή. Χωρίς αυτός το κανονιστικό πλαίσιο επιστρέφουμε στην περίφημη «φυσική κατάσταση» των φιλοσόφων του κοινωνικού συμβολαίου, την κατάσταση της γενικευμένης αναρχίας (ή συμμοριοκρατίας), τότε που σύμφωνα με το περίφημο ρητό του Χομπς ο βιος ήταν «βρομερός, κτηνώδης και βραχύς».

4.8.11

Οι «άνεργοι και πικραμένοι»



*άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, στο kathimerini.gr

Με τον καλύτερο τρόπο συνόψισε τη σύγκρουση της κοινωνίας με τους ιδιοκτήτες ταξί ο αντιπρόεδρος του σωματείου Θεσσαλονίκης. «Δεν γίνεται», είπε χθες στον ΣΚΑΪ, «να μπορεί κάθε άνεργος και κάθε πικραμένος να βγάζει μια άδεια ταξί!»

Ακριβώς εκεί βρίσκεται ένα θέμα αρχής μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Να μπορεί κάθε «άνεργος και πικραμένος» να κάνει τη δουλειά που θέλει. Να μπορεί να γίνει γιατρός, αν σπουδάσει Ιατρική, ή ιδιοκτήτης ταξί αν έχει τα τυπικά προσόντα. Τα πληθυσμιακά κριτήρια, που υποκριτικά πολλοί ψηφοθήρες θέτουν, δεν είναι παρά ο ευφημισμός του αποκλεισμού των «ανέργων και πικραμένων» αυτής της κοινωνίας. Σύμφωνα με τη λογική τους, όσοι βολεύτηκαν -είτε γιατί είχαν μπάρμπα στην Κορώνη, είτε έδωσαν «μαύρα» κάτω από το τραπέζι- βολεύτηκαν. Οι υπόλοιποι δεν θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα, ούτε καν να δοκιμάσουν. Στα φυσιολογικά εμπόδια (που έχει η έναρξη ενός επαγγέλματος) ή στα γραφειοκρατικά αναχώματα (που βάζει το κράτος κατά την έναρξη μιας επιχείρησης) πρέπει να προστεθεί και το νταβατζιλίκι των μαντράδων που εμπορεύονται τις άδειες. Δηλαδή, οι «άνεργοι και πικραμένοι αυτής» της κοινωνίας πρέπει να πληρώσουν και εισιτήριο εισόδου για να κάνουν την δουλειά που θέλουν.

3.8.11

Το νέο πρόσωπο του λαϊκισμού



* άρθρο του Γιώργου Σιακαντάρη, δημοσιεύθηκε στα ΝΕΑ της 01.08.2011

Ο λαϊκισμός που κυριαρχεί στις μέρες μας στον δημόσιο λόγο της χώρας είναι πολύ πιο διαφορετικός και πιο επικίνδυνος από τον λαϊκισμό των δεκαετιών του 1980 και του 1990. Ο σημερινός λαϊκισμός εκπέμπεται κατά κόρον από ποικίλα μπλογκ, αλλά όχι μόνο από μπλογκ. Κι είναι πολύ πιο δηλητηριώδης από εκείνον του παρελθόντος.

Ο λαϊκισμός των δεκαετιών του 1980 και του 1990 αμφισβητούσε τις πολιτικές δυνάμεις τις οποίες ταξινομούσε ως συντηρητικές, σε αντίθεση με τις προοδευτικές που κατά περίσταση δήθεν υποστήριζε (οι περιστάσεις βεβαίως άλλαζαν συνεχώς). Ο σημερινός λαϊκισμός των διάφορων «αποκαλυπτικών» δελτίων, στο όνομα της καταδίκης πραγματικών περιστατικών ανομίας και προκλητικής συμπεριφοράς του πολιτικού συστήματος, υπεραπλουστεύει την πολύπλοκη πραγματικότητα και, μιλώντας στο συναίσθημα και στην πρωτογενή αγανάκτηση, επιδιώκει να δημιουργήσει κλίμα αμφισβήτησης. Αμφισβήτησης όχι απλώς του πολιτικού συστήματος, αλλά ακόμα και της ανάγκης για πολιτικό σύστημα.

2.8.11

Η Ελλάδα των «κολλητών» ποτέ δεν πεθαίνει!



* άρθρο του Χαρίδημου Κ. Τσούκα (*) από την Καθημερινή της Κυριακής 31.07.2011

«Αξιοκρατία στο Δημόσιο. Τέρμα στο ρουσφέτι και στο βόλεμα των κάθε λογής “κολλητών”. Μακριά από πρακτικές κομματισμού. Εμείς […] ερχόμαστε για να σπάσουμε αυτή τη φαύλη παράδοση. Για να προχωρούν οι άριστοι, και όχι απλώς οι αρεστοί».

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
πρωθυπουργός, ομιλία στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο, Οκτώβριος 2009


Πώς τα φέρνει η ζωή! Αλλοι απολύονται ή αναγκάζονται να κλείσουν τα μαγαζιά τους, κι άλλοι, αποτυχημένοι πολιτικοί, διορίζονται σε υψηλές θέσεις στο Δημόσιο. Τυχαίο; Τίποτα στη ζωή δεν είναι τυχαίο…

Στη γραφική μας χώρα γνωρίζουμε καλά ότι δεν είναι τόσο ο κόπος, η επινοητικότητα ή οι επιδόσεις σου αυτά που θα καθορίσουν τη σταδιοδρομική επιτυχία σου στον δημόσιο χώρο, όσο οι κομματικές διασυνδέσεις σου. Αυτές είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιό σου. Ακόμα και τώρα, στην εποχή της χρεοκοπίας; Ναι, ακόμα και τώρα. Η Ελλάδα των «κολλητών» ποτέ δεν πεθαίνει!

Ποιος είναι ο νέος πρόεδρος του Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων (ΕΦΕΤ); Ο κ. Γιάννης Μίχας. Τι προσόντα διαθέτει ο κ. Μίχας; Είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, διετέλεσε νομάρχης Πειραιά, υπήρξε συνδικαλιστής στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, δεν διαθέτει πτυχίο πανεπιστημίου και αμφιβάλλω αν μιλάει καλά μια ξένη γλώσσα. Από τη δικαστική έρευνα στις μίζες που δόθηκαν στο σκάνδαλο των υποβρυχίων, μάθαμε ότι, αν και νομάρχης Πειραιά, ο κ. Μίχας εξακολουθούσε να αμείβεται από τα ναυπηγεία, ώς τον Μάρτιο 2010! Με άλλα λόγια, στο πρόσωπο του κ. Μίχα εμβληματικά απεικονίζεται η θανατηφόρα θεσμική ασθένεια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας - η κομματοκρατία. Τι θα ήταν ο κ. Μίχας χωρίς το ΠΑΣΟΚ;

1.8.11

Συμβιβασμός με τον τραμπουκισμό



Με σημαντικά νοήματα το άρθρο τoυ Στάμου Zούλα στην Καθημερινή της Κυριακής 31.07.2011, αξίζει να διαβαστεί περισσότερες από μία φορές. Διότι, όπως σχολίαζα σε μια συζήτηση νωρίτερα, «δυστυχώς ο ανίκανος Ραγκούσης πρέπει να κερδίσει για το καλό όλων, αν επικρατήσει ο φασισμός του Θύμιου και των τραμπούκων του τότε καλά στερνά...»

Την καραμέλα για «μικρές μειοψηφίες τραμπούκων», σε προνομιούχες συντεχνίες την πιπιλάνε επί χρόνια τα πολιτικά μας κόμματα και οι στρατευμένοι συνδικαλιστές τους. Το ίδιο κάνουν τις ημέρες αυτές, με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στα λιμάνια και τα αεροδρόμια της χώρας από τους «επαναστατημένους» ταξιτζήδες. Στηλιτεύουν τους τραμπουκισμούς και κανακεύουν τη «νομοταγή πλειοψηφία». Ζητούν την παράταση του διαλόγου, την αναστολή της απόφασης και εγκαλούν την κυβέρνηση «γιατί άνοιξε το θέμα μεσούσης της τουριστικής περιόδου». Πρόκειται για πολιτικές ανοησίες, που προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας. Διότι αν αυτή η πλειοψηφία υπήρχε θα έσπευδε πρώτη να αποδοκιμάσει και να απομονώσει τους τραμπούκους, οι οποίοι την εκθέτουν, έχοντας στρέψει, με ομόθυμη οργή, σύμπασα την ελληνική κοινωνία εναντίον της. Και επιπλέον. Αν ο τραμπουκισμός προέρχεται από μια «μικρή μειοψηφία», τότε γιατί έχει καταπτοήσει τα κόμματα και τη μισή Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ; Με τα «συμβιβαστικά» μέτρα που εισηγούνται και τις ενστάσεις για τον χρόνο εφαρμογής της απελευθέρωσης, στην ουσία δικαιώνουν τον «αγώνα των ακραίων». Δηλαδή, έμμεσα, αλλά σαφώς, θεωρούν αναμενόμενους ή αναπόφευκτους τους τραμπουκισμούς και τις αθλιότητες, που βιώνει η χώρα την περίοδο αυτή.