10.12.11

Aθήνα, οι δύο όψεις του νομίσματος

[άρθρο-άποψη του Νίκου Βατόπουλου, από την Καθημερινή της 10.12.2011.
Εδώ το εικονογραφώ με δική μου φωτογραφία από τις χθεσινές «εορταστικές εκδηλώσεις» του Δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα]


Συμβαίνει το εξής στην Αθήνα. Από τη μία, η πόλη είναι στα χειρότερά της και ετοιμάζεται να υποδεχθεί τα Χριστούγεννα πιο φτωχική από ποτέ. Από την άλλη, η παρακμή της πόλης δημιουργεί μία πρωτοφανή συσπείρωση των κατοίκων. Πρώτη φορά στα χρονικά, Αθηναίοι, γκάγκαροι ή μη, με διαφορετική ηλικία, καταγωγή, οικονομική στάθμη, συγκλίνουν σε ένα σημείο: αντιδρούν στην προοπτική «απώλειας» της Αθήνας.

Είναι το «θετικό» της παρακμής. Οι χιλιάδες προσωπικές ιστορίες που μοιράζονται καθημερινά για την έως πριν από λίγα χρόνια απίστευτη κατρακύλα του ιστορικού (και όχι μόνον) κέντρου, φαίνεται να δημιουργούν το πρώτο, χρήσιμο υπόβαθρο για να στηριχθεί πάνω του και να αντλήσει δυναμική η όποια πρωτοβουλία σε επίπεδο πολιτικής σκηνής.

Ακριβώς, όμως, επειδή έχει δημιουργηθεί αυτή η κοινωνική δυναμική, που φέρνει και στην Αθήνα την αίσθηση της «κοινότητας», είναι τουλάχιστον απορίας άξια, απογοητευτική και εν τέλει εξοργιστική η «αφασία» των πολιτικών. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη (όπως λέμε «Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας», δηλαδή όρος παρόμοιου πασοκικού βερμπαλισμού) προτιμά τα σπασμένα μάρμαρα στο Σύνταγμα από τους «νεκρούς». Θέτοντας μόνος του το δίλημμα, το οποίο η κοινωνία ουδέποτε έθεσε διότι είναι ανεδαφικό και αδιέξοδο, ο κ. Χρ. Παπουτσής έχει την προσωρινή ευχέρεια να απαλλάσσει τον εαυτό του από τις ευθύνες του απέναντι στην Αθήνα.

Και εν προκειμένω, δεν μιλάμε για το γόητρο μόνο της πόλης, το οποίο φυσικά δεν είναι κάτι «άυλο», αλλά για τη σκληρή και βασική οικονομία της πρωτεύουσας. Η οικονομία που τρέφεται από τις δραστηριότητες γύρω από την πλατεία Συντάγματος είναι γονατισμένη και το χαριστικό χτύπημα το δίνει ο ίδιος ο κ. υπουργός Προστασίας του Πολίτη και οι άλλοι «αρμόδιοι», οι οποίοι από ανικανότητα ή αδυναμία διαχείρισης, ανέχονται η εικόνα του επίσημου κέντρου της χώρας να προκαλεί συνειρμούς ακραίας βαρβαρότητας, ανομίας και αναξιοπρέπειας για παραπάνω από έξι μήνες τώρα.

Για να ορθοποδήσει η Αθήνα χρειάζονται πολλά, αλλά δυστυχώς η φωνή όσων έχουν να προτείνουν κάτι ρεαλιστικό δεν εισακούεται. Το κέρδος, όμως, είναι οι ίδιοι οι πολίτες, οι οποίοι αντιδρούν πλέον στην ανοχή της βλακείας. Θα έρθει η ώρα να εκφραστούν.