27.10.11

Το κούρεμα...



Τι κι αν κοιμηθήκαμε με τα μαλλάκια μας ανακατωμένα, ήταν γραφτό, ξυπνήσαμε κουρεμένοι... Όχι «γουλί» όπως επέχαιραν διάφοροι, πολλοί, δραχμοβίωτοι , ούτε «στις μύτες» όπως τους απαντούσαν άλλοι, περισσότεροι, κρατικοδίαιτοι. Κουρεμένοι «κανονικά», η παραγγελία δόθηκε να μας πάρει ο κουρέας «τα μισά» και θα είναι «μπαμ και κάτω»... Μάλιστα, επειδή «εδώ δεν είναι στρατός», για να μην μας κακοφανεί που θα αλλάξει η εικόνα μας με το απότομο κούρεμα, θα μας φτιάξει ο κουρέας και ένα περουκίνι 130 δις για τις πρώτες «ανάγκες»...

Τα νούμερα και τη σκοπιμότητα τους θα αναλυθούν διεξοδικά από τις στρατιές καθηγητών και καθηγουμένων τις επόμενες ώρες και μέρες από κάθε διαθέσιμο μέσο ενημέρωσης, εγώ θέλω να σταθώ σε ένα σημαντικό στοιχείο που δεν πρέπει να παραβλέψουμε: μπορεί μεν ο Γιώργος και ο Μπένυ να ανέκραξαν μές στο Βρυξελιώτικο χάραμα «(Ξανα)σωθήκαμε!» (όπως συστηματικά κάνουν κάθε τρίμηνο σχεδόν δύο χρόνια τώρα) αλλά αυτή τη φορά ήξεραν ότι στο μέλλον δε θα μπορέσουν καν να το σκεφτούν, πολύ περισσότερο να το ξαναπούν...

Γιατί, όντως, αυτή τη φορά «Σωθήκαμε!» αλλά σωθήκαμε από αυτούς και τη φάρα τους, όχι από το χρέος, αυτό θα μας βαρύνει τουλάχιστον για τριάντα χρόνια ακόμα και θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με στωικότητα, εργατικότητα, αλληλεγγύη και επιμονή.

Το σημαντικό λοιπόν είναι ότι πλέον οι εταίροι μας, δανειστές και «σωτήρες», θα μας παρακολουθούν να λούζουμε, να χτενίζουμε και να κουρεύουμε μόνοι μας, σωστά και έγκαιρα, τα υπόλοιπα μαλλιά μας ώστε να μην ξαναμεγαλώσουν βρώμικα και μπλεγμένα. Γιατί τα μαλλιά ξαναμεγαλώνουν αν τα αφήσεις...

Το σημαντικό επίσης είναι ότι το σημερινό κούρεμα αφαιρεί άπαξ δια παντός το «κοκκαλάκι» που βάζαμε για να κρατάμε την κοτσίδα, το «πεδίον δόξης λαμπρόν» του κομματισμού (κοινοβουλευτικού και συνδικαλιστικού) να χειρίζεται την κουτάλα και να αποφασίζει κατά το δοκούν, αγνοώντας προκλητικά ακόμα και αυτή την κοινή λογική.

Αυτή είναι η σιγουριά που μας δίνει η διεθνής επιτήρηση, ότι οι αποφάσεις του κράτους θα λαμβάνονται πλέον σύμφωνα με την κοινή λογική, ότι θα πάψουν να ευνοούνται μειοψηφικές πιέζουσες συντεχνίες εις βάρος όχι απλώς της πλειοψηφίας αλλά του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, ότι η υπηρεσία του κράτους θα είναι να διευκολύνει αντί να παρεμποδίζει το επιχειρείν των πολιτών και να εξασφαλίζει την ισονομία αντί να ανέχεται την ανομία και παρανομία.

Κάτι ακόμα. Το ότι οι εταίροι μας εμπιστεύονται την επόμενη γενιά να πληρώσει το χρέος σε τριάντα χρόνια, κι όχι εμάς, έχει τον σύμβολισμό του. Διότι ξέρουν ότι η επόμενη γενιά δεν θα έχει, δε θα αφεθεί να έχει τα κουσούρια της τωρινής, κουσούρια «καταχτημένα» με δεκαετίες άφρονος αριστεροσύνης, δουλεμένα και ζυμωμένα σε «ένα, δύο, τρία πολλά πολυτεχνεία», στολισμένα με «αγωνιστικά» επιδόματα, «εκλογικούς» μισθούς, «αβασάνιστα» εφάπαξ και συντάξεις...

Για όλα αυτά ήρθε πλέον ΤΟ ΤΕΛΟΣ, όπως πολύ εύστοχα σκιτσογραφεί ο Δημήτρης Χατζόπουλος στα Νέα, το τέλος του ΑνδρεοΠαπανδρεϊσμού ως κουλτούρας, ως στάσης ζωής, ώς modus viventi την τελευταία τριακονταετία για την «κοινωνία των βολεμένων». Ακριβώς αυτή την κοινωνία αυτή που αδυνατεί να ζητήσει συγγνώμη και να πεί ένα σεμνό, Τρικούπειο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» αλλά επιχαίρει με θράσος διακηρύσσοντας ότι «πετύχαμε όλους τους στόχους μας».

Συγγνώμη αλλά η δική μου κοινωνία, αυτή για την οποία σκέπτομαι, αγωνιώ και αγωνίζομαι, έχει στόχο την αριστεία, το «όσο πιό πάνω γίνεται κι ακόμα παραπάνω», αντί του νεοελληνικού «πιό κάτω δεν πάει» στο οποίο μετ’επιτάσεως μας εκπαιδεύουν οι ολίγιστοι του πολιτικού μας συστήματος, αυτοί που αυτάρεσκα σήμερα «μας σώζουν»...

Γιάννης Π. Τριανταφύλλου

υ.γ. μη σας ξενίζει που ένδον, οι διακριθέντες για την παροιμιώδη αδράνεια τους κυβερνητικοί ερίζουν αν είναι προτιμότερο να γκρεμίσουν τα τείχη άμα τη επιστροφή των «Ολυμπιονικών» ή να ετοιμάσουν λίγο μετά μια λαμπρή Ρωμαϊκή φιέστα στην οποία θα οδηγήσουν σιδηροδέσμιους μπροστά στον Ύπατο όσους ανθίστανται στη «λαμπρότητα» της σκέψης του. Η θριαμβολογία ήταν προδιαγεγραμμένη και προγραμματισμένη από τότε, μήνες πριν, που όποιος τολμούσε να μιλήσει για την ανάγκη ελεγχόμενης χρεωκοπίας και για απομείωση χρέους ήταν στόχος κυβερνητικών και άλλων χλευασμών και επιθέσεων. Προφανώς διότι κατέστρεφε τη λαμπρή σκηνοθεσία και διακύβευε το σε αυτή επενδεδυμένο πολιτικό και οικονομικό κεφάλαιο...