14.11.11

Επειδή οι μνήμες είναι νωπές...



Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος αποτελεί το καινούργιο (πολιτικά) και «άφθαρτο» (επίσης πολιτικά) πρόσωπο της χώρας, στην προσπάθεια της να ξανακερδίσει το στοίχημα της αξιοπιστίας, της Ευρώπης... Μόνος αυτός και μόνον αυτός... Γιατί κατά τα λοιπά, όλοι οι ΠΑΣΟΚοι (πλην Λακεδαιμονίων) με μια εσάνς από εξωκοινοβουλευτική ΝΔ (μη χαθεί και η αντιπολίτευση...) και κοινοβουλευτικό ΛΑΟΣ (μη χαθεί και η ευκαιρία...), δηλώνουν παρών!! Ακόμα και ο Γιώργος, κι αυτός «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά»... Μη γελάσετε όταν θα τον δείτε να κατεβαίνει «αγανακτισμένος» στην πορεία για να καταργηθεί κάποιο από τα «χαράτσια» που θα θελήσει να εισπράξει η νέα κυβέρνηση εφαρμόζοντας νόμο που ψήφισε η προηγούμενη... Ειδικά από την ώρα που εκείνη η κυβέρνηση είναι ακόμα εδώ!

Ένα ενδιαφέρον ακόμα του Σαββατοκύριακου και της σημερινής Δευτέρας. Ο Μπερλουσκόνι παραιτήθηκε, ο Παπανδρέου όχι... Απλώς επέστρεψε την εντολή και έδωσε στον πρόεδρο την παραίτηση της κυβερνήσεως ανακοινώνοντας ότι «θα αναλάβει πρωτοβουλία» να βρει πρωθυπουργό. Κάτι ακόμα: Μπερλουσκόνι και Παπανδρέου παρέδωσαν την εξουσία «τοις κείνων (των αγορών) ρήμασι πειθόμενοι» και κάτι γραφικοί πολίτες (πέραν των αριστερών, για τους οποίους γράφω παρακάτω) που διαμαρτύρονταν και εξεδήλωναν την ισχυρή λαϊκή δυσαρέσκεια με διάφορους τρόπους, θεμιτούς και αθέμιτους, καλά θα κάνουν να βολευτούν με αυτό! Εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους! Ακόμα και εδώ που η συμφωνία των κομμάτων προβλέπει εκλογές στις 19 Φεβρουαρίου, οι προγραμματικές δηλώσεις του μεταβατικού πρωθυπουργού περιέλαβαν απλώς την δικανική φράση «έως ότου η κυβέρνηση μου απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της βουλής»... Σημαντική φράση, ειδικά από την ώρα που ο Γιώργος είναι εδώ και ήδη έχει αρχίσει η προσπάθεια αποκάθαρσης του από τις καταστροφικές πράξεις του της τελευταίας διετίας...

Και μια παρατήρηση: μεγάλος χαμένος της προηγούμενης εβδομάδας στην Ελλάδα η «σύμπασα» αριστερά, ειδικά οι κοινοβουλευτικά μετέχουσες εκφράσεις της (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Δημοκρατική Αριστερά). Αν προσέξετε, όλα όσα συνέβησαν τις τελευταίες δέκα μέρες, έγιναν ερήμην της (με εφήμερες εξαιρέσεις), «αλλού βαρούν τα σήμαντρα κι αλλού γίνεται ο γάμος» όπως λέει και ο σοφός λαός. Η ελληνική Αριστερά, ουδέποτε αντιλήφθηκε ότι είναι πλέον τοις πράγμασι Αξιωματική Αντιπολίτευση! Ίσως γιατί το μόνο πλάνο, το μόνο πρόγραμμα, το μόνο «ιδεολογικό στίγμα» που προέβαλλε ήταν η προστασία της ακραίας λαϊκιστικής πολιτικής της και τίποτε άλλο. Γι'αυτό εξάλλου και έστριψε αριστοτεχνικά στη γωνία όταν της δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει στην εξουσία και να διαμορφώσει την επόμενη μέρα της χώρας, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα έπρεπε να πάρει θέση, να απαντήσει πολιτικά σε αυτά που γίνονται, να προτείνει και να υλοποιήσει την πρόταση της. Στοιχείο που δεν συνάδει ούτε με την μονολιθικότητα των απόψεων του ενός μέρους της, ούτε με την προκλητική μπαχαλολαγνεία και τη αέναη θεωρητικολογία άλλων...

υ.γ. Μιας και μιλήσαμε παραπάνω για Μπερλουσκόνι, το μόνο θετικό του Σαββατοκύριακου για την ελληνική αριστερά είναι ότι συναντήθηκε ήδη στο περιθώριο της πολιτικής με την ιταλή ομόλογο της. Γιατί είναι καλοί οι αφορισμοί «επί προσωπικού» του κ. Μπερλουσκόνι και η ενασχόληση με τα «μπούνγκα μπούνγκα» πάρτυ του, αλλά πρέπει πριν από αυτό να υπάρχει και να εκφράζεται πολιτική πρόταση και αυτή δεν την άκουσε από την αριστερά του ο ιταλικός λαός. «Ούνα φάτσα ούνα ράτσα» τελείως κι εντελώς...