7.11.11

*Εγώ*, θέλω να αποφασίσω ποιος θα με "σώσει"

[Με την Ειρήνη Βούτσκογλου γνωριστήκαμε διαδικτυακά, εγώ ως "toatomo" εκείνη ως "e-diva". Μια γνωριμία που δύσκολα θα είχε γίνει αν δεν υπήρχαν τα social media να την διευκολύνουν. Ως φυσιολογικοί, κανονικοί άνθρωποι, βρεθήκαμε αργότερα και από κοντά, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και έκτοτε μιλάμε, γράφουμε, επικοινωνούμε εν γένει, κι όταν ο χρόνος και η απόσταση το επιτρέπουν βρισκόμαστε, πίνουμε έναν καφέ ή ένα τσιπουράκι και αμπελοφιλοσοφούμε. Η Ειρήνη έχει εξασκημένο πολιτικό αισθητήριο, το οποίο έχει κρατήσει σχετικά καθαρό καθώς εδώ και κάποια χρόνια ζει στην πατρική της πόλη, τις Σέρρες, μακρυά από την εξαλλοσύνη που έχει προσθέσει στην καθημερινότητα των κατοίκων των μεγάλων πόλεων η πολιτική αφροσύνη κομματικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών. Κάνω αυτόν τον πρόλογο για να εισάγω ένα ενδιαφέρον κείμενο που έγραψε η φίλη e-diva χθες στο blog της και θα διαβάσετε σε αναδημοσίευση παρακάτω, ένα κείμενο που πιστεύω συμπυκνώνει και αποδίδει σε απλά ελληνικά τα όσα σκέφτονται και επιζητούν πλέον οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, στο οποίο προσθέτω ως εικονογράφηση (και απάντηση;) το πολιτικό σκίτσο του Στάθη από την Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 05.11.2011]

Είμαι μία Ελληνίδα του 2011 που προσπαθεί να διατηρήσει διαυγή τη λογική που ακροβατεί.

Το γεγονός πως το διαδίκτυο έδωσε βήμα έκφρασης σε ερασιτέχνες και μισθοφόρους σε έξυπνους και ηλίθιους σε συνδυασμό με τους πολιτικούς λαβύρινθους νοημάτων, κινήσεων, συγκρούσεων καθώς και η μόνιμη τραγικότητα τόσο στα μηνύματα που λαμβάνουμε όσο και στις καταστάσεις της καθημερινότητας, την οποία θέλοντας και μη αντιμετωπίζουμε, εύκολα μπορεί να μας οδηγήσει σε ομιχλώδη μονοπάτια των οποίων η διαδρομή καθόλου δε συνάδει με δικές μας αποφάσεις σκέψης.

Εδώ και δύο χρόνια ο Ελληνικός λαός ζει σε ένα κράτος τρομοκρατίας όπου η απειλή της χρεοκοπίας περιδινίζεται γύρω από την επιστροφή μας στη δραχμή.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου ασκώντας μία πολιτική εμφανούς οικονομικής διάλυσης της αγοράς εξαρχής ενίσχυε την αναξιοπιστία του ελληνικού λαού τόσο σε θέματα νοοτροπίας όσο και σε επίπεδο πολιτικών επιλογών.

Οι καραμέλες του "τι παραλάβαμε" και "όλα τα μέτρα πλέον είναι αναγκαία για να σώσουμε τη χώρα" έφτασαν πια και στάθηκαν στο λαιμό όλων των Ελλήνων οδηγώντας σε έναν αναπόφευκτο πνιγμό.

Τις τελευταίες μέρες δε, μια ακόμα έκρηξη εμφανούς νοητικής disturbia έλουσε με τοξικά περιττώματα την ακόμα πιο εμφανή πολιτική παράνοια.

Η εθνική πολιτική σχιζοφρένεια συστήθηκε ξεδιάντροπα και στους εταίρους με τα πρωθυπουργικά καμώματα να γκρεμίζουν κάθε θεμέλιο λογικής και στο εξωτερικό.

Αγαπητό μέλλον, προχθές η Βουλή έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση ΓΑΠ με πολλούς εκ των βουλευτών της να προϋποθέτουν την παραίτηση του Πρωθυπουργού.
Το πρόβλημα πλέον καλύπτεται από καπνούς σε μελετημένες εκφράσεις που αρνούνται να ξεστομίσουν προφανείς έννοιες και αναπόφευκτες αποφάσεις, όπως "παραίτηση". Paranoia vol.1

Η αξιωματική αντιπολίτευση διασύρεται για ποικίλους λόγους χάνοντας το προφανές δίκιο της το οποίο αφορά τον σεβασμό [επιτέλους!] στους δημοκρατικούς θεσμούς. Τις εκλογές.
Διότι η πολιτική, είναι επικοινωνία. Τα τερτίπια και τα κόλπα είναι γνωστά και συναφή. Χάνεις το δίκιο της πρότασης σου όταν δεν υπάρχει η λογική διαύγεια στον δέκτη.

Η όχληση που προκαλείται από την εμμονική επαναληπτικότητα [τουλάχιστον στον διαδικτυακό λόγο με τον οποίο εγώ έρχομαι σε επαφή καθημερινά] , να θυμάστε πως είναι ο καλύτερος τρόπος να εξοντωθεί η λογική.

Το νου σας.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να απαιτείται επιχείρημα στο λόγο. Ακόμα και σε αυτόν των 140 χαρακτήρων.

Τώρα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να διαλύουμε τους επικοινωνιακούς καπνούς βλέποντας πίσω από τις λέξεις, πίσω από τα κεφαλαία και τα παθιασμένα RT.

Αυτό που παρουσιάζεται ως νέο, πιθανότατα συγκαλύπτει έναν κίνδυνο παλιό.

Κι αυτό που συστήνεται ως καταδικαστέο ίσως είναι τελικά το δίχτυ που θα σώσει τη λογική στο τελευταίο άλμα.

Είμαι πλέον πεπεισμένη πως αυτός ο πρωθυπουργός δε μπορεί να προστατεύσει αυτή τη χώρα. Δε μπορεί να προστατεύσει το λαό αυτής της χώρας. Πιθανότατα είναι πλέον επικίνδυνος και για την Ευρώπη.

Η επαναλαμβανόμενη δήλωση "δεν είμαι κολλημένος με την καρέκλα μου" , σε στιγμές που η λογική μου ισορροπεί, τον καθιστά γελοίο. Ούτε προδότη, ούτε επικίνδυνο. Γελοίο.

Τρεις μέρες πριν γκρεμιστεί η Ελλάδα [της οποίας η πτώση στο μέλλον θα αναφέρεται από τις νέες γενιές ως το πολιτικό φαινόμενο πυξ-λαξ] ο Πρωθυπουργός σε συνάντηση με έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας που απορώ για ποιο λόγο έχουμε [χώρα των Τίτλων η Ελλάς κι ορίστε... είδατε πόσο εύκολα απομακρύνεται η σκέψη από τους δημοκρατικούς θεσμούς;] στραγγαλίζει τη νοημοσύνη όλου του πλανήτη εφόσον ουδείς έλληνας ή ξένος κατάλαβε για ποιο λόγο έγινε αυτή η συνάντηση και τι ακριβώς διευκρινίστηκε.

Μετά από δύο χρόνια τρομοκρατίας [θα χρεοκοπήσουμε], εκβιασμών[θα γυρίσουμε στη δραχμή], ξετσιπωσιάς[δε γνωρίζαμε τι υπογράφαμε], overload μεταφράσεων[τι ήθελε να πει ο στοχαστής;- φυσικά και εννοούσε πως θα παραιτηθεί-α, το.. εννοούσε; - Paranoia vol.2] , ανεπανάληπτου σοδομισμού του Συντάγματος και βλέποντας τι έχει προκληθεί στο περιβάλλον μου και τι επιχειρείται πλέον με μανία να προκληθεί στη λογική μου, απαιτώ πρωτίστως επιστροφή στη δημοκρατία.

Απαιτώ εκλογές.