11.10.11

Αργά για δάκρυα κύριε Πρετεντέρη



Μια απάντηση στην πρωινή δημοσίευση του άρθρου «ο τρίτος γύρος» του Γ. Πρετεντέρη, δημοσιευμένη από τον Νίκο Γεωργιόπουλο στο blog Μπλε Μήλο στις 09.10.2011

Ο κύριος Πρετεντέρης στο ΒΗΜΑ φοβάται για έναν τρίτο γύρο κομμουνιστικής ανταρσίας με αφορμή τις προτάσεις κοινωνικής ανυπακοής που καλούν τον λαό να πράξει το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν και η κοινωνική ανυπακοή δεν είναι ίδιον του αριστερού χώρου, παρόλα αυτά ας δεχτούμε προς στιγμήν το τι λέει ο κύριος Πρετεντέρης. Πρωτού ο Α/ΓΕΣ Φράγκος Φραγκούλης ενδυθεί την έσθητα του Θρασύβουλου Τσακαλώτου και ο Νίκος Φαρμάκης στα 80 του έτη θυμηθεί το παρελθόν του ως πολυβολητής της Χ στα Δεκεμβριανά στην ταράτσα του σημερινού Public ας θυμηθούμε γιατί το ΚΚΕ σήμερα μπορεί να απειλεί με τρίτο γύρο.

Σε μια φυσιολογική χώρα, το ΚΚΕ θα είχε εξαφανιστεί εκλογικά το πολύ μετά το 1989. Η αφασία των κομμουνιστικών καθεστώτων όταν διαλύονταν θα είχε κάνει κάθε μέσο ΚΚΕτζη με γεμάτο κρανίο αν όχι να απαρνηθεί τα ιδεώδη του, τουλάχιστον να φασκελώσει το κόμμα του. Όμως αυτό δεν συνέβη. Και ο λόγος είναι απλός, το ΚΚΕ ήταν ένα καθεστωτικό κόμμα, στυλοβάτης του συστήματος. Καθόλου τυχαίο φαινόμενο. Μέτα την μεταπολίτευση και ενώ έπρεπε να διαλυθεί το κράτος της δεξιάς το τότε ΠΑΣΟΚ και οι αριστεροί ξεκίνησαν το ιδεολογικό πογκρόμ.

Η αριστερά αγιοποιήθηκε, τα ντοκιμαντέρ της Ρένας Θεολογίδου έδειξαν πως η μετεμφυλιακή κουτσή δημοκρατία ήταν ένα γκούλαγκ αριστερών και ο εμφύλιος ήταν η νίκη της αντιδραστικής δεξιάς εναντίον του λαού. Μάθαμε για τις εορτές του μίσους και της μνήμης. Η νίκη της αστικής δημοκρατίας και η μνημόνευση της χαρακτηρίστηκαν αντιδραστικές εορτές που μάζευαν ακροδεξιά στοιχειά. Και όντως μάζεψαν αφού το επίσημο κράτος έστελνε στο κιτάπι της απαξίωσης καθέναν σοβαρό που θα τόλμαγε να εμφανιστεί εκεί. Μόνο οι γραφικοί της ΒΕΟ, η Χρυσή Αυγή, πρώην Χίτες και κάποιοι ρομαντικοί εμφανίζονταν στις εορτές μίσους.

Καθόλου τυχαίο που η ιδεολογική ενδυνάμωση της αριστεράς ξεκίνησε στα πανεπιστήμια όταν ο νόμος πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ έκανε τα πανεπιστήμια ιδεολογικά παραμάγαζα της αριστεράς. Η αγιοποίηση της αριστεράς δεν ήταν μόνο έργο του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Ο περίφημος εκσυγχρονιστής κύριος Σημίτης κάθε λίγο και λιγάκι μας θύμιζε την κακιά δεξ(ι)ά και συναγελαζόταν με τον κάθε Μίκη, τον κάθε Γλέζο και υπουργοί του συμμετείχαν σε όλες τις εορτές της Μακρονήσου για την μνήμη των φυλακισμένων.

Ο Τύπος δεν έμεινε πίσω, όλοι οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι περάσαν τα νιάτα τους σε κάθε είδους ΛΜ, ΜΛ, ΚΚΕ εσωτερικού, εξωτερικού και γαλαξιακού. Αφού έμαθαν την δουλειά και την ίντριγκα από τον μάστορα, μετά αστικοποιήθηκαν και έγιναν καθώς πρέπει αστοί. Δεν ξεχάσαν όμως τα νιάτα τους. Το ιδεολογικό zeitgeist ήταν αριστερό και το προωθούσαν. Το επαναστατικό υποκείμενο δεν ήταν το προλεταριάτο άλλα ο τρίτος δρόμος με μπόλικο κευνσιανισμό. Και αν με τον κευνσιανισμό κονομάγαμε από την φούσκα της κρατικής δαπάνης τόσο το καλύτερο. Πολεμάγαμε το σύστημα από τα μέσα, με τα μέσα του.

Δεν πέρασε πολύς καιρός που όλοι αυτοί επανέλαβαν την προσήλωση στον ιδεολογικό τους μέντορα τον Λεωνίδα Κύρκο, έναν πρώην κομμουνιστή εκλογικά ανυπόληπτο άλλα με συμβολική σημασία για την χαμένη νιότη των νυν 60αρηδων πρώην αριστερών νυν σοσιαλδημοκρατών. Βάλτε σε όλα αυτά, την δικαίωση και ενσωμάτωση όλων των παλαιοκομμουνιστικών απόψεων για το Μακεδονικό, την Μικρασιατική καταστροφή, την ιστοριογραφία και μια αγορά ιδεών που προβάλλει μόνο αριστερές και σοσιαλδημοκρατικές απόψεις και έδεσε το γλυκό.

Υπό αυτήν την έννοια ο κύριος Πρετεντέρης υπήρξε προνομιακός συνομιλητής ενός συστήματος που έκανε ότι πέρναγε από το χέρι του για να αγιοποιηθεί η αριστερά, όποτε είναι πολύ περίεργο σήμερα να ζητάει τα ρέστα για το πως η κοινωνία μετακινείται προς τα εκεί. Η τελευταία ευκαιρία που είχε το καθώς πρέπει σύστημα να ξεμπλέξει με την αριστερά ήταν στα Δεκεμβριανά του 2008, όταν η παλλαϊκή απαίτηση για ασφάλεια θα πάτασσε την θέληση κάποιων ακραίων εντός κοινοβουλίου (λέγε με Σύριζα) να προκαλέσουν αναταραχή, Φευ, τότε ήταν ο κακός Καραμανλής και έπρεπε να πέσει. Μια αξίωση υπέρ του νόμου και της τάξεως θα εξέθετε την επαμφοτερίζουσα στάση του ΠΑΣΟΚ, των αντιπολιτευόμενων ΜΜΕ και των σοβαρών της σημερινής Δημοκρατικής Αριστεράς που παρέμεναν στον Σύριζα του Αλαβάνου.

Δυστυχώς κύριε Πρετεντέρη βγάλατε τα μάτια σας με τα ίδια σας τα χέρια και αργά για δάκρυα.

Υστερόγραφο. Όποιος νομίζει στα σοβαρά πως ΚΚΕ και Σύριζα θα αρχίσουν ένοπλο αγώνα, να πάει να καταταχτεί εθελοντικά στα ΜΑΤ ή να οργανώσει παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές.