31.1.11

Δούλοι της συντεχνίας...



Τελικά, αυτός που είπε ότι πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι περιμένουν από σοσιαλιστές παλαιάς κοπής τύπου Ρέππα και νεόκοπους «παρεΐστες» τύπου Μπιρμπίλη να δούμε προκοπή ως προς το αυτονόητο, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και την εγκαθίδρυση καθεστώτος ανόθευτου και ελεύθερου ανταγωνισμού, είχε μέγα δίκιο...

Έχω ασχοληθεί κατ' επανάληψη με το επάγγελμα του φαρμακοποιού και τις προσπάθειες απελευθέρωσης του, οι εξελίξεις των ημερών βεβαιώνουν ότι ο ευθυνόφοβος Λοβέρδος παίρνει πίσω ένα ένα όλα τα μέτρα άρσης του ολιγοπωλίου αφήνοντας απείραχτη μόνον την ψευδωνυμία περί «ανοίγματος» του επαγγέλματος...

Έχουμε διαβάσει και τη δήθεν άρση του καμποτάζ, όπου ο παλαιοσοσιαλιστής Ανωμερίτης και η ιέρεια του κρατισμού Κατσέλη απλώς αντικατέστησαν τους περιορισμούς με άλλους, παρουσιάζοντας την παγκόσμια πρωτοτυπία να λέμε ότι οι εταιρείες κρουαζιέρας μπορούν ελεύθερα να έλθουν στην Ελλάδα αρκεί αυτοβούλως και εθελοντικώς να δεχθούν τις συμβάσεις που επιθυμεί και θα τους προτείνει το ελληνικό δημόσιο...

Νίκος Καζαντζάκης: «Ελεύθερος άνθρωπος παλεύει για την ελευθερία»



Στις αρχές του 1957 η δημοσιογράφος Γιολάντα Τερέντσιο επισκέφθηκε το ζεύγος Καζαντζάκη στο σπίτι τους στην πόλη Αντίμπ. Περιγράφει το χώρο, δίνει ένα σύντομο πορτρέτο του συγγραφέα και καταγράφει τη συζήτηση που είχε μαζί του. Ένα χαρακτηριστικό, διαχρονικό απόσπασμα ακολουθεί:

Γιολάντα Τερένσιο: «Ο πνευματικός άνθρωπος μπορεί ν’ ανήκει σ’ ένα κόμμα ή πρέπει να μένει πάντοτε ανεξάρτητος, για να είναι ελεύθερος να κρίνει; Όπως είπε ο Σαρτρ, κάποτε, ότι ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να πολεμάει την αδικία όπου και να τη βρίσκει.»
Νίκος Καζαντζάκης: «Είναι δύσκολο για τον πνευματικό άνθρωπο να μείνει μόνος του. Μόνος του είναι αδύνατος, αν ενωθεί όμως με τους άλλους χαλάει. Το πρόβλημα είναι: πώς είναι δυνατόν να ενωθούν οι τίμιοι άνθρωποι; Ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να καταδικάζει την αδικία όπου τη βρίσκει και κάνοντας αυτό που κάνω απαντώ στο ερώτημά σας: γράφω για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που ποδοπατιέται παντού τόσο εύκολα. Αν ενωθώ με τους άλλους θα χάσω την ελευθερία μου. Η ψυχολογία της μάζας είναι αλλιώτικη, μιλάω για τους διανοούμενους σαν μάζα, όχι για τις λαϊκές μάζες, που τις σέβομαι και που έχουν τη δική τους δουλειά. Ένας πνευματικός άνθρωπος μόνος του μπορεί να δουλέψει καλύτερα: ελεύθερος άνθρωπος παλεύει για την ελευθερία. Δέκα ελεύθεροι άνθρωποι, ενωμένοι, χάνουν την ελευθερία τους. Εκείνο που χρειάζεται είναι ν’ ακολουθήσεις τον δρόμο σου ως την άκρη. Η αξία του δρόμου είναι να μη σταματήσεις ποτέ!»


Πηγή: Περιοδικό «Ταχυδρόμος» 2 Μαρτίου 1957. Έφτασε στο mail μου και αποφάσισα ότι αξίζει να το δημοσιεύσω. Διαβάστε την υπόλοιπη συνέντευξη εδώ: http://www.pare-dose.net/?p=2912

Τα ανθρωπάκια



Άρθρο του Αλέξη Παπαχελά από την Καθημερινή της Κυριακής 30.01.2011 που αξίζει να διαβαστεί και να μείνει ως κείμενο αναφοράς... Όχι μόνο για τα ανθρωπάκια που φωτογραφίζει, αλλά και για αυτά που αφήνει να εννοηθούν... Η εικονογράφηση είναι επιλογή μου...

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας είναι το γεγονός ότι ανθρωπάκια, πολύ μικρά ανθρωπάκια βρέθηκαν σε κρίσιμες θέσεις ευθύνης στην ελληνική κοινωνία. Μετριότατοι ακαδημαϊκοί έγιναν πρυτάνεις. Όχι λόγω λαμπρής ακαδημαϊκής καριέρας, αλλά λόγω της υποστήριξης φοιτητικών παρατάξεων, συνδικαλιστών «μονιμάδων» και δημοσίων σχέσεων. Άνθρωποι φοβισμένοι, θέλουν να περάσει η θητεία τους χωρίς μπελάδες, χωρίς αντιπαραθέσεις και, ει δυνατόν, χωρίς να αλλάξει τίποτα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Μετριότατοι δικηγορίσκοι ή άνθρωποι που δεν είχαν κολλήσει ούτε ένα ένσημο, εκτός από παρουσίες σε φοιτητικά αμφιθέατρα, βρέθηκαν επίσης σε υπουργικές καρέκλες. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να διορίζουν κανένα δικό τους, να τα έχουν καλά με τους συνδικαλιστές, να μοιράζουν κανένα παραπολιτικό σε καμιά φυλλάδα και να προσεύχονται μην τους τύχει καμιά στραβή.

30.1.11

Λαοπρόβλητη τυρρανία..



η ιστορία της προηγούμενης εβδομάδας με σκίτσα του Γιάννη Ιωάννου και πολύ πολύ γέλιο...

Η καλοπέραση της θεοσεβούμενης...



Μια ωραία αλλά πολύ θεοσεβούμενη κυρία, πήγαινε κάθε Κυριακή στην εκκλησία και δίδασκε στο κατηχητικό. Μια Κυριακή ένας κύριος που καθόταν πίσω της στο στασίδι, εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της και προς το τέλος της λέει: «Τι θα λέγατε να βγούμε οι δυο μας για δείπνο την Τρίτη;» «Ευχαρίστως», ανταποκρίθηκε εκείνη.

Χαρούμενος ο φίλος μας για την απρόσμενη τύχη του, την Τρίτη την πήγε στο καλύτερο εστιατόριο. Μόλις κάθισαν, της προτείνει: «Θέλεις ένα κοκτέιλ;» «Όχι», απαντά η κυρία, «αν το έκανα αυτό τι θα έλεγα στα παιδιά στο κατηχητικό;»

Προβληματίστηκε ο φίλος μας και αποφάσισε να παραμείνει λιγομίλητος και διακριτικός ως το τέλος του δείπνου, οπότε βγάζει το πακέτο του και τη ρωτά αν θέλει να καπνίσει. «Όχι βέβαια», απαντά αυτή, «αν το έκανα αυτό δεν θα μπορούσα να αντικρίσω τα παιδιά την Κυριακή.»

Απογοητεύτηκε ο φίλος μας, έτσι βάζει την κυρία στο αυτοκίνητο για να την οδηγήσει στο σπίτι της. Περνώντας έξω από ένα μοτέλ, μια πονηρή σκέψη πέρασε από το μυαλό του. «Ήδη με έχει απορρίψει δυο φορές, δεν έχω τίποτε να χάσω», σκέφτεται, τολμά λοιπόν και τη ρωτάει: «Θα ήθελες να σταματήσουμε σε αυτό το μοτέλ;» «Σίγουρα, θα ήταν ωραία», απάντησε αυτή με μια προσμονή στη φωνή της. Δεν πίστευε στ' αυτιά του ο φίλος μας, κάνει αμέσως δεξιά, παρκάρει και μπαίνει στο μοτέλ να βρει δωμάτιο.

Το επόμενο πρωί, μετά από μια άγρια παθιασμένη ερωτική νύχτα, αυτός ξύπνησε πρώτος. Βλέποντας την δίπλα του στο κρεβάτι τον έπιασαν τύψεις για το τι έκανε, την ξυπνάει λοιπόν και της λέει: «Θέλω να σε ρωτήσω ένα πράγμα. Τι θα πεις τώρα στα παιδιά την άλλη Κυριακή;» Οπότε αυτή του απαντάει: «Το ίδιο πράγμα που τους λέω πάντα. Δεν χρειάζεται να καπνίζεις και να πίνεις για να περάσεις καλά!!!»

Η παπάρα...



Έγραφε νωρίτερα ένας φίλος: «Αν 1,5 δισεκατομμύριο Κινέζοι μάθουν να βουτάνε ψωμί σε ελληνικό λάδι, όχι σπουδαία πράγματα, έστω μια τζούρα, για ορεκτικό, αυτό ήταν. Τέλειωσε. Ξεχρεώσαμε για χίλια χρόνια. Κοίτα που μπορεί να σωθεί το έθνος, κυριολεκτικά, από μια παπάρα...»

Ευφυές... Μόνο που θα πρέπει κι εμείς να μάθουμε να το παράγουμε κι ας κουραζόμαστε... Το λέω γιατί φαντάζομαι ότι διαβάσατε πως εγκαταλείπουμε την καλλιέργεια του κρόκου Κοζάνης, παρ' όλη την σταθερά υψηλή κερδοφορία του, γιατί είναι ...κουραστική η καλλιέργεια και η συγκομιδή!!

Γι' αυτό φίλε, ζήσε το σήμερα. Αύριο θα κοστίζει περισσότερο. Δεν ξέρω για τις άλλες χώρες, στην Ελλάδα σίγουρα... Γιατί εδώ ξέρουμε τι θα πει παπάρα!!

Ο Λοβέρδος και οι αποστάσεις από την υπευθυνότητα...



Διάβαζα στη σημερινή Καθημερινή της Κυριακής συνέντευξη του παλαιού στελέχους του ΠΑΣΟΚ και υπουργού Ανδρέα Λοβέρδου. Το σημαντικό της δεν είναι οι θέσεις του στα ζητήματα της καθημερινότητας που χειρίζεται στο υπουργείο (διπλογραφικό σύστημα στα νοσοκομεία, απαγόρευση καπνίσματος, φράχτης κ.λπ.), το σημαντικό της είναι ότι ο Α. Λοβέρδος για πρώτη φορά επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από το (παλαιό και πρόσφατο) κομματικό του παρελθόν, επιχειρώντας άλμα προς την (πολιτική) του επιβίωση...

– Σε κάθε περίπτωση, ολοένα και περισσότεροι συνάδελφοί σας αναγνωρίζουν ότι για τη σημερινή κατάσταση δεν έχει ευθύνη μόνον η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά και οι προηγούμενες του κ. Κ. Σημίτη. Συμμερίζεστε κι εσείς την καθυστερημένη αυτή αυτοκριτική του ΠΑΣΟΚ;
– Η πορεία προς τα πρόθυρα της πτώχευσης έχει την αφετηρία της στη δεκαετία του ’80. Δεν είναι, όμως, η ώρα για να γράψουμε ιστορία, αλλά για να δώσουμε τη μάχη για την πατρίδα και τους πολίτες της.

Η δημοκρατική συναίνεση



* ενδιαφέρον άρθρο του Πάσχου Mανδραβέλη από την Καθημερινή της Κυριακής 23.01.2011

Στην Ελλάδα περισσεύει ο λόγος περί συναίνεσης. Σ’ αυτήν ορκίζεται η κυβέρνηση, γι’ αυτήν ρητορεύει η αντιπολίτευση, σ’ αυτήν ομνύουν καθηγητές, δημοσιογράφοι και πολιτευτές. Το αίτημα της συναίνεσης είναι διάχυτο. Από τους μύθους που λένε ότι «οι Έλληνες μονιασμένοι μεγαλουργούν», μέχρι το ερώτημα περί κυβερνήσεων συνεργασία ή και οικουμενικών που μπαίνει σε κάθε δημοσκόπηση.

Σ’ αυτή τη ρητορική των συναινέσεων υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα. Η Δημοκρατία εξελίχθηκε στη σημερινή της μορφή ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν συναινέσεις στην κοινωνία. Τα κόμματα εκφράζουν συμφέροντα ή και απόψεις ευρύτερων στρωμάτων της κοινωνίας και δουλειά τους είναι να καταθέτουν αυτές τις απόψεις, να συγκρούονται στο πεδίο των επιχειρημάτων, να πείθουν τους πολίτες και να μετατρέπουν τις ιδέες τους σε πολιτικές.

Το αίτημα λοιπόν για ευρύτερες συναινέσεις δεν είναι παρά η ελπίδα ακύρωσης της Δημοκρατίας στο όνομα ενός μυθικού μονιάσματος του λαού, το οποίο στην πράξη δεν μπορεί να μακροημερεύσει. Η ζωή αλλάζει, οι ανάγκες αλλάζουν, οι απόψεις αλλάζουν, οπότε ακόμη κι αν υπάρξει σε στιγμές κρίσης «ομόνοια» προς ένα στόχο (π.χ. την άμυνα της πατρίδας), όταν εκλείψει αυτή η κρίση οι κοινωνικές διαιρέσεις και πάλι θα εμφανιστούν. Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι οι συναινέσεις για διάφορα ζητήματα είναι κακό πράγμα. Είναι καλό να διαμορφώνονται όπου και όταν μπορούν. Αλλά αυτό πρέπει να το θεωρούμε ως μπόνους, παρά ως πραγματικότητα, την οποία σώνει και καλά πρέπει να ανακαλύψουμε.

29.1.11

Στην Αίγυπτο η Ελλάδα αναστενάζει...



Φίλος έδωσε εις φίλον... Ο σοσιαλιστής -φίλος του Γιώργου- Μουμπάρακ ετοιμάζει έδαφος για τον νεοσοσιαλιστή -φίλο του Μπαράκ και του Γιώργου- Ελ Μπαραντέι... Η πλάκα είναι που σύμπασα η προοδευτική διανόηση πλέον ανησυχεί με την προοπτική να μην έχουμε στην Αίγυπτο σοσιαλκομμουνιστή ηγέτη... Διότι ο Μπαραντέι, μεταξύ άλλων, έχει και άποψη για την λύση του Παλαιστινιακού με την οποία εικάζεται ότι θα συμφωνήσουν οι Παλαιστίνιοι έκοντες άκοντες... Όσο οι Ισραηλινοί θα ασχολούνται με το Ιραν... Όπου κυβερνά ο σύντροφος Αχμαντινετζάντ... Που δεν είναι φίλος με τον σύντροφο Ελ Μπαραντέι... Που είναι αγαπητός στον αδελφό Μπαράκ και τον προτιμά περισσότερο από τον σύντροφο Μουμπάρακ... Βρε πως αλλάζουν οι καιροί...

Της Νομικής τ’ανέκδοτα είναι για μετανάστες...



Είδα σήμερα το σκίτσο του Πετρουλάκη στην Καθημερινή... Και έσκασα στα γέλια...

Ο «μελαχρινός» Αιγύπτιος, ενώ τρέχει πλάι στον φίλο του καταδιωκόμενος από την τοπική αστυνομία, τηλεφωνεί και παραγγέλνει «Φυσικομαθηματική Αθηνών; Ένα δίκλινο...»

Μου θύμισε αυτά που έγραψα (κι εγώ και φίλοι) σε facebook και twitter τη νύχτα της μεγάλης ξεφτίλας...

Ναι...!!! Ναι...!!! Κύριε Θεοδόση μου με ακούτε;;; Αν αδειάσει απόψε η βορεινή σουίτα της Νομικής, αυτή που βλέπει στο πάρκο, θα ήθελα να την κλείσω για το weekend... Ρωτάει και η γυναίκα μου αν θα δώσετε παράσταση εκεί το Σάββατο ή να κλείσουμε κάτι άλλο... Όποτε μπορείτε επιβεβαιώστε μου σας παρακαλώ την κράτηση... :-))

Ο Φουάτ τηλεφωνεί στο σπίτι του: «Πατέρα, μια χαρά είμαστε πια στην Ελλάδα, τα κατάφερα και μπήκα και στη Νομική, τώρα μένω και σε Μέγαρο!!!»

Αυτές είναι κοινωνικές αδικίες... ο Άκης έκανε τόσο αγώνα για ένα νεοκλασικό & άλλοι το παίρνουν τζάμπα...

Και βέβαια, το χθεσινό σκίτσο Πετρουλάκη που συνδύασε την τούρκικη φρεγάτα που έφτασε στην Εύβοια ...καθ’ οδόν για Λίβανο («ειρηνική διελευση» το λένε όσοι φοβούνται να πάρουν θέση...) με τις μεσολαβήσεις του γνωστού περιθωριακού πολιτικού χώρου υπέρ οιουδήποτε διεκδικεί ενάντια στους νόμους και την χωρίς διακρίσεις εφαρμογή τους...



«Είναι λέει αλλοδαποί μουσουλμάνοι που μπήκαν παράνομα στη χώρα και δεν τους δίνουν άδεια παραμονής... Θέλουν να μιλήσουν με τον ΣΥΡΙΖΑ...»

Θα τιμωρήσουμε όλες τις παρανομίες ή μόνο τα εύκολα, εξιλαστήρια θύματα;;



Δεν είμαι βουλευτής για να μπορώ να κάνω ερωτήσεις στην υπουργό εργασίας και να υποχρεούται να μου απαντήσει αλλά αν οι ευγενικοί μου αναγνώστες έχουν τις ίδιες απορίες και γίνουμε πολλοί, ε δεν μπορεί θα απαντήσει.

Αγαπητή κυρία Κατσέλη
Τώρα που οι 300 μετανάστες έφυγαν από την νομική σχολή, τώρα που όλα τελείωσαν επ΄ αγαθώ της ομαλότητας, παρακαλώ πείτε μας.
* Πότε θα οδηγηθούν στον εισαγγελέα οι εργοδότες των 300 οι οποίοι τους απασχολούσαν χωρίς ασφαλιστικές εισφορές για 5, 6 και 7 χρόνια;
* Σκοπεύει το υπουργείο να τιμωρήσει τους παραπάνω εργοδότες;
* Σκοπεύει το υπουργείο να ζητήσει έντοκα της κλεμμένες ασφαλιστικές εισφορές;
* Σκοπεύει το υπουργείο να παράσχει συνδρομή σε όσους εκ των μεταναστών διεκδικήσουν τις νόμιμες αμοιβές τους;
* Πιστεύετε ότι με παρόμοιο καθεστώς εργάζονται στην Ελλάδα μόνο αυτοί οι τριακόσιοι;

Με τιμή
Τ.Υ.

Προ ολίγου ο διαδικτυακός φίλος SykoFantiS_Bastoyni «κανιβάλισε» το παραπάνω κείμενο ουσίας, ως επωδό της φαιδρότητας που ζήσαμε όλη την εβδομάδα με την ανενόχλητη πομπή παρανόμων μεταναστών από τα Χανιά στην Αθήνα, την προαναγγελθείσα και ανεμπόδιστη κατάληψη της Νομικής, τα ολονύχτια παρακαλετά πρυτανείας και υπουργείων για την δαπάναις του ελληνικού δημοσίου μεταστέγαση τους σε άλλο κτίριο και τον εξευτελισμό του κράτους και την νομιμότητας δια της θεσμοθέτησης του ακαταδίωκτου όσων συνοδεύονται, παρακινούνται ή και υποστηρίζονται από ακραίες αριστερές εκφράσεις...

Συμφωνώ και αναδημοσιεύω το κείμενο, συμπληρώνοντας το με τα παρακάτω,

27.1.11

Ραγδαίες εξελίξεις στην κατάληψη της Νομικής...

Χθες προέκυψε μεγίστη εμπλοκή που απασχόλησε τη μικρή μας κοινότητα...



Σήμερα όμως δόθηκε αποφασιστική λύση στο πρόβλημα...!!!!!

Το «πρόβλημα» και ο «απροϋπόθετος» πρύτανης...



Το θέμα το ήξερε... Τον είχαν ενημερώσει κάποιοι συνεργάτες τις προάλλες... Οι φοιτητές ζητούσαν το χώρο στην παλιά Νομική για να διοργανώσουν έναν «ακτιβισμό» με μετανάστες, στην ουσία αυτό ήταν... Η επίσημη απάντηση βεβαίως των οργάνων της σχολής ήταν αρνητική αλλά ήξερε ότι αυτά ήταν τυπικά πράγματα, η ουσία ήταν ότι το happening είχε προετοιμαστεί με κάθε λεπτομέρεια, μέχρι και τους κομπάρσους είχαν διαλέξει έναν έναν, «θα φέρουν πάνω κάτω τριακόσιους μας είπαν, από την Κρήτη, με το πλοίο της γραμμής, Σάββατο βράδυ που δεν έχει και κόσμο...» τον είχαν ενημερώσει οι σχετικοί...

Του άκουσε, δήθεν προσεκτικά, δήθεν με ενδιαφέρον, είχε μάθει στη ζωή του να μην προβληματίζεται... Το μόνο που κάπως δεν του καθόταν καλά ήταν που ζητούσαν την άδεια, συνήθως αυτά τα πράγματα απλώς γίνονταν, ώστε μετά να μπορεί να πει κι αυτός ότι δεν ήξερε... «Πόσο τυχερός ήταν ο συνάδελφος από το Πολυτεχνείο», σκέφτηκε, «που δεν του είχαν πει από πριν ότι θα φιλοξενούσαν κόσμο στις αίθουσες του, έτσι τώρα δε μπορούσε κανείς να του ζητήσει ευθύνες κι ούτε τον πίεζαν και να κάνει κάτι»... Απόδιωξε τις κακές σκέψεις, έπρεπε να συγκεντρωθεί στον σκοπό του, την Παρασκευή είχε παράσταση, ήταν πρωταγωνιστής...

Το Σάββατο το μεσημέρι, όταν με το καλό σηκώθηκε, το θυμήθηκε... Πήρε τηλέφωνο στο υπουργείο, ζήτησε τον υπουργό αλλά δεν ήταν εκεί, του έδωσαν και μίλησε με κάποιον, του είπε τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του, έπρεπε να κάνουν κάτι αλλά όχι εδώ, εκεί, αλλού... Ερχοταν και Κυριακή, μέρα Θεού, έπρεπε να αναπαυθεί, να αποτινάξει το βάρος της εβδομάδας... Θα παρακολουθούσε το θέμα αλλά από Δευτέρα, είχε κι άλλες δουλειές βέβαια αλλά θα το παρακολουθούσε, το υποσχέθηκε στον εαυτό του, θα το παρακολουθούσε και στη σωστή ώρα θα έπαιρνε κι αυτός μέρος...

26.1.11

Απροϋπόθετο ξενοδοχείο...



* άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της 26.01.2011. Ο τίτλος παραπέμπει σε προηγούμενο άρθρο του με τίτλο «Απροϋπόθετο Πανεπιστήμιο» το οποίο ασχολείτο με τα αιτήματα των Πανεπιστημιακών για την -κατά Ντεριντά- χωρίς προϋποθέσεις αυτοδιαχείριση των Πανεπιστημίων...

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να αφήσουμε τους μετανάστες να παραμείνουν εσαεί στη Νομική Σχολή. Ίσως πρέπει να τους παρασχεθεί κάποιος μόνιμος χώρος για να στεγάζονται. Κάποια αίθουσα θα υπάρχει παραπλεύρως των ποικιλώνυμων αναρχικών στεκιών, που βρίσκονται υπό κατάληψη εδώ και δεκαετίες χωρίς να ενοχλούνται πρυτάνεις, καθηγητές και φυσικά οι φοιτητές.

Δεν είναι, λοιπόν, κάπως υποκριτικό να ενοχλούμαστε από την κατάληψη των μελαψών, ενώ τα πανεπιστήμιά μας είναι κάθε χρόνο υπό κατάληψη από άλλες μειοψηφίες που φορούν μαύρα; Εδώ, κάποτε, είχε γίνει κατάληψη του Πανεπιστημίου Αθηνών προς συμπαράσταση στους κατηγορούμενους της «17 Νοέμβρη», δεν θα γινόταν για τους μετανάστες;

Το εκπληκτικότερο είναι ότι οι μετανάστες δηλώνουν προσκεκλημένοι των φοιτητών. Προφανώς προσεκλήθησαν και αυτό υποδηλώνει πώς βλέπει τον δημόσιο χώρο ένα μέρος τουλάχιστον των φοιτητοπατέρων. Νιώθουν το πανεπιστήμιο, κάτι σαν το σπίτι τους, το οποίο όχι μόνο μπορούν να το οικειοποιούνται όπως θέλουν, αλλά καλούν και φίλους. Φυσικό είναι. Αφού, κανονίζουν τα προγράμματα σπουδών, τα μεταπτυχιακά, το αναξιολόγητο των ΑΕΙ, και όλα τ’ άλλα γιατί να μην μπορούν να διαφεντεύουν και τον χώρο; Μέχρι τώρα, τον χρησιμοποιούσαν μέχρι και για να κάνουν «πάρτι νεολαιών», δεν θα τον χρησιμοποιούσαν για την στέγαση μεταναστών;

Το «κίνημα του τζάμπα» (για μένα κι ας πληρώσει ο επόμενος...)



Άλλο ένα επεισόδιο στο σίριαλ σήμερα το πρωί: To ΠΑΜΕ κατέλαβε τον σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα, σκέπασε με μαύρες σακούλες τα ακυρωτικά μηχανήματα γιατί πρέπει λένε οι εργαζόμενοι να πηγαίνουν στη δουλειά τους δωρεάν! «Είναι υποχρέωση προς τον λαό», ακούς από τους αυτοδικούντες, «είναι υγιές να υπάρχουν τέτοιες αντιδράσεις», σπεύδουν να χαρούν οι πνευματικές(;;) ηγεσίες...

Όχι, δεν είναι υγιές, είναι παθογένεια. Το «κίνημα του τζάμπα» (όπως πολύ εύστοχα το αποκάλεσε ο τ. Υπουργός Κ. Χατζηδάκης) δεν είναι παρά μια υποτροπή της χρόνιας ασθένειας του κομμουνιστικού εγωισμού της κοινωνίας μας. Εδώ δε μιλάμε για μια προσπάθεια καθιέρωσης «κοινωνίας χωρίς μετρητά», αυτή στηρίζεται στην εθελοντική παροχή έργου, την αμοιβαιότητα και την εμπιστοσύνη και αυτά εδώ δεν υπάρχουν, και άρνηση έργου έχουμε και μονομέρεια. Ούτε μιλάμε για τον αγαθό ρομαντισμό του «αφήνω το εισιτήριο πάνω στο ακυρωτικό για να βοηθήσω άλλον που δεν έχει χρήματα όση ώρα ισχύει ακόμα», αυτό επίσης προϋποθέτει πληρωμή...

Εδώ έχουμε κάτι τελείως διαφορετικό, έχουμε ένα -υποτιθέμενο- κίνημα που θέλει να απολαμβάνει, απλά να μην πληρώνει. Να μην πληρώνει εισιτήρια στα μέσα μεταφοράς, να μην πληρώνει διόδια στο δίκτυο των αυτοκινητοδρόμων, να μην πληρώνει τα δάνεια που πήρε, κατανάλωσε και οφείλει, να μην πληρώνει το λογαριασμό της ΔΕΗ, να μην πληρώνει -εν κατακλείδι- ότι στιγμιαία αποφάσισε ότι δεν θέλει να πληρώσει. Αν ρωτήσεις βέβαια πως αυτό συνιστά όφελος για τους υπολοίπους, η απάντηση συμπυκνώνεται σε μερικές ξύλινες φράσεις και άναρθρες κραυγές...

ΤΟ ΠΑΣΟΚ και η πολιτική της (αν)ευθύνης...



ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: Είναι προφανές, ένας αντιεξουσιαστής δεν μπορεί να «παίζει» με όρους συστημικούς, το κυριότερο δεν μπορεί να έχει ευθύνη για όσα γίνονται στη χώρα που εξουσιάζει, ειδικά όταν ο σοσιαλισμός του δεν έχει επικρατήσει παγκοσμίως επί των εμψύχων και των αψύχων ώστε να μην μπορεί να κάνει διαφορετικά... Είναι μία τακτική που στον τόπο μας την βιώνουμε τα τελευταία τριάντα (τουλάχιστον) χρόνια ως κινηματογραφικό sequel με τον γενικό τίτλο «φταίει η (επάρατη) δεξιά!!». Επί του θέματος, και με αφορμή την πρόσφατη (αν)ευθύνη των κυβερνητικών για τις καταλήψεις πανεπιστημιακών και δημοσίων κτηρίων από παρανόμους, αναφέρεται σε άρθρο της η δημοσιογράφος Σοφία Βούλτεψη. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο site Ελεύθερη ζώνη, στις 25.01.2011 με τίτλο «Ημεδαποί «αθώοι» στα κανάλια, αλλοδαποί καταληψίες στη Νομική». Διαβάστε το...

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας και η υφυπουργός αρμόδια για θέματα μετανάστευσης κ. Άννα Νταλάρα, συμφώνησαν: Το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό και αυτό που έχει επικρατήσει είναι ένας ευρωπαϊκός φαρισαϊσμός.

Τα περί «ευρωπαϊκού προβλήματος» εντάσσονται πλέον στο παλαιό στερεότυπο, σύμφωνα με το οποίο φταίνε πάντα οι άλλοι. Επειδή απλώς δεν θέλουμε να ομολογήσουμε την αδυναμία να λύσουμε και εμείς επιτέλους κάποιο πρόβλημα στο εσωτερικό της χώρας μας.

Πρόκειται για παλαιά πρακτική: Η διαφθορά είναι παγκόσμιο πρόβλημα, η Ζήμενς εκμαύλισε όλον τον κόσμο, η Ευρώπη δεν κατανοεί ότι το Κυπριακό είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής, δεν μας βοηθούν στο δείνα θέμα, δεν μας συμπαραστέκονται στο άλλο – και πάει λέγοντας.

οι τσέπες ενός πέτσινου...



Ο Μήτσος ο Μηκυός.

Καλό παιδί ο Μήτσος. Από χωριό.

Ψιλομισομέτριος μαθητής, μπήκε με τη «δεύτερη» στην τότε Ανωτάτη Εμπορική, μπήκε και στην ΠΑΣΠ.

Ήταν κοντά μια δεκαετία μετά το Πολυτεχνείο, κόλλαγε ο Μήτσος αφίσσες με τον ήλιο του Ανδρέα,

ταγάρια ακόμα εμείς οι επαρχιώτες στην Αθήνα και ημιυπόγειες φοιτητικές γκαρσονιέρες, αλλά γύρω γύρω άρχιζαν να ξεφυτρώνουν τα πρώτα νεοπλουτίστικα ρεστωράν και τα πρώτα λαϊφοστυλάδικα μπαράκια,

μέσα κι ο Μήτσος, έμαθε από ροκ, τζαζ, ρυθμ εντ μπλουζ, έγινε στελεχό στην ΠΑΣΠ, έβγαλε και «γκόμενα», έκανε και παρέα με Κνίτες και Ρηγάδες για το πρεστίζ ο Μήτσος, αγόρασε κι ένα βιβλίο με τον Αλτουσέρ στο εξώφυλλο να φαίνεται,

στο πτυχίο κοντά, οχτώ χρόνια μετά

24.1.11

Ενεργειακό πιστοποιητικό: μια λυπηρή μαρτυρία



* άρθρο της Χριστίνας Πουλίδου που δημοσιεύθηκε στο protagon.gr στις 24.01.2011

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: Διαβάζω και σκέφτομαι... Πως μια απλή ιδέα που σχεδιάστηκε για να είναι επ' ωφελεία του ιδιοκτήτη και του ενοικιαστή ακίνητης περιουσίας καταλήγει να αποτελεί εργαλείο ταλαιπωρίας του πολίτη από τα «διαπλεκόμενα» συμφέροντα δημοσίου και κλειστών συντεχνιών... Αλήθεια, έχει διανοηθεί κανείς ότι την ώρα που γίνεται προσπάθεια απελευθέρωσης της αγοράς από αγκυλώσεις δεκαετιών και κατάργησης των δεκάδων κλειστών επαγγελμάτων, έρχεται ένα υπουργείο υποτίθεται σύγχρονης και ανανεωτικής λογικής, το ΥΠΕΚΑ, και καθιερώνει έναν ακόμα προστατευτισμό, αυτόν του ενεργειακού επιθεωρητή με την προκαθορισμένη ελάχιστη αμοιβή και όλη την παρελκόμενη γραφειοκρατία των δεκαεπτά (17) δικαιολογητικών (κατ' αρχήν)... Μήπως τελικά ο σκοπός δεν είναι άλλος από το να εξασφαλιστεί αντικείμενο εργασίας στο πλεόνασμα των -άλλως αχρήστων- κυβερνητικών υπαλλήλων και να εξασφαλίσει ένα εύκολο εισόδημα σε μια κατηγορία επαγγελματιών εν γένει παρασιτοβιούντων στα πέριξ του δημοσίου;; Διαβάστε το άρθρο - προσωπική εμπειρία και σημειώστε ότι συμφωνώ στο σύνολο των ερωτημάτων που θέτει η αρθρογράφος, είναι ερωτήματα κοινής λογικής... Το θέμα -δυστυχώς για εμάς τους απλούς πολίτες- είναι ότι η αρμόδια υπουργός έχει προφανώς τσακωθεί με την κοινή λογική...

Το σχέδιο ήταν να πουλήσω το πατρικό μου διαμέρισμα - οι υποψήφιοι αγοραστές βρέθηκαν και ξεκίνησε το γραφειοκρατικό σκέλος της μεταβίβασης. Στο σημείο αυτό, κι ενώ είχαμε προσπεράσει πολλές δυσκολίες είδα να ορθώνεται εμπρός μου μια ακόμη μπάρα - η έκδοση ενεργειακού πιστοποιητικού.

Από τη στιγμή που η συμβολαιογράφος μας είπε, ότι από 9/1 χρειάζεται πλέον και αυτό το πιστοποιητικό για να γίνουν τα συμβόλαια, άρχισε η έρευνα. Μεσίτες, συμβολαιογράφοι, δικηγόροι και δημόσιοι λειτουργοί αναζητήθηκαν και ρωτήθηκαν, πλην όμως δήλωσαν αδυναμία εξυπηρέτησης – ωσότου ήρθε το φως. Η αναζήτηση έγινε ηλεκτρονικά, κλικάροντας διαδοχικά στα ακόλουθα λήμματα: ypeka.gr, επιθεώρηση, ενεργειακή επιθεώρηση, μητρώο ενεργειακών επιθεωρητών. Τη στιγμή ακριβώς που, μεταμελημένη για τα παρωχημένα μου αντανακλαστικά (όπως είναι η προσφυγή στο δίκτυο γνωριμιών), απέδιδα στην πολιτεία τα εύσημα για την απλή ηλεκτρονική διαδικασία, ήρθε το καίριο πλήγμα. Ο ενεργειακός επιθεωρητής στον οποίο τηλεφώνησα, μου έστειλε με φαξ τα έγγραφα που χρειαζόταν από μένα.

Σπάει η «φούσκα των επιχειρήσεων»



* άρθρο του Κώστα Kαλλίτση στην Καθημερινή της Κυριακής 23.01.2010

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: μία από τις παράλληλες όψεις του φαινομένου «φούσκα» που παρουσιάζει ο αρθρογράφος είναι η αμιγώς οικογενειακή μορφή της πλειοψηφίας της αγοράς, ακόμα και «μεγάλων» επιχειρήσεων, όπου η δομή, το οργανόγραμμα, ο τρόπος λειτουργίας, τα καθήκοντα αποφασίζονταν με πρωτεύον κριτήριο την οικογενειακή σχέση, με τον πατερναλισμό της εργασίας να έρχεται να συμπληρώσει τον ματερναλισμό της οικογένειας. Οι γνώσεις και οι εμπειρίες λειτουργούσαν απλώς συμπληρωματικά. Στρέβλωση που επέτειναν οι επιδοτήσεις των αναπτυξιακών νόμων της παρελθούσης τριακονταετίας, οι οποίοι απλώς επιδότησαν την μετάβαση από την «Οικογενειακή ΕΠΕ» στην «Οικογενειακή ΑΕ». Είναι προφανές ότι ο εγωισμός του Έλληνα και η αδυναμία του να συνεταιριστεί -ήτοι να παραχωρήσει με μέθοδο και αρχές μέρος του κυρίαρχου εγώ του στο κυρίαρχο εγώ του συνεταίρου- ενισχύθηκε και επιδοτήθηκε «κεντρικά» για να δημιουργήσει γενιές ισχυρών ανίσχυρων επαγγελματιών τροφοδοτών της δεξαμενής εξυπηρετήσεων μιας κομμουνιστικού τύπου κεντρικής κρατικής εξουσίας... Στο θέμα αυτό όμως θα επανέλθω εν καιρώ, προς ώραν διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο.


Πάσχουμε από υπερβολικά κέρδη ή από μικρά κέρδη; Και από τα δύο.

Στην Ελλάδα, τα κέρδη συνολικά των επιχειρήσεων είναι πολύ υψηλά συγκριτικά με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά, είναι μεγαλύτερα κατά 50% τουλάχιστον. Σύμφωνα με τη Διεύθυνση Οικονομικής Ανάλυσης της Εθνικής Τράπεζας, το μέσο ποσοστό κέρδους του επιχειρηματικού τομέα στην Ευρώπη είναι 20,1% ενώ στην Ελλάδα ανέρχεται στο εκπληκτικό 32,4%. Ομως, αν δούμε την κατανομή αυτών των κερδών ανά επιχείρηση, η εικόνα αντιστρέφεται: το μέσο ποσοστό κέρδους ανά επιχείρηση στην Ευρώπη ανέρχεται στο 12,6% ενώ στην Ελλάδα περιορίζεται στο 10,7%. Στην Ελλάδα, δηλαδή, ενώ η μάζα του κέρδους είναι εντυπωσιακά μεγάλη, το ανά επιχείρηση μέσο ποσοστό κέρδους είναι εντυπωσιακά μικρό. Μπορεί, μάλιστα, η μάζα του κέρδους να αυξάνεται αλλά, ταυτόχρονα, το μέσο ποσοστό κέρδους ανά επιχείρηση να μειώνεται. Γιατί αυτό το «παράδοξο»; Διότι, η πολύ μεγάλη μάζα του κέρδους διαχέεται σε ένα ακόμη μεγαλύτερο πλήθος επιχειρήσεων.

Τι δεν κάναμε με τα €300 δις που δανειστήκαμε και τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει για την Ελλάδα



ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: αναδημοσιεύω ένα εξαιρετικό άρθρο του φίλου επιχειρηματία Χρ. Μουρούτη που δημοσιεύθηκε το Σαββάτο, 22 Ιανουαρίου 2011 στο blog του. Ο λόγος: ένας Έλληνας που κατοικεί μόνιμα εδώ και χρόνια εκτός Ελλάδος, ήτοι άνθρωπος με άλλα ερεθίσματα και εμπειρίες, αποτυπώνει ξεκάθαρα μερικές μεγάλες αλήθειες για να κατανοήσουμε τα αίτια που οδήγησαν τη χώρα μας στον ξεπεσμό... Είναι ένα κείμενο που αξίζει να διαβαστεί, η ανάγνωση του και οι σκέψεις που παρατίθενται ίσως βοηθήσουν να πετάξουμε τις μάσκες και να αντικρίσουμε θαρραλέα και κατάματα την πραγματικότητα..!!

Ακούγοντας τα νέα από την Ελλάδα, πικραίνομαι πραγματικά από το γεγονός ότι η πατρίδα δεν μπορεί να βρει επιτέλους ένα δείγμα γραφής και να ξεφύγει από την μιζέρια της συζήτησης για τα σκάνδαλα και για τους υπευθύνους πολιτικούς. Σε μια στιγμή που η κοινωνία θα έπρεπε αποκλειστικά να ασχολείται με την θεραπεία των προβλημάτων της από την οικονομική κρίση και την επίπτωση που έχει το Μνημόνιο στην καθημερινότητα των οικογενειών και των επιχειρήσεων, όλα τα κανάλια (που ευτυχώς δεν τα βλέπουμε στο εξωτερικό) ασχολούνται με μια αδιάκοπη καταστροφολογία και στήνουν «κρεμάλες» των διαφόρων υπευθύνων πολιτικών που, δυστυχώς, πλούτισαν στην πλάτη των Ελλήνων και της χώρας, αλλά φρόντισαν και να καλύψουν εαυτούς με τρόπο αρκετά πονηρό ώστε να μην είναι δυνατόν να ταυτοποιηθούν οι ενδείξεις γι’ αυτούς.

Η Ελλάδα δυστυχώς, πληρώνει όλα αυτά τα τραύματα με τον χειρότερο δυνατό τρόπο και υποθηκεύει το μέλλον των παιδιών της για τα επόμενα 20 με 30 χρόνια, πάνω στην πρόσκαιρη καλοπέραση της γενεάς του Πολυτεχνείου και όσων αναρριχήθηκαν στα διοικητικά πόστα της εξουσίας μεταξύ του 1980 και σήμερα. Με τα χρήματα που η χώρα έλαβε από την Ε.Ε., ως δωρεά, για την ανάπτυξή της, θα έπρεπε να είχε χτίσει μόνη της υπερσύγχρονους αυτοκινητοδρόμους, τραίνα που να πετάνε και άλλες υποδομές και αν τα €300 δις που δανείστηκε όλα αυτά τα χρόνια είχαν τοποθετηθεί σωστά, με φειδώ, πρόγραμμα και αγάπη για την πρόοδο της χώρας και όχι για τον πλουτισμό μερικών, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα μια χώρα παράδειγμα για την Ευρώπη και για τον κόσμο. Στην χώρα μας δεν λείπει η ικανότητα και η μόρφωση. Λείπει η απλότητα, το μέτρο, η λογική σκέψη και η υποβοήθηση της επιχειρηματικότητας με σύγχρονο τρόπο. Λείπει ακόμα η κατάλληλη νοοτροπία – αυτή που θα πρέπει να κάνει τον επιχειρηματία κάτι ως τον σύγχρονο «άγιο» της κοινωνικής δομής, αυτόν που θα είναι επιφορτισμένος να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και κέρδη από τα οποία θα ωφεληθεί η λειτουργία της κρατικής δομής.

23.1.11

Τα φαρμακεία και ο κ. Λοβέρδος



* άρθρο του Στέφανου Mανου στην Καθημερινή της 23.01.2011

Πριν από μερικούς μήνες είχα γράψει στην «Καθημερινή» για τον τρόπο με τον οποίο το κράτος ορίζει τις λιανικές τιμές των φαρμάκων. Στην τιμή που αγοράζει το φάρμακο ο φαρμακοποιός προσθέτει 35%, ανεξαρτήτως τιμής. Απέναντι στο σύστημα αυτό περιέγραψα τον τρόπο -πάλι από το κράτος- διαμόρφωσης των τιμών στη Σουηδία. Για ένα φάρμακο με λιανική τιμή 1.000 ευρώ ο Έλληνας φαρμακοποιός έχει περιθώριο 350 ευρώ, ενώ ο Σουηδός 15,5 ευρώ. Πρότεινα να υιοθετήσουμε το σουηδικό σύστημα και έτσι να εξοικονομήσουν τα Ταμεία ποσό μεγαλύτερο από ένα δισεκατομμύριο ευρώ ετησίως.

Ο τρόπος διαμόρφωσης των τιμών στην Ελλάδα είναι ισχυρό κίνητρο για την πώληση ακριβών φαρμάκων και ισχυρό κίνητρο υπερσυνταγογράφησης ακριβών φαρμάκων. Τα ακριβά φάρμακα, ιδίως αυτά, επιβαρύνουν τα χρεοκοπημένα Ταμεία. Εξ αιτίας του κινήτρου που μόλις περιέγραψα η φαρμακευτική δαπάνη ανά κάτοικο στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τα εγγυημένα υψηλά κέρδη των φαρμακοποιών καθιστούν το φαρμακείο ελκυστική επιχείρηση. Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι έχουμε ανά κάτοικο πολύ περισσότερα φαρμακεία απ’ ό,τι αλλού στην Ευρώπη, ούτε είναι παράξενο ότι υπάρχει τόση πίεση να ανοίξουν νέα φαρμακεία.

«Αυτό, χωρίς το γαϊδούρ'..!!!»



Είναι δύο βλάχοι και συναντιώνται μετά από καιρό.
«Ρέ συ Μήτσου μ' που χάθκις;»
«Να, Τάσου μ' πάου ταξίδια...»
«Και πούθε πας ταξίδια;»
«Στην Αφρική και κάνω σαφάρ...»
«Και τι είνι του σαφάρ;»
«Να π' λες κατιβαίνουμε 5-6 νοματαίοι σε μία ριματιά και κυνηγάμε άγρια ζουντανά...»
«Δηλαδή τι κ'νηγάτε; κότες; πρόβατα; κατσίκια;»
«Όχι, κυνηγάμ' του λιοντάρ'...»
«Και δηλαδής τι είναι του λιοντάρ';»
«Πρόσ'ξε να ιδείς. Πως είναι το γαιδούρ'; Βάλτου χαίτ', πιο κουντό, πιο άγριου κι με μεγάλ' ουρά!»
«Α! Έτσι είνι του λιοντάρ';»
«Έτσι!»
«Και τι άλλου κυνηγάτ';»
«Κυνηγάμι κι ελέφαντις...»
«Και δηλαδής τι είναι ου ελέφαντας;»
«Πρόσ'ξε να ιδείς. Πως είναι το γαιδούρ'; Φούσκωσ' το λίγου, πιο ψηλό, και μ' ένα ζουνάρ' μπροστά στη μούρη τ'...»
«Α! Έτσι είναι ου ελέφαντας...»
«Έτσι!»
«Και τι άλλου κυνηγάτι;»
«Κυνηγάμι κι βόες...»
«Και δηλαδής τι είναι ου βόας;»
«Πρόσεξε να ιδείς... Πως είν' του γαϊδούρ' που είναι νταβραντισμένο την άνοιξη;;»
«Εεεεε!!! Αυτό, χωρίς το γαϊδούρ'..!!!»

22.1.11

Μαθήματα ιστορίας στην πλατεία Κοτζιά



* άρθρο του Ντίνου Ρητινιώτη στην Metropolis News της 21.01.2011

Επιβεβαιώθηκαν όλοι εκείνοι που πίστευαν πως η είσοδος της Χρυσής Αυγής στα διοικητικά του Δήμου θα μας γυρίσει πολλά χρόνια πίσω. Βέβαια, ο νεοεκλεγείς δημοτικός σύμβουλος και γενικός γραμματέας της οργάνωσης Νίκος Μιχαλολιάκος το παράκανε, μιας και μας γύρισε στην εποχή της αρχαίας Ελλάδας, της Αλωσης και του Μεσοπολέμου…

Για όσους δεν παρακολούθησαν τι ακριβώς συνέβη στο δημαρχιακό μέγαρο της πλατείας Κοτζιά την προηγούμενη εβδομάδα, θα ήταν χρήσιμο να κάνουμε μια σύντομη αναφορά. Πράξη πρώτη: με αφορμή την προκείμενη επίσκεψη του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης στην πόλη μας, εκδόθηκε δελτίο Τύπου με την υπογραφή του Δήμου Αθηναίων στο οποίο η Κωνσταντινούπολη αναφερόταν ως Ιστανμπούλ. Γεγονός το οποίο προκάλεσε τη μήνη του Μιχαλολιάκου.

Πράξη δεύτερη: οι ρόλοι αντιστρέφονται και ο Μιχαλολιάκος είναι αυτός που προκαλεί την αντίδραση των υπολοίπων. Αφού λογομαχεί με τον Πέτρο Κωνσταντίνου, (επικεφαλής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), απαντά στο χαρακτηρισμό «φασίστα» που του αποδίδεται, στεκούμενος μπροστά του και υψώνοντας το δεξί του χέρι.

Η προϋπόθεση του πανεπιστημίου



* άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, στην Καθημερινή της 21.01.2011

Ένας νεολογισμός γαλλικής κοπής κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα. Είναι το «απροϋπόθετο πανεπιστήμιο», μια ποιητική ιδέα του Ζακ Ντεριντά, οποίος σε επαναλαμβανόμενες διαλέξεις του έλεγε: «Επειδή το πανεπιστήμιο είναι ξένο προς την εξουσία, επειδή είναι ετερογενές προς την αρχή της εξουσίας, είναι επίσης χωρίς προσίδια εξουσία. Γι' αυτό και μιλάμε εδώ για το πανεπιστήμιο άνευ όρων. [...] Και λέγω «άνευ όρων» καθώς και «απροϋπόθετο», για να αφήσω να ακουστεί-εννοηθεί η συνδήλωση του «χωρίς εξουσία» ή «χωρίς άμυνα»: επειδή είναι απολύτως ανεξάρτητο, το πανεπιστήμιο είναι επίσης ένα εκτεθειμένο προπύργιο. [...] Επειδή δεν δέχεται να του θέτουν όρους, ενίοτε αναγκάζεται -αναιμικό, αφηρημένο- να παραδοθεί επίσης άνευ όρων».

20.1.11

Η πρόοδος είναι προς τα δεξιά


«...Ατυχώς, η πολιτική συζήτηση γίνεται σήμερα με τους όρους του μεταπολιτευτικού Newspeak, όπου η έννοια της προοδευτικής επιλογής ταυτίζεται με το τζάμπα, την ανυπακοή και την εξέγερση. Οι πολλοί, μες στην αφέλειά τους, το έχουν πιστέψει· τα δε κόμματα της Αριστεράς το υπερασπίζονται υστερικά, επειδή ελπίζουν ότι, αν επικρατήσει πλήρως το δόγμα ότι η πρόοδος είναι μόνο προς τα αριστερά, θα μπορέσουν ευκολότερα να κάνουν την Ελλάδα Βενεζουέλα ή, στη χειρότερη εκδοχή τους, Βόρεια Κορέα. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε όμως, αν θέλουμε να ορθοποδήσουμε, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι σήμερα η προοδευτική επιλογή έχει χαρακτηριστικά αυτού που η αριστερή ιδεολογία της μεταπολίτευσης αφόρισε ως «δεξιό». Νοικοκύρεμα, επαγγελματισμός, υπευθυνότητα, εργατικότητα και σεβασμός στον νόμο: αυτά έχουμε ανάγκη, αν ο στόχος μας είναι η κοινή πρόοδος, όχι τους γραφικούς λεονταρισμούς που κηρύττουν τα τοτέμ της μεταπολίτευσης. Η ειρωνεία για το ΠΑΣΟΚ είναι ότι το κόμμα αυτό, που συνέβαλε αποφασιστικά στην εμπέδωση του μεταπολιτευτικού Newspeak, είναι σήμερα υποχρεωμένο να επαναπροσδιορίσει το περιεχόμενο της έννοιας του προοδευτικού με όρους δεξιούς· και η τραγωδία για την κεντροδεξιά είναι ότι εδώ και χρόνια, πασχίζοντας απεγνωσμένα να μοιάσει με το ΠΑΣΟΚ, κατάφερε να έχει χάσει την ιδεολογική ταυτότητά της...»

...ο επίλογος από το σημερινό σημείωμα του Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή. Διαβάστε όλο το σημείωμα εδώ...

Σας φτάνει τόση επιμήκυνση; (*)



Το μέγεθος καλό μου φαίνεται, για το πάχος φοβάμαι, ότι θα πονέσουμε !!
Eυτυχώς παράγουμε ακόμα λαδάκι...
Διότι -ως γνωστόν- και στην επιμήκυνση ισχύει το γνωστό «φάε λάδι κι έλα βράδυ...»

(* έμπνευση διαδικτυακού φίλου)

Ένα τσιγάρο ...νόμος!!



Διότι ως γνωστόν «τέρμα τα ψέματα, ότι κάπνισαν τους τελευταίους μήνες σε μπαρ, εστιατόρια και καφέ, κάπνισαν», είπε ο υπουργός... Μέχρι νεωτέρας...

Τον κοίταξα προσεκτικά, ξανά και ξανά... Ήταν εκεί με το γνωστό ύφος... Λίγο ηλιθιοκακόμοιρο, λίγο «δε φταίω εγώ, έτσι μου είπανε», λίγο αλαζονικό... Ο κλασσικός άνθρωπος βουβουζέλα που τόσο είχαμε θαυμάσει πέρυσι το καλοκαίρι με το ασφαλιστικό...

Που αφού ξεκαθάρισε το πόσα χρόνια θα πληρώνουμε (το δουλεύουμε ως ρήμα εδώ είναι λάθος έκφραση...) για να (μην) παίρνουμε σύνταξη, ανέλαβε εργολαβικά και το δεύτερο σκέλος, να επιβιώσουμε έτι (και έτη) περαιτέρω μήπως μετά από 15-20 χρόνια ανακαλύψει ότι χρειάζονται και τίποτα ψιλοδις επιπλέον και που να ψάχνει τότε να βρίσκει κορόϊδα καλοπληρωτές...

Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας...

Η ουσία είναι ότι στη χώρα αυτή υπάρχουν νόμοι και ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται. Σίγουρα κάθε νόμος επιβάλλει τους περιορισμούς και τις ρυθμίσεις που απαιτούνται για την ομαλή κοινωνική συμβίωση των πολιτών και ως τέτοιος αποκλείεται να είναι ομόφωνης αποδοχής. Είναι όμως της αποδοχής της πλειοψηφίας, της όποιας πλειοψηφίας. Άρα πάντα υπάρχει και μια μειοψηφία που διαφωνεί, που θίγεται.

Στόχος δε μιας ευνομούμενης, δημοκρατικής κοινωνίας είναι (και πρέπει να είναι) η βελτίωση του νόμου ώστε να εξασφαλίζει την ευρύτερη δυνατή αποδοχή, την ευρύτερη δυνατή πλειοψηφία. Ως βελτίωση, εννοώ βεβαίως την προσθήκη ρυθμίσεων, την αφαίρεση άλλων, την εφαρμογή τροποποιήσεων...

19.1.11

Απορίες...



- Η περιοχή σας είναι natura;..
- Όχι!..
- Το χωράφι... πόσα στρέμματα είναι;..
- Δεκαεφτά!..
- Ο χώρος μήπως είναι αρχαιολογικός;..
- Όχι!..
- Και η απορία σας ποια είναι;..
- Αν μπορώ να καπνίσω!...

* προβληματισμοί σε σκίτσο του Δημήτρη Χατζόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ...

17.1.11

Περαστικός...



«Εγώ και οι υπουργοί είμαστε περαστικοί», τόνισε προ ολίγου ο Μέγας Στοχαστής... Τελικά έχει πολύ χιούμορ αυτός που του γράφει τους λόγους... Άκου «περαστικός» ο Γιώργος... Ας του έγραφαν τουλάχιστον «φευγάτος»... στα βήματα του Τυνήσιου αδελφού σοσιαλιστή Μπεν Αλί...

(Στη φωτό ο Μέγας Στοχαστής περιστοιχιζόμενος από δύο από τα enfants gâtés του νεοσοσιαλισμού... Ο προσεκτικός παρατηρητής θα διακρίνει στο βλέμμα του Υπέρλαμπρου Πεταλωτή, την άκρατη ικανοποίηση την προκαλούμενη από την μετουσίωση του σοσιαλιστικού οράματος γενεών και γενεών: να έχουν τρεις ολόκληρες αράδες τίτλο ώστε να μην τους ρωτήσει ποτέ κανείς τι ακριβώς κάνουν στην καθημερινότητα τους... Ικανοποίηση που αιτιολογεί και το στοχαστικό βλέμμα του Ατρόμητου Φον Δρούτσα, ο οποίος προφανώς αναλογίζεται μήπως θα έπρεπε να κάνει και τον δικό του τίτλο πιο επεξηγηματικό, μετατρέποντας τον σε «Υπουργό Εξωτερικών παρά τω Πρωθυπουργό Εξωτερικών, Θρύλου των Πέντε Ηπείρων και των Επτά Θαλασσών και Νεφεληγερέτη Απανταχού του Σοσιαλισμου»...)

Η αποβολή της Ιστορίας ως πρόοδος



* κείμενο και σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 16 Ιανουαρίου 2011.

Ο συντάκτης του παρόντος χαίρεται ιδιαιτέρως επειδή επιβεβαιώνεται μέχρι κεραίας η διακηρυγμένη άποψή της στήλης ότι μας κυβερνά μια σχολή φιλοσόφων.

Σύμφωνα με την πρόταση του Υπουργείου Παιδείας, το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα του Λυκείου θα μπορούσε να επιγράφεται "ευτυχισμένοι οι λαοί που δεν έχουν Ιστορία". Και σπεύδουμε να παρατηρήσουμε ότι το ως άνω φιλοσοφικό απόφθεγμα (μας διαφεύγει η πατρότητά του) παρουσιάζεται με την νέα βελτιωμένη εκδοχή "ευτυχισμένοι οι λαοί που δεν έχουν ιστορία προαιρετικώς". Και τούτο συμβαίνει αφού το μάθημα της Ιστορίας στην Β' και Γ' Λυκείου μετατρέπεται σε μάθημα επιλογής. Με την μέθοδο των προσωπικών προτιμήσεων τα ιστορικά γεγονότα έλαβαν χώρα εφ' όσον μας ενδιαφέρουν ατομικά. Στην ερώτηση τι ακριβώς συνέβη στις Θερμοπύλες, η ορθή απάντηση που εξαρτάται από τον μαθητή ενδεχομένως είναι: "Οδηγούσε ο πατέρας μου, είχε κίνηση στην εθνική και κάναμε δεξιά για καφέ". Η περίφημη φράση του Βιτγκενστάιν (Τρακτάτους 6.373) "ο κόσμος είναι ανεξάρτητος από την θέλησή μου" καταργείται. Τον κόσμο τον σχεδιάζω εγώ, και εγώ γράφω την Ιστορία του. Το "σκέπτομαι άρα υπάρχω" αντικαθίσταται με το σκέτο "υπάρχω" του Καζαντζίδη. Αυθύπαρκτο, άναρχο, αιώνιο. Ακολουθεί το "είμαι μάγκας και το κέφι μου θα κάνω", το "Ένας μάγκας στο Βοτανικό" και το "Εγώ με την αξία μου". Το αποτέλεσμα τόσης αυτάρκειας είναι ταυτόσημο με την ευλογία, την ευτυχία που έλεγε ο κ. Πάγκαλος αναφερόμενος στις ευεργετικές επιπτώσεις του Μνημονίου. Για πρώτη φορά –είναι πασιφανές- η παιδεία παρέχεται με βάση την κοινωνική πραγματικότητα.

16.1.11

Ενεργειακοί επιθεωρητές - οι νέοι συμβολαιογράφοι...



* το άρθρο που αναδημοσιεύω είναι από το blog του Κωνσταντίνου Αλεξάκου, ο οποίος ομολογώ ότι έχει κάνει και μια εξαιρετική δουλειά ως προς την διερεύνηση πηγών από άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Μηχανικός με 10ετή εμπειρία, καλείται να πάει από σπίτι σε σπίτι για 200€ το κομμάτι (κατά μέσο όρο), για να εκδώσει τα ενεργειακά πιστοποιητικά.

Εκ πρώτης δεν βγάζει νόημα: ποιος θα το κάνει; Μετά από 10 χρόνια, έχεις λογικά μία καλή δουλειά, ή δικό σου γραφείο κλπ. Δεν τα παρατάς έτσι εύκολα, πλην ίσως αν ανήκεις στους ανέργους του κλάδου, οπότε αλλάζει.

Οι δύο παράμετροι που αλλάζουν τελείως το πράγμα, είναι το πόσοι είναι πιστοποιημένοι (400 πανελλαδικά) και το ότι δε μπορείς να ενοικιάσεις ή να πουλήσεις ακίνητο πλέον χωρίς το νέο "μαγικό χαρτάκι". Οπότε λογικά, αν κάποιος μπορεί να κάνει 3 έως 5 επισκέψεις την ημέρα, επί 5 ημέρες σημαίνει 4,000€ την εβδομάδα! Μείον τα όποια έξοδα φακέλου. Σωστά;

Φαρμακο...ΠΟΙΟΣ ή Φαρμακο...ΕΜΠΟΡΟΣ ;;



Έγραφα στις αρχές του χρόνου σε δημοσίευση μου με τίτλο Γιατί όχι ανταγωνισμό και στο φάρμακο...;; τις σκέψεις μου σχετικά με το θέμα της απελευθέρωσης του κλειστού επαγγέλματος του «φαρμακοποιού» -για την ακρίβεια των λέξεων του επάγγελματος του εμπόρου έτοιμων, επώνυμων και σφραγισμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων- το οποίο σήμερα ασκείται μονοπωλιακά (αν και εμπορική δραστηριότητα) στη χώρα μας από μια συντεχνία πτυχιούχων επιστημόνων, του δυναμικού της ανανεούμενου μόνο αν αποβιώσει αιφνιδίως κάποιος από τους αδειοδοτημένους μονοπώλες, ήτοι χωρίς να έχει φροντίσει να μεταβιβάσει στην μαύρη αγορά το επαγγελματικό δικαίωμα...

Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύθηκε από τον καλό φίλο Χρήστο Λούλα στο blog του (δείτε εδώ) για να προκαλέσει μεταξύ άλλων το παρακάτω σχόλιο από τον (φαρμακοποιό) Μανώλη Δαδιώτη:

15.1.11

«Ο Γκλέτσος δήμαρχος...»

«...Η επιτυχία της παράστασης «ο Γκλέτσος Δήμαρχος», αποτυπώθηκε σε δύο γεγονότα που ακολούθησαν: αφ' ενός στο σύνθημα των συγκεντρωμένων «θα στείλουμε το Γκλέτσο στη Βουλή !» και αφ' ετέρου στην άμεση αντίδραση του υφυπουργού Μαγκριώτη, που έσπευσε την επόμενη, μόλις, ημέρα να εγκρίνει τις κάρτες ελεύθερης διάβασης των κατοίκων της περιοχής από τα διόδια, καθώς και την χορήγηση των πιστώσεων για το άνοιγμα του παράδρομου, επιβεβαιώνοντας, πανηγυρικά, τη μαλακία που δέρνει τους ασκούντες κυβερνητική πολιτική. Ναι μεν όλ΄ αυτά, αλλά τα περί Αθανασίου Διάκου και Θερμοπυλών, που εκστόμισε ο Απόστολος ; Ε, κοιτάξτε να δείτε, πάνω στην έπαρση του ρόλου, είπε και κανά δυο πραγματάκια, εκτός του κειμένου του σεναρίου. Αυτό είναι κάτι που συνηθίζεται στη σκηνή !...»
logoplokies.blogspot.com

Αναρωτιέμαι βέβαια γιατί στην Ελλάδα του σοσιαλΓΑΠισμού χρειάζεσαι έναν Γκλέτσο για να προχωρήσει κάτι;; Γιατί πρέπει «όλη η Ελλάδα (να) είναι Γκλε...» για να μάθουμε ότι εν αγαστή συμπνοία με τους εργολάβους οι κυβερνώντες το «σύστημα» ΠΕΧΩΔΕ τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν «καταργήσει» τους παράδρομους και τις εναλλακτικές μορφές δωρεάν μετακίνησης;;

Και τελικά γιατί αυτό που έκανε ο Γκλέτσος δεν είναι επαναστατικό, τι διαφορετικό δηλαδή έκανε το 1821 ο οποιοσδήποτε «ημιμαθής ζεν πρεμιέ» της εποχής όταν με το γιαταγάνι και το γκρα κατέβαζε τις μπάρες της εποχής και χτυπούσε τα πασαλίκια;; Ελευθερία από τα δεσμά μιας κακής εξουσίας που αδιαφορούσε για τον πολίτη και απλά ξεζούμιζε τον πλούτο του ζητήσαν και οι δύο, άριστα προσαρμοσμένοι στις συνθήκες της εποχής του ο καθείς...

Αναρωτιέμαι γιατί ανάμεσα στα άλλα που διάβασα ως ευφυή ήταν και κάποια «γλοιώδη» κείμενα λούμπεν αστών, παρατρεχάμενων και παρασιτιζόμενων παρά του εκάστοτε καθεστώτος (αρκεί να αριστερίζει ολίγον για να μην χάνουμε και την αίγλη μας ως επαναστάτες...), όπου ανάμεσα στα άλλα αντεπιχειρήματα ήταν και αυτό της «ντοπιολαλιάς» και του «βλάχου»...

Συγγνώμη, μπορεί η όλη κίνηση Γκλέτσου να είχε μπόλικη «βλαχιά», από αυτή που κάνει τις λικνιστές μοντέλες και τα λικνιστά γιουσουφάκια των πρωινάδικων να χαριεντίζονται και να γελούν χαριτωμένα, τελικά όμως «ο Γκλέτσος δήμαρχος» έχει σουξέ... Μεγάλο σουξέ... Και μην ανησυχείτε για τη συνέχεια (δίκες κ.λπ.), «ο βλάχος έχει κάνει το κουμάντο του»... Αμ πως...

Κι αν δεν μας αρέσουν τέτοιου είδους θεάματα, ας φροντίσουμε πρώτα να παιδεύσουμε τους Έλληνες, να τους κάνουμε καλύτερους ανθρώπους και πολίτες με δικαιώματα και υποχρεώσεις που θα γίνονται σεβαστά, και κατόπιν ας εξηγήσουμε στους διάφορους Μαγκριώτηδες ότι οι εξυπνάδες και οι μικρομαλακιούλες πλέον δεν περνάνε, ότι πλέον υπάρχει πάντα η περίπτωση ο «τρελός του χωριού» να ξεστομίσει ένα «viva la gletsolucion...» και να αυτενεργήσει κάνοντας την επανάσταση του αυτονόητου...

Γιατί γενεσιουργό αίτιο του «Γκλέτσου δήμαρχου» και όσων τον μιμηθούν, δεν είναι τελικά άλλο από τη βλακεία και την ηλιθιότητα των κυβερνώντων. Και βέβαια το τηλεοπτικό θέαμα χτυπάει κόκκινο, όταν τους βλέπεις να αφήνουν το «συμπόσιο του Πάγκαλου» και να τρέχουν αιφνιδιασμένοι και αλαφιασμένοι να καταλάβουν γιατί γκρινιάζουν τα γκαρσόνια και οι οινοχόοι...

14.1.11

Νέες θέσεις εργασίας...



Διότι αν είσαι απλά καλός, άντε να γίνεις τομεάρχης, ένας από τους πολλούς...
Αν όμως είσαι πάν...καλος και το λένε και τα κιλά σου, μπορείς να πας πραγματικά μπροστά...

Αυτοκίνητα και αποτσίγαρα...



«Μια φορά κι έναν καιρό, σε χρόνια μακρινά, όταν ο Στέφανος Μάνος ήταν υπουργός χωροταξίας, την δεκαετία του 70, προχώρησε σε μια νομοθετική πρωτοβουλία που αναστάτωσε τον «ευαίσθητο» κόσμο της οικοδομής: Καμμία οικοδομή, πολύ περισσότερο πολυκατοικία, δεν θα έπαιρνε στο εξής άδεια, αν δεν είχε επαρκείς χώρους στάθμευσης για τα αυτοκίνητα των μελλοντικών της ενοίκων.

Πέρασε λίγος καιρός, ο Μάνος έφυγε από το υπουργείο κι ένας εκ των διαδόχων του έκανε μια μικρή, αθώα τροποποίηση του νόμου: Οι εργολάβοι που θα έχτιζαν πολυκατοικίες εξακολουθούσαν να έχουν υποχρέωση να κατασκευάζουν και πάρκινγκ. Αλλά αν δεν το κατασκεύαζαν, μπορούσαν να ανταλλάξουν ή να εξαγοράσουν την παράλειψη καταβάλλοντας ένα «τέλος», ένα «παρκόσημο» στην εφορία. Κι έτσι, στα τριάντα χρόνια που μεσολάβησαν, χτίστηκαν εκατοντάδες πολυκατοικίες στην Αττική, τα αυτοκίνητα των ενοίκων των οποίων τα βλέπετε, μέρα νύχτα, παραταγμένα στους γύρω δρόμους...

Θυμήθηκα την μικρή αυτή περιπέτεια διαβάζοντας τις πληροφορίες για την επικείμενη (νέα) αλλαγή στον νόμο που (υποτίθεται ότι) απαγορεύει το κάπνισμα εν Ελλάδι. Αποδεικνύοντας ότι οι καλές ιδέες δεν ξεχνιούνται, ούτε πάνε χαμένες, ο νομοθέτης αντιγράφει την μέθοδο του «παρκόσημου». Το κάπνισμα επιτρέπεται σε μπαρ, κέντρα διασκέδασης κλπ. Που έχουν εμβαδόν άνω των 300 τμ (αλλά ποιός μετράει;) και σε αντάλλαγμα ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού οφείλει «τσιγαρόσημο» στην εφορία!

Η εξέλιξη του μέτρου είναι εύκολο να προβλεφθεί: Θα ζούμε σε μια χώρα όπου τα αποτσίγαρα στα πλημμυρισμένα τασάκια στους δημόσιους χώρους θα είναι όσα και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στους ασφυκτιούντες δρόμους...»
 
Το παραπάνω σχόλιο του Παύλου Τσίμα δημοσιεύθηκε στο protagon.gr στις 14.01.2011. Εγώ απλώς θα προσθέσω ένα σχόλιο που ανήρτησα χθες στο προφίλ μου στο facebook
Εμείς μεγαλώσαμε με το «όταν τρώμε δεν μιλάμε», τα παιδιά μας με το «όταν τρώμε δεν καπνίζουμε»... όταν πίνουμε όμως θα καπνίζουμε, αρκεί να έχει πληρωθεί φόρος... δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι!!

13.1.11

Πόσο δίκιο έχει το κίνημα «διόδια – stop»;



Ως γνωστόν, τζάμπα γεύμα δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον, τζάμπα δρόμοι. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι κάτι αρκετά ακριβό, το οποίο κάθε χώρα επιλέγει αν θα πληρώσουν οι χρήστες ή οι φορολογούμενοι, είτε να μοιραστούν το κόστος με κάποιο τρόπο. Ενδεικτικά, οι γερμανικοί υποδειγματικοί αυτοκινητόδρομοι (Autobahn) σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και συντηρούνται αποκλειστικά από κρατικά χρήματα, ενώ οι ομοίως υποδειγματικές Autostrada της Ιταλίας είναι 100% ιδιωτικές εταιρίες που χρεώνουν τσουχτερά διόδια.

Στην Ελλάδα επί πολλά χρόνια οι αυτοκινητόδρομοι ήταν κρατική υπόθεση. Οι πρώτοι αυτοκινητόδρομοι κατασκευάστηκαν με κρατικά χρήματα στη δεκαετία του 1960, και το κράτος ανέλαβε τη συντήρησή τους, επιβάλλοντας μικρά διόδια σε ορισμένα σημεία του δικτύου. Λόγω της εγγενούς δυσκινησίας της κρατικής γραφειοκρατίας, με τα πρόσθετα μειονεκτήματα της «ελληνικής ιδιαιτερότητας», η υπόθεση «ελληνικός αυτοκινητόδρομος» έγινε σταδιακά άλλη μια θλιβερή ιστορία ελληνικής μιζέριας.

Ο προγραμματισμός εξελισσόταν εξαιρετικά αργά, με αποτέλεσμα στη δεκαετία του 1980 η όλο και αυξανόμενη κίνηση εκατομμυρίων αυτοκινήτων να περιορίζεται ακόμη στις εξαιρετικά ανεπαρκείς υποδομές του 1960. Η κατόπιν κρατικής ανάθεσης κατασκευή των έργων χαρακτηριζόταν από διαφθορά και εξαιρετικά αργούς ρυθμούς: μάρτυς της διαφθοράς η πρώτη βροχή που ξέφτιζε τα χαλίκια της ασφάλτου καινούριων δρόμων, ενώ για τους αργούς ρυθμούς κραυγάζει η Εγνατία Οδός, ένας αυτοκινητόδρομος 670 χιλιομέτρων που για να ολοκληρωθεί χρειάστηκε πάνω από είκοσι χρόνια! (σε όποιον Ευρωπαίο το πείτε, θα σας κοιτάξει με απορία). Η συντήρηση των αυτοκινητοδρόμων ήταν εξαιρετικά προβληματική και είχε ανατεθεί στο Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας, το οποίο εισέπραττε και τα διόδια.

Στη μαγεμένη αραπιά...



Τον Κουβέλη που πήρε μαζί του μάλλον τον είχε για να του κρατάει τον χαρτοφύλακα και τις σημειώσεις... Εγώ θα περιμένω να μάθω αν πήγε μαζί και ο αδελφός Νίκος... Γιατί αν πήγε τότε έχουμε μπίζνες, αν δεν πήγε τότε έχουμε απλώς μια βόλτα... «εκεί που όλα είν' ωραία... στη μαγεμένη Αραπιά» που λέει και το τραγούδι...

Ω, μια νύχτα πριν να σβήσουν τ' άστρα
τρελή, μικρή μου ξελογιάστρα
έλα να πάμε μακριά

Ω, εκεί που όλα είν' ωραία
και με τον έρωτα παρέα
στη μαγεμένη Αραπιά

Έλα γλυκό μου ταίρι, να πάμε σ' άλλα μέρη
που να 'ναι καλοκαίρι, ω
Να παίζουν οι αραπάδες μπουζούκια και ζουρνάδες
κι εμείς μαχαραγιάδες, ω
στη μαγεμένη Αραπιά


11.1.11

Στης διαίτης τον καιρό...



Ολοκληρώνοντας τις χειμερινές (εορταστικές) διακοπές του και ευρισκόμενος εν καιρώ μνημονίου, ο Έλλην παραδοσιακά κάθε μήνα Ιανουάριο επιδίδεται στο ευγενές άθλημα της δίαιτας, διαφοροποιούμενης ανάλογα με το αν ο διαιτώμενος είναι αστός ή βουκόλος...

Οι μεν βουκόλοι (αγρότες, κτηνοτρόφοι, οικολόγοι και λοιποί πράσινοι...) ακολουθούν την ακόλουθη δίαιτα της ιππασίας:
Το πρωί τρώμε ένα Βρετανικό πρωινό, αυγά τηγανιτά, λουκάνικα, ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδες, κρουασάν, γάλα, καφέ, τσάι, σοκολάτα, φρούτα, δημητριακά. Ύστερα κάνουμε τρεις ώρες ιππασία. Το μεσημέρι τρώμε ένα αρνί ψητό της σούβλας μαζί με ένα ολόκληρο γουρουνόπουλο με πατάτες, και για γλυκό τούρτα με σοκολάτα και σαντιγί. Αμέσως μετά κάνουμε τέσσερις ώρες ιππασία. Το βράδυ χτυπάμε οχτώ σουβλάκια τυλιχτά με απ' όλα μαζί με τέσσερις μερίδες πατάτες και ακολουθούν άλλες τρεις ώρες ιππασία. Εξακολουθούμε το πρόγραμμα για μια εβδομάδα. Στο τέλος, το ΑΛΟΓΟ θα έχει χάσει τουλάχιστον είκοσι κιλά...

Οι δε αστοί, ως πλησιέστεροι στην ευρωπαϊκή κουλτούρα και μη έχοντες την άνεσιν του αλόγου, επιδίδονται αναγκαστικά στην ακόλουθη, σύγχρονη ελληνική δίαιτα:
Αρχίζουμε τη Δευτέρα το πρωί με ένα σκέτο καφέ. Το μεσημέρι τρώμε στη δουλειά ένα σκέτο σάντουιτς με γαλοπούλα. Η δίαιτα τελειώνει το ίδιο βράδυ κατόπιν ωρίμου αποφάσεώς μας ότι δεν αντέχουμε άλλο, οπότε ακολουθεί λουκούλλειο δείπνο σε ταβέρνα με άφθονες ποσότητες οίνου! (προσοχή: όχι κρασιού).

Ελλάς 2011: αντί δρόμων, διόδια...



Πραγματικά βγάζει γέλιο το σκίτσο του Πετρουλάκη... Ατελείωτο γέλιο... Αν μάλιστα το συνδυάσει κανείς και με τον χθεσινό (αιτιολογημένο ως προς την ουσία) «ακτιβισμό» του δημάρχου Γκλέτσου στα διόδια της Πελασγίας, έχει μια πλήρη εικόνα της εισπρακτικής λογικής που ακολουθήθηκε χρόνια τώρα (από εποχής «θείου Βρέφους») στο θέμα της κατασκευής, λειτουργίας και συντήρησης σύγχρονων αυτοκινητοδρόμων στην Ελλάδα. Ουσιαστικά έχουμε την εγκαθίδρυση ενός εκβιαστικού μονοπωλίου με την υπογραφή πολιτικών επιδοτούμενων πολλαπλώς (πιθανόν όχι ως άτομα, αλλά σίγουρα ως κόμματα) από τους εργολάβους που αναλάμβαναν τα έργα...

Δοκιμάστε λοιπόν να πάτε από την Αθήνα στη Λαμία εκτός αυτοκινητοδρόμου, από το εθνικό οδικό δίκτυο: ανύπαρκτη σήμανση, ανύπαρκτη σηματοδότηση, ανύπαρκτο οδόστρωμα, ανύπαρκτος φωτισμός, ανύπαρκτη ασφάλεια, ανύπαρκτη προστασία από την κακή χρήση του δρόμου... Ότι πρέπει ώστε να αποφασίσουμε ότι η ζωή και η ακεραιότητα μας (γιατί αυτά τελικά διακυβεύονται εκβιαστικά) δεν αξίζει τα 17 + 17 ευρώ και να πάμε να «τα σπρώξουμε» στον αυτοκινητόδρομο.

Ή προσπαθείστε -για να γίνω πιο συγκεκριμένος- να πάτε από τα Καμμένα Βούρλα στη Λαμία εκτός αυτοκινητοδρόμου... Θα πάτε όπως πήγα εγώ σε καλό και ασφαλή εθνικό δρόμο ως ένα σημείο (και από τις δύο κατευθύνσεις), εκεί όμως που είναι πλέον τα διόδια ο εθνικός δρόμος μετατρέπεται σε έναν άθλιο χωματόδρομο, με λακκούβες από τις βροχές, χωρίς όρια, χωρίς σηματοδότηση, χωρίς καμία προδιαγραφή ασφαλείας, που περνάει (κυριολεκτικά!!) μέσα από λιοστάσια και αγρούς. Το χειρότερο: πέρασα την προηγούμενη εβδομάδα από εκεί δύο φορές, την δεύτερη σε εργάσιμη ημέρα και ώρα, ουδείς εργαζόταν για να φτιάξει το κομμάτι αυτό... Όταν όμως γίνει το πρώτο ατύχημα, ουδείς «υπηρεσιακός» ή «ανάδοχος» θα κάτσει στο σκαμνί, όλοι θα μιλάνε αφηρημένα για τις ευθύνες κάποιου άλλου που καθυστέρησε κάποιο χαρτί ή διαδικασία και το έργο εν γένει είναι ακόμα «προς ολοκλήρωση...»

10.1.11

Πώς μεγαλώνουν τα παιδιά!



Τρεις φίλες, μια ξανθιά, μια καστανή και μία μελαχρινή συζητούν στην καφετέρια.

«Κορίτσια», λέει η καστανή, «χτες το βράδυ συμμάζευα το δωμάτιο της κόρης μου και τί είδα κάτω από το μαξιλάρι της; Ένα στρινγκ! Πού να φανταστώ ότι φοράει τέτοια πράματα η μικρή;»

Λέει η μελαχρινή: «Τι να σου πω, εγώ συμμάζευα το δωμάτιο της δικιάς μου κόρης και είδα ένα πακέτο τσιγάρα στο κομοδίνο. Αχ! Που να φανταστώ ότι καπνίζει από τόσο μικρή;»

«Άσε, άσε», λέει η ξανθιά, «εγώ καθώς συμμάζευα είδα κάτι προφυλακτικά στην ντουλάπα της. Πού να φανταστώ ότι η κόρη μου έχει πέος;»

Welcome to Greece



Αναδημοσιεύω άρθρο του δημοσιογράφου Προκόπη Δούκα, από το προσωπικό του blog, το οποίο δίνει μια ενδιαφέρουσα διάσταση στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, αποτυπώνοντας τις επιδράσεις της στο κέντρο της Αθήνας και στις συμπεριφορές όσων από εμάς, τους νόμιμους, δραστηριοποιούνται εκεί...

Γράφω μέσα στα κουνούπια, Γενάρη μήνα. Αλκυονίδες ημέρες του ιστορικού κέντρου...

Στην Αθηνάς, ένας (εμφανισιακά τυπικός) εκπρόσωπος της γενιάς του Πολυτεχνείου, “καθώς πρέπει” εξηντάρης, καταβρέχει το μπετόν, σε κάτι έργα. Τουλάχιστον, ο μαυρούκος πιο πέρα, στην αρχή της Πλάκας, είναι πιο διακριτικός, έχει χωθεί μέσα σε κάτι ψηλά φυτά, για να κάνει την ανάγκη του.

Λίγο πιο πριν, ένας μηχανόβιος πάει ανάποδα τη Λυσίου. “Είστε ανάποδα”, του λέω. “Ναι, μου λέει, το ξέρω. Εδώ στην Πλάκα, δεν πειράζει” (;) Το αποφάσισε μόνος του. Στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, ο ωραιότερος περίπατος σε αυτή την πόλη, που στερείται το πράσινο, διακόπτεται συνεχώς από μηχανάκια ή/και αυτοκίνητα. Οι διαμαρτυρίες των πεζών εκνευρίζουν τον δικυκλιστή αστυνομικό, που ζητάει τα ρέστα “που θα του πούμε εμείς πώς θα κάνει τη δουλειά του”. “Γιατί δεν τους γράφετε;” “Κι εσείς γιατί δεν κάνετε μήνυση σε όσους έφαγαν τα εκατομμύρια;” Τρία πουλάκια κάθονται. Σκέψου όλοι οι αστυνομικοί του κόσμου να αδρανούσαν στις τροχαίες παραβάσεις, επειδή υπάρχει η μαφία...

Ο φράχτης...



«Σύμφωνα με την Frontex πάνω από 31.000 παράνομοι μετανάστες πέρασαν το διάστημα Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου τα σύνορα με την Τουρκία, καταρρίπτοντας τα προηγούμενα πανευρωπαϊκά ρεκόρ εισόδου σε ευρωπαϊκό έδαφος που καταγράφηκαν το 2006», από τον ημερήσιο τύπο.

«Πλην, όμως, όποιος ήθελε έμπαινε, όποιος ήθελε έβγαινε και καζανάκι δεν ετράβαγε», Χάρρυ Κλυνν / Πατάτες (Λουτροκαμπινές η Ελλάς) 1981

Την έννοια του φράχτη τη μάθαμε όλοι μας σε κάποιο χωριό, σε κάποιο κτήμα, σε κάποιο κομμάτι γης, ως μέσο καθορισμού και προστασίας της ατομικής μας ιδιοκτησίας... Με αυτή την έννοια ο φράχτης είναι κάτι αποδεκτό, εάν δε θεωρήσουμε ότι όλοι οι Έλληνες είμαστε ένα τότε ο φράχτης στον Έβρο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα μέσο καθορισμού και προστασίας της «ατομικής» μας ιδιοκτησίας, μερικώς μιας και δεν τοποθετείται στο σύνολο αλλά σε μέρος των συνόρων...

Από κει και πέρα, ας συλλογιστούμε απλά: αν στο χωράφι σου αφήσεις «χύμα» ένα τραπέζι στρωμένο με φρέσκο, αχνιστό φαγητό και δίπλα του μερικά καλάθια φρούτα, πόσο νομίζεις ότι ο φράχτης θα κρατήσει μακρυά τους απρόσκλητους επισκέπτες από το διπλανό χωράφι ή και από τα μακρινότερα που έμαθαν και ήρθαν...;;; Θα μου πεις, μπορείς να βάλεις δέντρα και θάμνα για να μη φαίνονται τα καλούδια που αφήνεις «χύμα», όταν όμως σε «επισκεφτεί» ο πρώτος και τον αφήσεις να κάνει ότι θέλει γιατί ...σε πιάσανε οι καλοσύνες σου, τότε θα έρθουν και οι άλλοι, όσα δέντρα και θάμνα και να στήσεις, όσο ψηλό φράχτη και να σηκώσεις...

Που θέλω να καταλήξω: ο φράχτης από μόνος του δεν είναι λύση ουσίας, ειδικά όταν «θωρακίζει» μόνο την γύρω από την καγκελόπορτα περιοχή του χωραφιού μας, ο φράχτης από μόνος του είναι λύση επικοινωνιακής διαχείρισης μιας κρίσης. Ο φράχτης από μόνος του είναι απλώς ένα μήνυμα, το οποίο θα σκάσει σαν βαρελότο και θα ξεχαστεί αν δεν το συνοδεύσουμε με ουσία, αν δεν αρχίσουμε να φροντίζουμε τον οίκο μας, αυτό που είναι το «μέσα» από τον φράχτη.

Ξέφραγο αμπέλι...



* άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην Καθημερινή της Κυριακής

Η υπόθεση του «φράκτη» στα ελληνοτουρκικά σύνορα έχει ξεκινήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Μάθαμε πρώτα απ’ όλα ότι τα σύνορά μας είναι πρακτικώς αφύλακτα. Ο ελληνικός στρατός, επικαλούμενος τη σχετική νομοθεσία που έχει αναθέσει αυτό τον ρόλο στην αστυνομία, απλώς δεν ασχολείται με τη φύλαξη των συνόρων. Δεν είναι εκπληκτικό; Ξοδεύουμε κάθε χρόνο δισεκατομμύρια, χύνονται τόνοι μελάνι για την ασφάλεια της χώρας έναντι της Τουρκίας και στο τέλος ανακαλύπτουμε ότι, όπως αρμόζει στην κατάστασή μας, είμαστε κυριολεκτικώς ξέφραγο αμπέλι. Η λαθρομετανάστευση είναι χωρίς αμφιβολία μεγάλο θέμα εθνικής ασφάλειας και επιβίωσης.

Ξέρω ότι πολλοί διαφωνούν με αυτήν τη θέση και φτάνουν στο σημείο να εγκαλούν όποιον μιλάει για λαθρομετανάστες, προτιμώντας το πολιτικώς ορθόν παράνομοι μετανάστες. Ήδη βγήκαν στο σεργιάνι μαζί με τις γνωστές ομάδες, που θεωρούν ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει ένας τεράστιος σταθμός transit για όποιον αδικημένο ή πραγματικά κολασμένο θέλει να βρει καταφύγιο. Με τη λογική τους θα ήταν πολύ πιο απλό να καθιερώσουμε και απ’ ευθείας πτήσεις από το Πακιστάν ή την Αλγερία για όσους θέλουν να έλθουν στη χώρα μας χωρίς τα απαραίτητα «χαρτιά». Όλοι μας συγκινούμεθα και ανατριχιάζουμε με τις εικόνες που βλέπουμε, τα πεινασμένα παιδιά, τους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη μιζέρια. Ομως, όσο σκληρό και αν είναι, οφείλουμε να σκεπτόμαστε με βασικό γνώμονα τι συμφέρει την πατρίδα μας και τους πολίτες της. Δεν συμμετέχουμε σε διαγωνισμό ανθρωπιάς, αλλά είμαστε αντιμέτωποι με σκληρά διλήμματα, που απαιτούν εξίσου σκληρές λύσεις.

Ιδεολογικές διαφωνίες μιας Μαρκησίας...



Το άρθρο έγραψε ο «Φαληρεύς» Στέφανος Κασιμάτης στην Καθημερινή της Κυριακής 09.01.2011, η εικονογράφηση (όπου απεικονίζεται και ο φίλος του εξαδέλφου της μαρκησίας) είναι από σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή στην Ελευθεροτυπία.

H υφυπουργός Εργασίας, αρμοδία για θέματα μεταναστών Μαρκησία Αννα νταλ Αρα (διότι το απλό «Νταλάρα» νομίζω ότι της πέφτει πολύ λίγο...), δήλωσε, σχετικώς με την πρόθεση της κυβέρνησης να ανεγείρει τείχος για την αποτροπή της λαθρομετανάστευσης σε συγκεκριμένο σημείο των ελληνοτουρκικών συνόρων στον Εβρο, τα εξής περισπούδαστα: «Ιδεολογικά δεν συμφωνώ με τα τείχη, αλλά ως μέτρο πίεσης προς την Τουρκία το δέχομαι». Σοβαρά;

Η Μαρκησία πρέπει να καταλάβει δύο τινά: Πρώτον, ότι το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό, αλλά πραγματικό και, συνεπώς, απαιτεί πρακτικές λύσεις. Με άλλα λόγια, το ζήτημα αφορά το πώς η Ελλάδα θα υπερασπιστεί τα σύνορά της από την εισβολή (αν δεν σας αρέσει, την λέτε και εισδοχή...) των λαθρομεταναστών. Επομένως, οι ιδεολογικοί προβληματισμοί της δεν ενδιαφέρουν κανέναν, πλην της ιδίας και του στενού κύκλου της. Δεύτερον, κάποιος πρέπει να της υπενθυμίσει ότι η κυβερνητική αρμοδιότητά της αφορά τη διαχείριση του μεταναστευτικού από την πλευρά των συμφερόντων των Ελλήνων πολιτών και όχι των μεταναστών. Διότι, είτε της αρέσει είτε όχι, εκλέγεται από τους έχοντες πολιτικά δικαιώματα, όχι από τους παρανόμως διαβιούντες στη χώρα.

Πάγκαλος ίσον κυβέρνηση



* Εξαιρετικό άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ από το ΕΘΝΟΣ, η εικονογράφηση της με σκίτσο του Πετρουλάκη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ρέων, παραστατικός, ζωντανός πάντα, ο λόγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Θόδωρου Πάγκαλου, δεν σε αφήνει ποτέ να πλήξεις. Απολαυστικές -μετά τους «κοπρίτες» που διορίζουν οι πολιτικοί στο Δημόσιο- και οι νέες δηλώσεις του. Όπως ο ίδιος είπε σε δημοσιογράφους, κάποιοι «φοιτητές του κώλου» πήραν επιλεκτικά αποσπάσματα διάλεξής του στην Οξφόρδη, εν συνεχεία «κάποια ζώα στον Ελεύθερο Τύπο τα αναπαρήγαγαν», με αποτέλεσμα ο Θ. Πάγκαλος να απορεί πιο πολύ «με τα ζώα που τα διάβασαν» κατά τη μία εκδοχή («Ελευθεροτυπία») ή «με τα ζώα που διαβάζουν αυτή την εφημερίδα» κατά τη δεύτερη εκδοχή («Τα Νέα»). «Ζώα» είναι οπωσδήποτε αυτοί που τα διάβασαν, το μόνο που απομένει προς διακρίβωση είναι αν το χαρακτηριστικό τους αυτό είναι στιγμιαίο ή διαρκές.

Διασκεδαστικές αλλά φαιδρές ήταν οι προσπάθειες μελών της κυβέρνησης να υποβαθμίσουν τη σημασία των δηλώσεων Πάγκαλου. «Ξέρετε ότι στις μέχρι σήμερα δηλώσεις τις δικές μου, του πρωθυπουργού ή της κυβέρνησης δεν περιλαμβάνονται αντίστοιχοι χαρακτηρισμοί» δήλωσε π.χ. την Τρίτη ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης, απαντώντας σε επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων.

Αυτο κι αν είναι επανάσταση...



Πραγματικά η κρίση έχει χτυπήσει πλέον τα ιερά και τα όσια της φυλής, κάθε φυλής... Και μιλάμε για συνέπειες που ανατρέπουν παραδόσεις αιώνων, υποχρεώνουν σε ιστορικούς συμβιβασμούς... Διαβάστε:

Ανατρέποντας μία παράδοση τριών αιώνων, οι Αρχές της Βρετανίας αποφάσισαν να επιτρέψουν στις παραδοσιακές παμπ να σερβίρουν μπύρα σε μικρά ποτήρια, χωρητικότητας μόλις 400 ml. Ήδη από το 1698 έχει καθιερωθεί με νόμο το «κλασικό» ποτήρι μπύρας της Βρετανίας, το οποίο χωράει 568 ml ακριβώς. Τώρα όμως δύο λόγοι επιβάλλουν την μείωση της χωρητικότητάς του: αφενός η ανησυχία των πελατών για τη σιλουέτα τους και αφετέρου η οικονομική κρίση, η οποία έχει οδηγήσει πολλούς ιδιοκτήτες παμπ να ζητούν εδώ και χρόνια άδεια να σερβίρουν μικρότερα ποτήρια σε χαμηλότερη τιμή.

Στόχος της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον είναι επίσης να πλήξει την ακόρεστη δίψα των Αγγλων για αλκοόλ. Από το 1970 μέχρι το 2009 η κατά κεφαλήν κατανάλωση οινοπνευματωδών στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει αυξηθεί κατά 40%, ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί.

Επί τη ευκαιρία, οι πελάτες των βρετανικών παμπ θα μπορούν να απολαμβάνουν και μικρότερα ποτήρια κρασιού. Μέχρι σήμερα το πιο μικρό ποτήρι κρασιού που μπορούσαν νομίμως να σερβίρουν οι παμπ ήταν χωρητικότητας 125 ml - τώρα και αυτό μειώνεται στα 75 ml.

* το διάβασα στο ΒΗΜΑ

9.1.11

Όταν η Πολιτεία σε ωθεί να γίνεις κουκουλοφόρος...



Ένα μεγάλο θέμα ανοίγει ο καλός φίλος Διαμαντής Σεϊτανίδης μέσα από το blog «- Η Αλήθεια της Φιλαδέλφειας και της Χαλκηδόνας -», αυτό της συμμετοχής του πολίτη στην αποκάλυψη παρανομιών και σύλληψη παρανομούντων και στα κίνητρα, ηθικά και υλικά, που ΔΕΝ δίνει η κοινωνία μας σήμερα στην κατεύθυνση αυτή. Η χρήση της λέξης «κουκουλοφόρος» με προβληματίζει ως προς την χρησιμοποιούμενη διάσταση της, όμως όσοι δημοκράτες, διαβάστε και σχολιάστε, ο διάλογος συν τω χρόνω έχει αποδειχθεί ότι -αποθετικά- βελτιώνει τη δημοκρατία μας...

Αυτό εδώ το blog -μάλλον ο διαχειριστής του- έχει σε κάθε ευκαιρία αντιταχθεί απόλυτα στη λογική της παραγωγής κουκουλοφόρων, καθώς πιστεύει ότι τέτοιες πρακτικές κουρελιάζουν την κοινωνική συνοχή, καταστρέφουν ζωές και περιουσίες που έγιναν από τους κόπους μιας ζωής, παράγουν φόβο, που τελικά είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της Δημοκρατίας.

Η είδηση, όμως που ακολουθεί, όχι μόνο μας εξόργισε, αλλά μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε για άλλη μια φορά ότι η Ελληνική Δημοκρατία έχει τόσους και τόσο ισχυρούς εχθρούς έξω από το πλαίσιό της, όσο και ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ. Δηλαδή συντεταγμένα όργανα τα οποία ΟΦΕΙΛΟΥΝ να δίνουν το καλό παράδειγμα στην πραγματικότητα με τη συμπεριφορά τους, μας ωθούν σε αντικοινωνικές συμπεριφορές.

Αλλά να μην τα πω όλα εγώ, να αφήσω τον καλό φίλο και συνάδελφο Γιάννη Παρασκευόπουλο να περιγράψει και να κριτικάρει μια είδηση, που στο τέλος- τέλος εξηγεί γιατί ΕΙΔΙΚΑ στην Ελλάδα υπάρχουν τόσοι και τόσο δραστήριοι κουκουλοφόροι. Γράφει ο Γιάννης -διαβάστε και φρίξτε μαζί μας-:

«Η μοίρα μας παρ' όλ' αυτά βρίσκεται στα χέρια μας»



Τελικά ήταν η πιο ενδιαφέρουσα ευχή που έλαβα φέτος, ήταν σε ένα e-mail ο τίτλος του κειμένου και το link για την ηλεκτρονική έκδοση της Ναυτεμπορικής που το δημοσίευε...

Το κείμενο είναι η ομιλία του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη κατά την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας και δημοσιεύθηκε στο NAFTEMPORIKI.GR
την Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010.

Κύριοι ακαδημαϊκοί
Κυρίες και κύριοι

Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας. Επειδή οι ιδιότητες αυτές είναι που καθορίσανε τον χώρο μέσα στον οποίο μου ετάχθη να μεγαλώσω και να ζήσω. Και αυτές είναι που ένιωσα, σιγά - σιγά, να ταυτίζονται μέσα μου με την ανάγκη να εκφρασθώ. Είναι σωστό να προσκομίζει κανείς στην τέχνη αυτά που του υπαγορεύουν η προσωπική του εμπειρία και οι αρετές της γλώσσας του. Πολύ περισσότερο όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί και αυτό που του υπαγορεύουν είναι μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα. Δεν μιλώ για τη φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τ' αντικείμενα σ' όλες τους τις λεπτομέρειες αλλά για τη μεταφορική, να κρατά την ουσία τους και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια που να υποδηλώνει συνάμα την μεταφυσική τους σημασιολογία. 0 τρόπος με τον οποίο μεταχειρίστηκαν την ύλη οι γλύπτες της Κυκλαδικής περιόδου, που έφτασαν ίσια-ίσια να ξεπεράσουν τηv ύλη, το δείχνει καθαρά. Όπως επίσης, ο τρόπος που οι εικονογράφοι του Βυζαντίου επέτυχαν από το καθαρό χρώμα να υποβάλλουν το "θείο".