20.10.11

Κούρεμα, ξύρισμα και... μπικίνι

Μες στη σύγχυση έφυγε το καλοκαίρι και δεν θυμάμαι αν βρισκόμουν κι εγώ στο καράβι...
(Φωτ. Κατερίνα Καλούδη) (άρθρο: Γιάννης Ξανθούλης, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 09.10.2011)

...Το ευχάριστο είναι πως σε είκοσι μόνο μέρες έχουμε την εθνική επέτειο τού «ΟΧΙ». Ιστορικό κι αξιοθαύμαστο γεγονός σε μια εποχή βέβαια που ήταν της μόδας τα σταυρωτά ανδρικά κοστούμια, οι βάτες και το τετράγωνο κόψιμο στα γυναικεία ταγέρ και ΕΚΤΟΣ μόδας τα πολλά «ΝΑΙ».

Οπότε εκείνο το περίλαμπρο ΟΧΙ... ήρθε και έδεσε κι έγιναν όσα έγιναν.

Στα ευχάριστα, μπορώ να πω, είναι και η Παρασκευή που πέφτει φέτος η γιορτή, χαρά για την υπό κατάληψη σπουδάζουσα νεολαία αλλά και για τους άλλους που δεν έχουν προκαταλήψεις με τις καταλήψεις. Ετσι θα παραμείνουν κλειστά και τα μαγαζιά που ΔΕΝ έχουν βάλει λουκέτο, για να τρέξει ο κόσμος να δει από κοντά τους σωσίες των υπουργών και των παρατρεχαμένων που θα γιαουρτωθούν (αυτό με κάποια επιφύλαξη) στην παρέλαση.

Στα δυσάρεστα είναι ότι έμαθα πρόσφατα πως ο κύριος Παπανδρέου είναι κυρίως πρωθυπουργός κι ΟΧΙ αισθητικός, όπως νόμιζα. Γιατί η αφεντιά μου τον είχε για αισθητικό διεθνούς μάλιστα κύρους με εξασφαλισμένη πελατεία. Από ένα σημείο και μετά, όταν άρχισα να μπερδεύομαι με φόρους, κουρέματα, ξυρίσματα και δάνεια επί των δανείων, κατέληξα πως ο κύριος Γιώργος πηγαίνει τακτικά στο Βερολίνο για να κάνει καθαρισμό προσώπου στην Αγγελική. Το ίδιο και στο Παρίσι. Πρώτον, γιατί η μυτόγκα του Σαρκοζί παρουσίασε κάτι ύποπτα μπιμπίκια και δεύτερον, έκανε μασάζ με ειδικά έλαια στην κοιλιά της κυρίας Μπρούνι.

Για τον Μπερλουσκόνι και την τσίτα μούρη του δεν είχα αμφιβολία, όπως και για τις μαλάξεις στα αυτιά του κυρίου Τρισέ. Ο Στρος-Καν, απ' τον καιρό που πήρε τα πάνω του, απαιτούσε γενικώς μασάζ σε ανεπίτρεπτα σημεία. Φυσικά ο πρωθυπουργός παρέκαμψε το θέμα κι άρχισε να τρίβει πιο λογικούς σοσιαλιστές. Η μαντάμ Λαγκάρντ ως γαζέλα της άθλησης προτιμούσε μια ελαφρά αντιρυτιδική ενυδάτωση. Τέλος πάντων, οι δικές μου παρανοήσεις δεν έχουν σωσμό, γι' αυτό εξάλλου απορούσα ποιος μακιγιάρει την κυρία Παπαρήγα κι αν όντως της χάρισαν ληγμένα ρίμελ απ' το Μπαλσόι. Η απορία μου εκκρεμεί, γι' αυτό προσποιούμαι τον απορημένο μου εαυτό μπροστά στις δραματικές συγκυρίες που αφηγούνται καθημερινά τα δελτία ειδήσεων με άψογο ντεκολτέ. Ευθυγραμμίζομαι αμέσως με το ρεαλισμό και ουρλιάζω ως Τένεσι Ουίλιαμς «ΣΒΗΣΕ τα κεριά Λάουρα, σήμερα ο κόσμος φωτίζεται με αστραπές της ΔΕΗ».

Τέλος πάντων, κουβαλώ και μια επαρχιακή αισιοδοξία εκ γενετής, γι' αυτό ανακεφαλαιώνω τις απορίες και τα συμπεράσματά μου γι' αυτόν τον περίεργο πλην μαγικό κόσμο που με περιβάλλει.

Το λέω και το ξαναλέω. ΠΟΤΕ δεν είναι αργά. Μπορεί να περισώσουμε κάτι. Μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια για όσους διατηρούν ακόμη μνήμη για το τι περίπου κάναμε προτού εμπεδώσουμε τις εθνικές θανατηφόρες επιδημίες. Σαν θέματα λοιπόν έκθεσης ιδεών στα σχολεία μπορούσαν να σταθούν οι παρακάτω απορημένες φράσεις:

** ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΣΚΛΑΒΟΙ. Θέμα για τους καιρούς που ο νεοέλλην αποφάσισε να ΜΗΝ είναι εργάτης, αγρότης, γεωργός με όλη τη σημασία, νοικοκύρης στο σπίτι του ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ τις «απαξιωτικές» δουλειές στα λεφούσια των ξένων. Στη συνέχεια το ένα έφερε το άλλο και κάτω απ' τη μύτη προέδρων (ο τίτλος που θεραπεύει την ελληνική ματαιοδοξία) και αφεντικών στήθηκε μια ορατή μαφιόζικη κοινοπολιτεία. Χωρίς το ήθος του Σπάρτακου.

** ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ σε κάθε είδους καταφερτζή-παλιάνθρωπο, που διέθετε χάρτινο άλλοθι. Κοσμικό, τηλεοπτικό, ποδοσφαιρικό, θρησκευτικό και 4x4.

** ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ τα δύο κόμματα εξουσίας; Την πάπια ως συνήθως, γιατί είχαν ΕΓΚΡΙΣΗ απ' το λαό. Οσο για την «αριστερά» που θυμιατιζόταν για δεκαετίες απ' τα κόμπλεξ μας, αφέθηκε στην ασφάλεια -όπως νόμιζε και νομίζει- της ρητορικής της.

Αποτέλεσμα; Μούδιασμα και δυσπιστία για το ζώδιό της. Και μια προσωπική απορία: ΠΟΣΕΣ «μαρτυρίες» για τον Ζαχαριάδη μάς αντιστοιχούν κατά κεφαλήν σε καιρούς που κι ο Πούτιν τρέχει και κάνει λίφτινγκ;

** ΒΡΙΣΚΕΙ παντελόνι στα μέτρα της η Δικαιοσύνη όταν μπερδεύει τα μπούτια της; Τι σχέδιο, τι μέγεθος και με ποιο μοντέλο; Με τον Ψωμιάδη που περισσεύει ως λεβέντης κι ως «η χαρά του ανακριτή;» Νέο μούδιασμα με υποψία εμφράγματος: ωραίο θέμα επίσης είναι αυτό που θα περιγράψει το ήθος των φυλακών μας με το αντίστοιχο του φιλμ (1980) «Εξπρές του μεσονυκτίου».

** ΠΟΙΟΣ διδάσκει -μεταξύ άλλων- κοινωνική ευαισθησία στα λιοντάρια της αστυνομίας; Ξέρουν, ας πούμε, να αντιδράσουν σωστά μπροστά σε μια σπείρα που εκμεταλλεύεται ανάπηρους από τη βαλκανική χερσόνησο; Ρωτήστε τον Παπουτσή.

** ΠΟΙΟΣ διδάσκει ΕΥΘΥΝΗ σε ανάλογους υπουργούς εθισμένους, λόγω συγκυριών βλακείας, σε θέσεις εξουσίας; ΜΗΠΩΣ σήμερα η «ευθύνη» αφορά ΜΟΝΟ τους απελπισμένους νομιμόφρονες κατοίκους της χώρας που πληρώνουν αβέρτα;

** ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ; Πολυσχιδής προσωπικότητα ή μηχανή επικοινωνιακής πολιτικής με τη Δύση; Μήπως είναι ειδικός «ερπετολόγος» που ανέλαβε να βγάλει το φίδι από την τρύπα και να το ρίξει στο κρεβάτι μας;

** ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ για τα θαύματα του βυθού των θαλασσών; ΜΗΠΩΣ το φάντασμα του Κουστό μάς περιμένει σε κάποιο ενδιαφέρον βάθος του Αιγαίου; ΜΗΠΩΣ ήρθε η ώρα να φάμε τη δόξα του «Τιτανικού» μαζί και του μοιραίου «Παγόβουνου»;

** ΜΗΠΩΣ οι τροϊκανοί παρατηρητές, πέρα απ' τα οικονομικά, σημειώνουν κατάπληκτοι γενικώς την ελληνική πανίδα, ώστε να μας μετατρέψουν σε ζωολογικό κήπο άξιο προς παρατήρηση και επίσκεψη;

...Ισως κάποια απ' αυτά τα θέματα να βοηθήσουν την πελαγωμένη νεολαία. Πάντως πριν από λίγο μου τηλεφώνησαν πως ο πρωθυπουργός είναι, εκτός από αισθητικός (να που δικαιώθηκα), και άριστος κουρεύς: αναλαμβάνει κουρέματα, ξυρίσματα και... μπικίνι.