9.11.11

Θεσμική απαξίωση;



Την Κυριακή το βράδυ συμφώνησαν... Δηλαδή ενέδωσε ο ένας από τους δύο... Έτσι, μας ανακοίνωσαν ότι εντός της Δευτέρας θα είχαμε νέο πρωθυπουργό, πιθανόν και νέα κυβέρνηση, μας ενημέρωσαν δε ευγενέστατα, τη ευθύνη του τσοπάνη, και για τον σκοπό της, να μαζέψει το γάλα που χύθηκε από την καρδάρα έτσι απότομα που κλωτσοπήδησε το δημοψήφισμα του Γιώργου, να φροντίσει τα γελάδια κι ότι γάλα έχουν τώρα κοντά να το αρμέξει μέχρι σταγόνας και τέλος να κάνει εκλογές για να αποκτήσει το κοπάδι νέο ταύρο αρχηγό... Μάλιστα, το ίδιο βράδυ τα στενά επιτελεία συσκέφθηκαν αυθωρεί και παραχρήμα (κυριολεκτικά!), και ώδινεν το κομματικόν όρος και έτεκεν μυν: 19 Φεβρουαρίου!

Αμ δε! Παρήλθε άπρακτη η Δευτέρα, άπρακτη και η Τρίτη, ήδη ξημέρωσε Τετάρτη και όλο και κατεβαίνει ο πήχυς προσόντων και δυνατοτήτων του νέου πρωθυπουργού μπας και βρεθεί ο «κατάλληλος». Όχι τόσο για την αντιπολίτευση, όπου τελικά αποφασίζει ένας, όσο για την κυβέρνηση όπου εν όψει της διαδοχής λειτουργούν στο φόρτε τους καπετανάτα, βουλεβάρτα, τρόϊκες, δείπνα, διάδρομοι και όλα τα σχετικά. Α, μην το ξεχάσω, όποιος βάζει υπογραφές κάνει και κάτι μαζικές μικροτακτοποιήσεις της τελευταίας ώρας, ανταλλακτικώ δικαίω. Πως είπατε; Διαύγεια; Να είστε καλά, με κάνατε και γέλασα άρρωστο άνθρωπο.

Η μεγάλη διαφορά είναι ότι η αξιοπιστία μας βρίσκεται πλέον για τα καλά υπό του μηδενός, σε σημείο που μία «υπογραφή» να μην αρκεί και να ζητείται επιτακτικά και εκβιαστικά να τεθεί και δεύτερη, με την οποία ο μη συναινέσας του περυσινού καλοκαιριου θα δεσμεύεται για κάτι που διαπραγματεύτηκε ο συναινέσας αλλά που ποτέ δεν υπέγραψε κι εδώ και μήνες προσπαθεί να κάνει πάσα προς τον οποιονδήποτε προθυμότερο! «Υπογραφή» που -φυσιολογικά- ο μη συναινέσας του περυσινού καλοκαιριου έχει όλα τα δίκαια του κόσμου να μην θέλει να βάλει είτε ακολουθώντας το παράδειγμα του αντιπάλου του να εμμένει στα λόγια και να προσπαθεί να πασάρει αλλού τα δύσκολα και με πολιτικό κόστος έργα είτε -το ορθότερο- εναντιωνόμενος! Κι αν εμάς δεν μας αρέσει η στάση αυτή ας βγούμε ευθαρσώς να δηλώσουμε ο καθείς μας ποιά στάση θα κρατούσε!

Η πλάκα είναι ότι μέσα στην αναμπουμπούλα το «σύστημα» άρχισε να κάνει και reverse engineering, έτσι ξεπήδησαν και οι πρωτες (δειλές; αυθόρμητες;) φωνές «Καλύτερα ο Γιώργος!». Προσωπικά απαντώ «Ποτέ!». Καλύτερα ο «κανένας», μια κυβέρνηση ανάγκης δηλαδή από δικαστικούς και ανώτατους δημοσίους λειτουργούς!! Ο Γιώργος είναι by default χειρότερος ακόμα και από τον «κανένα», γιατί ο στόχος και το ενδιαφέρον του είναι αποδεδειγμένα πλέον ενάντια στο ευρύτερο κοινό συμφέρον. Το ότι επέχαιρε δημοσία που «η χώρα δανείστηκε επί των ημερών του το μεγαλύτερο ποσό της ιστορίας της» την ώρα που θα έπρεπε να ντρέπεται ως ηγέτης μας και να μας μεταδίδει τη ντροπή αυτή με την παραίνεση και πίεση να την μετατρέψουμε σε δημιουργία, μιλάει πιστεύω μόνο του και δε χρήζει περαιτέρω ερμηνείας.



Θα σταματήσω εδώ. Όπως διάβασα χθες βράδυ, το πιθανότερο είναι από αυρίο και για τέσσερεις μήνες να μας κυβερνά «αντ'αυτού» κάποιος γέρων «εύελπις» κοινοβουλευτικός, πολιτικώς ευνούχος μεν παλαιόθεν «φίλος του μπαμπά» δε! Προφανώς ο «τεχνοκράτης πρωθυπουργός» μπήκε στο κομματικό πλυντήριο των συμφερόντων και της διελκυνστίδας επιβίωσης της επόμενης μέρας για τους «φεύγοντες».

Πιστεύω ότι ζούμε το τελευταίο στάδιο της απαξίωσης των θεσμών, όχι στο πρόσωπο του πρωθυπουργίσιμου πολιτικού αλλά στην όλη σημειολογία της επιλογής και συναίνεσης στο πρόσωπο του. Επελέγη ώστε να μην ενοχλήσει, να μην δράσει πέραν των εσκαμμένων, να μην έχει βλέψεις και επιδιώξεις, να μην..., να μην..., ως την συμφωνηθείσα ημερομηνία εκλογών. Όπως ο υπέργηρος παππούς που απλά φυλάει τα σκόρπια παιχνίδια των τιμωρημένων παιδιών έως ότου αυτά ξετιμωρηθούν και επιστρέψουν.

Θα είχαμε κάποια ελπίδα αν ο ευτελισμός δεν γινόταν δεκτός από τους «ερχόμενους», αλλά είναι τόσο εκτυφλωτικό το φως των εκλογών και της εξουσίας που δύσκολα μπορούν να δουν κάτι άλλο. Θέλετε να καταλάβετε τι εννοώ; «Μέσα σε έξι μέρες πέτυχε τρία στα τρία. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει από κόμμα της Αντιπολίτευσης», έγραφε το non-paper που μοίρασε στα κομματικά στελέχη της. Δεύτερη παράγραφος! Με τη «σωτηρία της χώρας» να ακολουθεί καμιά δεκαριά αράδες παρακάτω... Δε με ενοχλούν οι λέξεις, όχι, φανερώνουν όμως μια κακή νοοτροπία, αυτή είναι που με ενοχλεί!

υ.γ. Το μόνο που ελπίζω είναι να μάθω σύντομα τι συμφωνήθηκε επιτέλους για μας στις 26 Οκτωβρίου. Ήταν να το μάθουμε την προηγούμενη Τετάρτη, θα μας το έλεγε ο Γιώργος στη Βουλή, αλλά προηγήθηκε η «αποφράς» εκείνη Δευτέρα όταν ένα «δημοψήφισμα» βρήκε ανεμπόδιστο το δρόμο του προς το πρωθυπουργικό χειρόγραφο. Έκτοτε, όλοι οργίζονται και διαφωνούν για αυτό που αποφασίστηκε αλλά κανείς (πλην ολίγων) δεν το ξέρει και κανείς (ούτε οι ολίγοι) δεν το μαρτυρούν...