30.6.11

Το μέλλον είναι έξω από το «πάρτυ»...



Υπάρχουν πολλοί που διαμαρτύρονται γιατί δε θέλουν να τελειώσει το «πάρτυ», ανάμεσα τους μεγάλο κομμάτι της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος, μεγάλο κομμάτι της αντιπολίτευσης και το σύνολο σχεδόν της αριστεράς. Και δε θέλουν να τελειώσει το «πάρτυ»,
α. είτε γιατί γλυκάθηκαν τόσα χρόνια στο φαγοπότι και έγιναν και μαλθακοί και πλέον δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο από το να τρωγοπίνουν
β. είτε γιατί δεν έχουν προλάβει να δοκιμάσουν ακόμα και αισθάνονται αδικημένοι.

Η «σίγουρη» εργασία και η δημιουργικότητα



Προ ημερών, η αγγλόφωνη έκδοση της Καθημερινής δημοσίευσε την παρακάτω επιστολή του Alex Christoforou, Έλληνα που επιχειρεί στη Silicon Valley.

As a Greek entrepreneur who has spent the better part of 11 years working day and night to build a global internet company in Greece, all I can say is that you are spot on in your post.
I am now in Silicon Valley and after seeing what goes on here in the Bay area, I am not even sure how the young Greeks will ever be able to compete. People here in San Francisco are sharp, curious, hungry, and risktakers. They embrace failure as a badge of honor and are eager to tackle challenges and problems with a sense of creativity and clarity that has nothing to do with money or status, but simply for the love of the job and the betterment of the company's mission and values.

29.6.11

Υπάρχει ζωή μετά το Μεσοπρόθεσμο;



Αφού τελειώσαν τα λεφτά, ο Γιώργος θα βρει κάτι άλλο να συναρπάσει τα πλήθη... εξάλλου «μαλάκες υπάρχουν»...

«Δεν χρωστάμε, δεν πληρώνουμε... Κλείστε και απολύστε!»



* άρθρο του Κώστα Στούπα από το capital.gr

Από την αρχή αυτής της κρίσης χρεοκοπίας η κυβέρνηση προσπάθησε να αποποιηθεί των μέτρων που έπρεπε να ληφθούν. Στα πλαίσια αυτά προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό της σαν υπερασπιστή κόκκινων γραμμών που δήθεν τράβαγε η ίδια δίκην ερασιτεχνικής συνοικιακής θεατρικής παράστασης...

Εμφάνισε το μνημόνιο της τρόικα σαν εξωτερική επιβολή γιατί έτσι νόμιζε πως θα είχε την ευχέρεια να υποστεί μικρότερο πολιτικό κόστος.
Η τρόικα για να δανείσει τη χώρα έβαλε σαν όρο τη δημοσιονομική προσαρμογή. Οι πληροφορίες υποστηρίζουν πως το μείγμα της πολιτικής προς αυτή την κατεύθυνση που πρότεινε η τρόικα προέβλεπε προσαρμογή κατά 75% από μείωση των δαπανών και κατά 25% από φόρους με τη μερίδα του λέοντος από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.

Γιατί η φορολογική δικαιοσύνη πρέπει να έπεται της «μεσοπρόθεσμης» αδικίας;



«Μα αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, δε θα έχουμε λεφτά τελικά και θα πτωχεύσουμε...», έσπευσε να μου πει ο επόμενος εμού χθες το πρωί που περιμέναμε να πάρουμε τον καφέ μας για να πάμε στις δουλειές μας, «...και τότε ο Πάγκαλος θα βγάλει τα τανκς στους δρόμους και τις πλατείες να φυλάνε τις τράπεζες και θα κρατήσει και δυό τρία να του φυλάνε το Γκραν Ριζόρ για να κάνει τα μπάνια του...» πετάχτηκε γελώντας ένας παραπίσω. Οι υπόλοιποι αρχίσαμε να γελάμε, μία με την αγωνία του πρώτου, μία με το χοντρό αστείο του δεύτερου.

Αυτή είναι η εικόνα τις μέρες αυτές στην κοινωνία. Προσωπικά το μεσοπρόθεσμο δεν θα το ψήφιζα. Και φυσικά ούτε τον εφαρμοστικό του νόμο. Όχι γιατί διαφωνώ στον στόχο, αλλά γιατί διαφωνώ στην άρρηκτα συνδεδεμένη με τον στόχο μέθοδο που προβλέπει. Το πρόβλημα μας δεν είναι –δεν πρέπει να είναι- πως θα βρούμε χρήματα σήμερα, το πρόβλημα μας είναι ότι δεν είμαστε βιώσιμοι, ότι πρέπει να καταστούμε βιώσιμοι, ότι πρέπει να αρχίσουμε να παράγουμε και προοδευτικά αυτό το παραγόμενο πρέπει να καταστεί περισσότερο από το καταναλωνόμενο.

28.6.11

Ran Tan... Gap!!!



«Ο Ντομινικ είχε σκεφτεί το Plan A, ο Σαρκοζί παρουσίασε το Plan B, εμάς μας άφησαν τελικά τον Ran Tan Plan... Gap!!! Gap!!! Gap!!!» [πρωινό tweet]

Ο Άγιος Φωτόπουλος...



Μετά την αγιοποίησιν του λαμπερού τούτου αστέρα της κοινωνίας μας, προσπαθώ από το πρωί να μάθω ποιό είναι το «απολυτίκιο» της εορτής του... Μάλλον το «Φως Ιλαρόν», καθώς το «Δεύτε λάβετε φως» θεωρείται υποτιμητικόν για το μεγαλείο του ανδρός... Αν ήταν «Δεύτε, δώτε και μη λάβετε φως παρά μόνον αν γουστάρω», σίγουρα θα ταίριαζε καλύτερα στο κήρυγμα του Αγίου προς τους πιστούς του... Οι υπόλοιποι, οι άπιστοι, μπορούν απευθείας να άδουν το «μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων...», μη χάνουν χρόνο...

27.6.11

Όταν ο νους είναι απών, τότε πράγματι περισσεύουν τα τανκς...



Το διάβασα κι εγώ, σίγουρα το διαβάσατε κι εσείς...
Πάγκαλος: Τανκ στους δρόμους αν δεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο
Ο κ. Πάγκαλος χαρακτήρισε «τεράστια βλακεία» τις προτάσεις περί εξόδου της χώρας από το ευρώ. «Μπορεί αυτά να τα λένε Πανεπιστημιακοί και οικονομολόγοι αλλά και μόνο που αναφέρουν αυτό το ενδεχόμενο συνιστά μεγάλη βλακεία» πρόσθεσε ο κ. Πάγκαλος.

26.6.11

Επαγγελματίας;; «Αγαπούλα», πλήρωνε!!



Για κάποιο λόγο, είτε γιατί δεν μπορείς να εργοδοτηθείς με απολαβές ανάλογες της πραγματικής αξίας σου, είτε γιατί έμεινες άνεργος και δεν βρίσκεις εργασία αντίστοιχη με τα προσόντα σου, είτε βρε αδελφέ απλά γιατί έτσι αποφάσισες, έγινες ελεύθερος επαγγελματίας, αφεντικό του εαυτού σου, με έδρα κάπου στην Ελληνική Επικράτεια. Καλός μαλάκας είσαι κι εσύ...

Και είσαι επαγγελματίας χρόνια, και είσαι και από τους συνεπείς που κόβουν αποδείξεις για όλα τους τα έσοδα και παίρνουν αποδείξεις για όλα τους τα έξοδα και πληρώνουν στην ώρα τους και το ΦΠΑ και το ΤΕΒΕ και τις περαιώσεις και τον φόρο και την προκαταβολή φόρου, ακόμα κι όταν διαμαρτύρεσαι ότι τελικά πληρώνεις κερατιάτικα μιας και δεν βλέπεις καμμία ανταπόδοση, καμμία βελτίωση στην εξυπηρέτηση σου από το κράτος, μόνο βλέπεις τους δημοσίους υπαλλήλους που δεν σε εξυπηρετούν να περνάνε όλο και καλύτερα. Τελικά, όντως, καλός μαλάκας είσαι κι εσύ... Μη σου πω και καλύτερος από τους τόσους και τόσους που το φωνάζουν καθημερινά στο δρόμο...

Η μονιμότητα στα χρόνια της …χολέρας



*άρθρο του George Billinis από το market-talk.net

Οι Ευρωκράτες των Βρυξελλών και τα κόμματα εξουσίας των κρατών της ευρωζώνης πιέζουν ασφυκτικά τη ΝΔ να συναινέσει στη τριμερή δανειακή σύμβαση, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη «συνέχεια του κράτους» στην υλοποίηση της σύμβασης και μετά από πιθανή κυβερνητική αλλαγή. Το μνημόνιο λοιπόν  διχάζει και η συναίνεση αποτελεί ζητούμενο.

Ένα άλλο θέμα, στο οποίο πιέζει επίσης η τρόϊκα , είναι η μείωση του κράτους και του κόστους συντήρησης του. Εδώ όμως συναντά ενιαίο μέτωπο αντίθεσης και «εκκωφαντική συναίνεση», καθώς όλα τα κόμματα ομονοούν και διαγκωνίζονται ως προς το βαθμό εναντίωσης τους. Για την εγχώρια πολιτική τάξη το ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ στο ΔΗΜΟΣΙΟ έχει τοποθετηθεί στο απυρόβλητο. Στα λόγια μπορεί όλοι να αναγνωρίζουν το τεράστιο μέγεθος του κράτους, να συμμερίζονται την ανάγκη περιορισμού του, όσο και των δαπανών συντήρησης του. Αλλά την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουν από επιφυλακτικά έως εχθρικά το ενδεχόμενο άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Παρά τις πιέσεις της τρόϊκας,  το θέμα των απολύσεων στο δημόσιο τομέα παραμένει διακομματικό ταμπού.

24.6.11

Το ΠΑΣΟΚ και ο «εργασιακός μεσαίωνας» που θα φέρουν οι ιδιωτικοποιήσεις...



Αν κάτι έχει σήμερα περισσότερο ενδιαφέρον από τη συζήτηση των ημερών για το «μεσοπρόθεσμο» και τις έκτακτες εισφορές του (οι οποίες θα μονομοποιηθούν όσο θα ισχύει το «μεσοπρόθεσμο» και για μετά θα εφεύρουν οι σοσιαλιστές μας άλλη λέξη για την έκτακτη μονιμότητα τους), αν κάτι λοιπόν έχει περισσότερο ενδιαφέρον είναι η συζήτηση για τις ιδιωτικοποιήσεις που ΘΑ γίνουν κάποια στιγμή στη ζωή του μεσοπρόθεσμου και ΟΤΑΝ γίνουν θα μπορέσουμε να ξοφλήσουμε με μιας ένα μεγάλο μέρος του χρέους μας, τόσα πολλά υπόσχονται θα είναι τα δις που θα πάρουμε...

23.6.11

Όχι αδιέξοδα και εκβιασμοί...



Είναι γνωστό ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα... Ούτε εκβιασμοί... Μόνο νουθεσίες από τον Μέγα Διανοητή, το νο72 της Παγκόσμιας Σκέψης... Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά που συνέβησαν εδώ και είκοσι μήνες που οι αντιεξουσιαστές μας απελευθέρωσαν από τον «κουρασμένο» και τη δεξιά του παράνθεση που μας καταδυνάστευαν «είναι πρωτόγνωρα»... Πως μπορειτε λοιπόν να έχετε την απαίτηση μια απλή λαϊκή κυβέρνηση να έχει έτοιμη τη λύση για τη χώρα;; Άσε που της σωτηρίας της μικρής Ελλάδας προέχει η σωτηρία του πολύ μεγαλύτερου κόσμου...

Με ένα δημοψήφισμα ξεχνιέμαι…



* άρθρο της Σοφίας Βούλτεψη στο site ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Πληροφορούμεθα αυτές τις μέρες μετά μεγάλων τυμπανοκρουσιών και ενώ περιμένουμε να… πάρουμε τη δόση μας, ότι θα επιχειρηθεί αλλαγή του Συντάγματος μέσω… δημοψηφισμάτων!

Και πως κάποια «Επιτροπή Προσωπικοτήτων» (διευκρινίζεται ότι δεν θα είναι κομματική, αλλά θα περιλαμβάνει «προσωπικότητες» από όλους τους χώρους) θα αναλάβει να διατυπώσει τις (σχετιζόμενες με τις αλλαγές του πολιτικού συστήματος) προτάσεις που θα τεθούν στην κρίση του λαού.

Οπότε πρέπει να υποθέσουμε ότι θα συμβούν τα ακόλουθα:

22.6.11

«Μια δημοκρατία στο '81... Έφτασεεεεε!!»



Χθες βράδυ θύμωσα. Πάρα πολύ. Θύμωσα με την ξεδιάντροπη προσβολή του Πάγκαλου προς τη δημοκρατία και τους θεσμούς που απο το 1974 πολλοί Έλληνες προσπαθούμε να προστατέψουμε και να αναδείξουμε, σε πείσμα των επιθέσεων του ιδίου και των συντρόφων του. Θύμωσα με την παρελκυστική στάση του προέδρου Πετσάλνικου που αντί να βάλει στη θέση του τον υβριστή βουλευτή προσπαθούσε να μας πείσει ότι «ήταν ένα μεγάλο λάθος η ιστορική αναδρομή» λες και το πρόβλημα ήταν η «αναδρομή» κι όχι το υβριστικό της περιεχόμενο. Θύμωσα και με το ευθυνόφοβο ανθρωπάκι που μας κυβερνάει το οποίο, αντί να μαζέψει πάραυτα και αυστηρά το θρασύ μαντρόσκυλο του, προσπάθησε να μας πείσει ότι το ‘74 αποκτήσαμε μια δημοκρατία που αν δεν ανέβαινε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 δε θα «επιβεβαιωνόταν». Θύμωσα και με τα «αποχωρητήρια» της Νέας Δημοκρατίας, τελείως λάθος στάση η φυγή, έπρεπε να μείνουν εκεί και να μην συνεχιστεί τίποτα αν δεν ανακαλείτο δημοσίως ή ο λόγος Πάγκαλου ή ο ίδιος ο Πάγκαλος, όταν προσβάλεται βάναυσα η δημοκρατία και διαστρεβλώνεται η ιστορία τόσο απροκάλυπτα μιλάμε για εσκεμμένη συνταγματική εκτροπή όχι για απλό λεκτικό ατόπημα...

Ο Πάγκαλος και η δημοκρατία του ‘81



* άρθρο του Ναπολέοντα Λιναρδάτου στο Μπλέ Μήλο

Εάν ήμουν ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν θα μιλούσα για τις εκλογές της Αλλαγής. Αν ήμουν ο Θεόδωρος Πάγκαλος δεν θα μιλούσα για το 81. Δεν θα έβαζα στο στόμα μου το 81, τους αριθμούς 8 και 1, μαζί ή χώρια. Αν κάποτε στην εξοχή ευρισκόμενος συναντούσα μια πινακίδα με χιλιομετρική απόσταση 81, πίσω θα γύριζα, εάν ήμουν ο Θεόδωρος Πάγκαλος.

Γιατί η επάρατη δεξιά, ή Νέα Δημοκρατία, ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε, έχει στο ιστορικό της πολλά λάθη, πολλά αμαρτήματα, πολλά, πολλές φορές, ανεξήγητα λάθη και αμαρτήματα, αλλά παρόλα αυτά έχει ένα προτέρημα, δεν είναι το ΠΑΣΟΚ. 

21.6.11

Αυτό που κατάλαβε αργά ο Ρουσόπουλος



* ενδιαφέρον όσο και καλογραμμένο άρθρο του Θάνου Δημάδη από το protagon.gr στις 21.06.2011

Σήμερα, κάθε μέρα που ξημερώνει, ολόκληρη η Ελλάδα ζει με την αγωνία και τον εφιάλτη της χρεοκοπίας. Τρία χρόνια πριν, ολόκληρη η Ελλάδα είχε ως μοναδικό θέμα συζήτησης το Ρουσόπουλο. Χιλιάδες τόνοι μελάνι εφημερίδων και σάλιου από δημοσιογράφους της τηλεόρασης καταναλώθηκαν για να πεισθούμε ότι το πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει τότε ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ήταν όχι τα συνεχή καμπανάκια κινδύνου που ήδη χτυπούσαν διεθνείς πιστοληπτικοί οίκοι και εκθέσεις αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας, αλλά ένα και μόνο πρόσωπο. Και αυτό ήταν ο Θ. Ρουσόπουλος. Τρία χρόνια πριν, η ελληνική κοινή γνώμη εισέπνεε καθημερινά το αναισθητικό που- πολύ λυπάμαι που το λέω- της διοχέτευε μία μεγάλη μερίδα των μέσων ενημέρωσης στη χώρα μας. Με τρόπο απροποσανατολιστικό, προκλητικά κατευθυνόμενο και συγκεκαλυμμένα στρεβλωτικό.

20.6.11

O Φωτόπουλος πώς ξύπνησε σήμερα;



* άρθρο της Ελίζας Μπενβενίστε στο aixmi.gr

Στο Google μπορείς να βρεις σχεδόν τα πάντα. Εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, ιστορικά στοιχεία, αρχείο εφημερίδων κλπ. Τα πάντα, εκτός από το βιογραφικό του προέδρου της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Νίκου Φωτόπουλου.

Οι μόνες πληροφορίες σχετικά με την τροτσκική ιδεολογία του, την καταγωγή του από το Περιστέρι και την εργασία του ως εργατοτεχνίτη (χωρίς περαιτέρω πληροφορίες για το πότε και για το πόσο) αναφέρονται σε ένα blog με το όνομα «Βαθύ πράσινο, Η Αριστερά του ΠΑΣΟΚ», όπου ο Φωτόπουλος παρουσιάζεται κάτι σαν τον Μαραντόνα του συνδικαλισμού. Το μυστηριώδες προφίλ του επιχειρεί να φωτίσει και το μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και πρώην υφυπουργός Εσωτερικών, Νίκος Μπίστης, με ένα άρθρό του στο Protagon, όπου μας λέει ότι ο Φωτόπουλος έχει στο γραφείο του φωτογραφίες των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Βελουχιώτη, Ανδρέα Παπανδρέου και φυσικά του απόλυτου επαναστατικού ειδώλου κάθε αγοριού στην εφηβεία, Τσε Γκεβάρα.

Δούλεψε ποτέ ο Φωτόπουλος; Και αν ναι, για πόσο καιρό και σε τι θέση, είναι προφανώς δύο ερωτήματα οι απαντήσεις των οποίων φυλάγονται σαν επτασφράγιστα μυστικά. Φαντάζομαι ότι η επαγγελματική του πορεία είναι κάτι σαν το Άγιο Δισκοπότηρο για τους απανταχού συνδικαλιστές εντός συνόρων: όλοι ψιθυρίζουν για αυτό, αλλά κανείς δεν έχει στοιχεία για την ύπαρξή του.

Η χρεοκοπία μιας κοινωνίας

άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της Κυριακής 19.06.2011

Υπάρχουν πολλά κλισέ που πνίγουν τον δημόσιο διάλογο. Διακινούνται ελαφρά τη σκέψει και προϊόντος του χρόνου και διά της πολυχρησίας έχουν γίνει κάτι σαν ιερά τοτέμ. Ουδείς τολμά να τα αμφισβητήσει, αλλά και κανείς δεν κάνει τον κόπο να τα σκεφτεί. Ενα από αυτά τα κλισέ, που ανασύρονται συχνά-πυκνά από το Πάνθεον της αριστερής παράδοσης, είναι η κοινωνία. «Το ζήτημα», λένε πολλοί ταγοί, «είναι να μη χρεοκοπήσει η κοινωνία».

Εδώ, όμως, υπάρχει ένα πρόβλημα και μερικές απορίες. Τι είναι η κοινωνία; Είναι επιχείρηση, για να υπάρχει ο κίνδυνος χρεοκοπίας; Πώς ακριβώς χρεοκοπεί μια κοινωνία; Κάνει στάση πληρωμών; Διαλύεται και τα περιουσιακά της στοιχεία τα παίρνουν οι πιστωτές; Επιπλέον, ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία μιας κοινωνίας; Είναι διαφορετικό να λέει κάποιος ότι δεν πρέπει να χρεοκοπήσει το κοινωνικό κράτος ή εν γένει το κράτος. Αυτό ναι: έχει ταμείο, έσοδα - έξοδα, και μπορεί να πέσει έξω. Αλλά η κοινωνία, ούτε ταμείο έχει, ούτε λογιστικές καταστάσεις. Εκτός και αν η κοινωνία ταυτίζεται με το κράτος, οπότε όταν χρεοκοπεί αυτό χρεοκοπεί και η κοινωνία.

Μπορεί κάποιος να πει ότι μια κοινωνία χρεοκοπεί όταν χρεοκοπούν τα νοικοκυριά της. Αυτό έχει μια λογική βάση. Αν οι πολίτες της δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, τότε η κοινωνία χρεοκοπεί. Σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, προϋποθέτουμε το θατσερικό αξίωμα ότι «δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται κοινωνία· υπάρχουν άνδρες, γυναίκες και οικογένειες». Συνεπώς, όταν χρεοκοπούν οι τελευταίοι χρεοκοπεί και το άθροισμά τους, που είναι η κοινωνία.

19.6.11

Το μαρτύριο του μεταφραστή...



Αδυνατώ να φανταστώ το πως τα Βενιζε..λεγόμενα θα αποδίδονται στις διάφορες «εξωτικές» γλώσσες της Ένωσης... Προβλέπω πάντως ότι λίαν συντόμως τα Ευρωπαϊκά όργανα θα έχουν αδήρητον ανάγκην νέων μεταφραστών... Λόγω ανηκέστου βλάβης των παλαιών...

Σαν ξημερώνει Κυριακή...



[παλαιότερη γελοιογραφία του Στάθη, αλλά πάντα επίκαιρη...]

Δύο μέρες μετά...



...τον ανασχηματισμό, μερικά κομβικά ζητήματα μένουν ακόμα αναπάντητα. Γιατί η Άννα και όχι η Φώφη; Είχε μήπως το τηλέφωνο της πιό πρόχειρο ο Γιώργος; Μα δεν την πήρε καν τηλέφωνο...

Το πιό ανησυχητικό όμως ήταν που δεν πήρε ούτε τη Φώφη... Μόνο που η Άννα πήγε σπίτι ενώ τη Φώφη την ξέχασε... Στο υπουργείο...

Μα τι λέω, δε μπορεί να την ξέχασε, ξεχνιέται ποτέ μια Φώφη, ξεχνιέται;;

18.6.11

Τεκμήρια ελευθέρου λόγου...

«Και μόνο το ότι το υπογράφει ο ..., κάνει το άρθρο ανάξιο μελέτης και σχολιασμού. Δεν θα του συγχωρεθεί ΠΟΤΕ το άλλο κείμενο ενάντια στους αγανακτισμένους όπου τσουβάλιαζε ΟΛΟΥΣ όσους καταβαίνουν στις πλατείες ότι δήθεν δεν καταδίκασαν το έγκλημα της Marfin. ΠΟΤΕ!»

Έτσι, οργισμένα, σχολίαζε φίλος (από αυτούς που δε συνηθίζουν να «τσουβαλιάζουν») νωρίτερα την επίκληση μου να διαβάσουν άρθρο συγκεκριμένου αρθρογράφου με μια σειρά ενδιαφέρουσες, όχι κατ’ανάγκη όμως αποδεκτές, σκέψεις. Όταν του παρατήρησα ότι διαφωνώ και πως το ότι κάποια άποψη κάποιου είναι λάθος για τους υπολοίπους δεν καθιστά όλες τις απόψεις του λάθος, έσπευσε να μου απαντήσει με λόγο που συναντούμε στην καθημερινότητα μας: «Όπως υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας υπάρχει και το τεκμήριο της ενοχής. Όταν λοιπόν κάποιος καταδικαστεί στην κοινή γνώμη οι απόψεις του περνούν πλέον από διπλό φίλτρο».

Το τεκμήριο της αθωότητας όντως υπάρχει και είναι θεμέλιο της δημοκρατίας. Το τεκμήριο της ενοχής, όπως το εννοεί ο φίλος αλλά και πολλοί διαμαρτυρόμενοι και αγανακτισμένοι στην καθημερινότητα μας, επίσης υπάρχει και είναι ίδιον όσων δεν επιθυμούν να επιχειρηματολογούν αντιτιθέμενοι σε μια άποψη αλλά προτιμούν να μην εκφράζεται αυτή... Όσο για τον καλό φίλο και –ενίοτε- συνομιλητή, χαίρομαι που ακόμα κι όταν παρασυρόμαστε αμφότεροι προς την ευκολία του δεύτερου τεκμηρίου, τελικά επιστρέφουμε στον δύσκολο δρόμο του πρώτου τεκμηρίου...

Εξάλλου ας μην ξεχνάμε το Θεμιστόκλειο «πάταξον μεν, άκουσον δε» που μας κληροδότησε ο αρχαίος πολιτισμός μας...

Αφού τακτοποίησε τη νέα κυβέρνηση...



...ο Γιώργος συνεχίζει μέρα νύχτα να δουλεύει άοκνα για να ολοκληρώσει το έργο του, να πετύχει τους στόχους του!!

Σατανικές σκέψεις...



«...έτσι όταν θα μας βλέπει και τους τρεις μαζί η Άνγκελα, θα καταλαβαίνει ότι εγώ όντως κάνω θυσίες. Όχι θα τους άφηνα έτσι..!!» Σατανικές σκέψεις του Γιώργου πριν τον χθεσινό ανασχηματισμό...

Κατά τα λοιπά, εκτός από τους «κηπουρούς» χάσαμε και μπόλικους μαϊντανούς, ενώ το «σφιξιμο» του σχήματος από 48 σε 40 μας θυμίζει τις τελευταίες κυβερνητικές ημέρες του εν Ραφήναις... Είμαι σίγουρος ότι πολύ σύντομα θα νοσταλγήσουμε την πληθωρική αρχοντιά της Λούκας, ενώ έχει ήδη αρχίσει να λείπει σε πολλούς η Μαρκησία... και η Τίνα... και η Θοδώρα... Όσο κι αν άοκνα θα προσπαθήσει να καλύψει το κενό το δίδυμο Ρέππα-Ντόλιου οργανώνοντας το σύστημα διακίνησης ρουσφετοραβασακίων μέσω ηλεκτρονικής διακυβέρνσης ώστε να υπάρχει διαφάνεια προς τα μέσα (και να μη γκρινιάζει η κομματική βάση σε προεκλογική περίοδο) αλλά και αφάνεια προς τα έξω (ώστε να μη γκρινιάζουν αυτοί οι Σαββοπουλικοί Κωλοέλληνες ότι όλο βολεύουμε τους δικούς μας)... Μείωση δημοσίου δε χρειάζεται, θα βγαίνουν στη σύνταξη, θα καλύπτουμε τα κενά με το ένα προς πέντε, ε, κουτσά στραβά θα τα βολέψουμε... «Συρματοπλέγματα βαριά» που λέει και το τραγούδι...

17.6.11

Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κερδίσει τη μάχη των ιδεών



* άρθρο του Τηλέμαχου Χορμοβίτη στο Μπλέ Μήλο. Εγώ το έχω γράψει με μία φράση «πλέον αρνούμαι κάθε μέτρο που δεν προϋποθέτει άμεση μείωση δημοσίου τομέα στο 1/3 του τώρα!! ο θάνατος τους η ζωή μου...», όπως αποδεικνύεται όμως, εν Ελλάδι, η επιλογή των πολλών είναι η ανάποδη, «ο θάνατος μου η ζωή τους...». Είναι σαν τα καρκινικά κύτταρα, που αφού επικρατήσουν σε ένα σημείο του οργανισμού σκοτώνοντας τα υγιή κύτταρα, λίγο πριν νεκρωθούν κάνουν μεταστάσεις σε άλλο υγιές σημείο και μετά σε άλλο, ώσπου να νεκρωθεί όλος ο οργανισμός... Διότι τελικά, ο Γ.Α. Παπανδρέου, με το προεκλογικό «λεφτά υπάρχουν» και την μετεκλογική εφαρμογή του, αυτό προσέφερε στα ιθαγενή καρκινικά κύτταρα που τον ψήφισαν, επιβίωση στο διηνεκές (δηλαδή όσο υπάρχει εν ζωή ο οργανισμός) δια της «μετάστασης», δηλαδή του διαρκούς, καταναγκαστικού δανεισμού εις βάρος του κάθε υγιούς κυττάρου με το οποίο έρχονται σε επαφή. Κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στο χθεσινό χειροκρότημα...

Στη χθεσινή του ομιλία (σ.σ. 16.06.2011) στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν , όσο και αν δεν το πιστεύετε , ξεκάθαρος. Σκιαγράφησε με σαφήνεια το όραμα του για την Ελλάδα του μέλλοντος και περιέγραψε τους πυλώνες του νέου...ελληνικού θαύματος.

Φυσικά, πρωταρχική θέση θα έχουν τα φτηνά δάνεια τα οποία με ιδιαίτερη υπερηφάνεια, χαρακτήρισε "πρόγραμμα μαμουθ που παρόμοιο του ποτέ στην ιστορία του πλανήτη μας δεν έχει υπάρξει". Τα δάνεια πλαισιώνουν τα αναπόφευκτα ΕΣΠΑ καθώς και νέα μεγαλα αναπτυξιακά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από την ΕΕ και τις ευρωπαϊκές Τράπεζες , ειδικά προγράμματα για προστασία και στηριξη ανέργων και φτωχότερων στρωμάτων και ειδικό χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα της ΕΕ για μεταφορά τεχνογνωσιας σε τομείς όπως η δημόσια διοίκηση , υγεία , παιδεία. Και αν το νέο μοντέλο σας θυμίζει απελπιστικά το παλιό, δεν έχετε άδικο. Ο "σοσιαλισμός της επαιτείας" του Γιώργου Παπανδρέου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μετεξέλιξη και το ανώτερο στάδιο της μεταπολιτευτικής κλεπτοκρατίας, γι αυτό και θα έχει την ίδια τύχη με αυτή. Αλλά το πιο λυπηρό είναι πως δεν υπάρχει κανένα κόμμα που να αμφισβητεί αυτές τις βασικές επιλογές.

16.6.11

Κενό εξουσίας, η αρχή της νέας Ελλάδας...



Η κατάσταση είναι εξαιρετικά ρευστή και δε σηκώνει πολλά λόγια: η πολιτική Γ.Α. Παπανδρέου, η πολιτική ΠΑΣΟΚ, η χυδαία αυτή παραπλάνηση της πλειοψηφίας, καταρρέει παταγωδώς...

Ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται... Και αυτά που ζούμε σήμερα τα έχω διαβάσει στην νεώτερη πολιτική μας ιστορία, ως συμβάντα την περίοδο 1965-1967...

Εκείνο που δεν ταιριάζει με αυτά που διάβασα είναι η διαστροφή σκέψης, ο εγωϊστικός κυνισμός που διαθέτει ο σημερινός κυβερνήτης, ο οποίος πλέον δολιχοδρομεί μεταξύ μοναρχικών και δικτατορικών συμπεριφορών...

Πιστεύω ότι δεν πρέπει αυτή τη στιγμή να πούμε πολλά, εμείς επιλέξαμε αυτούς τους ολίγιστους που μας διοικούν, εμείς λοιπόν πρέπει να σταματήσουμε τις μεγαλοστομίες και τη στείρα άρνηση, να πάρουμε τα πράγματα πάλι από την αρχή, να απαντήσουμε στα απλά και αυτονόητα ερωτήματα που τόσα χρόνια αποφεύγουμε για την εκπαίδευση, την επιχειρηματικότητα, τη χωρική ανάπτυξη και το περιβάλλον, τα κοινά, τους θεσμούς...

Να αποφασίσουμε ποιά θέλουμε να είναι η Ελλάδα του 21ου αιώνα και ποιοι πρέπει να είμαστε εμείς οι πολίτες της. Μόνο έτσι το σημερινό κενό εξουσίας, το τέλος της διεφθαρμένης Ελλάδας που δημιούργησε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το σύστημα ΠΑΣΟΚ, θα αποτελέσει την αρχή μιας νέας Ελλάδας...

Δε θα πω περισσότερα γιατί δε με ενδιαφέρει πια αυτή η παλιά Ελλάδα που σήμερα ψυχορραγεί. Αυτή η Ελλάδα της ήσσονος προσπάθειας και της μείζονος αμοιβής πρέπει να πεθάνει εδώ και τώρα, με ξαφνικό θάνατο, για το καλό όλων μας...

Στα χρόνια που ασχολούμαι με την πολιτική και τις επιχειρήσεις έχω γνωρίσει αξιόλογους ανθρώπους που πιστεύω ότι μπορούν να φτιάξουν αυτό το καλύτερο αύριο που και εγώ αναζητώ. Με αυτούς θα συνταχθώ από δω και πέρα, αυτούς θα στηρίξω, με αυτούς θα μιλήσω (και μέσα από τα κείμενα που θα αναρτώνται στο blog μου) για όλα αυτά που πρέπει να γίνουν ώστε να δημιουργηθεί η νέα Ελλάδα που ονειρεύομαι, πάνω στις στάχτες και τα ερείπια της παλιάς.

Όσοι πιστοί στην αλλαγή που πρέπει να υπάρξει προσέλθετε, όσοι έχετε ακόμα την ελπίδα ότι τίποτε δεν θα αλλάξει απέλθετε...

Τελετή λήξης

άρθρο του Στ. Κασιμάτη
από την Καθημερινή
της 16.06.2011
Οπως καταλάβαμε χθες, μία ημέρα πριν από τα πεντηκοστά ένατα γενέθλιά του (που είναι σήμερα, 16 Ιουνίου), ο Γιώργος Παπανδρέου ουσιαστικά έπαψε να είναι πρωθυπουργός. Ισως το επίρρημα «ουσιαστικά» να περιττεύει, καθώς μέχρι τώρα ποτέ δεν ήταν πρωθυπουργός με την ουσιαστική έννοια του όρου: κυρίως προήδρευε σε ατελείωτα υπουργικά συμβούλια, για τα οποία θα έλεγε κανείς ότι σκοπό είχαν όχι τη λήψη των απαραίτητων δύσκολων αποφάσεων, αλλά την αποφυγή τους. Διακρίθηκε, επίσης, επειδή κατά καιρούς, επιδεικνύοντας ασυνήθιστη επιμέλεια και σοβαρότητα, ησχολείτο με την επιμόρφωση των στελεχών της κυβέρνησής του, γύρω από τις διάφορες trendy τάσεις του New Age.

Χθες το απόγευμα, κατά τις πληροφορίες -πληροφορίες εν πολλοίς αντικρουόμενες, δεδομένου ότι η κάθε πλευρά επεδίωκε να παρουσιάσει με τον ευμενέστερο δυνατό τρόπο τη στάση της- στην τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ του πρωθυπουργού και του προέδρου της Ν.Δ., που ακολούθησε τη συνάντηση του πρώτου με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ετέθη το ζήτημα παραίτησης του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία και σχηματισμού κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. υπό την ηγεσία προσωπικότητος κοινής αποδοχής. Σε περίπτωση κατά την οποία η προσπάθεια δεν θα μπορούσε να ευοδωθεί, ο Γιώργος εφέρετο -κατά τις ίδιες πληροφορίες- διατεθειμένος να παραμείνει στη θέση του, ώστε «να συνεχίσει τη δουλειά του ως εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας»! Το τελευταίο ήταν, ασφαλώς, ένα σκληρό αστείο εις βάρος του. Ενας αυτοσαρκασμός ενδεικτικός, ενδεχομένως, της απελπιστικής ψυχολογικής κατάστασης του Γιώργου Παπανδρέου. Ενα αστείο, που αμφιβάλλω αν και αυτοί οι κηπουροί (του υπουργικού συμβουλίου) ακόμη μπορούσαν να το πάρουν στα σοβαρά. Διότι από τη στιγμή που ένας πρωθυπουργός παραδέχεται την αδυναμία του να κυβερνήσει, προφανώς δεν υπάρχει πλέον οδός επιστροφής.

Δικαιούμαστε μιας Συγγνώμης!



*άρθρο του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Κάποια πράγματα σε τούτη τη ζωή ενοχλούν περισσότερο από κάποια άλλα! Το τι είναι σημαντικό ή μη, δεν μετριέται πάντα με το μέγεθος του τραπεζικού λογαριασμού μας. Υπάρχει μια λέξη που τουλάχιστον για του Έλληνες αποτελούσε κάποτε ιδανικό ζωής: «Το φιλότιμο». Με το πέρασμα του χρόνου και την επικρατούσα ιδεολογία του ευδαιμονισμού, η λέξη αυτή χάνεται σιγά-σιγά από το καθημερινό ρεπερτόριο της ζωής μας, και αντικαθίσταται με περισσότερο υλιστικά ιδεώδη, όπως ένα κάμπριο ή ένα τριήμερο στην Μύκονο.

Η σύγχρονη νεοελληνική προσέγγιση της ζωής έχει υιοθετήσει μια σειρά από αξίες που κατά πολύ απέχουν από αυτή του «φιλότιμου» και προσιδιάζουν σε αυτές ενός εγωπαθούς κακομαθημένου βουτυρόπαιδου. Στη λογική αυτή οι ταγοί του έθνους μας διαμορφώνουν πολιτικό λόγο, που για να παραμένει αποτελεσματικός, πρέπει κάθε φορά να υπερακοντίζει σε λαϊκισμό τον προηγούμενο. Κολακεύοντας τα ελαττώματα του λαού, χαϊδεύοντας τις αδυναμίες του και κανακεύοντας τα πάθη του ικανοποιούν τα κατώτερα –καταναλωτικά- ένστικτά του, ενισχύουν τις δημοσκοπικές τους θέσεις, ευελπιστώντας σε ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα. Το ψέμα μετατρέπεται σε πάγια τακτική, η οποία σιγά-σιγά γίνεται αποδεκτή όχι μόνο ως θεμιτή αλλά και ως ορθή πρακτική, η οποία, αποδεδειγμένα, φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» γίνεται θέση ζωής.

Το τεστ του Σωκράτη

Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του.
Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να κάνουν το τεστ της “τριπλής διύλισης”.
- Τριπλή διύλιση; ρώτησε με απορία ο γνωστός του.
- Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις.
- Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας. Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;
- Ε… όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και…
-Μάλιστα, άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα.
- Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης. Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;
- Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον…
- Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.
Ο γνωστός του έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.
- Παρόλα αυτά, συνέχισε ο Σωκράτης, μπορείς ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο. Το τρίτο φίλτρο της χρησιμότητας. Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για τον μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί χρήσιμο σε κάτι;
- Όχι δεν νομίζω…
- Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;
Ο γνωστός του έφυγε ντροπιασμένος, έχοντας πάρει ένα καλό μάθημα…
Μήπως είναι καιρός να βάλουμε κι εμείς αυτό το σοφό τεστ στη ζωή μας;

* ανάρτηση που βρήκα στις σελίδες του ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟΥ στο facebook

Και παραιτημένος και διχασμένος...



έτσι εξηγούνται όλα... χθες το μυαλό του ΓΑΠ συμμετείχε στη γενική απεργία... ο ίδιος πάλι όχι... τι δουλειά έχει εξάλλου ένας αντιεξουσιαστής σε απεργίες, όταν διαθέτει το απόλυτο όπλο για να συγκλονίσει τα πλήθη, την «παραίτηση και όχι...» (κατά το βαρύ γλυκός και όχι...);



όσο για το «φράγμα» με τα μηχανάκια είχε το σκοπό του, μην τυχόν και προσπαθήσει το μυαλό να βρει το σώμα μεσοστρατίς για του Κάρολου και έχουμε άλλα τρεχάματα... κατά τα λοιπά, «το ΓΑΠ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη»... χθες στον ίδιο, σήμερα σε όλους μας...

διότι από σήμερα οι Έλληνες έχουμε το μοναδικό -και θλιβερό- προνόμιο να κυβερνώμαστε από έναν πρωθυπουργό που αφού πήρε τηλέφωνο τον αντίπαλο του και του παραιτήθηκε, ένιωσε έντονο το φόβο να γίνει δεκτή η παραίτηση και αναίρεσε, για να υποβάλλει μετά παραίτηση στον εαυτό του και να μην την κάνει δεκτή... καλημέρα!!

υ.γ.1 για αλλαγή πολιτικής και στροφή στην ανάπτυξη ούτε λόγος από τον «παραιτημένο» πρωθυπουργό... στο μυαλό του (το οποίο από σήμερα ξαναπιάνει δουλειά, πιθανόν όμως να απεργήσει και πάλι στις κυλιόμενες 48ωρες της ΓΕΝΟΠ από Δευτέρα...), βασιλεύουν τα σενάρια διάσωσης του κομματικού κράτους του ΠΑΣΟΚ τα οποία ο «παραιτημένος» και οι αυλικοί του αποκαλούν μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα... άρα και το πυροτέχνημα του ανασχηματισμού, θα ανάψει λίγο φανταχτερά στον αέρα και μετά θα σβήσει για να μας αφήσει για τα καλά στο βαθύ σκοτάδι...

15.6.11

Oι δύο Ελλάδες



* editorial του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice

Σιγά-σιγά, αρχίζουν τα πράγματα να ξεκαθαρίζουν. Υπάρχουν δύο Ελλάδες. Και οι δύο είναι, μάλιστα, «αγανακτισμένες» Ελλάδες.

Η μία θέλει να μείνουν τα πράγματα όπως ήταν μέχρι το 2009. Θέλει, δηλαδή, το ευρύτερο Δημόσιο να καταναλώνει κάθε χρόνο 24 δισεκατομμύρια περισσότερα απ’ όσα εισπράττει. Κι αυτά να πηγαίνουν σε όσους έχουν μια προνομιακή κατά το μάλλον ή ήττον σχέση με τον κρατικό μηχανισμό. Η διαπλεκόμενη επιχειρηματικότητα να παίρνει έργα και προμήθειες με ληστρικές συμβάσεις. Τα κόμματα-επιχειρήσεις να διαχειρίζονται επ’ ωφελεία τους, αδιαφανώς, το δημόσιο χρήμα. Οι εκλογικοί πελάτες των κομμάτων να διορίζονται σωρηδόν στο δημόσιο σε θέσεις μη παραγωγικές. Οι συνδικαλιστές των κομμάτων να συνδιοικούν τις δημόσιες επιχειρήσεις. Με 300 χιλιάδες εφάπαξ να βγαίνουν σε πρόωρες συντάξεις με εθελούσιες εξόδους στα 50 τους. Τα ευγενή ταμεία να χρηματοδοτούνται από τις εισφορές υπέρ τρίτων που καταβάλλει η υπόλοιπη κοινωνία. Η κοινωνική πρόνοια να μετατρέπεται σε εισοδήματα προνομιούχων ομάδων. Οι νησίδες του δημοσίου, αυτονομημένες, εκκλησία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δημοτική αυτοδιοίκηση, να έχουν μετατραπεί σε εστίες λεηλασίας και σπατάλης. Τα κρατικοδίαιτα Μέσα Ενημέρωσης να χρηματοδοτούνται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και οι επιχορηγούμενοι διανοούμενοι να τα αμπαλάρουν όλα αυτά με το περιτύλιγμα του «δημοσίου συμφέροντος». Να περνάνε αυτοί καλά, με δανεικά, επιχορηγήσεις, κοινοτικές επιδοτήσεις. Ο λογαριασμός όμως να επιβαρύνει ολόκληρη την κοινωνία. Και αγανακτούν με τους πολιτικούς που υπόσχονταν ότι θα συνεχιστεί το πάρτι και τώρα τους ρίχνουν στη μοιρασιά.

Το δημιουργικό ΠΑΣΟΚ: ένα σκίτσο και τέσσερα υστερόγραφα...



(υ.γ.1) Αν κάτι θα μας μείνει από τις δύο κυβέρνησεις που μας πρόσεφερε τόσο απλόχερα ο Γιώργος Β' Παπανδρέου Γ' της γνωστής δυναστείας των Παπανδρεϊδών, είναι η δημιουργικότητα τους: αφού μετονόμασαν τα διάφορα κυβερνητικά οφίκια ώστε ο ταπεινός πολίτης να πρέπει να τα προφέρει αργά αργά και με περισσή προσοχή (επαληθεύοντας ίσως το ότι όταν χρυσοπληρώνεις κάτι πρέπει να το απολαμβάνεις;), προχωρά σταδιακά και σε αναβάπτιση λαομίσητων λέξεων (αργότερα ίσως να τις απαλείψει και από το λεξικό) όπως «φόρος». Πρώτα λοιπόν, σήμερα, προστίθεται ο ανακουφιστικός όρος, π.χ. «φόρος αλληλεγγύης», έτσι στο Βραχυπρόθεσμο (που θα ψηφιστεί κατά τον Σεπτέμβριο για να κλείσουν κάτι τρύπες στο νερό που άνοιξαν από τα μπάνια του λαού του καλοκαιριού του 2011...) θα μπορεί να απαλειφθεί η «μισητή» λέξη και το όλο κονδύλι να εκφραστεί ως σκέτο «αλληλεγγύη». Άσε που έτσι θα υπάρχει και η δυνατότητα και τα πληρωτέα να αυξηθούν και να ζητηθεί από τον στενάζοντα να μην στενάζει... Διότι «αλληλεγγύη» θα δίνει, για να συνεχίσουν να πληρώνονται οι υποχρεώσεις του δημοσίου, όχι «φόρο»...

Βουλιάζοντας με το μεγάλο κράτος



Στην αρχή ήμουν φανατικός υποστηρικτής του μνημονίου και ακόμα πιστεύω πως έστω στην ύστατη στιγμή μπορεί να βγουν πολλά θετικά από το μνημόνιο. Υποτίθεται πως θα έδινε μια ανάσα στην κυβέρνηση ώστε να πραγματοποιήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις μαζί βέβαια με την ύπαρξη μιας στιβαρής εποπτείας που θα συνοδευόταν από έναν συμμορφωτικό (disciplinary) μηχανισμό ώστε η κυβέρνηση να πραγματοποιήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιήθηκαν δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η συνέχιση των ίδιων αποτυχημένων κρατικιστικών πολιτικών με μόνη διάφορα την βελτιωμένη χρηματοδότηση τους από υψηλότερους φόρους.

Αυτές τις μεταρρυθμίσεις ας μου επιτραπεί να τις ονομάσω, μεταρρυθμίσεις του υδραυλικού, γιατί θα μπορούσε να τις κάνει ο κάθε υδραυλικός που έχει μια στοιχειώδη αίσθηση των οικονομικών. Για παράδειγμα στο ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης, αυτό που συνέβη δεν ήταν η αλλαγή του συστήματος προς ένα βιώσιμο σύστημα ιδιωτικών λογαριασμών, άλλα η παράταση της ημερομηνίας κατάρρευσης του. Και πως το έκαναν αυτό οι επαΐοντες της οικονομικής μας πολιτικής υπό την εποπτεία της τρόικας? Απλά αυξάνοντας τις εισφορές, μειώνοντας τις παροχές και αυξάνοντας τα όρια ηλικίας. Συγγνώμη άλλα αυτήν την μεταρρύθμιση δεν χρειαζόταν κανένας ακριβοπληρωμένος ειδικός να την κάνει. Θα πει κανείς πως χωρίς την τρόικα δεν θα γινόταν ούτε αυτή η μεταρρύθμιση, άλλα όμως ας μην εντυπωσιαζόμαστε από τα καθρεφτάκια που μας πωλούν.

Γιατί όχι και τεκμήριο στο σεξ;



*άρθρο του Γιώργου Καισάριου, χρηματοοικονομικού αναλυτή, στις 18 Απρ. 2009, στο www.newstime.gr

Οι Ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και αρκετά χρόνια έχουν επινοήσει την ιδέα του τεκμαρτού εισοδήματος. Τα πρώτα τεκμήρια μπήκαν σε ισχύ το 1955 επί κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή. Το πρώτο τεκμήριο είχε να κάνει με το ετήσιο ενοίκιο ή τεκμαρτό της κατοικίας και θερινής διαμονής. Αργότερα με τα χρόνια προστέθηκαν και άλλα τεκμήρια όπως: Η κατ' εκτίμηση υπολογιζόμενη δαπάνη για το επιβατικό αυτοκίνητο, κότερο, ελικόπτερο και αεροπλάνο. Η δαπάνη για τυχόν απασχολούμενο οδηγό, πλήρωμα κότερου κτλ, οι δαπάνες ταξιδιών αναψυχής εξωτερικού και τα καταβαλλόμενα δίδακτρα στα ιδιωτικά σχολεία.

14.6.11

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι...



«Αρκεί να υψώσει το δείκτη του χεριού και να δείξει προς τα πάνω». Με τη φράση αυτή κλείνει το ενδιαφέρον άρθρο του «Το άλλοθι του Παπακωνσταντίνου» (protagon.gr | 13.06.2011) o Kώστας Γιαννακίδης. Σταχυολογώ τα σημεία απόλυτης συμφωνίας...

«Για τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου μπορείς να ανοίξεις μία βεντάλια με κατηγορίες. Ξεκινάς από εκείνη που τον εγκαλεί για λάθος αντιλήψεις και φτάνεις στον χαρακτηρισμό του «εκπροσώπου της τρόικας». Είτε τις αποδέχεσαι, είτε τις απορρίπτεις, τα στοιχεία περιέχουν μία απλή αλήθεια: ο ως υπουργός Οικονομικών δεν κατάφερε να φέρει τα μεγέθη κοντά στα επίπεδα που θα άνοιγαν έστω μία μικρή χαραμάδα αισιοδοξίας. Απέτυχε στις δαπάνες, δεν έφερε τα έσοδα που απαιτούν οι περιστάσεις. Και το κυριότερο: δεν εισήγαγε καινοτομίες, δεν ανέλαβε πρωτοβουλίες στο ύψος της συγκυρίας...

...Πετυχημένος υπουργός στην Ελλάδα θα είναι εκείνος που θα περιορίσει τη φοροδιαφυγή και θα θέσει τις δαπάνες σε ένα ορθολογικό πλαίσιο. Τέτοιος υπουργός δεν έχει υπηρετήσει ακόμα στο υπουργείο Οικονομικών. Ο Παπακωνσταντίνου θα μπορούσε να διεκδικήσει τη θέση αν έκλεινε φοροφυγάδες στη φυλακή, «έτρεχε» από την αρχή το σημερινό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και έκανε πιο σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα. Όμως προτίμησε να αποδεχθεί το μοιραίο, υπέκυψε στο αναπόφευκτο. Αλλά έχει και ένα καλό, ως ατράνταχτο άλλοθι. Αρκεί να υψώσει το δείκτη του χεριού και να δείξει προς τα πάνω.»


Γιώργο (εσύ ο απο πάνω...) ακούς ή σε έχει φάει η πολλή διανόηση;;

Πως θα τελειώσει η χρεοκοπία: Τι φοβούνται να ομολογήσουν...



* άρθρο του Κώστα Στούπα από το www.capital.gr

Δεν είναι εύκολο να προβλέψει κάποιος πότε θα τελειώσει αυτή η κρίση για την Ελλάδα. Πιο εύκολο είναι να προβλέψει πως θα τελειώσει...

Το πρώτο σημάδι που θα σημάνει το τέλος της κρίσης, είναι το πρωτογενές πλεόνασμα και το δεύτερο πλεόνασμα στο ισοζύγιο συναλλαγών, με το εμπορικό έλλειμμα να μειώνεται δραστικά...

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, ούτε να αφήνουμε τους δημαγωγούς να μας κοροϊδεύουν με δραχμές, δανεικά από την Κίνα και άλλα "δώρα" από τη διαγαλαξιακή αυτοκρατορία των ΕΛ... Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις με τις οποίες δεν θα "ματώσουμε" σαν κοινωνία.

Οι ΔΕΚΟ και πολλοί κρατικοί οργανισμοί θα ιδιωτικοποιηθούν και έτσι μαζί με το άνοιγμα των αγορών και τoν επιχειρηματικό ανταγωνισμό θα αποτελέσουν πεδίο προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων και ανάπτυξης όπως συνέβη με την αγορά των τηλεπικοινωνιών.

13.6.11

Μερικές αλήθειες είναι σκληρές...



Μερικές αλήθειες είναι σκληρές αλλά πρέπει να λέγονται ξανά και ξανά, μήπως και τις εμπεδώσουμε, μήπως και μπούμε στον σωστό δρόμό. Αξίζει να δείτε το βίντεο της εκπομπής της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ «Πρόσωπα και Απόψεις» με τον Μπάμπη Παπαδημητρίου και τον Στέφανο Μάνο. Τα κύρια σημεία αναφέρονται στο ρεπορτάζ του skai.gr που ακολουθεί.

Το δίλημμα «απολύσεις στον δημόσιο τομέα ή χρεοκοπία και διάλυση του ιδιωτικού τομέα» έθεσε ο Στέφανος Μάνος σε συνέντευξή του στην εκπομπή του ΣΚΑΪ Πρόσωπα και Απόψεις με τον Μπάμπη Παπαδημητρίου.

«Η περικοπή δαπανών σημαίνει κατ’ ανάγκη περικοπή θέσεων, όχι μισθών. Εκείνοι που θα απολυθούν να απολυθούν μετά από μία τριετία υποχρεωτικής αργίας, θα κερδίζουν το 70% των τακτικών τους αποδοχών, θα δικαιούνται να πιάσουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, και μετά θα απολυθούν με τους όρους που προβλέπονται στον ιδιωτικό τομέα» τόνισε επαναφέροντας στο «τραπέζι» τη σχετική πρότασή του.

«Ρουφώντας λιγότερα από την ιδιωτική οικονομία ο δημόσιος τομέας θα αρχίσει να παίρνει τα πάνω της και να περιορίζεται η πρόκληση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα» τόνισε.

Για τα αίτια της κρίσης δήλωσε ότι η «η κρίση είναι κατά 85% δική μας και έγινε οξύτερη λόγω και μίας διεθνούς ανησυχίας. Η κρίση στην Ελλάδα είναι πρόβλημα διακυβέρνησης. Τα τελευταία χρόνια ξοδεύαμε ατέλειωτα λεφτά περισσότερα από όσα εισπράτταμε».

Αποτιμώντας το μέχρι στιγμής έργο του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ο Στέφανος Μάνος αναγνώρισε ότι «εργάζεται δεν είναι τεμπέλης, αλλά δεν είμαι βέβαιος πώς γνωρίζει πως λειτουργεί η ελληνική οικονομία» Σύμφωνα με τον κ. Μάνο, «ο υπουργός Οικονομικών επιμένει σε πράγματα που προκαλούν ζημιά στην ελληνική οικονομία, και δεν έχει μαζέψει τις δαπάνες, δεν είμαι καν βέβαιος αν έχει προσπαθήσει».

«Το θέμα είναι πώς θα μάθουμε να ζούμε με τα χρήματα που βγάζουμε. Ελπίζω να συνεχίζουν να μας πιέζουν, αλλιώς με τα μυαλά που έχουμε δεν θα κάνουμε τίποτε» σημείωσε.

Αναφερόμενος στο Ελληνικό και στο ενδεχόμενο αξιοποίησής του, υπογράμμισε ότι «πρόκειται για την πιο πολύτιμη έκταση γης στη Μεσόγειο και χρειάζεται αργό προσεκτικό σχεδιασμό και συνεννόηση και όχι fast track».

Ο Γιώργος δεν αλλάζει και βουλιάζει



*δημοσίευση του Ναπολέοντα Λιναρδάτου στο Μπλέ Μήλο, το Σάββατο 11.06.2011. Σημαντική σημείωση: ο Παπανδρέου έχει σήμερα απέναντι του την πιο συναινετική αντιπολίτευση που υπήρξε στη χώρα τα τελευταία 50 χρόνια, καμία σχέση δηλαδή με το λαϊκιστικό μένος της δικής του αντιπολίτευσης (ειδικά αυτή της περιόδου 2007-1009 όταν έφτασε να πατάει επί θεσμών και πτωμάτων για να πάρει την εξουσία...). Και ενώ κατά κοινή ομολογία της πλειοψηφίας του λαού ο ίδιος πλέον δεν κάνει απολύτως τίποτα δημιουργικό παρά καταστρέφει και αυτά τα λίγα που έχουν επιβιώσει τριάντα χρόνων σοσιαλκομμουνισμού, επιδιώκει να βρεί άλλοθι στο ότι η συναινετική (πιότερο από ντροπή για το παρελθόν της παρά συνειδητά για το μέλλον της) αντιπολίτευση δεν αυτοκαταργείται...

Στην Βουλή χθες ο Πρωθυπουργός είπε ότι θα μιλούσε λίγο διαφορετικά, “αν θέλετε κάπως συναισθηματικά.” Μετά από αυτό άρχισε να διαβάζει λέξη προς λέξη το γραπτό κείμενο. Ο τόνος και η ροή άλλαζαν λίγο όταν γύριζε τη σελίδα.

Την ίδια ημέρα σε διάγγελμά έκανε “Νέα έκκληση στις ηγεσίες των κομμάτων για συνεργασία ώστε η Ελλαδα να βρεθεί ισχυρή στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής” και ζήτησε την “υπέρβαση των κομματικών τειχών”.

Το σενάριο που θα βασίζεται στην έλλειψη συναίνεσης είτε για αφορμή για εκλογές ή για την κυρίαρχη δικαιολογία αποτυχίας είναι ήδη σε εξέλιξη. Το έργο το έχουμε ξαναδεί, προσφάτως, με την πρωθυπουργία του Κώστα Καραμανλή.

Ο κ. Καραμανλής διατείνεται, σε όποιον έχει την υπομονή να τον ακούσει, ότι ο ίδιος ήθελε να κάνει μεταρρυθμίσεις αλλά δεν τον άφησε η αντιπολίτευση. Συχνά οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μια επαγγελματική σχέση με την παραπολιτική αλλά μια ερασιτεχνική σχέση με την πολιτική και τα πολιτικά.

Η λεγόμενη συναίνεση δεν θα έρθει από το πουθενά - δεν χαρίζεται. Μια κυβέρνηση οφείλει πρώτα να καταφέρει μερικά πράγματα. Βασιζόμενη σε κάποιες πρώτες επιτυχίες μπορεί αργότερα να αποκτήσει το πολιτικό κεφάλαιο που να της επιτρέψει να προχωρήσει σε άλλες τομές. Έτσι αποκτάται η πλατιά κοινωνική συναίνεση και έτσι αυξάνεται το πολιτικό κόστος της άρνησης για την αντιπολίτευση.

Σήμερα ποιος πολιτικός αρχηγός μπορεί να πάρει το ρίσκο να υποστηρίξει τον κ. Παπανδρέου; Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί μια κυβέρνηση που σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές για την χώρα δεν παρουσιάζει μια στοιχειώδη συνοχή;

Μίλησε χθες στην Βουλή ο κ. Παπανδρέου για “λαίλαπα αγορών” (ψέμα), “δεν έχουμε χρεοκοπήσει” (ψέμα), “έχουμε περάσει όλα τα τεστ” (ψέμα).

Μέχρι στιγμής ο κ. Παπανδρέου: δεν έχει πει την αλήθεια για το πως φτάσαμε εδώ και ακολουθεί μια πολιτική που δυσφημίζει την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικό, υπονομεύει την αξιοπιστία της Ελλάδας με τις ηγεσίες άλλων χωρών και εξοργίζει τους ψηφοφόρους τους. Δεν τορπιλίζει μόνο τις δικές του προσπάθειες, αλλά ταυτόχρονα υπονομεύει τον επόμενο πρωθυπουργό.

Το χθεσινό διάγγελμα, ψυχρό και άχρωμο, θα μπορούσε να ήταν ένα διάγγελμα μιας οποιαδήποτε κυβέρνησης που απλώς αντιμετωπίζει κάποια κοινά και τρέχοντα προβλήματα. Ο κ. Παπανδρέου δεν είναι μόνος ένας κακός ηγέτης, αλλά επίσης και ένας κακός πολιτικάντης - έχει την συναισθηματική νοημοσύνη μιας μεταχειρισμένης κονσέρβας.

Η επικαιρότητα ενός "αγανακτισμένου" μέσα από τρία βιβλία



*δημοσίευση του Διαμαντή Σεϊτανίδη στο blog «Η Αλήθεια της Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας»

Επειδή και εγώ είμαι «αγανακτισμένος», από μαζοχισμό ίσως, κάθησα και ξαναδιάβασα τρία βιβλία. Το ένα είναι «Η Ψυχολογία των Όχλων» του Γουστάβου Λεμπόν, βιβλίο που γράφτηκε το 1895, σε μία περίοδο όπου η Γαλλία βρισκόταν σε οξύτατη κοινωνικο-πολιτική κρίση. Το δεύτερο είναι «Η Επαναστατημένη Μάζα και η Τεράστια Σημασία των Βλακών εν των Συγχρόνω Βίω» του Ευάγγελου Λεμπέση. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε πριν 90 χρόνια και επανεκδόθηκε στην Ελλάδα το 1988 από τις Εκδόσεις Των Φίλων. Το τρίτο βιβλίο είναι το «Πώς Πεθαίνουν οι Δημοκρατίες», του Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ, που στην Ελλάδα εκδόθηκε το 1986 από την Ευρωεκδοτική.

12.6.11

Αφανίζοντας τη μεσαία τάξη



* άρθρο της Λώρης Κέζα, από ΤΟ ΒΗΜΑ της 09.06.2011.

Τελικά στο υπουργείο Οικονομικών έχουν μια ιδιότυπη αίσθηση του χιούμορ. Κάνουν πλάκα. Αποκλείεται να σοβαρολογούν όταν λένε ότι θα επιβάλλουν έκτακτη εισφορά σε εκείνους που έχουν ήδη φορολογηθεί για τα εισοδήματά τους. Αποκλείεται να σοβαρολογούν όταν λένε ότι θα πάρουν έξτρα 3%, επειδή έτυχε να ξυπνήσει κάποιος από το επιτελείο με αυτή τη φαεινή ιδέα. Αποκλείεται να σοβαρολογούν λέγοντας ότι θα αρπάξουν μισό μισθό από όποιον δηλώνει τις πραγματικές αποδοχές του. Η ιδέα μαθεύτηκε με τον προσφιλή τρόπο του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου: κάποιος άφησε να διαρρεύσει η «πρόταση που έπεσε στο τραπέζι». Τα πρόθυμα μέσα ενημέρωσης ανέλαβαν την εκγύμναση της κοινής γνώμης. Με το λέγε-λέγε όλα συνηθίζονται. Θα περάσει ένα διάστημα απόγνωσης, με τους μισθωτούς να αναρωτούνται πού θα βρουν το ποσό κι αν αξίζει να χαλαλίσουν το επίδομα αδείας. Κατόπιν ο υπουργός θα κάνει τη σωτήρια παρέμβαση: θα πει «όχι 3 αλλά 2%» ή «όχι 3%, κλιμακούμενο» και θα φανεί ότι μας κάνει χάρη.

Θέλω να γίνω ΠΑΣΟΚ και δε μ' αφήνουν!



Έγραφα προχθές πως «πλέον αρνούμαι κάθε μέτρο που δεν προϋποθέτει άμεση μείωση δημοσίου τομέα στο 1/3 του τώρα!! ο θάνατος τους η ζωή μου...», φίλοι και γνωστοί -πολιτικοποιημένοι ή μή- έπεσαν να με φάνε, «πρεπει να σκεφτούμε την Ελλάδα», «η πατρίδα πρώτα» και άλλα σχετικά...

Και εκεί που είχα αρχίσει να κάνω δεύτερες σκέψεις, είχα αρχίσει να θέλω να γίνω ΠΑΣΟΚ, έσκασε στο mail μου η παρακάτω εξομολόγηση κανιβάλου by SykoFantiS Bastoyni για να δω ...το φως το αληθινό.

Ναι, μετά από αυτό, εξακολουθώ να «αρνούμαι κάθε μέτρο που δεν προϋποθέτει άμεση μείωση δημοσίου τομέα στο 1/3 του τώρα!! ο θάνατος τους η ζωή μου...» και, επειδή δεν πρόκειται να μειωθεί άμεσα το δημόσιο, επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω μέσα από τα γραφόμενα του SykoFantiS Bastoyni στο παρακάτω κείμενο το «γιατί θα φοροδιαφύγω».

Αν προσθέσετε και το ότι προ διετίας ΔΕΝ πίστεψα «ότι η νέα τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και κυρίως ο Πρωθυπουργός είχαν την κουλτούρα και την αντίληψη να άρουν από πάνω μας όλη αυτή τη μούχλα της διακυβέρνησης με τρόπους οθωμανικής αυτοκρατορίας», θα καταλάβετε ότι το εννοώ!! No Mercy!!!

11.6.11

Η αρχή της απόγνωσης



* άρθρο του Αντώνη Παπανικολάου στο aixmi.gr

[Συμφωνώ με τις διαπιστώσεις και τις αγωνίες του γράφοντος, δεν μπορώ όμως να δεχθώ την αυτοθυσία, σε βαθμό παραίτησης, της τελικής παραίνεσης του «Ποιος θα μείνει πίσω για να τραβήξει την Ελλάδα μπροστά;». Σε όλες τις δύσκολες περιόδους της η Ελλάδα σώθηκε από τους Έλληνες που δεν έμειναν μέσα να αργοπεθάνουν «μετά των αλλοφύλων», σώθηκε από αυτούς που έφυγαν άφοβα εκτός, που έστησαν μια νέα, προσωρινή, Ελλάδα στην καρδιά και την ψυχή τους σε κάποια ξένη χώρα, και γύρισαν να βοηθήσουν όταν οι συνθήκες ωρίμασαν, όταν οι ξένοι αφέντες και οι ντόπιοι προστατευόμενοι και παρατρεχάμενοι τους βρέθηκαν σε αδύναμη θέση. Αυτοί που έμειναν και ηρωϊκά θυσιάστηκαν, είναι μεν αξιομνημόνευτοι στα βιβλία της ιστορίας, ο ρόλος τους όμως εξαντλείται εκεί... Διαβάστε σε κάθε περίπτωση το ενδιαφέρον κείμενο και σχολιάστε...]

Είμαι 35 ετών. Έχω τέσσερα πτυχία τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Έχω εργαστεί για σχεδόν επτά χρόνια στο εξωτερικό, στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό ερευνητικό κέντρο στο επιστημονικό μου αντικείμενο. Έχω αποδείξει την αξία μου στον στίβο των επιστημονικών δημοσιεύσεων. Έχω αποδείξει την ικανότητά μου να καινοτομώ, το εν λόγω κέντρο χρηματοδότησε εννέα αιτήσεις για διπλώματα ευρεσιτεχνίας σε Ε.Ε. και Η.Π.Α. βασισμένα σε μεγάλο βαθμό σε δικές μου ιδέες. Είμαι στην πιο παραγωγική περίοδο της ζωής μου.

Έχω επιστρέψει στην Ελλάδα εδώ και τρία χρόνια. Στην μοναδική πραγματική συνέντευξη για δουλειά που μου προσφέρθηκε (από πολυεθνική συμβουλευτική εταιρεία) πέρασα επιτυχώς όλα τα στάδια. Δεν έλαβα ποτέ απάντηση, ούτε καν αρνητική. Ευτυχώς βρήκα μια απασχόληση στην ειδικότητα μου. Τρεις μέρες τη βδομάδα αρχικά. Πλήρους απασχόλησης αργότερα. Δουλεύω με μπλοκάκι. Υπογράφω συμβάσεις έργου αφού ολοκληρώσω το έργο. Πληρώνομαι όποτε υπάρχουν χρήματα διαθέσιμα. Η εργασιακή σιγουριά είναι ανύπαρκτη, οι προοπτικές είναι μηδενικές. Δεν ξέρω για πόσο ακόμη θα υπάρχουν κονδύλια. Πόσο θα με κρατήσουν στην υπάρχουσα θέση μου; Όσο καλοπροαίρετος και να είναι ο εργοδότης μου, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Μπορεί αύριο να βρεθώ στο δρόμο, χωρίς προοπτική, χωρίς δυνατότητα υπαγωγής στον ταμείο ανεργίας (αυτοαασχολούμενος γαρ), χωρίς ελπίδα.

10.6.11

Τι να κάνουμε; ΕΚΛΟΓΕΣ!



* άρθρο του Λευτέρη Κουσούλη που δημοσιεύθηκε στο www.freecity.gr την Τρίτη 07.06.2011, το σκίτσο του Στάθη, παλαιότερο αλλά πάντα επίκαιρο...

Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα το κλίμα γίνεται ακόμη πιο ζοφερό. Ένα βαρύ μαύρο σύννεφο καλύπτει τη χώρα. Τα αδιέξοδα των τελευταίων δεκαετιών, που το λεγόμενο πολιτικό σύστημα ενέταξε στα σχέδια της βραχυπρόθεσμης εξουσίας του, πυκνώνουν. Το πολιτικό προσωπικό εξακολουθεί παρά τη ρητορική να είναι αυστηρά προσανατολισμένο στον εαυτό του. Την ώρα που η κοινωνία αγωνιά και πάσχει και ο καθένας συνειδητοποιεί, άλλος λίγο άλλος πολύ, το απύθμενο βάθος των αδιεξόδων, το πολιτικό προσωπικό της κορυφής είναι προσανατολισμένο στην αυτοσυντήρησή του.

Το κράτος, αυτό το θεσμικό οικοδόμημα φεουδαρχικού τύπου, αυτό το φεουδαρχικό κράτος όχι μόνο καταβροχθίζει τους πόρους αλλά εξουδετερώνει στην πράξη τα δικαιώματα και συνεχίζει να χτίζει τείχη απαγορεύσεων και να ορθώνει εμπόδια στην αυτοπραγμάτωση και την ελευθερία.

9.6.11

Μεγαλοστομίες ανοήτου...



«...δικαίως πολλοί αγανακτούν. Εμείς όμως πρέπει να συμβάλουμε στο να διαμορφωθεί ένα πραγματικό Κίνημα Πολιτών που αντιδρούν σε κάθε ανομία, κάθε παρανομία, κάθε ρουσφέτι, κάθε χαριστική μεταχείριση... ως αντιεξουσιαστές στην εξουσία, είμαστε σύμμαχοι με τον λαό που ζητάει αυτή την αλλαγή...»
ΓΑΠ, ο μέγας διανοητής, χλευάζοντας μια φορά ακόμα την κοινωνία σύμπασα στη χθεσινή συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος...

Η κρίσιμη ερώτηση είναι «πόσο ακόμα θα τους ανεχόμαστε;;»

Μήπως να πάρουμε όλοι τα σκουπίδια μας και να τα πάμε αύριο κιόλας στο Μαξίμου ή στο υπουργείο Οικονομικών;; Δίκην έκτακτης εισφοράς, μιας και οι περισσότεροι δεν έχουμε κάτι άλλο να δώσουμε...

«Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από 'δω»



* επίκαιρο άρθρο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου στο site του

Οι συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων πολιτών υποδηλώνουν την πραγματικότητα μιάς κοινωνίας που δεν μπορεί να αντέξει στο βάρος της αλήθειας. Η Ελλάδα είναι στην ουσία χρεωκοπημένη. Το βάρος του εξωτερικού της δανεισμού μαζί και με τον εθισμό της κοινωνίας σε ένα δίχως όρια καταναλωτισμό την οδηγεί σε τραγικά αδιέξοδα. Ο λαικισμός αγριεύει και οι αντιδράσεις ακολουθούν δρόμους που ξεφεύγουν από τα όρια της κοινής λογικής. Ο κόσμος βέβαια αρχίζει να υποφέρει κι εύλογα δυσανασχετεί. Γιατί τώρα που ήρθε ο λογαριασμός δεν είναι κανένας διατεθειμένος, η και δεν μπορεί, να σηκώσει το σχετικό βάρος. Και οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας δεν είναι σε θέση να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Eξηγώντας το πρόβλημα, σκιαγραφώντας προοπτικές, κινητοποιώντας με έμπνευση λαικά στρώματα για πορεία σωτηρίας. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο αδυνατεί να ξεφύγει από τις συνήθεις επιλογές της ελληνικής δημόσιας γραφειοκρατίας. Και επιμένουν σε ατελέσφορα φορολογικά μέτρα που εξοντώνουν την αγορά και αδυνατούν να μαζέψουν τους πόρους για τους οποίους και θεσπίζονται.

8.6.11

Ο Γιώργος και η ιστορία...


Το σίγουρο είναι ότι ο Γιώργος έχει πάντα τις λύσεις...


...απλώς, καμιά φορά, η ιστορία επαναλαμβάνεται, ακόμα και ως ανέκδοτο!!