28.7.11

Ποιά Ευρώπη;



* εξαιρετικό άρθρο του Ι.Κ. Πρετεντέρη στα ΝΕΑ της 28ης Ιουλίου 2011. Προσωπικά, το αφιερώνω σε όλους αυτούς τους μικρούς ή μεγαλύτερους φασισμούς των συμφερόντων που καθημερινά κλονίζουν σοβαρά την επιθυμία μου να λέω ότι είμαι έλληνας... Και ως εικονογράφηση επιλέγω, τι άλλο, τα τσαντήρια των γυφταγαναχτισμένων... Καλό καλοκαίρι και εύχομαι το φθινόπωρο να μη μας βρει στην ίδια χώρα (αν και ξέρω ότι θαύματα δε γίνονται...)

Νομίζω ότι λάθος χώρα διάλεξε ο Αντερς Μπρέρινγκ Μπρέιβικ για να ξεσπάσει το δολοφονικό μένος του.
Στη Νορβηγία, ας πούμε, ο πόνος από την κτηνωδία οδήγησε στη γενική κατακραυγή. Ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας του τον έστησε στον τοίχο.
Στην Ελλάδα θα είχαν βρεθεί εφημερίδες, δημοσιογράφοι και δικηγόροι να του αναγνωρίσουν ένα σωρό ελαφρυντικά ή να ανασύρουν αναρίθμητους συμψηφισμούς.
Θα έλεγαν ότι κακώς διώκεται διότι ο άνθρωπος είναι «αντιεξουσιαστής» - και ως γνωστόν ο «αντιεξουσιαστής» είναι στη χώρα μας κάτι σαν προστατευόμενο είδος…

me...GAP...licious!!



Παπούλιας: «Σωθήκαμε, ε;»
ΓΑΠ: «Ναι, το είδα και 'γω στο ΜΕΓΚΑ»

(απο το σημερινό ΠΟΝΤΙΚΙ)

27.7.11

Ας αρχίσουμε να μιλάμε ειλικρινα...



Εξαιρετική «επιστολή σε 41 αντιστασιακούς» του Διονύση Γουσέτη, στην Καθημερινή της 27.07.2011, επιστολή που μαρτυρά ότι στη χώρα αυτή πόσο πολύ περισσεύει η υποκρισία και πόσο περισσότερο λείπει η ευθύτητα...

Αγαπητοί φίλοι, εκδώσατε της περασμένη βδομάδα ανακοίνωση που καταχωρήθηκε σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες. Σ’ αυτήν εξηγείτε τους λόγους για τους οποίους απείχατε από τη φετινή γιορτή της δημοκρατίας. Γνωρίζω τους περισσότερους από σας προσωπικά, από τη συμπόρευση σε κόμματα της Αριστεράς. Μερικούς τους εκτιμώ και γι’ αυτό παραξενεύομαι από το ύφος και το περιεχόμενο της επιστολής. Κατ’ αρχήν, εσείς που γνωρίζω είσθε σήμερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπογράφετε όμως με αυτή σας την ιδιότητα, όπως ταιριάζει στο πολιτικό αυτό κείμενο (ανάλογη ανακοίνωση για τη δική του αποχή εξέδωσε και ο πρόεδρος Τσίπρας), αλλά με την ιδιότητα του αντιστασιακού. Γιατί; Δεν βρίσκω άλλη εξήγηση παρά ότι θέλετε να υπαινιχθείτε πως εκφράζετε όλους τους αντιστασιακούς, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, ώστε να δώσετε στην ανακοίνωσή σας ένα κοινωνικό εύρος που δεν έχει. Επιπλέον, κρεμάτε στο κείμενο τα παράσημα της αντιστασιακής σας δράσης (φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια), όπως δεν έχετε ξανακάνει και όπως δεν συνάδει με τη σεμνότητα του αγωνιστή. Γιατί; Για να εντυπωσιάσετε τον αναγνώστη;

Στο Σύνταγμα μια μέρα...


...στην πάνω πλατεία... γύρω γύρω όλοι...


...στην κάτω πλατεία... γύρω γύρω όλοι...


...στην μέση πλατεία... στην μέση ο Μανώλης... λάθος... ο Καμίνης...

(τρεις εικόνες δια χειρός Α. Πετρουλάκη που απεικονίζουν όλα αυτά που θα χάσουμε όσοι φύγουμε διακοπές τον Αύγουστο...byyyyeeeee...)

25.7.11

Επιστολή-διαμαρτυρία προς τον πρόεδρο του Μουσείου Ακρόπολης



Θεωρώ ως casus beli κατά της νομιμότητας τη χθεσινή (24.07.2011) ενέργεια της διοίκησης του Μουσείου της Ακρόπολης (ως διοίκησης δημόσιου φορέα) να συνεργαστεί έμπρακτα με το ΣΑΤΑ επιτρέποντας αυθαίρετα την ελεύθερη είσοδο σε όσους επισκέπτες βρέθηκαν εκεί τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα αλλά και αποδεχόμενη τη διανομή ανακοίνωσης, όπου η ενέργεια αυτή προβάλλεται ως «ευγενική προσφορά» του σωματείου σε αντάλλαγμα για την ταλαιπωρία στην οποία υπέβαλλε όλη την εβδομάδα το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και τους επισκέπτες της πόλης μας.

Παράλληλα όμως, σέβομαι και αναγνωρίζω στον καθένα το τεκμήριο της αθωότητας. Έτσι, καθώς επί του θέματος δεν υπάρχει διαθέσιμη πλήρης ενημέρωση μέσω των ΜΜΕ ή του γραφείου τύπου του Μουσείου, αποφάσισα και απηύθυνα μέσω της φόρμας επικοινωνίας του site του Μουσείου την παρακάτω επιστολή-διαμαρτυρία-ερώτηση προς τον κ. Δημήτριο Παντερμαλή, πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του Μουσείου Ακρόπολης.

23.7.11

Το άνοιγμα τον επαγγελμάτων: αυτοσκοπός ή στοχευμένη κίνηση;



* άρθρο του Χάρη Σαββίδη, αρχιτέκτονα d.p.l.g., μέλους της Δ.Ε. της Δράσης

Η πληροφορία περνάει δύσκολα στην κοινωνία αλλά όταν περάσει, πέρασε.

Σήμερα όλοι οι έλληνες γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα. Γνωρίζουν επίσης και μερικά από αυτά. Συνήθως αυτά της πρώτης γραμμής, το επάγγελμα του φαρμακοποιού, του αυτοκινητιστή, του μηχανικού, του δικηγόρου, του συμβολαιογράφου, κλπ. Τι δεν γνωρίζουν; Χιλιάδες άλλα κλειστά επαγγέλματα, του αρτοποιού, του ακτινολόγου, του γιατρού του ΤΕΒΕ, του ΙΚΑ, του περιπτερά, του ξεναγού, και μια ολόκληρη λίστα με αμέτρητα επαγγέλματα ή υπο-κατηγορίες επαγγελμάτων. Δεν γνωρίζει επίσης το ευρύ κοινό τι επιδιώκει η Τρόικα (γιατί η κυβέρνηση δεν είναι σίγουρο ότι επιδιώκει και κάτι συγκεκριμένο) ζητώντας επιτακτικά να ανοίξουν τα επαγγέλματα…

22.7.11

Αν γελάς όταν δανείζεσαι...



Μια παλιά εβραϊκή παροιμία λέει «Αν γελάς όταν δανείζεσαι, θα κλαις όταν ξεπληρώνεις»... Ας γελάσουμε όμως και λίγο, τη χρεοκοπία την αποφύγαμε... Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε... Oι υποτελείς εξάλλου δε χρεοκοπούν, απλά πεθαίνουν...

Υποτέλεια: η θλιβερή πραγματικότητα, η κατάντια ενός λαού που κάποτε ηγείτο πολιτισμικά, πολιτικά, οικονομικά. Λυπάμαι που το λέω, δεν έχουμε πιά καμμία σχέση με εκείνους τους Έλληνες προγόνους μας, είμαστε απλά ένα κακό υποκατάστατο τους. Δε χρειάζεται πολλή σκέψη, ένας λαός ηγέτης επικεντρώνει τις δυνάμεις του στην διαχείριση των πόρων του για την παραγωγή πλούτου, φροντίζει οι δαπάνες του να έχουν ανταποδοτικότητα σε έσοδα είτε άμεσα είτε έμμεσα, διαμορφώνει ένα ρεαλιστικό όραμα για το μέλλον και επενδύει σε αυτό. Εν ολίγοις αυτό που δεν είμαστε με τίποτα οι Έλληνες του σήμερα...

Εμείς, ακόμα και σήμερα, παράγουμε πρωτογενές έλλειμμα από τη λειτουργία μας ως κράτους και αυτό το έλλειμμα δεν κάνουμε τίποτα να το περιορίσουμε, επί μηνες πολλούς η μόνη ενασχόληση της κυβέρνησης μας ήταν και παραμένει το πως θα δανειζόμαστε εις το διηνεκές για να διευκολυνθούμε να εξυπηρετήσουμε τα προηγούμενα δάνεια που αναλώσαμε λαίμαργα για να παράγουμε νέο έλλειμμα. Επιπλέον η νοοτροπία μας έχει παγιωθεί ως της ήσσονος προσπάθειας, περιμένουμε για τα πάντα κάποιον «πατερούλη» από το κράτος-κόμμα να αναλάβει την ευθύνη και το ρίσκο, η αυτάρκεια των πόρων, η ανταποδοτικότητα των δαπανών, η αξιοκρατία, η ανταγωνιστικότητα είναι άγνωστες λέξεις, ρήμα κενό...

Συμφωνώ πως ό,τι άλλο πέρα από τη χθεσινοβραδυνή βελούδινη χρεοκοπία θα ήταν επώδυνο για μεγάλο μέρος του λαού μας. Επιτρέψτε μου όμως να μην θεωρώ την εξέλιξη αυτή εθνική επιτυχία. Δεν είναι επιτυχία το να στηρίζεις την επιβίωση σου στην ελεημοσύνη των εταίρων σου, την οποία για να λάβεις πρέπει να εγγυηθείς δεχόμενος την «υποτελεια» καταρχήν για μισή γενεά και βλέπουμε. Ειδικά από την ώρα που στερείσαι της νοοτροπίας και των κοινωνικών δομών (παιδεία, αξιοκρατία, επιχειρείν, κοινωνική δικαιοσύνη) που θα σε βοηθήσουν γοργά να ανακάμψεις. Και που για να τα αναπτύξεις χρειάζεσαι χρόνο, βούληση και ηγεσία, τρία στοιχεία εν ανεπαρκεία στη σημερινή Ελλάδα...

Ας είναι όμως... Δανειστήκαμε, σωθήκαμε, γελάμε, κάνουμε θόρυβο για το κατόρθωμα μας... «Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τα παπούτσια: όσο πιο φτηνοί είναι, τόσο πιο πολύ θόρυβο κάνουν»... Μια ακόμα παλιά εβραϊκή παροιμία...

20.7.11

Η Ελλάδα είναι ψυγείο γεμάτο σάπια κρέατα



* άρθρο της Σίας Κοσιώνη που δημοσιέυθηκε στο aixmi.gr

Τώρα που η πτώχευση τριγυρνά σα φάντασμα πάνω από τα κεφάλια μας, τώρα που κάτω από τους ουρανοξύστες μας ξεφυτρώνει το δικό μας point zero, τώρα που οι μέρες της ευημερίας θυμίζουν τα αραχνιασμένα έπιπλα της γιαγιάς στο υπόγειο, ας σκεφτούμε.

Ας σκεφτούμε όλα όσα δίχως στάλα σκέψης πράτταμε τόσα χρόνια. Κι ας σκεφτούμε όλα όσα σκεφτόμασταν τόσα χρόνια δίχως στάλα πράξης.

Και αν υπάρχει κάτι που προσωπικά με παρηγορεί όλο αυτό τον καιρό είναι το γεγονός ότι έχουμε αρχίσει να το κάνουμε. Σκεφτόμαστε, συζητάμε, συνειδητοποιούμε, προβληματιζόμαστε, θυμώνουμε. Δεν ξέρω τι θα μείνει από όλο αυτό. Έχω την πεποίθηση, όμως, πως εδώ μπορεί να κρύβεται το κέρδος μας από αυτήν την κρίση. Η μεγάλη μας ευκαιρία. Να αλλάξουμε, έστω και λίγο, έστω και λίγοι, μπροστά στην πρόκληση της νέας κοινωνίας και του νέου κράτους που θα κληθούμε να φτιάξουμε από τα χαλάσματα.

Η Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια είναι σαν ένα καλά σφραγισμένο ψυγείο γεμάτο σάπια κρέατα. Ξαφνικά το ψυγείο άνοιξε, η δυσωδία σκορπίστηκε στον αέρα και τρυπάει τοίχους.

17.7.11

Επιδεικτική κοροϊδία



* γλαφυρό όσο και καυστικό σχόλιο των Άγγελου Τσέκερη και Γιώργου Κυρίτση από την Αυγή της Κυριακής 17.07.2011. Το 'φερε το mail ενός φίλου...

Αν έχουμε καταλάβει καλά, όλο το πρόβλημα είναι πώς θα αποκαλέσουμε τη χρεωκοπία.

Ο Βενιζέλος λέει να τη φωνάζουμε Selective Default.

Ήδη γυρίζεται to Selective Default 2, όπου τον Βενιζέλο τον παίζει ο Πιρς Μπρόσναν.

Καταλληλότερος θα ήταν ο σερ Λώρενς Ολίβιε, αλλά δεν μπορούμε να τα θέλουμε όλα δικά μας.

Εναλλακτική ορολογία χρησιμοποίησε και ο Παπανδρέου σε συνέντευξη στους γερμανικούς "Φαινάνσιαλ Τάιμς". Την αποκάλεσε «Meriki Adynamia Pliromown”.

Και μετά βγήκε ο Μόσιαλος και έβριζε αυτούς που δεν μεταφράζουν σωστά τον όρο.

Ο ορισμός του ηγέτη



Οι ηγέτες ηγούνται...

Μήπως σας φαίνεται πολύ απλό; Δείτε, οι συγγραφείς γράφουν. Αν θέλετε λοιπόν να είστε συγγραφέας, πρέπει να γράφετε. Και να εξασφαλίσετε ότι οι άνθρωποι θα διαβάσουν αυτά που γράφετε.

Και οι ηγέτες; Οι ηγέτες ηγούνται, οδηγούν.

Τουτέστιν, αν θέλετε να είστε ηγέτης, πρέπει να ηγηθείτε, να καθοδηγήσετε τους ανθρώπους σας.

[προσαρμογή από το «A definition of a leader...» του Seth Godin]

16.7.11

Ποιος λοιπόν τα «έφαγε»;



* άρθρο του κ. Τάκη Μίχα στο protagon.gr στις 16.07.2011

Ας υποθέσουμε ότι το δημόσιο από την δεκαετία του 80 είχε κατά μέσο όρο 300.000 υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους. Αν βάλουμε τις μέσες (σημερινές ονομαστικές, για την προσαρμογή στο ονομαστικό επίπεδο αναλαμβάνουν οι διαχρονικοί τόκοι στο χρέος) απολαβές του μέσου υπεράριθμου που δουλεύει, κατά μέσο όρο, 25 έτη και έχει πάρει σύνταξη 5 χρόνια μαζί με το εφάπαξ, μπορούμε να δούμε τι κόστισαν οι υπεράριθμοι αυτά τα τελευταία 30 χρόνια. Αν προσθέσουμε και κατά μέσο όρο 50.000 προνομιούχους υπεράριθμους σε ΔΕΚΟ, με πιο ψηλές αμοιβές, εφάπαξ κλπ, βγαίνει ένα νούμερο άνω των 230 δις ευρώ.

Προσθέστε και 300.000 ελεύθερους επαγγελματίες - συστηματικούς μεγαλοφοροφυγάδες ΦΜΥ και ΦΠΑ, προσθέστε και τις «μίζες» των πολιτικών που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο - και να πώς έκλεισε το νούμερο του χρέους.

Τα “έφαγαν” οι πολιτικοί;



* ένα άρθρο του κ. Τάκη Μίχα στο protagon.gr στις 13.07.2011, η "ένσταση" που διατύπωσε στο ίδιο μέσο στις 14.07.2011 ο κ Ανδρέας Παππάς και ένα δικό μου σχόλιο για τέλος...

Ένα από τα πλέον δημοφιλή αίτια που αναφέρονται στην δημόσια συζήτηση για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι ότι «τα έφαγαν οι πολιτικοί». Αυτό το επιχείρημα επιτρέπει σε έκαστον από εμάς να αρνείται να κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια προσαρμογής στην σημερινή κατάσταση (είτε πληρώνοντας μεγαλύτερους φόρους είτε δεχόμενος μείωση μισθών/συντάξεων) με το δικαιολογητικό ότι στο βαθμό που τα «έφαγαν» άλλοι, δηλαδή οι πολιτικοί, αυτοί και μόνο αυτοί θα πρέπει να πληρώσουν το τεράστιο χρέος και τα ελλείμματα που έχουν συσσωρευθεί. Αυτή η άποψη πλέον σήμερα θεωρείται τόσο αυτονόητη ώστε, αν τολμήσει κανείς να την αμφισβητήσει, θα θεωρηθεί αυτόματα, αν όχι παράφρων, τότε τουλάχιστον «πράκτορας» της τρόικας, της Μέρκελ, των Εβραίων και γενικώς όλων όσων έχουν συσσωρεύσει τόσα δεινά για τον ελληνισμό -από τις Θερμοπύλες μέχρι σήμερα.

Φυσικά το ότι κάτι θεωρείται «αυτονόητο» δεν είναι και κατ' ανάγκη αληθές. Η άποψη ότι ένας κύριος με μακριά γενειάδα εφτιάξε τον κόσμο σε επτά ημέρες θεωρείτο κάποτε από πολλούς ανθρώπους ως αυτονόητο, αλλά αυτή η άποψη -αν εξαιρέσουμε τις ΗΠΑ και την Ελλάδα- έχει μάλλον αρχίσει να υποχωρεί.

15.7.11

Ευτυχώς επτωχεύσαμεν!



* άρθρο του Γιώργου Κουβερά στο aixmi.gr

Τελικά, στην Ελλάδα έχουμε τον τρόπο μας να μετατρέπουμε τις πιο δραματικές καταστάσεις σε κωμωδία. Την έχουμε μέσα μας την επιθεώρηση και είναι κρίμα κι άδικο που κάποιοι νομίζουν ότι παίζεται μόνο στο Δελφινάριο. Είναι εδώ μαζί μας καθημερινά, στη δημόσια ζωη, αξεπέραστη, δείγμα ότι σ´ αυτό τον τόπο η ζωή μιμείται την Τέχνη.

Δε λέω πώς συμβαίνει για πρώτη φορά κι είμαι βέβαιος ότι δε συμβαίνει και για τελευταία, όμως το ταλέντο αυτής της κυβέρνησης στο να καταντάει το δράμα, κωμωδία, είναι ξεχωριστό.

Κάνω μια μικρή αναδρομή για να συνεννοηθούμε:

Και λεσόν τζαμπέ...

σκίτσο Α. Πετρουλάκη από το protagon.gr

Είδες; Άστραψε και βρόντηξε ο Σαμαράς ότι οι κακές λέξεις απαγορεύονται και θα τους βάλει πιπέρι στο στόμα, τρόμαξε κι ο Μπένυ και τον έκατσε για μάθημα τον Giorgos... Λίγο πριν το break για κανό...

υ.γ. περιττό ειπείν πόσο pathetic είναι όλο αυτό που περιγράφω παραπάνω καθώς και οι πολιτικοί that made it happen...

14.7.11

Tον Ιούλη κι οι γριές κάνουνε ξετσιπωσιές...



Καστελόριζο. Μεσημέρι, κάπου στα τέλη του Μαΐου του 2010. Η μώβ πένθιμη γραβάτα και το θλιμμένο ύφος έκαναν κοντράστ με το χαρωπό γαλάζιο του Αιγαίου, το μικρό γραφικό λιμανάκι, το ζωντανό ελληνικό τοπίο. Μόλις «είχαμε γλυτώσει τη χρεοκοπία», αλλά οι αταξίες χρόνων και χρόνων κι εκείνο το χρέος που μας είχε κληροδοτήσει ο «προηγούμενος» που μόλις το κατάλαβε μέχρι και τη μιλία του έχασε (τελικά, πάντα αυτοί οι πρώην τα φταίνε...) δε θα συγχωρούνταν έτσι απλά, επρεπε να υπογράψουμε ένα Μνημόνιο που να υποσχόμαστε τι θα κάνουμε και τι δε θα ξανακάνουμε από δω και μπρός...

Προφανώς, ανάμεσα σε αυτά που υπογράψαμε ήταν και το ότι δεν θα αμφισβητούσαμε το κυβερνητικό θέσφατον, ότι δεν θα λέγαμε κακές λέξεις. Διότι σαν χθες ήταν που ο «αν χρειαστεί να βάλω άλλους φόρους θα έχω αποτύχει» υπουργός μας μοίραζε απειλές και απανταχούσες σε όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει την πολιτική της υπερφορολόγησης και της ισοπεδωτικής μείωσης εισοδημάτων επί δικαίων και αδίκων. Που όποιος ξεστόμιζε τις λέξεις στάση πληρωμών ή αναδιάρθρωση πριν προλάβει να επιχειρηματολογήσει για το αναπόφευκτο του πράγματος ελάμβανε το ...στίγμα: «κάτι μεταξύ ανοήτου και ηλιθίου» ή –αν δεν του άρεσε- «συνειδητός προδότης της πατρίδας». Βλέπετε, ο τέταρτος δρόμος προς τον σοσιαλισμό ήταν ακόμα άσκησις επί χάρτου και τα τραχτερ του Γιώργου δεν είχαν προλάβει ούτε καν να ζεστάνουν τις μηχανές τους για να θερίσουν και να αλωνίσουν τα πρέποντα...

Φωτογραφία αρχείου...

Ηγέτες για κλάματα, αλλά με στυλ...


*άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη από την Καθημερινή της 13.07.2011 με σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή της 10.07.2011

Δόξα τω Θεώ, παρά την ανυπαρξία ηγεσίας σε τούτο τον τόπο, το στυλ ποτέ δεν μας έλειψε! Κάτι είναι κι αυτό, μην το περιφρονείτε. Τουλάχιστον το στυλ, με τις εντυπώσεις που δημιουργεί, υποβάλλει στον θεατή -έστω προσωρινώς- την ιδέα της ηγεσίας, ακόμη και όταν η ίδια απουσιάζει. Ως γνωστόν, πενία τέχνας κατεργάζεται· κι όταν δεν έχεις κάτι ουσιαστικό να προσφέρεις, επινοείς κάτι για να το μοστράρεις. Αν σε πιστέψει κανείς, κακό του κεφαλιού του· αλλά εν τω μεταξύ εσύ κερδίζεις χρόνο για να μηχανευτείς το επόμενο βήμα, βασιζόμενος στην παγκοίνως γνωστή -πλην σπανίως διατυπούμενη- αλήθεια ότι την πλειοψηφία έχουν πάντα οι ηλίθιοι.

13.7.11

Καλημέρα γραφή [DEL] αγραμματοσύνη...



Πρώτες σκέψεις επί του άρθρου που θα διαβάσετε: το να καταργηθεί το «εργαλείο» που λέγεται στυλό με μελάνι και να αντικατασταθεί από κάποιο ψηφιακό στυλό το βρίσκω οριακό ως απόφαση αλλά λογικό: δεν δίνει μεν μια ασφαλή εναλλακτική στη βασική ανθρώπινη λειτουργία της γραφής σε περίπτωση «πτώσης» της τεχνολογίας, αποτελεί όμως μια κοινωνική εξέλιξη σύμφωνη με τις τεχνολογικές εξελίξεις. Το να καταργηθεί όμως εξ' ολοκλήρου η διδασκαλία της γραφής, αυτό αποτελεί σαφή υποβάθμιση του κοινωνικού μοντέλου, της ίδιας της ανθρώπινης φύσης και υπόστασης όπως εξελίχθηκε στους αιώνες. Γιατί, σήμερα είναι οι μηχανές που είναι προέκταση του ανθρώπου, καταργούμενης όμως της διδασκαλίας και -σταδιακά και ως συνέπεια- και της ίδιας της γραφής, οι ρόλοι θα αναστραφούν επί το χείρον, καθώς οι άνθρωποι θα γίνουν προέκταση των μηχανών και μάλιστα μη έχοντας άλλη εναλλακτική...

«Πάρτε μολύβι και χαρτί»: η φράση που έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά από γενιές δασκάλων θα χάσει σύντομα το περιεχόμενό της - τουλάχιστον στην Ιντιάνα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ξέραμε πως το χαρτί γίνεται όλο και πιο σπάνιο, τώρα όμως απαγορεύθηκε και το στιλό. Διότι, τι χρησιμεύει το χειρόγραφο στην εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών;

12.7.11

«Αγαπητέ Ζαν Κλωντ...»



«Επίτρεψέ μου να εκφράσω για ακόμα μία φορά την εκτίμηση μου για την αδιάλειπτη ενασχόληση και βοήθεια σου στην αντιμετώπιση της κρίσης μας.
Σε τούτες τις δύσκολες ώρες, στάθηκες στο πλευρό της Ελλάδας...
[εδώ θα διαβάσεις όλο μου το γράμμα...]
Όποιες αποφάσεις και εάν ληφθούν, πρέπει να ληφθούν στο πλαίσιο στενής συνεργασίας, στην οποία και προσβλέπω. [Θα σου έλεγα μάλιστα να μην καθυστερείς, βάλε το μαγιό σου και έλα στην παρέα μας. Μην ανησυχείς,] ο Υπουργός Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, και εγώ θα είμαστε σε στενή επαφή μαζί σου, προκειμένου να βοηθήσουμε στη διασφάλιση της κοινής μας επιτυχίας.
Με τιμή
Γιώργος Α. Παπανδρέου»

(το τέλος της επιστολής θα μπορούσε να είναι γραμμένο και έτσι και θα ήταν και πιό ειλικρινές, δε συμφωνείτε;)

11.7.11

Φασιστικές πρακτικές



* άρθρο του Άγγελου Στάγκου

Ασφαλώς και η κατάσταση είναι εξαιρετικά δυσάρεστη και ταυτόχρονα εξαιρετικά πολύπλοκη στην Ελλάδα σήμερα. Και ασφαλώς κανείς δεν είναι σίγουρος αν η συνταγή που έχει επιβληθεί στη χώρα είναι σωστή ή λανθασμένη, ούτε αν και πότε θα βγούμε από το αδιέξοδο. Υπάρχουν όμως και κάποιες βεβαιότητες που πολύ δύσκολα μπορούν να αμφισβητηθούν:

Η πρώτη βεβαιότητα είναι ότι το μοντέλο που ονομάζαμε «ελληνική πραγματικότητα» και μας έφερε στην καταστροφή αποκλείεται να συνεχιστεί.

Η δεύτερη βεβαιότητα είναι ότι πρέπει με κάθε τρόπο να αποφύγουμε τη χρεοκοπία, γιατί αυτά που ζούμε σήμερα θα μοιάζουν με θερινές διακοπές αν η χώρα πτωχεύσει.

10.7.11

Δημοκρατία ή κομματοκρατία;



«...Για μένα, η κακοδαιμονία της χώρας έχει να κάνει με την κομματικοκρατία. Τα κόμματα, ιδίως μετά τη μεταπολίτευση, μαζικοποιήθηκαν χωρίς να εκδημοκρατιστούν και να αμβλύνουν τα πελατειακά και λαϊκιστικά χαρακτηριστικά τους. Δηλαδή, κατόρθωσαν να διεισδύσουν σε όλους τους μαζικούς χώρους και να καταργήσουν τις αξίες και την αυτόνομη λογική. Από το πανεπιστήμιο μέχρι τα επαγγέλματα, τα σπορ, την τέχνη κ.λπ. Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κομματική δημοκρατία, αλλά κομματικοκρατική δημοκρατία.» Σκληρά λόγια αλλά πέρα για πέρα αλήθεια, που διάβασα σε μια παλαιότερη συνέντευξη του Νίκου Μουζέλη, ομότιμου καθηγητή LSE, στο περιοδικό Κ της Καθημερινής.

«Οπου η μετάβαση από την κομματικοκρατική δημοκρατία στην κομματική δημοκρατία μοιάζει αδύνατη;» κάνει την επόμενη ερώτηση ο δημοσιογράφος. «Είναι πολύ δύσκολη. Διότι έχουμε μια κοινωνία που δεν διαθέτει αντίβαρα. Τα κόμματα δεν ελέγχονται. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει...» είναι η απάντηση.

8.7.11

Του διοικείν έξεστιν το επιτροπεύειν...



[αναδημοσίευση από το www.elzoni.gr - πρωτότυπος τίτλος: Eπιτροπή… σαβουάρ βιβρ, κι' ας ακρωτηριάζεται η πατρίδα]

Πόσες Επιτροπές μπορούμε να αντέξουμε ακόμη; Προφανώς καμία – αν και χθες, στο υπουργικό συμβούλιο, ο πρωθυπουργός εξήγγειλε την δημιουργία άλλης μιας, που φιλοδοξεί να είναι διακομματική και που θα ασχοληθεί με την λειτουργία των θεσμών, την… οργάνωση των συναθροίσεων και γενικά θα σκεφθεί τρόπους για να αντιμετωπιστούν τα φαινόμενα της βίας και των προπηλακισμών κατά πολιτικών.

Κατ’ αρχήν, ας μην ανησυχούν όσοι σκοπεύουν να συνεχίσουν τα γιουχαρίσματα. Δεν πρόκειται να συμβεί τίποτε. Ως γνωστόν η καμήλα είναι άλογο που προέκυψε από συνεδρίαση Επιτροπής.

7.7.11

Νίκος Δήμου: Δέκα θέσεις για τον Φιλελευθερισμό



1. Ο Φιλελευθερισμός είναι η πολιτική θεωρία που βάζει την ελευθερία πάνω από την ισότητα.

2. Η πείρα των τελευταίων αιώνων απέδειξε ότι όσα καθεστώτα έβαζαν πρώτη την ελευθερία πετύχαιναν και την καλύτερη ισότητα. Αντίθετα, αυτοί που επέβαλλαν την ισότητα, εκτός που έχαναν την ελευθερία, δεν κέρδιζαν ούτε την ισότητα (νομενκλατούρες).

3. Η επιδίωξη της ισότητας δεν καταπατούσε μόνο τα ανθρώπινα δικαιώματα – αλλά και τη δημιουργική πρωτοβουλία. Στα καθεστώτα ισότητας επί δεκαετίες δεν εμφανίστηκαν σημαντικές νέες εφευρέσεις (π.χ. ένα νέο φάρμακο), ούτε αξιόλογο καλλιτεχνικό έργο. (Οι δημιουργοί ήταν είτε κρατικοί υπάλληλοι είτε στα στρατόπεδα.)

4. Τα καθεστώτα ισότητας απέτυχαν και στην οικονομία. Μη παράγοντας πλούτο, μοίραζαν φτώχια. Εκτός κι αν άνοιγαν την αγορά (βλ. σημερινή Κίνα). Αλλά το μείγμα της Κίνας είναι απεχθές: δικτατορικό κράτος με ασύδοτο, άγριο καπιταλισμό. Θύματα: και η ισότητα και η ελευθερία…

5. Ο πολιτικός φιλελευθερισμός είναι αδελφός του ορθολογισμού και του διαφωτισμού - γεννήθηκαν μαζί και μοιράζονται την ίδια βασική αξία: την ελευθερία. Ο διαφωτισμός είναι ο φιλελευθερισμός στη σκέψη. Από εκεί γεννήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, δηλαδή ο νέος ανθρωπισμός.

6. Ο νέο-φιλελευθερισμός (λέξη βρισιά στα νεοελληνικά) είναι μία υπερβολή του οικονομικού φιλελευθερισμού - και, σαν κάθε υπερβολή, λανθασμένος. Οι αγορές δεν αυτό-ρυθμίζονται. Αντίθετα, ο κλασικός οικονομικός φιλελευθερισμός εμπεριέχει μέριμνα για τον άνθρωπο.

7. Τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα ξεκινάνε ως θεωρίες αλλά αποδείχνονται στην πράξη. Μόνον η εφαρμογή τους τα κρίνει. Η άποψη: «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» είναι υπέροχη σαν ιδανικό, αλλά μένει να περιγραφεί ακριβώς ο «άλλος κόσμος», να εφαρμοστεί με δημοκρατικές διαδικασίες και να κριθεί. Όπως και στην επιστήμη, το πείραμα επιβεβαιώνει τη θεωρία. Μη συγκρίνετε το υπαρκτό με το ανύπαρκτο.

8. Επιμένω στις δημοκρατικές διαδικασίες γιατί, ενώ οι ιδεολογίες και οι ουτοπίες είναι ωραίες στα βιβλία, η επιβολή τους με τη βία μετέβαλε τα οράματα σε εφιάλτες. Οι ιδεολογίες (και οι θρησκείες) έχουν φονεύσει περισσότερους ανθρώπους από όλους τους κατακτητές, τυράννους, Αττίλες και Ταμερλάνους.

9. Ο κόσμος δεν προχωράει με τη βία αλλά με την εξέλιξη. Η μεταρρύθμιση αποδείχθηκε πάντα πιο αποτελεσματική και μόνιμη από την επανάσταση.

10. Ο Φιλελευθερισμός ΔΕΝ ταυτίζεται με τον Καπιταλισμό (Κίνα) και ουδέποτε εφαρμόστηκε στην Ελλάδα.

Πηγή

6.7.11

«Κύριε Μάκη, έχω αϋπνία...» (από τηλεφωνική κουβέντα μαφιόζων)

...Τώρα που επιτέλους μάθαμε ότι η Δημοκρατία «total» μάς σβερκώθηκε μετά το 1981, κατά κ. Παγκάλου το ανάγνωσμα (Πρόσχωμεν), μπορώ να απομονώσω μερικές δημοκρατικές αναμνήσεις. Θες που είναι καλοκαίρι πια, θες που το δημοκρατικό φρόνημα του ένδοξου ελληνικού υπομονετικού κι ανθεκτικού στα δημοκρατικά ιδεώδη Λαού ωριμάζει επικίνδυνα, θες που ακόμη θυμάμαι, σημειώνω όσο μπορώ πιο ψύχραιμα...

* Το ΠΑΣΟΚ ήρθε θριαμβευτικά ένα φθινοπωρινό βράδυ. Νομίζω πως τα χελιδόνια είχαν φύγει για πιο θερμή χώρα από τη δική μας κι έτσι δεν πήραν μέρος στο μεγάλο φαγοπότι.

* Ως αρμόζει στην αληθινή Δημοκρατία, όσοι ΔΕΝ ήταν «πράσινοι» πήραν δρόμο από διάφορες γραφικές κρατικές υπηρεσίες. Στο δε ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής (προστάτιδα των οφθαλμών) όλα θύμιζαν σπανάκι, ως προς την απόχρωση. Οι πάντες πιστεύαμε ότι ο «Τρίτος Δρόμος» ήταν πλέον θέμα ημερών. Στα νοσοκομεία ήδη μάζευαν τα ράντσα γιατί ως υπουργός Υγείας ο κ. Αυγερινός ευελπιστούσε οι ασθενείς να πεθαίνουν τουλάχιστον σε «ντορμέζ».

5.7.11

Βάρη και περιστολές



* άρθρο τoυ Άγγελου Στάγκου στην Καθημερινή της Κυριακής 26.06.2011

Μούδιασε ο κόσμος όταν προχθές ο Ευ. Βενιζέλος ανακοίνωσε τα μέτρα που θα περιλαμβάνει το περίφημο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Δεν υπαρχει αμφιβολία ότι το φορτίο που καλούνται να σηκώσουν οι Ελληνες πολίτες ώς το 2015 είναι βαρύ, σχεδόν ασήκωτο. Οποιος, όμως, πίστευε και πιστεύει ότι θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα, ή δεν μπορεί να αντιληφθεί την πραγματικότητα ή προσπαθεί να ξεγελάσει τον εαυτό του και τους άλλους.

Μόλις έγινε αντιληπτό ότι η ελληνική κυβέρνηση πήγε να αποκλίνει από τα συμφωνηθέντα, έσπευσε η τρόικα να αποκαταστήσει την τάξη και ο νέος υπουργός Οικονομικών πήρε και αυτός γεύση της αυστηρότητας με την οποία μας αντιμετωπίζουν οι δανειστές μας. Από την πλευρά του και ο Α. Σαμαράς θα πρέπει πλέον να έχει καταλάβει από πρώτο χέρι ότι το κλίμα που επικρατεί στην Ευρώπη για τη στάση του δεν οφείλεται σε κακή πληροφόρηση και στρέβλωση των θέσεών του. Είναι φανερό και δεν χωρεί αμφισβήτηση ότι θα συνεχίσουμε να «αναπνέουμε» μόνον όσο τηρούμε τους όρους που μας επιβάλλονται... Το μόνο ερώτημα που μένει να απαντηθεί σχετίζεται με την ορθότητα ή όχι της συνταγής, αλλά αυτό θα το διαπιστώσουμε εκ του αποτελέσματος.

Πού πας Καραμήτρο (την εποχή του e-gov);;



Στην ιστοσελίδα «Λευκαδίτικα Νέα» παρουσιάζεται κραταιά απόδειξη της ραγδαίας προόδου που σημειώνεται στην εφαρμογή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. Πρόκειται για ένα χειρόγραφο σημείωμα με το οποίο υπάλληλος του ΙΚΑ απαντάει σε e-mail ασφαλισμένου ως εξής: «Σχετικά με το από 29-3-11 e-mail σας, σας παρακαλούμε να επικοινωνήσετε στο τηλέφωνο [...] προκειμένου να απαντήσουμε στα ερωτήματά σας». Υπογράφεται από την επιμελεστάτη προϊσταμένη του τμήματος και κοσμείται με δύο ωραιότατες σφραγίδες. (Οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή διασκεδάζω αφάνταστα κάθε φορά που ακούω –εδώ και δεν ξέρω πόσους μήνες τώρα– ότι η κυβέρνηση θα εφαρμόσει την ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Ας μάθουν πρώτα να απαντούν στα e-mail κι έχει ο Θεός...)

του Στέφανου Kασιμάτη, από την Καθημερινή της Κυριακής 26.06.2011

υ.γ. ποιός είπαμε ότι είναι ο υπουργός που θα το εκσυγχρονίσει όλο αυτό και άμεσα...;; ο Ρέππας...;; το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε...;;

4.7.11

Στη χώρα που το παράλογο γίνεται λογικό!



Η υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, από τους 154 βουλευτές του ΠαΣοΚ και την Έλσα (Έλσα σε φοβάμαι έλεγε προφητικά στο «φορτηγό» του ο Σαββόπουλος), δημιούργησε στην Αθήνα συνθήκες «Δεκεμβριανών», σε μικρογραφία και διάρκεια. Κανένας, όμως, δεν ξέρει τι θα συμβεί στο εγγύς μέλλον, όταν θα χρειαστεί να ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ ή να καταργηθούν εκατοντάδες άχρηστοι δημόσιοι οργανισμοί. Κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί όταν το φθινόπωρο χρειαστεί να εφαρμοστεί ο νέος νόμος πλαίσιο στα Πανεπιστήμια, αφού ήδη το καθηγητικό κατεστημένο και οι αριστερές παρατάξεις βγήκαν στα κεραμίδια. Κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί όταν απαιτηθεί να συνεχιστούν τα έργα στην Κερατέα, Κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί όταν το ΠΑΜΕ συνεχίσει να καταλαμβάνει πλοία και να κλείνει τα λιμάνια.

Μέχρι τώρα, οι υπουργοί της κυβέρνησης, στυλωμένοι στις αγκυλώσεις τους και τις ιδεοληψίες τους, έκαναν ότι ήταν δυνατόν για να αποφεύγουν να προχωρήσουν, στις απαραίτητες και ανεξαρτήτως Μνημονίου, μεταρρυθμίσεις. Τι θα συμβεί τώρα, που μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχουν να κάνουν όσα δεν έκαναν ενάμιση χρόνο και έχουν απέναντί τους τούς λογής λογής «Αγανακτισμένους»;

3.7.11

Συνέταιρος στην τσέπη μας η εφορία (ή το μεσοπρόθεσμο χάλι του Μιχάλη...)



Σχόλιο: εξαιρετικά αναλυτικό άρθρο του Θάνου Τσίρου στην Ελευθεροτυπία της 02.07.2011. Αντίστοιχα είναι (στο τέλος) τα νούμερα και αν ο κ. Μιχάλης είναι ελεύθερος επαγγελματίας. Η δε διαφορά του με κάποιον Μιχάλη που (δεν) εργάζεται σε κάποια ΔΕΚΟ είναι ότι ο δεύτερος, ο (απλώς) Μιχάλης, και την αγωνία δεν έχει (λόγω μονιμότητας) και διάφορα επιδοματάκια τσιμπάει (για να μη ζορίζεται) και προλαβαίνει να κάνει και μια δεύτερη δουλίτσα («μαύρα φυσικά...») μιας και κανείς δεν ενοχλείται που δεν πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά...

Να σας γνωρίσουμε τον κ. Μιχάλη. Τίμιος φορολογούμενος, οικογενειάρχης με ένα παιδί. Μισθωτός στον ιδιωτικό τομέα με 20 χρόνια προϋπηρεσίας στην πλάτη του, κατόρθωσε να ανεβάσει το μισθό του στα 2.500 ευρώ μεικτά ή περίπου 1.770 ευρώ καθαρά, αν αφαιρεθεί φόρος εισοδήματος και ασφαλιστικές εισφορές. Είναι «προνομιούχος» για τα ελληνικά δεδομένα, καθώς με αυτό το μισθό κατατάσσεται στους 626.000 πλουσιότερους (βάσει δηλωθέντος εισοδήματος) Ελληνες.

Η σύζυγος έχασε τη δουλειά της και ο κ. Μιχάλης συμπεριελήφθη σε μια ακόμη λίστα: αυτή με τις 828.000 οικογένειες που έχουν χτυπηθεί από την ανεργία. «Και μη χειρότερα» σκέφτεται. Γνωρίζει ότι ο εργοδότης του τον λοξοκοιτάζει από τότε που φούντωσε η κρίση. Ξέρει και το λόγο: Με τους φόρους και τις συνολικές ασφαλιστικές εισφορές (εργοδότη και εργαζόμενου) κοστίζει στην επιχείρηση 45.346 ευρώ ετησίως. Και ας παίρνει ο ίδιος στα χέρια του 24.208 ευρώ, καθώς 20.553 ευρώ πάνε σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές.

Η φωνή της πλατείας



* άρθρο του Γ. Παγουλάτου από την Καθημερινή της Κυριακής 26.06.2011

H πλατεία τα είχε όλα. Οικογενειάρχες και φρικιά, μεσήλικες και πιτσιρικάδες με λάπτοπ και νοικοκυρές με κατσαρόλες. Και φιλάθλους που ήρθαν από το γήπεδο, και αναρχικούς που έχουν ρουφήξει δακρυγόνα, και αριστεριστές που έχουν λιώσει παπούτσια σε διαδηλώσεις, και απολίτικους που έχουν λιώσει τον καναπέ μπροστά στο play station. Και αμεσοδημοκράτες ουτοπιστές και ακροδεξιούς χρυσαυγίτες.

Είχε και ενεργούς, νομοταγείς, αξιοπρεπείς πολίτες που πονάνε βαθιά την τριπλή αποτυχία: η πατρίδα σε κατάρρευση, το βιοτικό επίπεδο σε ελεύθερη πτώση, η πολιτεία ανίκανη να κλείσει μέσα έστω κι έναν διεφθαρμένο πολιτικό. Είχε και νέους, που μάζεψαν πτυχία, γλώσσες και προσόντα, αλλά βρίσκουν πόρτες κλειστές και μένουν ακόμα στο παιδικό τους δωμάτιο. Και οικογενειάρχες που η ζωή τους βυθίστηκε όταν ο διευθυντής τούς ανακοίνωσε ότι απολύονται. Και μαγαζάτορες που κατέβασαν τα ρολά, και επαγγελματίες που θέλουν να κλείσουν τα μάτια και να ξυπνήσουν ξανά στο 2007, με το καινούριο τζιπ, τις διακοπές στη Μύκονο και το κινητό τελευταίας τεχνολογίας. Είχε και καφενόβιους και ταβλαδόρους και αιώνιους μπουρδολόγους των φοιτητικών συνελεύσεων. Και πενηντάρηδες συνταξιούχους των ΔΕΚΟ και του Δημοσίου (άφθονος ελεύθερος χρόνος) που σουλατσάρουν βρίζοντας το Μνημόνιο και τους «προδότες πολιτικούς». Αλλά και ομάδες απειλητικές με χαρακτηριστικά φασίζοντος όχλου, φάτσες παραμορφωμένες από τη μισαλλοδοξία, έτοιμες να λυντσάρουν αδιακρίτως όποιον «αναγνωρίσιμο» βρεθεί μπροστά τους.

2.7.11

Απαγορευµένες αλήθειες



* άρθρο του Γιάννη Μαρίνου στο ΒΗΜΑ της 02.07.2011

Ανεξάρτητα από το αν θα εγκριθούν, όπως ελπίζω, το β’ µνηµόνιο και ο εφαρµοστικός νόµος (δεν το γνωρίζω όταν γράφεται αυτό το σηµείωµα), η οικονοµική κατάσταση της χώρας είναι χειρότερη από ποτέ κατά τα τελευταία 40 χρόνια. Και θα παραµείνει, και µάλιστα επιδεινούµενη, αν δεν λεχθεί από όλους τους υπευθύνους όλη η αλήθεια, ώστε να αποδεχθεί το παραπλανηµένο και κακοµαθηµένο κοινωνικό σύνολο την επώδυνη έστω προσαρµογή του, παρά να προτιµήσει το άλµα στο κενό της πτώχευσης και της επανόδου στη δραχµή και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Γιατί αν προτιµήσει το δεύτερο, ως συνεπακόλουθο θα έχει την «ευηµερία» και την «ανεξαρτησία» της Κούβας και της Βόρειας Κορέας, ή της Αλβανίας του Εµβέρ Χότζα, µε ισόβιους µη εκλεγόµενους δικτάτορες, όπως διακαώς επιθυµούν οι υποδαυλίζοντας το αντικοινοβουλευτικό, άρα αντιδηµοκρατικό, µένος των δικαιολογηµένα ή όχι «αγανακτισµένων».

Ο ελέφαντας στο σαλόνι και η Αριστερά



* άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη από την Καθημερινή της 01.07.2011

Τα προχθεσινά επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας ήταν ένα «πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο», που είχε σκοπό -τι άλλο; - να πλήξει το λαϊκό κίνημα. Δεν εκπλήσσει ότι η παραπάνω ερμηνεία των γεγονότων της Τετάρτης προέρχεται από την κυρία Παπαρήγα του ΚΚΕ. Είναι σύνηθες για τους κομμουνιστές να γνωρίζουν αυτοί -και μόνον αυτοί- τον τελικό σκοπό των πραγμάτων και το συνολικό σχέδιο βάσει του οποίου κινείται η Ιστορία. Οπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε θρησκόληπτο, για τους κομμουνιστές τίποτε δεν είναι τυχαίο, τίποτε δεν μπορεί να εκτρέψει επί μακρόν την πορεία των πραγμάτων προς το προκαθορισμένο τέλος τους. Αγνοούν την αριστοτελική ετερογονία των σκοπών και, με τον ντετερμινισμό του συνεπούς καλβινιστή, αδυνατούν να συμφιλιωθούν με την ιδέα ενός κόσμου τόσο σύνθετου και χαοτικού, ώστε η αλληλεπίδραση των πολλών βουλήσεων και των ανεξαρτήτων δράσεων να διαμορφώνει ένα αποτέλεσμα το οποίο κανείς δεν επεδίωκε εξ αρχής.

1.7.11

Σημειώσεις για το weekend... (Dear iPad...)

«Weekend@Asteras w. Sosialist Int'nl... Agenda: Advancing people's hopes in Arab world (poor people, have to send Papoutsis to settle things) + Making peace in Middle East (again Palestine? have to talk to mom) + Fukushima and future of nuclear (ouaaaaou, that's my favourite!! I will make live tweet!!)... Hm... Will be different w/o Dom... Have to call Bill to send him over for Saturday's gala dinner...» [from GAP's notes @ iPad]

Η 5η δόση...



«μια πέμπτη δόση είν'αυτή, φέρ'τη για να τη φάμε...» (άδεται στον ρυθμό του «μια καλημέρα...»)

Σώσον κύριε το ΠΑΣΟΚ σου... (και βραχυ- και μεσοπρόθεσμα)



Εξακολουθώ να διαφωνώ τόσο με το «μεσοπρόθεσμο» όσο και με τον εφαρμοστικό του νόμο. Όσο τα ξαναδιαβάζω τόσο και βεβαιώνομαι πως είναι μεσοβέζικες λύσεις μιας ευθυνόφοβης (και τελικά ξενόδουλης) κυβέρνησης, δεν έχουν στόχο την ανάκαμψη της χώρας και της οικονομίας (αν είχαν τέτοιο στόχο θα στόχευαν σε άμεση μείωση των δαπανών του κράτους και απελευθέρωση της αγοράς για να μπορέσει να υπάρξει μεσοπρόθεσμα ανάπτυξη) και είναι απλά διατεταγμένες αποφάσεις των δανειστών μας οι οποίοι (φυσιολογικά πράττοντες) επιθυμούν να πάρουν πίσω (μέσω αυστηρών και εντατικών εισπρακτικών ενεργειών) όσα περισσότερα μπορούν από αυτά που μας δάνεισαν σε χρήμα ή σε είδος πριν μας αφήσουν (λίαν συντόμως) στη μαύρη μοίρα μας...