31.5.11

Ιδιωτικοποιήσεις: μερικές σκέψεις...



Κατ’αρχήν, να απαντήσω στο ρητορικό (για όσους με γνωρίζετε) ερώτημα: «συμφωνώ ή διαφωνώ;» Σαφώς συμφωνώ με τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, το κράτος, ο δημόσιος τομέας, δεν κάνει παραγωγή προϊόντων ή υπηρεσιών, η παραγωγή, η παροχή υπηρεσιών είναι ατομικό καθήκον των πολιτών μέσα από το οποίο προκύπτουν κέρδη και ανάπτυξη αλλά και ο φόρος, η συνεισφορά στα κοινά.

Με λίγα λόγια το κράτος μου σαφώς και δεν επιθυμώ να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα αλλά να δημιουργεί δραστηριότητα και ανάπτυξη..!! Να θέτει, εκ μέρους της κοινωνίας των πολιτών, τους κανόνες του επιχειρείν, να ασκεί έλεγχο ως προς τον σεβασμό και την τήρηση τους από όλους, να φροντίζει για την ίση πρόσβαση όλων των πολιτών σε αγαθά και υπηρεσίες, διαχειρίζεται τις σχέσεις της κοινωνίας με άλλες κοινωνίες.

Los Aganaktistas...



Έχω μέρες να πάω στο Σύνταγμα... Και δε θα ξαναπάω... πήγα στην αρχή, όταν όλα ήταν αυθόρμητα, όταν ο κόσμος εξέφραζε ανοιχτά τα «θέλω του» για πρόταση, δράση, ηγεσία... τώρα όμως, και εκεί, κυριαρχούν τα «δεν θέλω», η άρνηση, η πίεση να μην αλλάξει η κοινωνία, να μην υποχρεωθούμε να γίνουμε καλύτεροι επειδή κάποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να γίνουν καλύτεροι...

η ισοπέδωση δε με εξέφραζε και δε με εκφράζει...

ύστερα ακολούθησαν οι «κρεμάλες», οι αήθεις επιθέσεις, το cyber bullying... στόχος όποιος τολμά να εκφράσει άλλη άποψη αλλά και όποιος απλά δεν συμφωνεί... συντεταγμένες ομάδες οχλοκρατών επωφελούνται της μη οργάνωσης του κινήματος για να επιβάλλουν φασιστικά και ατιμώρητα το δικό τους...

το κοινωνικό κατακάθι που ανακατεύτηκε και άρχισε την επίθεση επί δικαίων και αδίκων... χωρίς επιχειρήματα, χωρίς πρόθεση διαλόγου, χωρίς δημοκρατία... μόνο με χολή, ύβρι, προσβολή... η απόλυτη οχλοκρατία, ο απόλυτος φασισμός... βάρβαρη επίθεση σε ότι απλά δε μας αρέσει...

απεχθάνομαι και την προπαγάνδα και τον φασισμό και την βία που τα ακολουθεί, λεκτική ή φυσική, δε θέλω να είμαι θύμα κανενός τους αύριο...

αλήθεια, τα αποδιοπομπαία μέσα μαζικής ενημέρωσης εξαγνίζονται όταν δείχνουν σε ζωντανές (ή ψόφιες) συνδέσεις τις γραφικότητες του καθενός «αγανακτισμένου»;

όχι τίποτε άλλο αλλά δε συμβιβάζεται από τη μία να κατηγορείς το mega ως φερέφωνο της κυβερνητικής πολιτικής και να επιτίθεσαι με χολερικές ύβρεις στη σελίδα του στο facebook και από την άλλη να ζητάς να μεταδώσει τις δραστηριότητες σου σύμφωνα με το δικό σου επικοινωνιακό σκεπτικό... εκτός αν κατηγορείς το μέσο ως προπαγανδιστικό ώστε να αποκτήσεις το άλλοθι που χρειάζεσαι και να το χρησιμοποιήσεις μετά για την δική σου προπαγάνδα...

Εν κατακλείδι, ας συνειδητοποιήσουμε ότι οι «αγανακτισμένοι» του Συντάγματος είναι προϊόν των πολιτικών: υποβάθμισαν τη μόρφωση τους, τους εκπαίδευσαν στο «αντί», στο «δεν θέλω», για να τους χειραγωγούν καλύτερα, σε αντάλλαγμα τους έδιναν μια άνετη, εύκολη ζωή... με δανεικά που τώρα στέρεψαν... τώρα όμως δεν τολμά κανείς πολιτικός να τους πει την αλήθεια: ότι πούλησαν την ψυχή τους στον διάβολο και δεν την παίρνουν πίσω... όσο σούργελα και αν γίνουν οι γραφικοί πλέον los aganaktistas...

[σκόρπιες σκέψεις μου για την οβιδιακή μεταμόρφωση των «αγανακτισμένων πολιτών» σε ένα γραφικό -και επικίνδυνο συνάμα- κίνημα αρνητών της προόδου και της εξέλιξης μέσω της επίκλησης ετερόκλητων συμφερόντων...]

υ.γ. σίγουρα ανάμεσα σε αυτούς που συγκεντρώνονται στις πλατείες και διαμαρτύρονται είναι και πολλοί που πραγματικά έχουν πρόβλημα από την άφρονα κυβερνητική πολιτική, είμαι μαζί τους, νοερά τουλάχιστον, κι αν έγραψα τα παραπάνω είναι για να τους δώσω να καταλάβουν ότι μόνο η πρόοδος και η βελτίωση των θεσμών μπορεί να τους, να μας βγάλει από το αδιέξοδο, όχι η κατάργηση τους και η αναρχία... αλλά αυτό σημαίνει ότι «πρέπει να περάσουμε από την αντίθεση στη σύνθεση», έκφραση που αρέσκομαι να επαναλαμβάνω από τότε που την άκουσα πρώτη φορά σε ένα σεμινάριο πολιτικής επικοινωνίας κάπου στο μακρυνό (και βρώμικο για πολλούς) 1989...

30.5.11

Πόσα κιλά δραχμές αγοράζουν μισό κιλό ντομάτες;

* Αναρτήθηκε στο blog Μπλέ Μήλο από τον Ναπολέοντα Λιναρδάτο, το Σάββατο 28.05.2011

Στο ΜπλεΜήλο προ πολλού έχουμε ταχθεί υπέρ μιας “αναδιάθρωσης” του ελληνικού χρέους για οικονομικούς και ηθικούς λόγους πολύ πριν μια τέτοια συζήτηση γίνει της μόδας στα σοβαρά ελληνικά ΜΜΕ. Προσοχή όμως, όλες οι αναδιαρθρώσεις δεν είναι το ίδιο. Προσοχή, ακόμα κυβερνά ο κ. Παπανδρέου.

Η ελληνική πολιτική τάξη απέτυχε και με την δραχμή και με το ευρώ. Απέτυχε εντός και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Χρησιμοποίησε την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ με τον ίδιο τρόπο που ένας πρεζάκιας εκμεταλλεύεται ένα αγαθό συγγενικό πρόσωπο.

Η σύσκεψη των αρχηγών, το iPad της Αλέκας και η νοσταλγία του Γιώργου...



«Τετάρτη βράδυ... Βράδυαζε παράξενα στο Παρίσι... Τους άλλους τους είχε δει όλους, έναν έναν, την Τρίτη... Εκτός από την Αλέκα... Την είχε πεθυμήσει... Ίσως πάλι να φοβόταν τα μεγάλα μυστικά που του έκρυβε... Έπρεπε να το κανονίσει να βρεθούν... Αυτή τη φορά στα σίγουρα... Θα έπαιρνε τον Κάρολο, ήταν φίλος του μπαμπά, πάντα τον βοηθούσε κι εκείνον σε κάτι τέτοια «λεπτά» ψιλοπράγματα...»

Όσο κι αν προσπάθησα μέσα στο Σαββατοκύριακο δεν βρήκα κάτι άλλο για να αιτιολογήσω το κάλεσμα Παπούλια για να συναντηθούν οι πολιτικοί αρχηγοί την Παρασκευή: ο Παπανδρέου είχε πληροφορηθεί ότι η Παπαρήγα είχε πάρει iPad και ήθελε να το επιβεβαιώσει...

28.5.11

H δουλειά του πρωθυπουργού



*άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη στο protagon.gr [οι επισημάνσεις δικές μου]

Υπάρχουν μερικά πράγματα που στριμώχνουν τη λογική στα σχοινιά. Επί μία εβδομάδα η κυβέρνηση αναζητεί συναινέσεις προκειμένου να εφαρμόσει την πολιτική που ζητούν οι δανειστές μας. Αυτό έχει λογική βάση. Ομοίως, αναμενόμενο και εξόχως λογικό είναι να βγαίνει ο Ολι Ρεν και να κάνει υποδείξεις προς τα κόμματα. Οι δικοί μας δηλώνουν ότι δεν υποκύπτουν σε εκβιασμούς, αλλά ο Ρεν ανήκει σε εκείνους που κρατούν στο χέρι τα κλειδιά του ταμείου και την επιβίωση του πολιτικού μας συστήματος. Ομως όσο και αν τα νύχια των Βρυξελλών γρατζουνούν τις πληγές μας, η στάση της κυβέρνησης παραμένει εν μέρει παράλογη.

27.5.11

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη...





Ναι, αυτόν τον στίχο του Σολωμού μου θύμισαν τα δύο εκλεκτά σκίτσα που δημοσιεύω (το πρώτο του Δημήτρη Χαντζόπουλου από Τα Νέα και το δεύτερο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή) και τα όσα γίνονται το τελευταίο διάστημα στη χώρα. Τα πολλά τα έγραψα σε προηγούμενη ανάρτηση μου με τίτλο «Θαρσείν χρη...», επί της ουσίας, ούτε δημοψήφισμα περιμένω ούτε εκλογές επιθυμώ. Θέλω κυβέρνηση ενεργή, που θα παίρνει αποφάσεις όσο δύσκολες και αν πρέπει να είναι, που θα συγκρούεται με συμφέροντα και κατεστημένα που ζημιώνουν τον τόπο, που δεν θα αναλίσκεται σε διαπιστώσεις, αμπελοφιλοσοφίες και κατηγορητήρια όπως η παρέα των σχολιαστών, αναλυτών και συζητητών των πολιτικοκοινωνικόοικονομικών δρώμενων που αποκαλείται σήμερα «κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ». Κατά τα λοιπά, σας παραπέμπω στην προηγούμενη ανάρτηση μου, θα μου κάνετε τιμή όσοι την διαβάσετε, πολύ δε περισσότερο όσοι βρείτε το χρόνο να την σχολιάσετε...

Θαρσείν χρη...



Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ, η σημερινή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα πράγμα σημαίνει: ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ έκλεισαν αμετάκλητα τον ιστορικό κύκλο τους. Τέλος εποχής; Ή μήπως, αρχή εποχής;

Είναι προφανές και δε χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις της πολιτικής επιστήμης, ότι ο Γ.Α.Παπανδρέου αρνείται πλέον να κυβερνήσει, έχει λυγίσει υπό τό βάρος του λαϊκισμού που ο ίδιος απερίσκεπτα εξέθρεψε για να κατακτήσει την εξουσία. Είναι προφανές επίσης και ούτε αυτό χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις της πολιτικής επιστήμης, ότι ο Γ.Α.Παπανδρέου εδώ και μήνες επιζητεί την φυγή δια των εκλογών. Όχι τόσο για να σώσει τον τόπο, όσο για να σώσει τον εαυτό του, το κόμμα του και την υστεροφημία του.

26.5.11

Ανεπανάληπτα αμετανόητοι...



*Το άρθρο, με τον τίτλο «Φόροι, φόροι, φόροι», αναρτήθηκε από τον Ναπολέοντα Λιναρδάτο στο blog ΜΠΛΕ ΜΗΛΟ την Πέμπτη 26.05.2011. Διαβάστε το, αναλογιστείτε και αποφασίστε αν θα δεχθείτε τους νέους, επαχθείς και αναιτιολόγητους, φόρους που προσπαθεί να επιβάλλει η πλέον φασιστική κυβέρνηση στη σύγχρονη δημοκρατική ιστορία της Ελλάδας για να μην προστατέψει την κομματική της πελατεία...[οι επισημάνσεις στο κείμενο είναι δικές μου]

Αφήστε μας ήσυχους να δουλέψουμε ήταν το μήνυμα του πρωθυπουργού στην διάσκεψη του ΟΟΑΣΑ. Που σημαίνει ότι όταν αφήνεις τους ανθρώπους που δημιούργησαν το μεγαλύτερο και πιο σπάταλο κράτος της Ευρώπης να διαχειριστούν μια κρίση που οφείλεται στο τεράστιο μέγεθος του δημόσιου τομέα, το μόνο που θα μπορέσουν να σκαρφιστούν είναι φόροι, φόροι και ακόμα περισσότεροι φόροι.

Το 2009 οι δημόσιες δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 53.2%. Μετά από την όλη φασαρία που έγινε το 2010 μειώθηκαν στο... 50% του ΑΕΠ. Ενώ για το 2011 προβλεπόταν να ανέβουν στο 50.7%! Βέβαια το 50.7% προβλεπόταν γιατί στην συνέχεια οι υπουργοί φρόντισαν να αυξήσουν τις δαπάνες όσο πιο πολύ μπορούσαν.

Δάκρυα χαράς [για το ΣΚ που έρχεται..;;]



«Επιδίωξη μας είναι η εθνική συνεννόηση. Είμαι ανοιχτός σε κάθε καλή ιδέα και πρόταση από τα κόμματα και κάθε υπεύθυνο φορέα, αρκεί αυτές οι προτάσεις να έχουν ως αποτέλεσμα την επίτευξη των δύσκολων στόχων που έχει θέσει η χώρα μας. Η Ελλάδα μπορεί. Παρά τις όποιες προφητείες οι θυσίες έχουν πιάσει τόπο, έχουμε πιάσει πολύ δύσκολους στόχους και αυτό πρέπει να συνεχίσουμε. Είμαστε απολύτως αποφασισμένοι και αυτό είναι εγγύηση για τη σιγουριά του κόσμου, εγγύηση για μία αναπτυξιακή πορεία. Αυτές τις αποφάσεις θα τις υλοποιούμε με την ευρύτερη δυνατή συναίνεση και μεταξύ των κομμάτων και μέσα στον ελληνικό λαό».

Ουφ... Τον κούραζαν οι στημένες δηλώσεις που του έγραφαν τα παιδιά... Άσε που έτσι που τις έγραφαν δυσκολευόταν να τις διαβάσει... Κοίταξε μπροστά, οι άλλοι είχαν ήδη ξεκινήσει... Είχε μείνει μόνος, με τον φρουρό και τις κάμερες... Kαι τότε, ο Γιώργος έγειρε στοργικά το κεφάλι και ένα δάκρυ κύλησε από το δεξί του μάτι... και μετά δεύτερο... και τρίτο... μετά έβγαλε το μαντήλι με τα κρεμμύδια, τα μάτια του άρχισαν να δακρύζουν... «Yes I can!!», σκέφτηκε... ακριβώς όπως του το είχε πει ο Τηλέμαχος... κοίταξε γύρω του... η φύση ήταν στο ανοιξιάτικο φούντωμα της, πουλάκια κελαϊδούσαν, χαρωπές πεταλούδες πήγαιναν από λουλούδι σε λουλούδι... του φάνηκε ότι είδε στη γωνία τον Αντώνη, τον παλιό του συμμαθητή να τον χειροκροτεί, να του σηκώνει τον αντίχειρα... «Δηλαδή πάμε καλά», σκέφτηκε, «Yes, we can!!, έτσι θα το έλεγε και ο πρόεδρος Μπαράκ», ψέλλισε, «Πάμε...» βγήκε η φωνή κανονική από το στόμα του... «Όχι πρόεδρε, το ΠΑΜΕ θα κάνει πορεία το Σάββατο, σήμερα είναι μερικοί από το facebook, είπαμε και του Φωτόπουλου να ανέβει κι αυτός για ξεκάρφωμα...», του είπε ο φρουρός... «Δηλαδή πάμε καλά!! Τζάμπα ο πανικός!! Χαλαρά...!! Να θυμηθώ να το βάλω στο powerpoint για το επόμενο υπουργικό, case study ότι έχουμε πολιτική βούληση...» σκέφτηκε... και ξαναδάκρυσε... από χαρά, και αυτή τη φορά... επιτέλους, η επιφυλακή θα τελείωνε, ένα ταξιδάκι τσακ μπάμ στο Παρίσι και μετά ξεκούραση, η μαμά θα τον άφηνε να πάρει την Άντα και να πάνε στην Ύδρα με το κανό... του το χρώσταγε... όταν μάλιστα θα της έδειχνε κι ο Νίκος τα νούμερα που του είχε δείξει εκεινού χθες...

25.5.11

Στα λιμάνια ανάβουνε φωτιές...



Κάτι μου λέει ότι στα λιμάνια θα ανάψουνε φωτιές... Όχι που θα επιτρέψει ο Χάρης Καστανίδης το ξεπούλημα του ιστορικού λιμένα της φτωχομάνας Θεσσαλονίκης μας σ' εκείνη την Hutchinsson που προσπαθεί να μας φορέσει καπέλο αβασάνιστα η άθλια δεξιά... Όχι ρε κύριε, τι θα πει «έναντι 130 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο για 25 χρόνια», τι αξία έχουν 3 δις ευρώ σε 25 χρόνια μπροστά στον τιμημένο ιδρώτα του σοσιαλιστή λαού που, βράχο βράχο τον καημό του, έφτιαξε το λιμάνι μας... Ψηφίζουν τα 3 δις ωρέ, δεν ψηφίζουν!! Ούτε στην τσέπη μας μπαίνουν!! Ε, κι εμείς δε νοικιάζουμε!!



Ούτε ξεπουλάμε!! Όχι που θα μας πάρουν μπιρ παρά τον Περαία μας, Περαία μας με τον Σαρωνικό του οι κινέζοι Cosco-τάδες... Όχι κύριε, εμείς αντιστεκόμαστε, τίμια, αντρίκια, σοσιαλιστικά... Μπορεί να μας χτυπούν τα ΜΑΤ της εξουσίας με τα δακρυγόνα, μπορεί να κλαίμε, αλλά το κλάμα μας αυτό θα γίνει ποτάμι να πνίξει τη δεξιά αντίδραση, να βοηθήσει στην ανάσταση της πονεμένης μας πατρίδας...

Cut... Μισό... Κάτι μου λένε από το κοντρόλ...

Ο κλαυθμός για το Δημόσιο



*άρθρο του Πάσχου Mανδραβέλη, από την Καθημερινή της Κυριακής 22.05.2011

Κλαυθμός βαρύς ακούστηκε για το σχέδιο της κυβέρνησης να αξιολογεί τους προς μετάταξη υπαλλήλους και όσοι δεν κάνουν για κάποια θέση του Δημοσίου να απολύονται. Δυστυχώς, ο κλαυθμός που ακούστηκε είναι για τους λάθος λόγους. Αντί να κλαίμε που μέχρι στιγμής (και ανεξαρτήτως της οικονομικής κρίσης) δεν γίνεται καμία αξιολόγηση των υπαλλήλων στο Δημόσιο, κάποιοι κλαίνε επειδή θα γίνει μια φορά. Ετσι γέμισε το κράτος με αδιάφορους υπαλλήλους και κάθε χρόνο χρειαζόταν συμβασιούχους, για να κάνουν τη δουλειά των αδιάφορων. Μετά οι συμβασιούχοι πίεζαν για «εργασιακή ασφάλεια». Κάποιοι φιλεύσπλαχνοι και πεινασμένοι για ψήφους υπουργοί τούς νομιμοποιούσαν και πολλοί από τους μόνιμους πλέον υπαλλήλους περνούσαν στο σώμα των αδιάφορων. Το αποτέλεσμα ήταν να χρειάζονται νέοι συμβασιούχοι, που μετά ζητούσαν μονιμοποίηση και ούτω καθεξής μέχρι να φτάσουμε στη χρεοκοπία.


24.5.11

ΕΥΑΘ πουλάμε;; Όχι δεν πουλάμε...



Γιώργο, πρέπει σήμερα, τι σήμερα, τώρα, να κάνεις κάτι. Δεν πρέπει να το αφήσεις να περάσει έτσι, δεν μπορεί ο πάσα εις να σε υποσκάπτει Γιώργο..!! Είπαμε και ξαναλέμε, ΕΥΑΘ δεν πουλάμε, και μην κοιτάς τη Χριστοφιλοπούλου, αυτή όλο γελάει, χαζό παιδί χαρά γεμάτο, κοίτα το μπλουζάκι που βγάλαμε, το λέει καθαρά, «δεν πωλείται», διάβασε τις αφίσες του αγώνα μας Γιώργο και σκέψου, τότε που ο κουρασμένος ήθελε να την πουλήσει για να μας κάνει να δουλεύουμε και να κουραζόμαστε κι εμείς, τότε που ο πλέριος λαϊκός αγώνας μας νίκησε τη δεξιά...

Οι περιπέτειες του εκσυγχρονισμού



*άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της Κυριακής 15.05.2011

H χώρα έζησε ένα μεγάλο διάστημα με ένα παραλήρημα λαϊκιστικής υστερίας. Πολλοί επείσθησαν ότι μπορεί να υπάρχει πλούτος χωρίς εργασία, μπέρδεψαν την εθνική ανεξαρτησία με την ανέξοδη ρητορεία, κάποιοι επιχειρηματολόγησαν ότι οι υποδομές για την ανάπτυξη είτε είναι κόλπο των καπιταλιστών για να αυξήσουν τα κέρδη τους ή ότι ήταν για τους κουτόφραγκους· εμείς, τέλος πάντων, δεν τις χρειαζόμασταν. Πολλοί ζούσαν σε ένα παραμυθένιο κόσμο. Mε ελπίδες και δράκους. Oι αποτυχίες μας ποτέ δεν εξηγήθηκαν ως προϊόν δικής μας αμέλειας ή αδιαφορίας, αλλά πάντα ήταν αποτελέσματα διεργασιών σκοτεινών δυνάμεων με ακόμη πιο σκοτεινά κίνητρα. H μόνη εμφανής εξήγηση για τα δεινά μας –πάντα στα πλαίσια του παραμυθιού– ήταν η ζήλια. Kάποια αόρατα κέντρα μας ζήλευαν και μας υπονόμευαν.

Ας τα δούμε όλα από την αρχή



*άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της Κυριακής 15.05.2011

Δεν είναι δέκα τα πράγματα που πρέπει να γίνουν για να σωθεί η χώρα. Ούτε καν εκατόν δέκα. Είναι χιλιάδες κι όλα αλληλένδετα. Γι’ αυτό οι κουβέντες δεν καταλήγουν πουθενά. Η συζήτηση μοιάζει με φαύλο κύκλο. Ναι: η (μη) λειτουργία της Δικαιοσύνης είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του τόπου. Για να έχουμε όμως αδέκαστους δικαστές πρέπει να τους αμείβουμε καλά. Για να πληρώνουμε πολλά λεφτά, πρέπει η εφορία να τα μαζεύει. Για να τα μαζεύει πρέπει οι φοροφυγάδες να ξέρουν ότι η Δικαιοσύνη θα τους τιμωρήσει και συνεπώς θα λειτουργεί. Η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί, λεφτά δεν μαζεύονται, άρα αδιέξοδο...

Αδιέξοδο; Μα δεν λέμε ότι «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα»; Πώς γίνεται και η δική μας δημοκρατία σε κάθε πρόβλημα βρίσκει τοίχο; Πώς γίνεται να μην έχουμε λύσει ούτε καν το πρόβλημα των σκουπιδιών της Αθήνας; Πώς γίνεται να έχουμε μάχες στους δρόμους για ένα πρόβλημα που αντιμετώπισαν όλες οι δυτικές πόλεις και το έλυσαν χωρίς μολότοφ και ΜΑΤ;

Μήπως, τελικά, είμαστε ένα Ιράκ (χωρίς –προς το παρόν, τουλάχιστον– τις αυτοσχέδιες βόμβες) όπου η δημοκρατία δεν ανθεί όσο κι αν την υμνούμε;

23.5.11

Αλήθειες και ψέματα για τη φοροδιαφυγή



*άρθρο του Κωνσταντίνου Μίχαλου, προέδρου του ΕΒΕΑ, στην Καθημερινή της Κυριακής 15.05.2011, επίκαιρο και πάλι καθώς η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου ετοιμάζεται να επιδοθεί στα μοναδικά πράγματα που άριστα ξέρει να κάνει: να βάζει φόρους και να κοροϊδεύει τον κόσμο ότι το κάνει για το καλό του...

Oι παραγωγικές τάξεις της χώρας εύχονται, ειλικρινά, όπως η νέα κυβερνητική πρωτοβουλία καταπολέμησης της μάστιγας της φοροδιαφυγής στεφθεί από επιτυχία, για το καλό της οικονομίας και της υγιούς επιχειρηματικότητας. Χωρίς, πάντως, πρόθεση βιαστικής υποβάθμισης των δυνατοτήτων του σχετικού κυβερνητικού σχεδίου, θα ήθελα να επισημάνω τα κάτωθι:

- Είναι κοινή διαπίστωση ότι μια από τις κύριες αιτίες που ωθούν τον φορολογούμενο στην απόκρυψη φορολογητέας ύλης είναι το σημαντικό σχετικό διακύβευμα, τα υψηλά κέρδη του.

Δυστυχώς, η ανακοίνωση του νέου αυτού τριετούς σχεδίου καταπολέμησης της φοροδιαφυγής δεν συνδυάστηκε με μια σημαντική μείωση των φορολογικών συντελεστών που και το κίνητρο του φοροφυγάδα θα περιόριζε και την ανάπτυξη θα ενίσχυε.

22.5.11

Τι Harvard, τι Χάλια...ρντ



«Ένας φοιτητής σε περιφερειακό ΤΕΙ κόστιζε 42000 ευρώ, πολύ περισσότερο από έναν φοιτητή στο Χάρβαρντ, όπου το μέσο κόστος ανά φοιτητή είναι 32000...»

Εντυπωσιακό ως στοιχείο και πραγματικά λυπηρός ο παραλληλισμός... Το μόνο που διακριτικά παρελήφθη να αναφερθεί είναι το πόσοι πτυχιούχοι του Harvard (ή έστω του Yale ή του London School of Economics) προσέφεραν άοκνα τις υπηρεσίες τους ως στελέχη και σύμβουλοι στις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της οικογενείας Παπανδρέου (αυτές επέμεναν και επιμένουν εξάλλου στη δημόσια «δωρεάν» παιδεία) ώστε να πετύχουμε το μεγαλειώδες αυτό κατόρθωμα, τι λέω, τον Τιτάνι(κ)ο Άθλ(ι)ο...

Η μάχη του κέντρου



* άρθρο του Άγγελου Στάγκου, δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της 21.05.2011

H απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο κέντρο της Αθήνας δεν δημιουργήθηκε σε μια στιγμή. Είναι το αποτέλεσμα μιας σταδιακής, αλλά σχετικά ταχείας, διαδικασίας υποβάθμισης της περιοχής, που ήταν ορατή σε όλους. Μόνον οι κυβερνήσεις των τελευταίων 8-10 ετών, η ουσιαστικά ανύπαρκτη κρατική μηχανή και οι διαδοχικοί δήμαρχοι δεν το έβλεπαν. Τώρα, οι πάντες διαπιστώνουν τις συνέπειες και υποτίθεται ότι είναι πρόθυμοι να τρέξουν για να διορθώσουν τα πράγματα, αλλά θα δούμε αν και πώς διορθώνονται. Και πάντως είναι βέβαιο ότι η όποια διαδικασία θα είναι μακρά.

21.5.11

Ξόρκια για την Αθήνα



*άρθρο του πανεπιστημιακού και συγγραφέα Απόστολου Διαμαντή, δημοσιεύθηκε στις 21/05/2011 στο protagon.gr.

Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για την Αθήνα ξορκίζουν το κακό και στηρίζονται σε ελπίδες παρά σε δράσεις. Ελπίζουν ότι τα οικονομικά κίνητρα θα δημιουργήσουν ρεύμα μετακίνησης, ότι οι περιπολίες θα μειώσουν το έγκλημα, ότι η μεταφορά του ΟΚΑΝΑ θα απομακρύνει τους εμπόρους και τους χρήστες, ότι οι ποδηλατόδρομοι θα κάνουν τους λαθρομετανάστες να φύγουν έντρομοι από το κέντρο! Μα είναι δυνατόν; Τα ίδια περίπου μέτρα έχουν και πάλι αναγγελθεί στο παρελθόν. Ποιο είναι το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι ένα: η συνεχιζόμενη μαζική εγκατάσταση λαθρομεταναστών στην Αθήνα αλλά και σε όλη την Ελλάδα, η οποία έχει πάρει πλέον μορφή εποικισμού. Το πρόβλημα δεν λύνεται με την αύξηση της αστυνόμευσης. Αυτό βεβαίως είναι προϋπόθεση, αλλά δεν οδηγεί σε λύση. Εάν η Ελλάδα δεν μειώσει δραστικά το μεταναστευτικό ρεύμα στα σύνορά της και εάν δεν εφαρμόσει αυστηρότερους νόμους νομιμοποίησης και εάν δεν φροντίσει να επαναπροωθήσει τους παράνομους μετανάστες, τότε απλά θα έχει αυτοκαταργηθεί ως εθνικό κράτος που στηρίζεται στην έννομη τάξη του, έτσι όπως την έχει δεχθεί και την έχει επιβάλει ο λαός της.

20.5.11

Ταχύτητα, απόφαση, ευθύνη και ανθρωπιά, η λύση κατά της παράνομης μετανάστευσης



Διάβαζα τις πρόσφατες κυβερνητικές ανακοινώσεις και τον διάλογο που έχει αναπτυχθεί σχετικά με τους μετανάστες και το τι πρέπει να τους κάνουμε και το πως πρέπει να τους χειριστούμε και το που πρέπει να τους βάλουμε κλπ. κλπ. Λέξεις επί λέξεων, φράσεις επί φράσεων που χτίζουν ένα ολόκληρο σύνθετο οικοδόμημα. Κι όμως τα πράγματα είναι πολύ πιό απλά. Το έχω ξαναγράψει, ανθρωπιά δε σημαίνει υποτέλεια, είναι χρέος στην ιστορική μας καταγωγή να είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αυτό όμως σημαίνει απόφαση, σημαινει ευθύνη, και για να το πετύχουμε πρέπει να γίνουμε πολύ λιγότερο φιλικοί στο «χύμα» της παράνομης μετανάστευσης. Ναι η χώρα μας πρέπει να παραμείνει και φιλόξενη και ανθρώπινη, αλλά αυτό δε σημαίνει και ότι «μπάτε σκύλοι αλέστε...».

19.5.11

Με ποιον ακριβώς πρέπει να συναινέσει ο Αντώνης Σαμαράς;



Το κείμενο «Με ποιον ακριβώς πρέπει να συναινέσει ο Αντώνης Σαμαράς;» δημοσιεύθηκε από τον Ναπολέοντα Λιναρδάτο στο blog Μπλέ Μήλο στις 19.05.2011. Μετά το κείμενο δημοσιεύω δικό μου σχόλιο επί του θέματος.

Οι Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και Όλι Ρεν θέλουν από την Νέα Δημοκρατία συναίνεση. Ταυτόχρονα διαβάζουμε ότι “Ανεβάζει το πολιτικό της ποντάρισμα στο στοίχημα της συναίνεσης η κυβέρνηση.” Αλλά συναίνεση σε τι και με ποιον;

Η αξίωση για συναίνεση από την ΝΔ είναι η μόδα της εβδομάδας. Η συγκεκριμένη αξίωση αποκτά ακόμα περισσότερη ισχύ μιας και την απαιτούν οι μη εκλεγμένοι Ευρωκράτες των Βρυξελλών. Ο Όλι Ρεν μίλησε για “ζήτημα θεμελιώδους πολιτικής υπευθυνότητας.”

Φαίνεται ότι έχει περάσει ένα απίστευτο χρονικό διάστημα από την προηγούμενη εβδομάδα όπου το θέμα ήταν η έλλειψη συναίνεσης και ομοψυχίας μέσα στην κυβέρνηση. Φαίνεται ότι ήδη ξεχάσαμε τις δηλώσεις Λοβέρδου που είχαν φέρει τόσο πολύ αναστάτωση.

18.5.11

Η συναίνεση και ο «νυν υπέρ πάντων αγών»

«Συναίνεση δεν είναι να ζητάς από τα άλλα πολιτικά κόμματα να συμφωνήσουν με τις δικές σου πολιτικές, που έχουν αποδειχθεί και απολύτως αποτυχημένες. Συναίνεση είναι να αποδέχεσαι και προτάσεις των πολιτικών σου αντιπάλων και να το κάνεις σε μια σειρά από θέματα». Τάδε έφη Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ως ΠΑΣΟΚ, στις 26-2-2009. Ελπίζω να το σημειώσατε, θα χρειαστεί ξανά εντός των ημερών...

Σχόλιο: όταν «εκτίθεσαι» σε δηλώσεις, πρέπει τουλάχιστον ο λόγος σου να έχει συνέχεια και συνέπεια. Αποδεικνύεται όμως καθημερινά ότι, για μερικούς, ο λυσσαλέος «νυν υπέρ πάντων αγών» ήταν για να πάρουν το «δοβλέτι». Και δε μου το βγάζετε από το μυαλό ότι και στην κρίση μάλλον (ει βέβαιον) είχαν τζογάρει και από τις ιδιωτικοποιήσεις (πιθανόν) προσδοκούν. Εξού και η λύσσα. Αλλά πάλι που να ξέρω και τι εγώ ένας ταπεινός blogger...;;

Υπενθύμιση: αν μη τι άλλο όμως, για να υπάρξει συναίνεση πρέπει ο ιταμός, θρασύς και προκλητικός υπουργός να απομακρυνθεί από την κυβέρνηση... εκτός των παραπάνω, και ως αποτυχημένος!!

To blog του primeminister.gov.gr...



Γιώργο μου, διάβασε το, σε ενδιαφέρει, μου το υπέδειξε μία καλή φίλη, «αυτο το ειδες; εμεινα "χαζή"!!» μου έγραψε... Μπήκα να διαβάσω, ο τίτλος μεγάλος και μεγαλεπήβολος «Δημιουργούμε την εμπιστοσύνη που χρειαζόμαστε στους θεσμούς μας»... Και από κάτω άρχιζε το παραμύθι...

Πριν από λίγες μέρες, ρώτησα τον Υπουργό των Οικονομικών μας, τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, πόσο βαθιά φαίνεται να είναι η ύφεση φέτος.
Μου είπε, «δεν μπορώ να σου πω, δεν ξέρω μέχρις ότου η Ανεξάρτητη Στατιστική Αρχή ανακοινώσει τα στοιχεία».
«Εντάξει, αλλά σίγουρα κάποια ένδειξη, κάποια εικόνα πρέπει να έχεις», του απάντησα.
«Όχι», μου είπε, «δεν έχω».
«Τότε ρώτα τους», του είπα.
«Τους ρώτησα», μου απάντησε.
«Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;», τον ρώτησα.

Ζηλώσασα δόξαν Πετσαλνίκου...



«Εάν δεν στηρίξετε την Ελλάδα, θα πάθετε αυτά που πάθατε στην Κρήτη», είπε η βουλευτής Ηρακλείου του ΠαΣοΚ κυρία Μαρία Σκραφνάκη σε μία ομάδα Γερμανών βουλευτών, μέλη της ομάδας φιλίας Γερμανίας - Ελλάδας, που επισκέφθηκαν το Κοινοβούλιο. Οι Γερμανοί βουλευτές κοίταζαν έκπληκτοι την Ελληνίδα βουλευτή, η οποία συνέχισε την επίθεση: «Η Ελλάδα είναι μία μικρή νησιωτική χώρα, όχι μεγαλύτερη από το Παρίσι, πέρασε από δύο παγκόσμιους πολέμους, από έναν εμφύλιο και αυτό δεν το λαμβάνετε υπόψη», είπε.

Και ενώ οι Γερμανοί προσπάθησαν κάτι να πουν, η κυρία Σκραφνάκη συνέχισε λέγοντάς τους ότι εάν καταρρεύσει η Ελλάδα, θα καταρρεύσει όλη η Ευρώπη και η Γερμανία αφού «το μεγαλύτερο ποσοστό των ελληνικών εξοπλισμών είναι από τη Γερμανία, υπάρχουν τόσες πολλές Μερτσέντες στην Ελλάδα», τους είπε.

Και πριν προλάβουν να συνέλθουν από την έκπληξη η κυρία Σκραφνάκη τους είπε ότι εάν καταρρεύσει η κυβέρνηση του ΠαΣοΚ, δεν θα εφαρμοσθεί το μνημόνιο γιατί, όπως είπε «η ΝΔ δεν πρόκειται να πάρει σκληρά μέτρα» και ζήτησε από τους Γερμανούς βουλευτές να στέλνουν τουρίστες στην Ελλάδα και όχι στην Τουρκία.
Στ'αρματα στ'άρματα εμπρός στον αγώνα... Εμπρός επαναστάτες, εμπρός σοσιαλιστές... Skrafnaki for president!!!

(η πηγή του γέλιου)

Μια υπογραφούλα για τον Γιώργο...



Τελικά ο Γιώργος το κανόνισε... Για να έχει το κεφάλι του σίγουρο, θα υπογράψουμε όλοι μας... Τι κέρατο, μια τόση δα υπογραφούλα είναι, τι αξία έχει; Δεν είναι να πρέπει να βάλουμε το άλλο μας και να μην προσέξουμε και να την πατήσουμε σαν τον φίλο του τον Ντομινίκ, ένα χαρτάκι θα υπογράψουμε που να λέμε ότι «συμφωνούμε με αυτά που κάνει η κυβέρνηση μας»...

Να θυμήσουμε δε ότι αυτή η κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση αντιεξουσιαστών που έχει μόνο ενάμιση χρόνο στο δοβλέτι και ανέλαβε το βαρύ έργο της ανοικοδόμησης των λαϊκών κεκτημένων, διότι πριν κυβερνούσε η δεξιά και πολύ είχε στενοχωρεθεί τα κοινωνικό κράτος των κλαδικών που δεν μπορούσε να αναπτύξει τον σοσιαλισμό όπως παλιά, τότε που κυβερνούσε ο Αντρέας...

Άρα υπογράφοντας, υπογράφεις ενάντια στις εξουσίες που καταπιέζουν το λαϊκό κίνημα: ενάντια στη δεξιά, ενάντια στο διεθνές κεφάλαιο, ενάντια στους κερδοσκόπους, ενάντια σε αυτούς που πίνουν το αίμα του λαού... Υπογράφοντας δίνεις δύναμη στο Γιώργο να συγκρουστεί μαζί τους και να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνει με πυγμή αλλά και εξυπνάδα, τάχατες θα προσχωρήσει σε αυτούς, τους κακούς, όπως ο Δούρειος Ίππος του Οδυσσέα, για να τους χτυπήσει από μέσα που δεν θα το περιμένουν...

17.5.11

Ο Γιώργος και πάλι μεθ' ημών...



Μετά τις ανακοινώσεις των αποφάσεων του χθεσινού υπουργικού συμβουλίου είναι προφανές: ο Γιώργος οσονούπω «επιστρέφει» στην Αθήνα και θα αναλάβει τις τύχες της πολύπαθης πόλης μας στα στιβαρά χέρια του!!

Από που το συνάγω αυτό το συμπέρασμα;; Να, σκέφτομαι, αν είσαι σοβαρός, όταν φτιάχνεις σπίτι σου ένα playroom φροντίζεις να έχει «από όλα», να υπάρχουν όλες οι κατάλληλες υποδομές. Ακριβώς όπως έκανε χθες κι ο Γιώργος:
«...κατά τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου [...] αποφασίστηκαν τα εξής μέτρα [για το κέντρο της Αθήνας και την αντιμετώπιση της παραβατικότητας]:
[...]
- Δημιουργία δικτύου ποδηλατοδρόμων
[...]»
Τουλάχιστον για καλοκαίρι τη βολέψαμε, τώρα για τον χειμώνα, εντάξει, θα βάζει λίγο πλάτη και ο Πάγκαλος, αλλά το κουπί θα το τραβάει ο Γιώργος, υπάρχουν ήδη οι υποδομές σε όλες τις κεντρικές λεωφόρους, έτσι θα κατεβαίνει στο πιτς φιτίλι με το κανό...

Γιώργο, την πατήσαμε...



...μέχρι και η καμαριέρα του αντιστάθηκε του Στρος Καν, μέχρι και η καμαριέρα! Και το χειρότερο, μες στην αντάρα και το χαμό, δεν το απολαύσαμε κιόλας!

Η φροϋδική σκέψη βρήκε εκφραστή...



...και πλέον οι ειδικοί εκτιμούν οτι η αφίσα του σύγχρονου ηγέτη του λαϊκού ...πηδήματος θα κοσμεί τους τοίχους των φοιτητικών δωματίων αντικαθιστώντας το πεπαλαιωμένο σκίτσο των προηγούμενων γενεών το οποίο όλα δείχνουν ότι περνά ανεπιστρεπτί στην ιστορία...

16.5.11

Κι όμως, ο Dom την είχε προειδοποιήσει...



«...δεν ξέρω τι θα πιστέψεις Ζαν Κλώντ, αλλά εγώ σου εγγυώμαι στη φιλία μας και με όλο το κυρος του θεσμικού μου ρόλου, είμαι αθώος. Εκείνο το βράδυ είχαμε συνεδρίαση μέχρι αργά, την άλλη μέρα θα πετούσα για να συναντηθώ με την Ανγκέλα, ξέρεις τι βαρύ πεπόνι είναι και θέλει πάντα να γίνεται το δικό της, ήθελα λοιπόν να είμαι προετοιμασμένος... το είχα εξάλλου υποσχεθεί και στον Γιώργο, ότι θα έκανα τα αδύνατα δυνατά για να τον βοηθήσω... Είπα λοιπόν στον οδηγό μου να με πάει στο Sofitel να ξεκουραστώ λίγο πριν την πτήση, ήταν ευκαιρία να του ξαναθυμίσω και μερικές λεπτομέρειες που ήθελα να τακτοποιήσει όσο θα έλειπα... Όταν φτάσαμε λοιπόν, με συνόδεψε μέχρι τη σουίτα, εκεί τον χαιρέτησα και του είπα: «κλείσε καλά την πόρτα και δώσε και μια αφύπνιση στη ρεσεψιόν για να προλάβω την πτήση... πάω να κάνω ένα ντους και να κοιμηθώ δυό ώρες, είμαι ξεθεωμένος, και πες στις καμαριέρες, όποια με ενοχλήσει θα την γ@μήσω, αλήθεια το λέω»... Την είχα προειδοποιήσει, πως μπορούσα λοιπόν να κάνω διαφορετικά; Όλος ο κόσμος περιμένει από έναν θεσμικό παράγοντα να τηρεί πάντα τον λόγο του, όχι σαν τον φίλο μας τον Γιώργο...»

Για να περνάµε καλά...



Έγραφα χθες στη σελίδα μου στο facebook για ένα από τα «επιτεύγματα» της δεκαετίας του '80, την υποβάθμιση των Δημοσίων Προτύπων Πειραματικών Σχολείων (υπέρ -τελικά- των Ιδιωτικών...) και την κατάργηση της αριστείας στην εκπαίδευση υπέρ της α(χ)ρηστίας και του δημοσιοϋπαλληλισμού που ευνοούσε την χειραγώγηση του λαού.

Ένας φίλος λοιπόν έσπευσε να μου στείλει σημερινό άρθρο του Γιάννη Μαρίνου στο Βήμα, όπου δημοσιεύεται η παρακάτω, μοναδική στο περιεχόμενο και την ουσία, αποτύπωση της καταστροφικής για τη χώρα μας δεκαετίας:
Στη δεκαετία του ‘80 ...καταργήθηκε ουσιαστικά η αξιοκρατία και ισοπεδώθηκαν τα πάντα προς τα κάτω ώστε όλοι να περνούν καλά. Σε αυτό συνέβαλε και η ανάδειξη της ήσσονος προσπάθειας σε δηµοκρατική κατάκτηση, σε ανταπόκριση

15.5.11

Είχε πει "Ντομινίκ", δεν τον έλεγαν Μπίλ...



«...που λέτε λοιπόν κύριε δικαστή μου, εγώ μπήκα στη σουίτα και έστρωνα όμορφα όμορφα το κρεβάτι... τότε ένιωσα κάποιον να με παρακολουθεί, γύρισα και είδα τον κύριο... στην αρχή δεν τρόμαξα, κάτι μου θύμιζε, τον είχα ξαναδεί και στην τηλεόραση παλιά, δε θυμόμουν τι ήταν, πρόεδρος ή κάτι σχετικό, πάντως γνωστός ήταν, έτσι που τον είδα να βγαίνει από το μπάνιο...»



«"Ντομινίκ... μουά... Πιπά τουά;;" μου είπε και κάτι έδειχνε... αλλά εγώ γαλλικά δε μιλάω κύριε δικαστή μου, μόνο ένα “ουί” ξέρω και του το είπα και χαμογέλασα και έσκυψα στη δουλειά μου... μέχρι που κατάλαβα και πετάχτηκα τρομαγμένη... είχε πει "Ντομινικ", δεν τον έλεγαν Μπίλ... έτσι έλεγαν κι έναν άλλο κύριο που είχε ένα φίλο από την Ελλάδα, τον Γιώργο, που τον είχε φιλοξενήσει μια άλλη φορά σε μας και που αφού μας πήδηξε όλους μας έβαλε και να τον δανείσουμε κι από πάνω κι ακόμα κλαίμε τα λεφτά μας... και τρόμαξα μην είναι ο ίδιος και την ξαναπατήσω κι άρχισα να τρέχω...»

14.5.11

Ο Παπουτσής και η μάχη ενάντια στο κακό...



«Μια υπηρεσία όσο ισχυρή, αποτελεσματική ή δημοφιλής κι αν εμφανίζεται, είναι προτιμότερο να διαλυθεί και να συγκροτηθεί από την αρχή παρά να λειτουργεί σε ένα ιδιόμορφο καθεστώς ανοχής που εξυπηρετεί από τη μία πλευρά κάποιες ατομικές συμπεριφορές ανυπακοής, απειθαρχίας, αυθαιρεσίας και κατάχρησης εξουσίας και από την άλλη πλευρά να επιτρέπει σε περιπτώσεις αδικοπραξίας μια ιδιόμορφη συντεχνιακή αλληλεγγύη.»

Θέλει κάτι να μας πει με αυτό ο (τέως κομματάρχης, νυν υπουργός αλλά πάντα ηγέτης) Χρήστος για την ευρύτερη λειτουργία της κυβέρνησης σου Γιώργο μου ή άλλα λέει η θειά μου άλλα ακούν τ’αυτιά μου...;;;

Τι;;; Πιστέψατε κι εσείς ότι ο ΕΦΕΕτζής Παπουτσής δήλωσε ότι δήλωσε αναφερόμενος στα ΜΑΤ («...και ΜΕΑ για μια Ελλάδα νέα, τιμή και δόξα στον μέγα Αρκουδέα», όπως έλεγε το σύνθημα τους πρώτους χρόνους του παπανδρεϊσμού), στους φιλειρηνικούς διαδηλωτές με τις μάσκες, τα στυλιάρια και τις βαριοπούλες, στον ημιθανή Καυκά, τον νεκρό Καντάρη, τους καταληστευμένους Έλληνες, τους ξυλοδαρμένους αλλοδαπούς..;; Μικροί, πτωχοί μου αναγνώστες...

Τη μέρα που έπεσε ο blogger...



[What a frustrating day. We’re very sorry that you’ve been unable to publish to Blogger for the past 20.5 hours. We’re nearly back to normal — you can publish again, and in the coming hours posts and comments that were temporarily removed should be restored. Thank you for your patience while we fix this situation. We use Blogger for our own blogs, so we’ve also felt your pain...] Posted by Eddie Kessler, Tech Lead/Manager, Blogger

Ζήσαμε και χωρίς blogger λοιπόν... Επί 20,5 ώρες σύμφωνα με την ανακοίνωση του επικεφαλής της τεχνικής ομάδας... Επί «μέρες» αν μετρήσουμε τις «κραυγές απόγνωσης» πολλών και διαφόρων που επιμένουν να εξαρτούν τη ζωή και την κοινωνική τους παρουσία από ένα εργαλείο (όσο εξελιγμένο και αν είναι) και νιώθουν τη μικρότητα τους σε όλο της το μεγαλείο όταν αυτό το εργαλείο πάψει (έστω και προσωρινά) να λειτουργεί...

11.5.11

Παπουτσής: από ανικανότερος του «Σάμινα» επικινδυνότερος της «Ηπείρου»..!!



Χθες το πρωί, ένας νέος άνθρωπος από τους λίγους που επιμένουν να κατοικούν στις παρυφές του κέντρου της πόλης, στη ζώνη που πολλοί αποκαλούν «γκέτο των λαθρομεταναστών», δολοφονήθηκε με τρεις μαχαιριές από τρείς ληστές που ήθελαν να του αρπάξουν την κάμερα που κρατούσε. Τραγικό στην λεπτομέρεια του το περιστατικό: ο ατυχής είχε κατέβει για να πάρει το αυτοκίνητο του και να μεταφέρει την γυναίκα του στο μαιευτήριο, όπου αργότερα γεννήθηκε -ορφανό από πατέρα- το δεύτερο παιδί του...

Το αυτονόητο, το να περπατάς με ασφάλεια στη γειτονιά σου, είναι πλέον ...στοίχημα!! Κι όμως ο καθ' ύλην αρμόδιος υπουργός για την (sic) Προστασία του Πολίτη (πόσο κενές ακούγονται οι μεγαλειώδεις σοσιαλιστικές πομφόλυγες κάτι τέτοιες ώρες...) κ. Χρήστος Παπουτσής ούτε καν βρήκε το θάρρος να πάει στο σημείο της δολοφονίας, να πάει έστω στο μαιευτήριο να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους όλων μας από την -χήρα- μητέρα, να μιλήσει και να προτείνει κάτι, να εκφράσει (έστω και αρνητικά, πάνω στο πρόσωπο του) τη συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση μιας ολόκληρης πόλης, ενός ολόκληρου λαού...

10.5.11

Δέντρο δέντρο τον καημό μου...



*στη φωτό άνω οι κατωτέρω αναφερόμενοι, συνοδεύοντες τον φίλο ενός εξ αυτών άρα και των υπολοίπων...

Η 5η Ιουνίου [από τη στήλη «Φαληρεύς» του Στέφανου Κασιμάτη, στην Καθημερινή της 08.05.2011] Το τελευταίο διάστημα, ένα κλίμα μυστηρίου είχε απλωθεί στα δώματα της πασοκικής εξουσίας, εξ αφορμής του γεγονότος ότι ο Γιώργος έκανε απανωτές συσκέψεις με τον κύκλο του Κάμελοτ –Παύλος, Τίνα και τα άλλα τα παιδιά. Αντικείμενο των μυστηριωδών συσκέψεων ήταν η ανεξιχνίαστη «5η Ιουνίου». Υπουργοί, υφυπουργοί, σύμβουλοι, παρακοιμώμενοι και σφουγγοκωλάριοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι τρομερό θα συμβεί στις 5 Ιουνίου, ώστε ο ΓΑΠ να προετοιμάζεται από τώρα, με τη βοήθεια, μάλιστα, των στενότερων συνεργατών του. Να είναι ο ανασχηματισμός, η προσφυγή σε εκλογές ή μήπως η εκπλήρωση της προφητείας των Ινδιάνων Χόπι για το τέλος του κόσμου; Ωσπου, με τρόπο πολύ απλό και φυσικό, προέκυψε ότι όλος αυτός ο σαματάς και η μυστικοπάθεια αφορούσαν τη συμμετοχή της χώρας στην... Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος! (Μην καγχάζετε, γιατί, εφ’ όσον ζούμε σε καθεστώς ελεύθερων εκλογών, έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει...)

Υπόμνησις: την κρίσιμη για το έθνος και τη δημοκρατία αυτή μέρα, μη μου ξεχάσετε τον Von Drutsas... Έχει δεντροφυτέψει αυτόοοοςς... Εξάλλου και αυτός ανήκει στον «κύκλο των χαμένων ποιητών» του ΓΑΠ...

Ο επιτυχημενότερος... [και μία σκέψη για λιγότερους νόμους που θα εφαρμόζονται...]



«Εάν χρειαστεί να πάρουμε νέα μέτρα θα σημαίνει ότι εγώ έχω αποτύχει» (Γιώργος Παπακωνσταντίνου, 10/5/2010).

«Το ενδεχόμενο υπογραφής νέου μνημονίου ή επέκταση του ισχύοντος αφήνουν ανοιχτό κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών...» (κύκλοι του Υπουργείου Οικονομικών, 09/05/2010).

Μέχρι πρόσφατα οι οικονομικές «μας» ανακοινώσεις είχαν απαραίτητα όνομα. Και πρόσωπο. Παπακωνσταντίνου, Σαχινίδης, Κουσελάς, και πλείστοι όσοι παρατρεχάμενοι γραμματείς (στην εργασία) και φαρισαίοι (στην συμπεριφορά).

7.5.11

Νεοέλλην ο αυθεντικός...



Αναγνώσεις των ημερών που ήρθαν να προστεθούν σε παλαιότερες αύτες... Ο ένας, μεγαλόσχημος υπουργός, τα βάζει με τους «τζιτζιφιόγκους» που λένε ότι θέλουν και του χαλάνε τη μανέστρα... Ο άλλος, «φίλος προέδρου» και τάση-άρχης, επιτίθεται στους «ντιντήδες» που θέλουν να κάνουν κουμάντο και του χαλάνε κι αυτουνού τη μανέστρα... Ο τρίτος, «θιγείς» κρατικοδίαιτος, έχει στην άκρη της γλώσσας του τις δηλώσεις Καραϊσκάκη περί των γεννητικών του οργάνων, εις πρώτην χρήση κατά παντός «αντιφρονούντος», ομοίως μανεστροχαλαστή...

Γνήσιος νεοελληνικός ανδρισμός... Αυθεντική έκφραση της «αδούλωτης ελληνικής ψυχής»...

Δηλαδή εγώ τώρα να μην ανησυχήσω..;;



Τελικά δεν ξέρω τι είναι πιο ανησυχητικό, τι πρέπει να με τρομάξει περισσότερο:

το να μαθαίνω από ένα γερμανικό ενημερωτικό μέσο ότι ο υπουργός μου επί των οικονομικών συμμετέχει σε μυστική πανευρωπαϊκή σύσκεψη όπου μεταξύ άλλων
«εξετάζονται η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη και η δημοσιονομική θέση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Στο επίκεντρο βρίσκεται το ενδεχόμενο επιμηκύνσεως του συνόλου του ελληνικού χρέους, αλλά και σενάρια για απομείωση της αξίας των ελληνικών ομολόγων (haircut). Επί τάπητος τίθεται η αυστηροποίηση των όρων του προγράμματος οικονομικής πολιτικής της Ελλάδος με παράλληλη επέκταση της περιόδου ισχύος της διεθνούς επιτροπείας»,

5.5.11

Βαγγελογιώργος...



Διότι, βρε παιδί μου, κι ο πολιτικός είναι άνθρωπος. Κι έχει νοσταλγήσει το πεζοδρόμιο ειδικά από τότε που στα πεζοδρόμια της μικρής μας πόλης κάνει ...γιαούρτι!! Άσε δε που ο Γιώργος ως Γιώργος Ηγέτης πρέπει διαρκώς να ελίσσεται, άμα δει ότι κάτι τραβάει και μαζεύει πελατεία πρέπει να το αγκαλιάζει, να γίνεται ένα μαζί του. Ακόμα κι αν αυτό το κάτι είναι Βαγγέλας... Ακόμα κι αν πρέπει να γίνει Βαγγελογιώργος... Στο κάτω κάτω, ο Ντομινίκ μπορεί να το κάνει; Δεν μπορεί! Άρα πως μπορεί να λέει αυτά που λέει για τον Γιώργο; Είναι προφανές ότι τα λέει από ζήλια, είναι προφανές ότι τα λέει που ο Γιώργος είναι καλύτερος και μπορεί να γίνει ακόμα και Βαγγελογιώργος για τον λαό του... Πως έγινε ΝτομινιΖώρζ για να μην του χαλάσει εκεινού το χατήρι;;

Η Ελλάδα στον αστερισμό του Γιώργου...



Και σιγά μην πιστέψω εγώ τον κάθε Ντομινίκ και τις μπούρδες που μας αραδιάζει... Ειδικά όταν κοτζάμ Πεταλωτής με κοιτά με το σπινθηροβόλο βλέμμα του και με διαβεβαιώνει πως «δεν τρέχει κάστανο»..!! Ούστ από δω ρε..!! Γιώργο (Παπανδρέου;; Παπακωνσταντίνου;; Όοοοχιιιι... Πεταλωτή!!!!) Θεέ πάρε την ΠΑΕ... Όχι τίποτε άλλο, να ελέγχεις και σε ποιό αρχείο θα βάζουν τις κασέτες με τις «κομμένες» ατάκες...



υ.γ. κάποιος να εξηγήσει του Αντιβασιλέα ότι αν δεν ξαναβαφτιστεί Γιώργος δεν έχει τύχη σε τούτη την κυβέρνηση, είναι πασιφανές ότι οι Γιώργηδες έχουν τις τύχες τις καλές την σήμερον ημέραν, ότι η Ελλάδα κινείται στον αστερισμό του Γιώργου... (λες αλήθεια στις εκλογές να ακούσουμε τον Βαγγέλα να κατεβάζει πολιτική πρόταση για «αποΓιωργοποίηση» της χώρας εις άπταιστον γαλλικήν;; πλάκα θα 'χει, μισό λεπτό να κλειδώσω από τώρα μη και δεν βρεί τον Χέρι-Χέρι και έρθει φορτωμένος και έχουμε κανένα απρόοπτο...)

4.5.11

Κιθαρίστας ή ντράμερ;;



«Ελληνική Δημοκρατία» τελικά είναι το κρατικό μόρφωμα («συμπούρμπουλο» είναι μια εξίσου ενδιαφέρουσα λέξη) αυτό όπου ο καθένας έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να λέει ότι θέλει χωρίς να κάνει κάτι και όπου τελικά κυβερνούν αυτοί που έχουν τα λεφτά για να χρηματοδοτούν το δικαίωμα αυτό...

Απλά πράγματα...

Να τα καταλαβαίνει ο καθείς, να τα καταλαβαίνουν και οι αγορές που έχουν άδικο που δε θέλουν πιά να αγοράζουν τα ομόλογα μας και πολύ στενοχωριέται η κυβέρνηση μας διότι αφού δε θελουν οι δανειστές μας να κυβερνήσουν θα πρέπει να κυβερνήσει αυτή και πολύ δυσκολεύεται να το κάνει διότι τότε δε θα προλαβαίνει και θα αναγκαστεί να σταματήσει τον σχολιασμό της καθημερινότητας στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις και να πάρει θέση άρα θα την σχολιάζουν άλλοι που θα είναι η δουλειά τους και θα την ζορίζουν διπλά...

Γιατί δε μπορεί να είσαι και τα δυό, ή κιθαρίστας ή ντράμερ θα είσαι και δε θα το διαλέξεις μόνος σου, πρέπει να κάνεις αυτό για το οποίο σε διάλεξαν αυτοί που σε έβαλαν εκεί, είτε σου αρέσει είτε όχι...

Απλά πράγματα... Που όμως κανείς δε θέλει να ακούσει...

3.5.11

Η διαφορά δημόσιου και ιδιωτικού τομέα...



Η είδηση αμέσω έκανε τον γύρο του κόσμου, ο «Μπιν Λάντεν είναι νεκρός». Λίγες εβδομάδες μετά την μεγάλη κόντρα Δημοκρατικών - Ρεπουμπλικάνων για τις νομοθετικές αλλαγές που είτε θα επέτρεπαν είτε θα απέτρεπαν να συνεχίσει ο Αμερικάνικος δημόσιος τομέας τη λειτουργία του. Λίγες μέρες μετά από τα πρώτα δημοσιεύματα που μιλούσαν πως η δημοσιονομική κατάσταση της Αμερικής δεν επιτρέπει πλέον να συντηρούνται δύο μέτωπα εκτός συνόρων. «Η ελευθερία, σφαχτό, θυσία, στο βωμό του κόστους», είχα σκεφτεί τότε.

Διάβαζα λοιπόν σήμερα το πρωί σε μια δημοσίευση του Τηλέμαχου Χορμοβίτη στο blog «Μπλέ Μήλο» το παρακάτω: