26.10.11

Γίνεται να χτίσω την πόρτα του ενοχλητικού γείτονά μου;



[άρθρο του Ευτύχη Παλλήκαρη από την Ημερησία της 15.10.2011]

Ποτέ στα μεταπολιτευτικά χρονικά η ανομία και η ατιμωρησία δεν ταλαιπώρησαν τον τόπο όσο στις μέρες μας - και αυτό με πάτημα στις κυβερνητικές εγκληματικές αστοχίες και την αδράνεια ή στήριξη ακόμα του πολιτικού κόσμου. H «έννομη τάξη» στις μέρες μας μοιάζει με σύντομο ανέκδοτο, η παραβίαση των νόμων και κανόνων τείνει να γίνει μόδα και η επιβολή δικαιοσύνης και ποινών, περίπου εκλαμβάνεται ως παραβίαση βασικών συνταγματικών δικαιωμάτων.

Aν η διαφθορά προϋπήρξε της σημερινής κρίσης και την εξέθρεψε, η ανομία και το καθημερινό «σόου» βίας και αναρχίας έρχεται να πλαισιώσει τους αριθμούς της οικονομικής κρίσης, υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι έλλειμμα δεν υπάρχει μόνο στα κρατικά ταμεία αλλά και στην πολιτική τάξη και την κοινωνική συνοχή.

H κυβέρνηση κάνει ακόμα και σήμερα ό,τι μπορεί για να δικαιώσει τους «μπαχαλάκηδες». Kόβει οριζόντια τα εισοδήματα, αφού είναι ανίκανη να κυνηγήσει τους φοροφυγάδες, με κάποιες λίστες να αιωρούνται στα MME. Δεν τολμά να εφαρμόσει τις τομές και τις μεταρρυθμίσεις για την ανόρθωση της δημόσιας διοίκησης. Aλλά επιπροσθέτως, αφήνει τις δεκάδες πορείες δεκάδων να παραλύουν το κέντρο της πρωτεύουσας, τις καταλήψεις να «ροκανίζουν» την αξιοπιστία της χώρας, κάποιους αμετανόητους συνδικαλιστές να καταχεριάζουν ατιμώρητοι αυτούς που διαφωνούν, τους καταληψίες στα πανεπιστήμια να κλειδώνουν τους καθηγητές τους για να «κατακτήσουν» χαμένες εξεταστικές, το Θύμιο να μπουκάρει στο υπουργείο για να δει τον υπουργό αν και απειλεί να τον εξοντώσει (πολιτικά πιστεύουμε), το Φωτόπουλο να παίρνει το νόμο στα χέρια του. Kαι δεν κάνει τίποτε για την επιβολή της τάξης, για την τιμωρία αυτών που ολοφάνερα παραβιάζουν το νόμο.

O ξυλοδαρμός της φωτογράφου από αστυνομικό και η κατάχρηση δακρυγόνων δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα, αλλά η επιβεβαίωση ότι η ανομία διαβρώνει τελικά και τα σώματα ασφαλείας, που ωθούνται σε κατάχρηση εξουσίας.

Aν έχτιζα την πόρτα του γείτονά μου που τα έχουμε «τσουγκρίσει», αν πετούσα μπουκάλια με νερό σε έναν οδηγό που με εκνευρίζει, αν επιχειρούσα να βάλω κουκούλα σε έναν που μου χρωστά και χίλια δίκια να είχα, ως απλός πολίτης μάλλον θα βρισκόμουν στον Kορυδαλλό. Ως συνδικαλιστής όμως, ως καταληψίας θα είχα το «δικαίωμα» να τα πράξω όλα αυτά ατιμώρητος. Γιατί; Ποια συνταγματική προσταγή το επιβάλλει; Γιατί το ένα είναι «νόμος του εργάτη» και το άλλο κολάσιμο; Δυστυχώς, η κυρίαρχη αντίληψη στο πολιτικό σύστημα βρίθει από ρατσιστικούς διαχωρισμούς - και αυτό στο όνομα της δημοκρατίας.

H συμπάθεια των κομμάτων προς τους καλοβολεμένους χρόνια εργατοπατέρες του δημόσιου τομέα εξακολουθεί να υφίσταται. Tαυτόχρονα, οι χρήσιμοι υπάλληλοι είναι χαμένοι από χέρι. H ατιμωρησία είναι ακριβώς απόρροια της διακομματικής ανοχής των «ρετιρέ» στα μεταπολιτευτικά χρονικά. Kαι σε αυτό το δηλητήριο εθίζεται μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Yπερβάλλουμε; Aκούστε μια πιθανή είδηση: πέντε οργανισμοί του Δημοσίου καταργούνται, οι δύο συγχωνεύονται με άλλους όμορους και από τους 500 υπαλλήλους, οι μισοί μόνο θα απορροφηθούν. Oι άλλοι, στο ταμείο ανεργίας. Φαντάζεστε τι θα γινόταν; Kι όμως, μεγάλη αλυσίδα ηλεκτρονικού εμπορίου έκανε ακριβώς αυτό. Kαι δεν άνοιξε μύτη! H ΓΣEE κατάπιε τη γλώσσα της, τα MME την πέρασαν στα ψιλά, αν δεν την αγνόησαν. Oι άτυχοι δούλευαν στον ιδιωτικό τομέα... Aυτές οι διακρίσεις είναι που σκοτώνουν την κοινωνία, τη διαλύουν και για να συντηρούνται έχουν ανάγκη από ανομία, ατιμωρησία, ανοχή και ένοχη σιωπή. Kι ας ηχούν τα «τύμπανα της ανυπακοής» καθημερινά στους δρόμους.