31.3.11

Τα μυστριά, σα μεγαλώσουν...


Ο χαρακτήρας της Ελλάδας είναι δεδομένα πλέον οικολογικός, φιλικός στο περιβάλλον, πράσινος βρε παιδί μου... Ειδικά μετά το τελευταίο restart («νέα αρχή» για τους αδαείς περί την ευρωπαϊκήν) που έκανε ο Μέγας Στοχαστής (γιατί απλό ηγέτη δεν τον λες!!) Γιώργος...

Χαρακτηριστική απόδειξη δε, η άοκνος προσπάθεια ενός λαμπρού νέου πολιτικού, ευρισκομένου εις τον στενόν περίγυρον του Ηγέτου-Στοχαστού και αναλαμβάνοντος τας εξωτερικάς υποθέσεις «αντ'αυτού»...

Ο λαμπρός αυτός υπηρέτης της διεθνούς πολιτικής, άδραξε το φτυάρι και έσπευσε να εδραιώσει την ελληνική παρουσία στα πέρατα της επικράτειας, δίνοντας έτσι χαριστική βολή στις διεκδικήσεις της γείτονος δια της φυτεύσεως ενός «κυπαρισσακίου» που θα γίνει «αψηλό» να το βλέπει και να τρομάζει εκείνος ο Νταβούτογλους...

Tο ότι η «διπλωματία του φτυαριού» μου θύμισε την, προ τεσσαρακονταετίας και πλέον, «διπλωματία του μυστριού» είναι τελείως συμπτωματικό και οφείλεται στις κακές παρέες που κάνει το μυαλό μου τώρα τελευταία...

Εξάλλου εκείνη ήταν για εγχώρια κατανάλωση, κάτι που δεν αφορά διόλου τον εκλεκτό Φον Δημητράκη μας, των πέντε ηπείρων και των επτά θαλασσών... Εξάλλου είναι γνωστό τοις πάσι ότι τα μυστριά, σα μεγαλώσουν, γίνονται φτυάρια...

29.3.11

Επαναστατικό...



Ακόμα και ως σκέψη είναι επαναστατικό... Πόσο καλύτερος αλήθεια θα ήταν ο τόπος μας αν πετυχαίναμε κάποια στιγμή να εξισώσουμε τον ιδιωτικό με τον δημόσιο τομέα;;

Να εφαρμόζουμε ενιαίους κανόνες οργάνωσης της επιχειρηματικότητας και μέτρησης του βαθμού ικανοποίησης από την παροχή υπηρεσιών, ίδια κριτήρια βιωσιμότητας, ανταποδοτικότητας, παραγωγικότητας, αποτελεσματικότητας, να παρέχουμε όμοιου χαρακτήρα και φιλοσοφίας ασφάλιση, σύνταξη, παροχές, να προσλαμβάνουμε και να απολύουμε με ενιαίους κανόνες, συλλογιστική, αιτιολογία και συμπεριφορά, οι αμοιβές μας και η καταβολή τους να διαμορφώνονται από κοινή αφετηρία και με ενιαίο σκεπτικό;;

Γεωγραφικοί προσδιορισμοί...



Το όνομα κάθε κόμματος είναι δηλωτικό και της πολιτικής του τοποθέτησης, τουλάχιστον στη θεωρία... Γιατί, στην πράξη, οι γεωγραφικοί προσδιορισμοί έχουν ήδη υποκαταστήσει την πρωτότυπη πολιτική αναφορά, προς διευκόλυνσιν και της (ραδιοτηλεοπτικής) τηλεμεταφοράς...

Έτσι αντί να ακούμε π.χ. «μεταφερόμαστε στα κεντρικά γραφεία του ΠΑΣΟΚ», προτιμούμε το «γεωγραφικότερον» Χαριλάου Τρικούπη (δύσμοιρε Χαρίλαε...). Και μετά πάμε μια βόλτα στην «Κουμουνδούρου», που κάποτε ήταν πλατεία και πριν από αυτό ναύαρχος ήρωας της επανάστασης του 1821, σήμερα όμως μας έλαχε να φιλοξενεί την ...αντεπανάσταση και καμπόσους «αλληλέγγυους».

Στα δάνεια η Ελλάδα αναστενάζει...



Σκέφτομαι πως αν τελικά κοντά έντεκα εκατομμύρια έλληνες και άλλοι διαβιούντες στον τόπο τούτο (μαζί μας κι οι μετανάστες, νόμιμοι, παράνομοι και οι του Χασάν...) είχαμε τόση αγωνία να εργαστούμε πραγματικά και να παράγουμε κάτι απτό, πραγματικό, χρήσιμο, όση έχουμε για το αν θα μας δανείσουν και πότε θα πάρουμε το δάνειο και πως και από ποιόν και με τι όρους, τότε ίσως δε θα είχαμε καν την ανάγκη να δανειστούμε και να αγωνιούμε για το ποιός θα μας δανείσει, πότε και με τι επιτόκιο...

Σκέφτομαι και κάτι άλλο, ότι ζούμε μέρες του '99, τότε που μέσα στη μέρα ανέβαιναν οι δείκτες του ΧΑΑ και όλοι χαζεμένοι τους παρακολουθούσαμε και φωνάζαμε από τηλεφώνου «αγόρασεεεεε», «πουλάαααα» για να μαζευτούμε το βράδυ στην τηλεόραση να απολαύσουμε τους διθυράμβους της αρχής και το «μετοχικό» πεντάλεπτο του τέλους...

27.3.11

Τρεις «γάμοι» και μια «κηδεία»...



«Του Έλληνος (υπουργού, διαδηλωτή, κλπ. κλπ.) ο τράχηλος, ζυγό δεν υπομένει!!» Ο πρώτος γάμος, δια χειρός Πετρουλάκη, από την Καθημερινή της 25.03.2011...

«Θα δείτε τη Μέρκελ να προσκυνάει την Παναγιά της Τήνου για να μην αποχωρήσει η Ελλάδα από την Eυρωζώνη». Είναι μία από τις δηλώσεις που είχε κάνει ο εκκεντρικός Αλέκος Αλαβάνος την επομένη του συλλαλητηρίου της 23ης Φεβρουαρίου, όταν είχε προκαλέσει την κοινή γνώμη με την προτροπή του να γίνει Ταχρίρ η πλατεία Συντάγματος. Την ανέσυρα από τον ποταμό της αριστερής μπουρδολογίας των καιρών μας, λόγω της παράξενης αναφοράς που περιέχει στην ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση.

«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», είχε αναφωνήσει εξάλλου και ο Κολοκοτρώνης. Ο δεύτερος γάμος, δια χειρός Στέφανου Κασιμάτη, επίσης από την Καθημερινή της 25.03.2011...

24.3.11

Φίλος έδωσε εις φίλον...



«Και ο λιβυκός λαός την επόμενη ημέρα πρέπει να ξέρει ότι στο πρόσωπο της Ελλάδας έχει έναν πραγματικό φίλο, φίλο με αρχές, φίλο ειλικρινή και ανιδιοτελή, φίλο έτοιμο να βοηθήσει το λιβυκό λαό στην ανοικοδόμηση της πατρίδας του...»

Τάδε έφη ο Μέγας Στοχαστής, Μέγας Ποδηλάτης, Μέγας Κωπηλάτης, Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος(Β’) Παπανδρέου (Γ’), ενημερώνοντας τους πτωχούς πληβείους βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου για την απόφαση του να προστρέξει τις διεθνείς δυνάμεις στην παρέμβαση τους στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης κατά του τέως συντρόφου, συνοδοιπόρου, συνομιλητή, συνδαιτημόνα, φίλου του μπαμπά και σοσιαλιστή δικτάτορα Μοαμάρ αλ Καντάφι.

23.3.11

Η αταραξία του ελληνικού πνεύματος...



...ή πως κείμενο και εικόνα «κουμπώνουν» όμορφα μεταξύ τους για να ξεγυμνώσουν την κοινωνία μας, όλους εμάς που έχουμε μάθει να είμαστε συνεπείς στις διεκδικήσεις αλλά όχι στις υποχρεώσεις, ακόμα και τις πλέον στοιχειώδεις, συνεπείς χρόνια τώρα στον αρχοντοχωριατισμό των σοσιαλιστών ηγετών μας... Το κείμενο είναι του Στέφανου Κασιμάτη από τη στήλη του "Φαληρεύς" στην Καθημερινή της 23.03.2011, το σκίτσο είναι του Στάθη από την Ελευθεροτυπία της 22.03.2011

«...Αυτό που συνέβη χθες στη Βουλή είναι από εκείνα που είτε περνούν απαρατήρητα από τους πολλούς είτε θεωρούνται σχεδόν φυσιολογικά. Για εμάς όμως, τους κάπως εξοικειωμένους με τα μυστήρια του Ελληνισμού, τέτοια περιστατικά είναι αυτά που μας κάνουν να στεκόμαστε και να θαυμάζουμε την ακλόνητη αταραξία του ελληνικού πνεύματος, που δεν μπορεί παρά να πηγάζει από τη βαθύτερη γνώση του πεπρωμένου μας.

Ο Καντάφι, το «ήξεις αφήξεις» και η «επόμενη μέρα» του Γιώργου...



O Λίβυος «αδελφός» συνταγματάρχης Καντάφι, αδίστακτος και αιμοσταγής δικτάτωρ (όχι μόνο εκ του προσφάτου παρελθόντος του), αποτελούσε ανέκαθεν προνομιακό συνομιλητή του καθεστώτος Παπανδρέου, από εποχής Ανδρέα. Δεν ήταν ο μόνος, ειδικών προνομίων στην Ελληνική Σοσιαλιστική Τζαμαχιρία απολάμβαναν ανέκαθεν και οι λοιποί «ηγέτες» του αραβικού σοσιαλισμού, ο Αραφάτ, ο Μπουμπάρακ, ο Μπεν Αλί, όλους αυτούς όμως τους ξεπερνούσε ο Καντάφι.

Απόλυτα δικαιολογημένο όπως έγραφα προ μηνός, όταν ο λαός της Λιβύης (αυτοβούλως ή υποκινούμενος δεν έχει σημασία) είχε εξεγερθεί κατά του δικτάτορα: «...διότι ο Καντάφι για τους Έλληνες σοσιαλιστές, πιστούς υπηκόους της δυναστείας Παπανδρέου, είναι μια εμβληματική προσωπικότητα, το σύμβολο που και αυτοί θα ήθελαν να έχουν αλλά δεν εδέησαν...».

Δεν είναι εξάλλου μακρυά η δεκαετία του ‘80, τότε που ο Έλλην «δημοκράτης» (διάβαζε πρασινοφρουρός) ο οποίος ανέβαινε γοργά στα κοινωνικά, οικονομικά και επαγγελματικά στρώματα ξεχώριζε για τρία πράγματα: το ένα ήταν το πράσινο βιβλίο του Καντάφι (πολύτιμο εργαλείο διάπλασης της σοσιαλιστικής συνείδησης ολόκληρων γενεών πρασινοφρουρών), το δεύτερο οι ακατάληπτες κενολογίες εξερχόμενες στόματος κρυμμένου συνήθως όπισθεν δασυτρίχου γενειάδος (modus vivendi και σημείο αναγνώρισης της πράσινης κομματικής νομενκλατούρας, αντικατέστησε το μεταδικτατορικό ζιβάγκο) και το τρίτο η passe-partout ταυτότητα της πράσινης κλαδικής με τον «ήλιο» σε περίοπτη θέση (η πρώτη εν Ελλάδι εφαρμογή proximity card -άνευ τεχνολογικών απαιτήσεων- καθώς αρκούσε μόνη η επίδειξη της για να ανοίξει ακόμα και το πλέον δύσκολο ...ταμείο του δημοσίου).

Η οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας του 2011 σε απλά ελληνικά...



Όσο η οικονομική κρίση επιδεινώνεται στην Ελλάδα και εν αναμονή της νέας μείωσης εισοδήματος εργαζομένων και επιχειρηματιών του ευρύτερου ιδιωτικού τομέα, που έχει αποφασίσει και θα ανακοινώσει η Κομαντατούρ της Καραγιώργη Σερβίας μέσα στο Σαββατοκύριακο (εν μέσω πανηγυρισμών και αλαλλαγμών των εν Βρυξέλλαις ...πεταλωτήδων), αξίζει πραγματικά να παρακολουθήσετε το παρακάτω βιντεάκι. Είναι από την Κυριακάτικη τηλεοπτική Δράση του ΣΚΑΙ, όπου ο Στέφανος Μάνος, απλουστεύοντας ως προς την εικόνα, εξηγεί σε απλά ελληνικά που οφείλεται η παρατεινόμενη και εντεινόμενη οικονομική κρίση στη χώρα μας... Μετά από 18 μήνες κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ -μην ξεχνιόμαστε- με πρωθυπουργό τον Γεώργιο(Β') Παπανδρέου(Γ') και υπουργό Οικονομικών τον Γεώργιο Παπακωνσταντίνου...

22.3.11

Αν είναι νά'ρθει, θε να'ρθεί...



«Και το 2012 (που θα καταστραφεί ο κόσμος), μπορούμε να προχωρήσουμε και να βγάλουμε στην αγορά το... και το... Θέλει όμως πολλή πολλή δουλειά...»

Η κουβέντα χθες το απόγευμα σε μια επαγγελματική συνάντηση, με θέμα τον σχεδιασμό και προγραμματισμό μιας νέας επαγγελματικής δραστηριότητας...

«Εσένα πως σου φαίνεται αυτό;», είχε φτάσει η ώρα μου να δεχτώ την κρίσιμη ερώτηση, είμαι βλέπετε ο σύμβουλος μάρκετινγκ και ανάπτυξης της ομάδας...

«Να σας πω...», είπα με περίσκεψη και με αριστοτεχνική κίνηση έριξα στην οθόνη που όλοι ως τότε βλέπαμε στα στοιχεία την γελοιογραφία του Στάθη...

Την συνέχεια την φαντάζεστε, δεν την περιγράφω...

21.3.11

Η παιδεία, οι συγχωνεύσεις, το κοινωνικό χρήμα και ο «υπουργός χουβαρντάς»...



Σίγουρα, το να κλείνει ένα σχολείο δεν είναι ευχάριστο. Για κανέναν και για τίποτα. Πριν όμως αποφασίσουμε να ασχοληθούμε με το γιατί έκλεισε, μήπως πρέπει να ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στο παρελθόν, να αναρωτηθούμε γιατί άνοιξε;; Ή μήπως γιατί παρέμεινε ανοικτό παρά την μείωση του παραγόμενου κοινωνικού έργου (τη μόρφωση των μαθητών, δηλαδή), δηλαδή την μείωση του αριθμού των εκπαιδευομένων μαθητών (γιατί οι λοιποί παράγοντες, εκπαιδευτικοί, διοικητικοί και άλλοι προφανώς έμειναν αμείωτοι...);;

Δεν είμαι από αυτούς που αρέσκονται να βλέπουν τις κοινωνικές παροχές με στενά, οικονομίστικα κριτήρια, η ανταποδοτικότητα μιας κοινωνικής παροχής είναι όμως αναγκαία και πρέπει να αντιστοιχίζεται με επιστροφή της επένδυσης ως προσφορά στην κοινωνία. Έχουμε δεχθεί το χρήμα, το νόμισμα, ως το μέτρο των πραγμάτων, πληρώνουμε με χρήμα σχολικά κτήρια, καθηγητές, διοικητικούς, έξοδα λειτουργίας, τα πληρώνουμε από το υστέρημα μας που διαρκώς συρρικνούται και όχι από το πλεόνασμα μας που θα κάνουμε δεκαετίες να δούμε. Αυτό λοιπόν το κόστος, αυτό το κοινωνικό χρήμα, πρέπει α. να υπάρχει, ως προκύπτον από την φορολογία μας, και β. να επιστρέφει στην κοινωνία, ως ανάπτυξη, ως βελτίωση του κοινωνικού γίγνεσθαι, ως βάση δημιουργίας καλύτερων ανθρώπων.

20.3.11

Αλήθειες και δουλειά για την Αθήνα...



Από μια παράξενη σύμπτωση της τύχης, σχεδόν δύο δεκαετίες πριν βρέθηκα να «φιλοξενούμαι στην επαγγελματική στέγη» στο γραφείο ενός θείου μου στο κέντρο της Αθήνας, στις παρυφές της Ομόνοιας, στα όρια των Εξαρχείων, λίγο πιο κάτω από το ιστορικό κτίριο του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη γωνία Σκουφά και Λυκαβηττού, όπου μαθήτευσα δώδεκα ολόκληρα χρόνια.

Η Αθήνα, ειδικά το κέντρο της, ασκούσε και ασκεί πάνω μου μια ακαταμάχητη γοητεία, είναι μια διαφορετική αίσθηση να αφήνεις το αυτοκίνητο κάπου έξω, να παίρνεις το μετρό μέχρι κάπου -εγώ κατεβαίνω Σύνταγμα ή Πανεπιστήμιο- και μετά να περπατάς, τη μία από την Πανεπιστημίου, την άλλη από την Ακαδημίας, να μπαίνεις σε στενά, σε στοές, να βλέπεις...

Διόρθωση: τώρα πιά μάλλον να θυμάσαι αυτά που υπήρχαν βλέποντας την εγκατάλειψη, την υποβάθμιση, την οικονομική ανέχεια, την φτώχεια, με εικόνες όπως αυτή της παραπάνω φωτογραφίας να αποτελούν απλή καθημερινότητα... Κι όμως, το προχθεσινό editorial του Φώτη Γεωργελέ (Lifo 338, 16.03.2011), μιλάει για μια άλλη Αθήνα, την Αθήνα που θα είναι πραγματικά «χαρά τής γης και της αυγής, μικρό γαλάζιο κρίνο»...

«Φοιτητές τρομοκράτες»... Σώωωωπααα..!!



Το κείμενο, άρθρο του καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης Αχιλλέα Γραβάνη με τίτλο «φοιτητές τρομοκράτες» από την ηλεκτρονική έκδοση (08.03.2011) της εφημερίδας Πατρίς, μου το προώθησε φίλος δημοσιογράφος, με τον οποίο μας συνδέουν κοινές σπουδές, κοινή πορεία και κοινές εμπειρίες από τα φοιτητικά μας χρόνια, δεκαετίες πίσω στα πρώτα χρόνια που εφαρμόστηκε ο περιβόητος «Νόμος Πλαίσιο».

Λυπήθηκα και χάρηκα όταν το διάβασα. Όταν έχεις δώσει πολιτικούς και ιδεολογικούς αγώνες για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο, όχι μόνο ως θεσμό γνώσης αλλά και ως πραγματικό άσυλο ιδεών και ελεύθερης έκφρασης, και όταν έχει θυσιάσει πολύτιμο χρόνο τόσο από την προσωπική όσο και από την ακαδημαϊκή σου ζωή για να το πετύχεις, αισθάνεσαι περίεργα να βλέπεις το Πανεπιστήμιο παραδομένο σε κάθε λογής φασιστικές μειοψηφίες που προτάσσουν την βία για να κρύψουν την ένδεια των επιχειρημάτων τους.

19.3.11

To 60% του τίποτα...



...είναι σίγουρα πολύ μικρότερο από το 50% του κάτι ή το 40% του περισσότερο. Ο φόρος είναι έσοδο που προκύπτει ως επακόλουθο της κατανάλωσης, όταν όμως το εισόδημα μας μειώνεται και ο φόρος αυξάνεται, μαζί του και η τιμή, τότε με το λιγότερο εισόδημα μας και την κακή ψυχολογία αγοράζουμε ακόμα λιγότερο υπερφορολογημένο προϊόν. Ο φόρος σκοτώνει τον φόρο, κάτι που στην περίπτωση του καυσίμου αποδεικνύεται με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Σκεφτείτε λίγο...

13.3.11

Το deal...



Διάβαζα τις προάλλες για την παραίτηση του γενικού γραμματέα και την αποτυχία του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης ως προς την είσπραξη των χρεών και ως προς την ανάπτυξη φορολογικής συνείδησης στους Έλληνες και σκέφτηκα δύο πρόσφατα περιστατικά.

Το πρώτο, τον Δεκέμβρη του 2010, σε εμπορικό κατάστημα σε πόλη της περιφέρειας: τετραμελής οικογένεια κάνει τις αγορές της, την ώρα του λογαριασμού ο ιδιοκτήτης κάνει τους υπολογισμούς και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος: «θα μας κάνετε κάποια καλύτερη τιμή...», «θέλετε απόδειξη;;», «τι εννοείτε;;», «εννοώ με απόδειξη 255 ευρώ, χωρίς απόδειξη 200 στρογγυλά...». Είναι διαφορά, σκέφτηκα πως με τα χρήματα αυτά θα πάνε και για ένα γρήγορο φαγητό σε ένα ταβερνάκι...

Κόλαση...



Ένας Έλληνας πεθαίνει και φτάνει στη ρεσεψιόν της Κόλασης και ο υπάλληλος του ανακοινώνει ότι επειδή είναι υπήκοος χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης,μπορεί να διαλέξει μία από τις κολάσεις των χωρών-μελών της Ε.Ε.

Σκέφτεται λίγο και αποφασίζει να πάει στη Γερμανική. Οργανωμένη χώρα σου λέει, τόσα χρόνια στην Ελλάδα τι κατάλαβα, μου βγάλανε το λάδι, τουλάχιστον ας πάρω μυρωδιά του τι σημαίνει Ευρώπη, έστω και στην κόλαση.

12.3.11

Do it like Hasan... (Καν'το όπως ο Χασάν...)



Από όσο παρακολούθησα τηλεόραση και αν κατάλαβα καλά, ο Χασάν δεν έτρωγε και ο Ραγκούσης του υποσχέθηκε να αλλάξει το νόμο για να φάει;; Αισθητή βελτίωση, όταν ήμουν μικρός φωνάζαν τον μπαμπούλα... Από τον μπαμπούλα που σε φόβιζε περάσαμε αργότερα ως κοινωνία στον γύφτο που έπαιρνε τα παιδάκια και από τον γύφτο περάσαμε στον Ραγκούση που αλλάζει τους νόμους... άϋλες αξίες, ανεκτίμητες... Τι θα καταφέρει ο Γιώργος, κάνοντας το όπως ο Χασάν, δεν ξέρω να σας πω... It takes two to tango, always... Έτσι και στην περίπτωση του Γιώργου-Χασαν, πρέπει να βρεθεί ένας πρόθυμος ευρωπαίος Ραγκούσης...

10.3.11

«Crash Management» για να σωθεί ο τόπος...



* άρθρο (Μάρτιος 2011) του Ανδρέα Ανδριανόπουλου από το site του, (προ της παράδοσης της κυβέρνησης σε λαθρομετανάστες απεργούς πείνας, συνδικαλιστές και κτηματίες...). Διαβάστε το, αξίζει πραγματικά!! Και μη ρωτήσετε αν συμφωνώ, όσοι με διαβάζετε τακτικά ξέρετε ότι θα μπορούσα και να το είχα γράψει εγώ...

Κουράστηκα να προειδοποιώ πως τα πράγματα οδηγούνται σε τραγικό αδιέξοδο. Δεν έχω βέβαια κάποια επίσημη ιδιότητα ώστε να απαιτώ να παίρνουν κάποιοι σοβαρά τις προειδοποιήσεις μου. Έχω όμως σύμμαχο την κοινή λογική. Που εξηγεί πως η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Και κάποιοι πατούν γκάζι για να την διευκολύνουν να κατρακυλήσει στην καταστροφή. Εμπαθείς αντίπαλοι του Μνημονίου καταφέρονται κατά των δανειστών μας επικαλούμενοι μεταφυσικές ιδιότητες του ελληνισμού δίχως ίχνος υπευθυνότητας για την ανάγκη προβολής προτάσεων εναλλακτικών λύσεων. Στον καθαρά οικονομικό τομέα η συμπεριφορά μας – πολιτικών ηγεσιών και μεγάλου μέρους του λαού – δεν οδηγεί στην διάσωσή μας.

6.3.11

Τα μέτρα του κακοπληρωτή



Ακούμε τις τελευταίες ημέρες για τις υλικοτεχνικές ελλείψεις της ΕΛΑΣ, με αφορμή την στυγνή δολοφονία δύο νέων ανθρώπων που υπηρετούσαν την κοινωνία χωρίς τα απαραίτητα προστατευτικά μέσα που είναι αναγκαία για τη διασφάλιση της επιβίωσής τους.

Ακούμε για περιπολικά παροπλισμένα γιατί δεν υπάρχουν χρήματα για να τους γίνει συντήρηση στη μηχανή και να αντικατασταθούν τα ελαστικά ώστε να μπορούν να κινηθούν.

Ακούμε ότι το λιμενικό δεν κυνηγάει τους λαθρεμπόρους διότι δεν έχουν καύσιμα για τα λιμενικά σκάφη καταδίωξης.

5.3.11

Οργάνωση ...αλά ΠΑΣΟΚ!!



«So greek. Τον Φεβρουάριο άλλαξαν όχι μόνο οι τιμές, αλλά και οι κάρτες. Το ότι δεν χωράνε οι νέες στις πλαστικές θήκες δεν το υπόλογισαν. Μετά την υπομονή, μπήκε ο Μάρτης, νέες θήκες δεν προμηθεύουν, το μέγεθος παραμένει κι η μόνη λύση να το βάλεις στην πίσω πλευρά του κίτρινου στελέχους κι απο κάτω το κενούλι... ζενιάλ!»

...το βρήκα εδώ και γέλασα τόσο που δεν φαντάζεστε... ειδικά όταν σκέφτηκα ότι τελικά την ευθύνη για όλη αυτή την «αλά ΠΑΣΟΚ» οργάνωση έχει ο γίγαντας του σοσιαλισμού Δημήτρης Ρέππας...

4.3.11

Αυτογνωσία και χρέος...



«Το χρέος δεν είναι «αόρατο». Μπορεί να το δει κανείς στις πρώην κατάφυτες παρυφές τη Πάρνηθας και της Πεντέλης και στα ολυμπιακά ερείπια κατεβαίνοντας την Κηφισίας, δεξιά. Του λέει καλημέρα κάθε πρωί. Είναι οι γείτονες, ο κ. Μάκης, 55άρης συνταξιούχος της ΔΕΗ και η κ. Γεωργία, μόλις συνταξιοδοτηθείσα από το υπουργείο Οικονομικών στα 50 της. Είναι και ο Κωστάκης, ο γιος, 25 χρονών, που προσλήφθηκε από τον θείο στο υπουργείο «με σύμβαση». Μεταξύ τους, οικογενειακό εισόδημα 8.000 ευρώ τον μήνα, με προσφορά στην εθνική οικονομία ακριβώς μηδέν. Το βλέπουμε στον Ελληνα αγρότη που «πάχυνε» τα τελευταία 30 χρόνια με τις επιδοτήσεις και το καθισιό, τόσο που τα καρδιαγγειακά θερίζουν. Το βλέπουμε στο 600 δισ. των καταθέσεων στην Ελβετία, στους γάμους στο Παρίσι, στο Χρηματιστήριο του 2000, στους γιατρούς της DePuy, και στα «χρυσά παιδιά» της λαίλαπας του 2004-2009»... απόσπασμα από ένα ενδιαφέρον άρθρο του Λυκούργου Λιαρόπουλου, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Καθημερινή της Κυριακής 27.02.2011

3.3.11

«...μην την εξευτελίζεις...»

Σήμερα η ελληνική κοινωνία θα κηδέψει δύο μέλη της, δύο νέους ανθρώπους που η ίδια με την αδιαφορία και την αβελτηρία της μετέτρεψε σε στόχους σκοποβολής, σε σάκους του μπόξ, στην εύκολη λύση για το ανάθεμα που θα ήθελε να ρίξει η ίδια στον εαυτό της αλλά δεν της το επιτρέπουν οι «αγωνιστικές» της καταβολές και τα «επαναστατικά» της χαρακτηριστικά.

Διάβασα πολλά αυτές τις δύο μέρες, άκουσα ακόμα περισσότερα, συνεισέφερα κι εγώ γράφων στην όλη συζήτηση. Η μόνη σκέψη που επίμονα γυρίζει στο μυαλό μου από την αρχή είναι μία, «...μην την εξευτελίζεις...», μια εσωτερική φωνή διαρκώς μου επαναλαμβάνει αυτή τη σύντομη καβαφική επιταγή με τη διαχρονική δύναμη.



Όσο Mπορείς (Κ. Π. Καβάφης, 1913)

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική. 

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)


Ίσως αν την εσωτερική φωνή αυτή την ακούμε περισσότεροι και δυνατότερα, αν την αφήσουμε να ενεργοποιήσει την απλή και λογική μας σκέψη, αν καταφέρουμε να ενωθούμε και να συμφωνήσουμε στα βασικά όπως μου έγραψε χθες μια φίλη, τότε ίσως βγούμε «νικητές», ίσως φτιάξουμε κάτι καλύτερο στο μέρος αυτό του κόσμου που ονομάζουμε πατρίδα...

2.3.11

Η επανάσταση, η βία και ο θάνατος...



«Παράξενη σιωπή...», έγραφα χθες στη σελίδα μου στο facebook ως πρώτη αποτίμηση της είδησης για την δολοφονία δύο νεαρών αστυνομικών, «Φταίει η είδηση... "εξέπνευσε και ο δεύτερος αστυνομικός της Ομάδας ΔΙΑΣ που δέχθηκε τα πυρά ληστών κατά τη διάρκεια καταδίωξης στην περιοχή του Ρέντη"... βλέπεις τα "γουρούνια" είναι ελκυστικά για τους "πολιτισμένους" αριστεριστές του διαδικτύου, μόνο όταν τρώνε τη μολότωφ και την πέτρα ζωντανοί... με νεκρούς δεν ασχολούνται...»

Χθες βράδυ διάβασα κι άλλα πολλά στις διάφορες διαδικτυακές γειτονιές που περπάτησα... Διάβασα για «δυο γουρούνια λιγότερα», διάβασα για «αναγκαίο λίπασμα για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας», διάβασα για «μπάτσους θύματα πολιτικών καταστάσεων», για «μπάτσους θύματα της ταξικής κοινωνίας και της αλόγιστης χρήσης των ΜΑΤ», ξαναδιάβασα για μπάτσους που δεν πρέπει να τους λυπόμαστε όταν προσπαθούμε να τους κάψουμε ζωντανούς με τη μολότωφ, για μπάτσους γενικώς...

1.3.11

Το μνημόνιο και η κυβερνητική αβελτηρία...



Απέτυχε το μνημόνιο; Μα το μνημόνιο είναι ένα κείμενο προθέσεων και δέσμευσης επί αποτελεσμάτων... Πως είναι δυνατόν να αποτύχουν οι προθέσεις, ειδικά όταν αυτές περιέχουν την μείωση των ελλειμμάτων, την ανάκαμψη της οικονομίας, τον περιορισμό και την εξάλειψη μονοπωλιακών πρακτικών, την ανάπτυξη ανταγωνισμού;; Ή πάλι, πως είναι δυνατόν να αποτύχουν τα ...αποτελέσματα όταν η επίτευξη τους είναι στην αποκλειστική ευχέρεια του δανειζομένου με τον δανειστή απλώς να ασκεί έλεγχο τήρησης των εκάστοτε ελεύθερα και αβίαστα υπησχεθέντων;

Ούτε σε μένα άρεσε η εν λευκώ παράδοση της χώρας μας στον έλεγχο της τρόϊκας των δανειστών, ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ. Σε κάθε περίπτωση πίστευα και πιστεύω ότι το εν λόγω μνημόνιο έπρεπε και μπορούσε να υπογράψει επίσημα η εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση με τον ελληνικό λαό και να ορίσει ως εγγυητές και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Γιατί αν κάτι χρειαζόμαστε δεν είναι περισσότερα δανεικά και μεγαλύτερη επίπλαστη ευμάρεια, αν κάτι χρειαζόμαστε είναι περισσότερη και ουσιαστικότερη δουλειά, παραγωγή, επιχειρηματικότητα και υπηρεσίες ποιοτικές και διακριτές, με ένα κράτος που θα χαράζει στρατηγική και θα ρυθμίζει το πλαίσιο σχέσεων (κοινωνικών και επαγγελματικών) των πολιτών του και όχι κράτος επιχειρηματία που θα ανταγωνίζεται αθέμιτα το ήμισυ των πολιτών του επ'ωφελεία των υπολοίπων...