20.10.11

Σκουπίδια μετά μουσικής...



Ο τίτλος αποδίδει πιστεύω τη φωτογραφία. Το ιδεατό θα ήταν να ακούγαμε πέραν της μουσικής και τους περιβάλλοντες ήχους, τους αλαλαγμούς των απεργούντων δημοτικών υπαλλήλων καθαριότητας και τις οιμωγές των υποστηρικτών τους, θιασωτών του κρατισμού. Αλλά η εικόνα δεν μπορεί να μεταφέρει τον ήχο, ούτε το κείμενο πολλές φορές το πετυχαίνει...

Το κείμενο όμως μπορεί να πετύχει κάτι άλλο, να είναι εκεί και να διαβάζεται, σε εφαρμογή του «scripta manent, verba volant». Διάβαζα λοιπόν τις προάλλες πως «στην προηγούμενη απεργία των δημοτικών υπαλλήλων στη Θεσσαλονίκη, η αποκομιδή στοίχισε 80 ευρώ/τόνο, ενώ για την ίδια δουλειά οι υπηρεσίες του δήμου ξοδεύουν 250 ευρώ/τόνο. Και είναι πολλοί οι τόνοι των σκουπιδιών που παράγονται στις πόλεις». Θυμίζω ότι ο δήμαρχος μιας μεγάλης πόλης, εν προκειμένω της Θεσσαλονίκης, που είχε πρώτος τη σχετική θετική εμπειρία, λέγεται Γιάννης Μπουτάρης, είναι αριστερός στη σκέψη και την πολιτική πρόταση και εξελέγη πέρυσι δήμαρχος στηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ και την ευρύτερη αριστερά πλην ΚΚΕ.

Ας δεχθούμε ότι τόσο ο ιδιώτης όσο και η δημοτική υπηρεσία παρέχουν ίσης ποιότητας υπηρεσία στον ίσο χρόνο. Από δω και κάτω έχει απλά μαθηματικά, τι μαθηματικά δηλαδή, σκέτη αριθμητική!

Ανά τόνο σκουπιδιών λοιπόν, η οικονομία, το ώφελος της κοινωνίας όταν αυτός μαζεύεται από κάποια ιδιωτική εταιρεία προκύπτει από μια αφαίρεση: 250-80=170 ευρώ. Με δεδομένο ότι ετησίως παράγουμε 4,5 εκ. τόνους, τα χαμένα 170 ευρώ/τόνο θα μας προσέφεραν ώφελος επτακοσίων εξήντα πέντε εκατομμυρίων ευρώ ολογράφως ή 765,000,000 ευρώ αριθμητικώς!

«Ναι, αλλά έτσι μειώνουμε τη διαφθορά, ο ιδιώτης θα έσπευδε να κάνει το δωράκι του στον δήμαρχο για να πάρει τη δουλεια», θα σπεύσει να πει ο καθένας σας. Σωστό, πλην αλλ'όμως...

Κατ' αρχήν τη διαφθορά των κρατικών λειτουργών τη μειώνεις αυξάνοντας τη διαφάνεια και επιβάλλοντας κανόνες λειτουργίας ιδιωτικού τομέα, εκεί όπου δε χωράει κανένα από τα φαινόμενα που απειλούν το κέρδος της επιχείρησης. Το ότι η επιχείρηση είναι κρατική, δεν σημαίνει ότι πρέπει να παράγει ζημία, ούτε ότι λειτουργεί «στα χαμένα» χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα, απλά σημαίνει, πρέπει να σημαίνει, ότι δεν διανέμει μέρισμα στους μετόχους-πολίτες, το μετατρέπει σε άϋλη ή υλική προστιθέμενη αξία προς την κοινωνία. Το κέρδος, το ώφελος, είναι ζητούμενο σε κάθε δραστηριότητα, αλλιώς δεν υπάρχει ανάπτυξη, ας μην το ξεχνάμε!

Κατά δεύτερον, ας το δούμε και πιό στενά, αριθμητικά. Αν λοιπόν αναθέταμε σε έναν ιδιώτη να μαζέυει τα σκουπίδια, 4,5 εκατομμύρια τόνους ετησίως, θα τον πληρώναμε (με 80 ευρώ/τόνο) τριακόσια εξήντα εκατομμύρια. Για να πάρει όμως τη δουλειά ας δεχθούμε ότι θα λάδωνε τον δήμαρχο, ίσως και την επιτροπή, ας πούμε λοιπόν ότι θα μας χρέωνε αυτό το «λάδι» με 5 ευρώ/τόνο παραπάνω στην τιμή, το οποίο (περίπου 6%) θα πήγαινε για μίζες. Δεν είναι αστείο νούμερο, μιλάμε για 4,5 εκατομμύρια τόνους Χ 5 ευρώ/τόνο = 22,5 εκατομμύρια ευρώ!!

«Ανήθικο, σκανδαλώδες, προκλητικό!», θα πείτε. Δε νομιμοποιώ τη μίζα αλλά, αν είναι «ανήθικο, σκανδαλώδες, προκλητικό» να πληρώσουμε 22,5 εκατομμύρια παραπάνω για να πάνε σε τσέπες κάποιων, τότε τι είναι που ήδη πληρώνουμε 765 εκατομμύρια παραπάνω και πάνε σε τσέπες κάποιων άλλων; Μήπως είναι «ηθικό, ανεκτό και πρέπον», όπως αναρωτήθηκε και κάποιος φίλος στο facebook; Ή μήπως δεν πειράζει γιατί οι δεύτεροι κάποιοι είναι ψηφίζουν τον δήμαρχο και στηρίζουν το κόμμα (στα εύκολα);

Θα μου πείτε ότι «και στις δημοτικές επιχειρήσεις καθαριότητας εργάζονται και πληρώνονται άνθρωποι», θα μου κουνήσετε και το δάχτυλο που το παραβλέπω, ίσως να με κατηγορήσετε και ως ανάλγητο, ίσως και ως νεοφιλελεύθερο!!

Σας διαβεβαιώ ότι δεν είμαι ανάλγητος, αναγνωρίζω πρώτος εγώ την αθρώπινη διάσταση της εργασίας, απλά προσπαθώ να προσέχω κάποιες από τις λεπτομέρειες που μας ξεφεύγουν μέσα στον ορυμαγδό της συνθηματολογίας που μας κατακλύζει. Όπως για παράδειγμα το ότι όσοι εργάζονται για την καθαριότητα είναι πολύ λιγότεροι από όσους πληρώνονται από τα ανταποδοτικά τέλη για την καθαριότητα, στοιχείο για το οποίο προφανώς οι «αρμόδιοι» συνδικαλιστές νιώθουν περήφανοι καθώς αναδεικνύει την παγκόσμια μοναδικότητα των ελληνικών δημοτικών επιχειρήσεων...

Επιτρέψτε μου επίσης μια σημείωση: τόσο το 80 ευρώ και το 85 ευρώ/τόνο, αλλά κυρίως το 250 ευρώ/τόνο πληρώνονται από τους φόρους μας! Κι ενώ έχουμε δυνατότητα για κάθε τόνο σκουπιδιών που παράγουμε να πληρώνουμε μόλις 0,22 ευρώ την ημέρα σε κάποιους από εμάς, εμείς εξακολουθούμε να θέλουμε να πληρώνουμε 0,68 ευρώ ημερησίως σε κάποιους άλλους, τρεις φορές επάνω δηλαδή!

Όταν όμως μας λένε πως για να γίνει το δικό μας, πρέπει να αυξηθούν τρεις φορές και οι φόροι μας γιατί κανένας πλέον δε δανείζει ένα καπρίτσιο, αγανακτούμε! Κι όταν μας λένε και ότι επιπλέον πρέπει για κάποιο διάστημα να πληρώσουμε τέσσερεις και πέντε φορές παραπάνω για να ξεχρεώσουμε αυτά που έχουμε δανειστεί, τότε εξαγριωνόμαστε, χαρακτηρίζουμε το χρέος μας επαχθές και οχυρωνόμαστε πίσω από ένα αταβιστικό «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω (απολαμβάνω και χρεώνω)»!!

Αντί επιλόγου, ο επίλογος ενός άρθρου σχετικού με το θέμα, με τίτλο «Σκουπίδια, αίμα και ιδρώτας», που δημοσίευσε ο Πάσχος Μανδραβέλης προ ημερών στην Καθημερινή.
«Δεν είναι, όμως, μόνο το κέρδος των 170 ευρώ ανά τόνο, χρήματα που θα μπορούσαν να διατεθούν σε παιδικούς σταθμούς, κοινωνικές υπηρεσίες για υπερηλίκους κ.λπ. Υπάρχει κι ένα τεράστιο κέρδος από την εκμετάλλευση των σκουπιδιών. Οπως επιχειρηματολόγησε προχθές ο αποτελεσματικός αντιδήμαρχος Αθηναίων κ. Τάσος Αβραντίνης στο Δημοτικό Συμβούλιο, τα σκουπίδια είναι πηγή πλούτου για κάθε πόλη. Αντί να θάβονται, ανακυκλώνονται, καίγονται, αξιοποιούνται με πολλούς τρόπους, κάτι που θα μπορούσε να προσφέρει επιπλέον έσοδα στους δήμους. Επομένως, οι δήμαρχοι πρέπει να θυμηθούν τον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Οφείλουν να πράξουν το σωστό, αφού δεν έχουν απομείνει άλλες λάθος επιλογές να υιοθετήσουν. Αν μη τι άλλο, μπορεί να δούμε τις πόλεις καθαρές κάποια Χριστούγεννα κάποιου έτους.»
Αν επιτρέψουν οι κύριοι κύριοι Μπαλασόπουλοι, Πολυμερόπουλοι και άλλοι «ειδικοί»... Καλημέρα σας!!